Tag: inside information

  • Hollywood (Los Angeles)

    Hollywood (Los Angeles)

    Pitstop in Pismo Beach

    Ja, deze blog gaat over Hollywood, maar de route er naartoe wil ik toch niet onvermeld laten. Vanuit San Francisco vervolgden we onze Amerika-reis via Highway 1. Wat deze route bijzonder maakt, is dat een groot deel ervan pal langs de kust loopt. Dat brengt prachtige vergezichten met zich mee. Je kan het in een middag bereizen, maar voor ons zat er nog een overnachting tussen in Pismo Beach. Daardoor waren we hier per toeval ook getuigen van een huwelijk. We gaven ze groot gelijk met dit uitzicht!

    Intermezzo (1) Onderschatten van de afstanden in L.A.: mysterieuze Hollywoodletters

    Ik: ‘Zullen we vandaag naar de Hollywoodletters wandelen?’
    Reisgezelschap: ‘Ja!’
    * Circa drie kwartier later *
    Zus: ‘Hoe kan dat nou, telkens als we dichterbij komen, verdwijnen die letters weer achter de gebouwen …’
    Ik: ‘Zullen we de letters maar overslaan?’
    Allen, volmondig: ‘Ja!’

    ***

    En… ACTIE!

    Hollywood, de wijk in Los Angeles waar je ten minste één keer in je leven geweest moet zijn. Op weg naar je hotel zie je misschien al de beroemde letters op de Hollywood Hills staan. Vanaf de Walk of Fame lijken ze misschien dichtbij, maar zoals je kunt lezen: schijn bedriegt. Ook zou je verwachten dat ze overal in de wijk goed te zien zijn. Echter, telkens als je er dichterbij probeert te komen, verdwijnen ze mysterieus achter de gebouwen …
    Maar hoe kom je er dan wel? Je kunt de letters bereiken door een ‘trail’ te lopen van een kilometer of 5, afhankelijk van je startpunt. Het is dus handig om je van te voren even in te lezen en je route te bepalen. Vergeet ook niet dat het hier door het mediterrane klimaat (in de zomer) een stukje warmer is dan thuis – uitzonderingen daar gelaten. Voor de fanatiekelingen heb ik een blog gevonden die beschrijft hoe je er kan komen: https://usa365.nl/hollywood-sign/

    Sterrenkijken op de Walk of Fame

    Natuurlijk mag ook de Walk of Fame niet ontbreken bij je bezoek aan Hollywood. Als je uitgepuft bent van je trail naar de letters of uitgeslapen hebt en nog zo fris als een hoentje bent, kan je Hollywood Boulevard afstruinen op zoek naar je idolen (en souvenirs) – door onze navigatie ‘Holliewoet Bolevaart’ gedoopt. Mijn missie was in ieder geval de ster van Johnny Depp en Kevin Bacon te vinden en die is geslaagd. De ‘grote sterren’, zoals Michael Jackson, vind je al van een afstandje, want daar drommen de toeristen in groepjes omheen (misschien nu door Corona en Michaels reputatie iets minder).

    Als je met een selfie van hun ster nog geen genoegen neemt, kan je natuurlijk ook met je idolen op de foto in het Hollywood Wax Museum of Madame Tussauds. Of één van de ‘celebrity tours’ doen langs hun riante optrekjes. Wij hebben geen celebrity tour gedaan, want zoals wij nuchtere Hollanders zeggen: ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’ Alle winkels, musea en theaters zorgen er in ieder geval voor dat je je in Hollywood geen minuut hoeft te vervelen.

    Intermezzo (2): Onderschatten van de afstanden in L.A.: Beverly Hills

    Zus, struinend op de Walk of Fame: ‘Zullen we naar Beverly Hills, dure villa’s kijken?’
    Ik: ‘Ja! [Pak kaart erbij] Is niet zo ver, kijk maar. Alleen deze weg volgen, kunnen we denk ik wel lopen.’
    [Kaart verdwijnt in tas]
    * Circa 30 minuten later *
    Zus: ‘Zijn we er al bijna?’
    [Ik raadpleeg kaart] ‘We zouden nu hier moeten zijn.’
    Zus: ‘Dan zijn we nog niet eens op de helft… Wat zullen we doen, doorlopen of teruggaan?’
    [De zussen lopen terug. Zoeken met vermoeide benen op de hotelkamer uit hoe ver het eigenlijk was. 8 kilometer.]
    Moeder: ‘Had gezegd dat jullie daarheen wilden, dan had ik jullie wel even afgezet.’

    ***

    Filmster voor één dag

    Als je je ogen uitgekeken hebt op de Walk of Fame, kun je een bezoek brengen aan het Universal Studio Park. In het park kan je de filmstudio’s bezichtigen met de ‘Studio Tour’ en/of alle achtbanen uitproberen in het bijbehorende pretpark. Als je beide wilt doen, is het gezien de grootte niet gek om twee dagen voor het park uit te trekken.
    Leuk voor de mede-Harry Potterfans: hier is ook The Wizarding World of Harry Potter.


    Wij hadden nog één dag over in Los Angeles en wilden in ieder geval de wereldberoemde studio’s gezien hebben, dus kozen we voor de studio tour. Oké, de toeristentreintjes waarin je rondgereden wordt, zijn een beetje suf en de foto’s op hun website zijn sensationeler dan het is, toch maken ze er een leuke belevenis van.


    Zo werden we, onder het bekende ‘tu-dum-tu-dum’, als echte filmsterren achterna gezeten door de haai uit Jaws. Niet alleen reden we door het puin van een neergestort vliegtuig uit War of the Worlds, maar we raceten ook weg vóór Norman Bates uit Psycho ons te pakken kreeg. Vervolgens werden we in San Francisco wakker geschud door een (simulatie van een) aardbeving en overstroming. En last but not least werden we op de hielen gezeten door Venatosaurussen, die op hun beurt een kopje kleiner gemaakt werden door King Kong … En ontkwamen we op het nippertje.

    Maar de rest zal ik niet verklappen, dat mag je zelf gaan beleven! Het enige wat nog miste, waren de fans die ons na afloop vroegen om een handtekening (op verzoek overigens mogelijk).

    Neergestort vliegtuig ‘War of the worlds’

    Intermezzo (3): Onderschatten van de afstanden in L.A.: dag van vertrek

    [De koffers zijn weer ingepakt en in de auto geladen. Het reisgezelschap verlaat Hollywood. Volgende bestemming: San Diego]
    * Circa 1,5 uur later *
    Ik [kijk uit het raam]: ‘Hé, welke stad is dit dan?’
    Moeder [blikt op navigatie]: ‘Nog steeds Los Angeles.’

                                                                  

    -The End-

     

    Heb je de vorige blogs van Rosalie al gelezen? Daarin vind je nog meer verhalen over haar reis door West-Amerika. Heb je zelf leuke tips voor een reis naar de Verenigde Staten die zeker niet mogen ontbreken op onze site? Stuur ze naar Ik Wil Reizen via contact of een gastblog!

     

     

  • De betekenis van Yosemite en een roadtrip naar San Francisco

    De betekenis van Yosemite en een roadtrip naar San Francisco

    Een roadtrip door West-Amerika is niet compleet zonder een stop in Yosemite National Park, het oudste natuurpark van de Verenigde Staten en op de Unesco Werelderfgoedlijst, en een bezoek aan San Francisco en zijn beruchte gevangeniseiland.

    De moordenaars van Yosemite

    Wat een verschil is het om vanuit de Death Valley (zie mijn blog over Las Vegas & Death Valley) het Yosemite National Park in te rijden. De lege zandvlakten maken ruimte voor groen, bergen en sneeuw en dat in slechts een paar uur rijden (3 – 8 uur, afhankelijk van je route en bestemming). En de temperatuur is hier ook weer goed te doen.

    Yosemite klinkt vrolijk in de oren, maar de betekenis is wel een beetje morbide. Het betekent letterlijk ‘onder hen zijn moordenaars’. Zo werden de oorspronkelijke bewoners genoemd door de omliggende indianenstammen. Zij die er woonden, noemden het uiteraard niet zo. Zij gebruikten Awooni, wat ‘open mond’ betekent. Dit refereert naar hoe de Yosemite vallei eruitziet.

    Boomknuffelen met sequoia’s

    Natuurliefhebbers kunnen in Yosemite hun ogen uitkijken. Wil je de watervallen zien? De reusachtige sequoiabomen? Of misschien zelfs een ‘trail’ lopen? Het is bij Yosemite aan te raden om van te voren goed uit te zoeken wat je wilt zien en hoe je er komt, want – zoals alles in Amerika – is het groot.

    Wij hadden maar een dag om het park te verkennen en hebben de sequoia’s bij de Tuolumne Grove bezichtigd. Dit deel van het park is rustiger dan het zuidelijker gelegen Mariposa Grove. We waren grotendeels helemaal alleen op onze trail. In de Tuolumne Grove vind je onder andere de Dead Giant waar je onderdoor kunt lopen.

    Ook leuk: als je ergens neerstrijkt om te lunchen, komen de eekhoorns graag een kruimeltje meepikken.

    Als je ook de bekende omgevallen sequoia Tunnel Log wilt zien, waar je met je auto onderdoor kunt rijden, moet je 300 kilometer zuidelijker zijn. In die hoek, in Sequoia National Park, staat ook de grootste boom ter wereld in volume, de General Sherman (bron: National Park Service). De watervallen liggen tussen deze twee Groves in bij Yosemite Valley. Genoeg om je dagen mee te vullen dus!

    Tuolumne Grove
    Dead Giant

    Een frisse neus halen in San Francisco

    Vanuit Yosemite is het niet al te ver naar San Francisco, onze volgende bestemming. Na de warme temperaturen van het binnenland, is het in San Francisco ronduit fris. Je (zomer-)jas mag in dit gematigde zeeklimaat weer uit de koffer.

    De eerste dag namen we de tijd om de stad te verkennen. Eerste stop: Fisherman’s Wharf, de haven die idyllisch en lekker toeristisch is. Souvenirs scoren gaat je hier zeker lukken. De bekende San Francisco-trams hoef je niet te zoeken, die kom je vanzelf tegen!

    Ontsnappen uit Alcatraz

    Fisherman’s Wharf is ook de plek waar je de ferry kunt nemen naar het beruchte gevangeniseiland Alcatraz (had ook Yosemite genoemd kunnen worden, want onder hen zaten zeker weten moordenaars). Dit stond op onze tweede dag gepland. Er wordt aangeraden om je tickets thuis al te reserveren, omdat ze vaak ver van tevoren volgeboekt zijn. De overtocht is ook een mooie kans om de Skyline van San Francisco te fotograferen, als het tenminste niet mistig en/of bewolkt is (regelmatig het geval). De omstandigheden op Alcatraz waren misschien niet al te best, maar de gevangenen hadden geen onaardig uitzicht.

    Alcatraz was in eerste instantie een militaire vestiging van het Amerikaanse leger. Van 1934 tot 1963 werd het een zwaarbewaakte gevangenis. Men dacht dat dit de ideale gevangenis was, omdat er een sterke stroming in de baai staat. Eenieder die zou ontsnappen, zou de overkant nooit halen. Tenminste, dat dachten ze.

    Op het eiland kan je met een (audio-)gids het complex verkennen en word je meegenomen in het bekendste ontsnappingsverhaal van Alcatraz. 1962, de nacht van 11 op 12 juni: Frank Morris en de broers John en Clarence Anglin ontsnappen via de ventilatieroosters uit hun cellen het dak op. In hun bedden leggen ze poppen neer om tijd te winnen voor ze ontdekt worden. Daarna varen ze met een zelfgemaakt vlot de baai in. Het vlot, twee reddingsvesten en nog enkele spullen werden teruggevonden. De ontsnappers zelf niet. Na je bezoek mag je je eigen oordeel vellen: denk je dat ze het overleefd hebben?

    Tot slot: shoppen kan thuis ook

    Hoe het precies ging, weet ik niet. Maar er is een zeker moment geweest waarop we de invulling van onze laatste dag in San Francisco hebben gepland. De uitkomst was dat de meerderheid van mijn reisgezelschap liever wilde shoppen in San Fran dan naar de Golden Gate Bridge gaan. Een keuze waar ik schoorvoetend mee instemde. Toegegeven, in San Francisco kan je leuk shoppen. Toch heb ik er nog wel een beetje spijt van. Want hoe vaak ben je nou in San Francisco?

    Dus mijn boodschap aan aanstaande Amerikareizigers is: ga gewoon naar die brug! Shoppen kan thuis ook nog wel, hoor.

    Golden Gate Bridge vanaf Alcatraz

    Ben je op zoek naar meer verhalen en foto’s over Amerika? Lees dan vooral de blogs over New York, met nuttige tips voor een verblijf of wat je als beginner kan doen in Manhattan.

    Heb je zelf een fantastische roadtrip gemaakt die niet mag ontbreken op onze reissite? Neem dan contact op met Ik Wil Reizen.nl zodat we ook jouw verhaal kunnen plaatsen.

  • Las Vegas & Death Valley | Van alles naar niets

    Las Vegas & Death Valley | Van alles naar niets

    Las Vegas, de stad waar alles kan (als je 21 bent)

    Op mijn reis door West-Amerika mochten Las Vegas en de Death Valley natuurlijk niet ontbreken. Sterker nog, ik vierde mijn 18e verjaardag in Las Vegas. Al zat proosten en een gokje wagen er niet in (want alcohol en gokken mogen natuurlijk pas vanaf 21 jaar), ik heb me er geen moment verveeld! Je kan het zo gek niet bedenken of het kan in Vegas.

    Via de Grand Canyon en Zion National Park reden we, vanuit noordoostelijke richting, naar Las Vegas. Dat is een indrukwekkende route. Al rijdend wordt het Ziongebergte steeds vlakker en na de laatste, afgevlakte bergpas doemt er een oase in de verte op. Links, uitzicht op de Colorado River en Hoover Dam (inclusief een file toeristen). Recht vooruit verrijzen hoteltoppen uit het zand.

    Het kan niet missen: dat is Las Vegas.

    Tropicana Avenue – Las Vegas

    We hadden drie dagen de tijd in Las Vegas en dat is zeker niet te veel. Alleen al met een sightseeing van de Strip en de bekende hotels kan je enkele dagen vullen. Of beter gezegd: enkele nachten vullen. Las Vegas komt pas eind van de dag tot leven, als het donker is en de temperatuur gezakt. Alleen toeristen zijn zo gek om midden op de dag de Strip te verkennen. Al is het net te doen als je om de paar minuten even in de airco van een hotel schuilt. En je frisdrank gratis blijft ‘refillen’ bij de fastfoodrestaurants.

    De MGM Grand

    De hotels aan de Strip zijn naast prijzig ook overdreven groot. Ze zijn voorzien van casino’s, restaurants, winkelcentra en ander entertainment. Echter spannen de MGM (Metro-Goldwyn-Mayer) Grand, waar wij verbleven, en de Venetian de kroon. De MGM droeg tot 2006 de titel van grootste hotel ter wereld, maar is inmiddels ingehaald door de Venetian (7117 kamers) en het First World Hotel (Maleisië, 7351 kamers). De MGM telt op dit moment 6852 kamers over een oppervlakte van 15,9 hectare [1].

    Je kunt je van deze getallen haast geen voorstelling maken als je er niet bent geweest, maar om je een idee te geven: het duurde drie kwartier voor we van de hotelentree in onze kamer aankwamen. Dit was zonder tussenstops, maar met gebruik van de ‘loopbanden’, zoals op luchthavens, om de afstand te overbruggen!

    Tot slot is de mascotte van MGM noemenswaardig. Dit is namelijk een leeuw, omdat die brullend te zien was in het voorfilmpje van de MGM-films. Toen wij er verbleven, werden er zelfs nog echte leeuwen in het hotel gehouden. Hun verblijf was niet zo groot als je verwacht van zo’n enorm hotel en dit is nu al enkele jaren gesloten. De leeuwen wonen nu hopelijk weer met meer ruimte op de ranch van de eigenaar.

    MGM Grand Hotel
    MGM Grand Lions

    Struinen op de Strip

    Ieder hotel op of rondom de Strip is uniek door zijn thema en op zichzelf al indrukwekkend, maar dit zijn mijn favorieten in willekeurige volgorde:

    1. Caesars Palace: Oud-Griekenland met grote zuilen, fonteinen en trappen
    2. Luxor: de nagebouwde piramide
    3. The Bellagio: bekend om zijn fonteinshows
    4. The Venetian: een nagebouwd Venetië, inclusief paleis en gondels
    5. New York New York: de stad in het klein en heeft een eigen achtbaan
    6. The Strat: hoogste hotel met, voor de durfallen, attracties in de top
    7. Paris Hotel: omdat het altijd leuk is op de foto te gaan met de Eifeltoren, ook 8000 km van Parijs

    Death Valley: de voorverwarmde oven

    Na drie dagen in het bruisende Las Vegas, namen we afscheid en werden we met open armen ontvangen door de grote, warme leegte van Death Valley National Park. Deze zomer heeft de Death Valley het nieuws gehaald door een hittegolf. Er werd een temperatuur van 54,4 graden Celsius gemeten. Deze temperatuur is fors, maar het is zeker niet de heetste plaats op aarde. Dat record is voor de Dasht-e Lut woestijn in Iran met 70,7 (!) graden [2]. Over de Dasht-e Lut kan ik niet meepraten, maar wat de Death Valley betreft: dat voelt zo ongeveer als een (zeer grote) voorverwarmde oven instappen. Best wel warm dus!

    Voor je op pad gaat, zijn drie vragen daarom heel belangrijk:
    1) Heb je genoeg brandstof? De borden langs de weg met ‘check your fuel, next service 200 km’ wil je liever niet negeren.
    2) Heb je genoeg water? Twee liter per persoon wordt aangeraden!
    en 3) Heeft je auto een (werkende) airco?

    Eitje bakken op de motorkap

    Aan deze vragen had ik nog een vierde toegevoegd: hebben we de eieren? Want in de Death Valley kan je een ei bakken op de motorkap, toch? De millennials onder ons (en hun ouders) zullen dit misschien nog herkennen uit Bassie en Adriaan: het bekende duo krijgt autopech in de Death Valley en Bassie bakt, tijdens het wachten op hulp, een eitje op de motorkap.

    En dus had ik mijn moeder zo ver gekregen om voor vertrek nog snel een doos eieren te halen. We stopten na een paar uur in de middle of nowhere en voelden aan de motorkap: goed heet. Dat moest lukken dus. Ik pakte een ei, tikte het doormidden en … het ei bakte niet.

    Misschien was onze witte ‘van’ toch niet heet genoeg. Of zijn we door Bassie voor de gek gehouden. Hoe dan ook: deze kon ik niet van mijn bucketlist strepen. Maar de Death Valley zijn wij wél zonder pech weer uitgereden.

    Lieve lezer, wil je na Las Vegas & Death Valley nog meer lezen over mijn reis door West-Amerika? Mis dan mijn volgende blogs niet waarin ik je meeneem naar o.a. San Francisco, Los Angeles, Hollywood en andere boeiende plekken.

    Nog meer tips over de Verenigde Staten vind je op deze pagina.  

     

    Bronnen:

    [1] https://www.worldatlas.com/articles/largest-hotel-locations-in-the-world.html

    [2]://www.quest.nl/natuur/geografie/a25455437/heetste-plekken-op-aarde/https://www.scientias.nl/temperatuur-van-meer-dan-54-graden-celsius-gemeten-in-death-valley/

     

     

  • Texel | Mijn favoriete Nederlandse eiland!

    Texel | Mijn favoriete Nederlandse eiland!

    Vaak wordt er geschreven over landen waar je misschien niet zo snel komt: India, Cuba, Mexico, Peru. Daarom schrijf ik deze keer over een eiland waar iedereen naartoe kan: Texel.

    Over de Waddeneilanden wordt veel geschreven. Zo kun je vinden dat Terschelling het mooiste Waddeneiland is, Ameland de leukste, maar bovenaan in Google staat toch écht dat Texel het populairste Waddeneiland is en dat kan ik wel begrijpen!

    In de 21 jaar dat ik op deze aardbol rondloop, ben ik al twaalf keer op Texel geweest. Ik geef je in deze blog dan ook graag een aantal hotspot tips voor dit geweldige eiland.

    De vuurtoren

    De vuurtoren van Texel staat op het puntje van het eiland in De Cocksdorp. Als je komt aanrijden kun je al vrij snel de vuurtoren zien en je kunt hem zelfs beklimmen waarna je een prachtig uitzicht hebt. Als het weer het toelaat, kun je zelfs Vlieland zien. Zelf heb ik nog nooit de vuurtoren beklommen ook al staat dit nog wel op mijn lijstje.

    TIP ♥: bezoek de vuurtoren ook eens ’s avonds.

    Fietsen huren

    Je kunt prima met de auto het eiland bereiken. In feite kunnen er zelfs ongeveer 350 auto’s per keer met de TESO mee! Maar Nederland is en blijft een fietsland, Texel niet uitgezonderd.

    Heb je geen ruimte voor fietsen? Geen zorgen! Op veel plekken op het eiland kun je fietsen huren; tandems, elektrische fietsen, bakfietsen, etc. Zelf huurden wij de fietsen altijd in de Koog.


    In totaal zijn er bijna 150 km aan fietspaden die je door het bos, langs het strand en door de duinen brengen.


    Ben je een echte fietsfanaat of hou je van een uitdaging? Fiets dan eens ‘een rondje Texel’. Deze fietsroute is een kleine 60 km en brengt je het hele eiland rond.

    Strandpaviljoen

    Ben je op zoek naar een strandpaviljoen om de dag door te brengen, een hapje te eten of de zonsondergang te zien? Dan kun je op Texel meerdere strandpaviljoenen vinden. Overal kun je natuurlijk wandelen, een hapje eten of een drankje doen, maar persoonlijk heb ik wel een aantal favorieten.

    Zo ga ik het liefst naar Paal 17 of Strandpaviljoen Paal 19 voor een hapje, drankje of een wandeling. Deze paviljoenen zijn beide te vinden in de Koog. Maar wanneer ik de zonsondergang wil fotograferen, ga ik naar Paal 28 in De Cocksdorp.

    Ecomare

    Net voor Paal 17 kun je Ecomare vinden, dit is ook een echte aanrader! Toen ik nog jonger was, kwamen wij hier ieder jaar.

    Ecomare is een zeehonden- en vogelopvang met een natuurmuseum en zeeaquarium. Bij binnenkomst leer je van alles over het eiland en haar vroegere (gevleugelde) bewoners. Buiten hebben ze een zeehondenopvang met zeehondjes waar je van smelt! De kleinsten zitten nog in een hok omdat ze nog niet sterk genoeg zijn, maar de oudere zeehonden zwemmen rond in een basin.


    Onder de grond kun je het zeeaquarium vinden. Daar zwemmen de tofste vissen, maar je kunt er ook zeesterren, roggen, krabben en zelfs haaien vinden.


    Vergeet ook zeker de voedermomenten niet. Tijdens die momenten vertellen de verzorgers van alles over de dieren zelf. Waar zijn ze gevonden? Kunnen ze ooit nog vrijgelaten worden in het wild? En wat zijn hun gekke trekjes?

    Het Sommeltjespad

    Ga je met de kids naar Texel? Vergeet dan niet om bij het Sommeltjespad (ongeveer 1,5 km) langs te gaan. Volgens een oude legende wonen er Sommeltjes op Texel. Ze werden het meest gezien in de buurt van De Waal. Daar dansten ze in het maanlicht. Maar wanneer een Sommeltje in het zonlicht komt, verandert hij in steen! Echter niet getreurd,  zodra het donker wordt komen ze allemaal weer tot leven!

     

    Er is eigenlijk nog zoveel meer te vertellen over het eiland. Het komt er eigenlijk op neer dat je je geen seconde hoeft te vervelen.

    Zo zijn er verschillende stadjes waar je kunt winkelen en waar je kleine leuke winkeltjes kunt vinden waar je uren kunt doorbrengen. Er is een Juttersmuseum en je kunt in de haven de lekkerste vis halen. Maar voor nu laat ik het hier bij.

    Ik hoop in ieder geval dat ik je heb weten te overtuigen om eens een bezoekje te brengen aan mijn favoriete Nederlandse eiland. Als je vragen en/of opmerkingen hebt, dan mag je mij altijd een berichtje sturen via Instagram (@thecontentflow). Dat zou ik leuk vinden!

    Benieuwd naar andere reisverhalen over Nederland of wil je graag zelf een vehaal delen met onze lezers over je nummer 1 vakantiebestemming? Wij plaatsen graag jouw gastblog! 

     

  • Nepal | Het dak van de wereld

    Nepal | Het dak van de wereld

    Mijn bezoek aan Noord-India – dat je kan lezen in deel 1 en deel 2 van mijn blog ‘India | Love it or hate it’ – heb ik gecombineerd met Nepal (ook wel ‘het dak van de wereld’ genoemd) en dat vond ik een hele mooie combinatie (twee weken India, één week Nepal). Bij het grensplaatsje Sunauli kun je letterlijk van India zo Nepal instappen en vice versa.

    De grote poorten met de tekst ‘Indian border ends’ en ‘Welcome in Nepal’ leveren leuke vakantiekiekjes op.

    De kleine broer van India

    Na onze drukke, chaotische weken in India voelt Nepal als een verademing. Ik zou het land omschrijven als de kleine broer van India. Het eerste verschil valt al gauw op na de grens: het is rustiger op straat! Daar hebben de borden met ‘verboden te claxonneren’ ongetwijfeld iets mee te maken.

    straatbeeld Nepal

     

    impressie straatbeeld Nepal

    Geboorteplaats van Boeddha

    De vrolijke gebedsvlaggetjes onderweg hinten al naar het tweede verschil: naast het hindoeïsme speelt het boeddhisme in Nepal een belangrijke rol. Dat is niet gek, gezien in Nepal de geboorteplaats van de Boeddha te vinden is. In de Maya Devi-tempel in Lumbini kun je de exacte plaats bezoeken. Al is ‘exact’ hier wel een ruim begrip, want het is wel al zo’n 2500 jaar geleden.

    tempelcomplex Maya Devi

     

    herkenbare gebedsvlaggetjes

    Denk aan DEET

    In Nepal zijn DEET, een klamboe en een zaklamp (want de stroom valt vaak uit) geen overbodige luxe. Dat geldt zeker op onze tweede bestemming: het Chitwan National Park. Dit is een malariagebied en de muggen hebben aan toeristen een feestmaal. Als je in de zomer reist, moet je ook rekening houden met de bijbehorende tropische buien in de ochtend. Maar laat je hierdoor niet uit het veld slaan. Hoe oneindig ze ook lijken, tegen de middag klaart het wonderlijk weer helemaal op.


    Het Chitwan verkennen we per olifant, maar het kan ook per kano of jeep. Deze laatste twee zijn wel zo diervriendelijk en je ontloopt alle takken die in je gezicht zwiepen (inclusief inheemse boombewoners).


    Wil je toch olifanten zien, dan kan je het olifantenopvangcentrum bezoeken en ’s ochtends meegaan als de olifanten gewassen worden in de rivier. Je mag ze dan voeren en de liefhebber mag mee zwemmen. Voor wat betreft de wat grotere junglebewoners, kan je in het Chitwan neushoorns, tijgers, luipaarden en krokodillen spotten.

    Chitwan olifantentocht
    Chitwan olifanten badderen

    Trekkings in alle smaken

    Het grootste verschil met India ervaren we bij onze volgende bestemming: de trekkersstad Pokhara. We staan hier aan de voet van de Himalaya en die bergketen beslaat het grootste deel van Nepal. Vanaf hier kan je trekkings lopen in alle smaken: kort, lang, pittig en extra pittig. Enthousiast melden we ons aan voor een drie uur durende trekking.

    Puffend en zwetend bereiken we het hoogste punt van de trekking. We blijken er iets langer over te hebben gedaan, namelijk zes uur! Maar dan heb je ook wat: het uitzicht, indrukwekkend. Mijn tips zijn daarom: zorg dat je over enige conditie beschikt en plan geen tweede excursie na je trekking. Anders zit je net als wij te knikkebollen bij het monnikenklooster.

    De apen van Kathmandu

    Onze laatste bestemming is de Nepalese hoofdstad Kathmandu. Uiteraard krijgen we een stadstour met stop bij het verblijf van de Kumari (de ‘levende godin’) en hebben we de eer een blik van haar op te vangen. Ook de bekende Monkey Temple mag niet ontbreken. De naam zegt het al: het stikt hier van de apen.

    Gelukkig hebben we de foto’s nog

    Als afsluiter van onze reis boeken we bij Buddha Air de beruchte ‘mountain flight’: een pleziervlucht over de Himalaya. Op de geboekte dag staan we voor dag en dauw op het vliegveld klaar. Het is vandaag bewolkt en mistig, wat hier geen uitzondering is. Onze gids had al gewaarschuwd dat er bij slecht zicht niet gevlogen wordt. Maar onze piloot lijkt het wel aan te durven.

    Tot onze teleurstelling zien we alleen het topje van de Mount Everest, gehuld in een dikke wolkendeken.

    De groep maakt zich er na afloop hard voor om ons geld terug te krijgen en boven verwachting krijgen we onze 190 dollar p.p. terug! Maar, dan moeten we wel ons mountain flight-certificaat inleveren, want niet betalen is niet geweest. Gelukkig hebben we de foto’s nog …

     

    Deze bijzondere reisblogs over Azië vind je misschien ook leuk: Ulu Muda, de ongerepte jungle van Maleisië of Op avontuur door Indonesië. Heb je zelf een mooi reisverhaal dat je wil delen met onze lezers? Neem dan contact op met Ik Wil Reizen voor een gastblog.

     

     

  • India | Love it or hate it – deel 2

    India | Love it or hate it – deel 2

    Een week geleden stond het eerste deel van mijn reisverhalen over India online. Nieuwsgierig geworden naar wat dit bijzondere land nog meer te bieden heeft? Ik vertel het je graag in dit tweede deel van mijn India blog. 

    Kastenstelsel

    Indiërs zijn in eerste instantie vriendelijk, maar zakelijk. Overal waar we komen worden we begroet met een glimlach en ‘Namasté’. Toch jammer dat de daarop volgende zin vaak ‘Money, please?’ of ‘You need taxi?’ is. Die zinnen blijven ons tot het einde van de reis om de oren vliegen. Ik had wel verwacht dat India arm was, maar toch blijf ik me verbazen over de mensen die op de stoep slapen, eten en hun behoefte doen. Met onze lokale gids komen we in één van de armste wijken van Khajuraho. Hier wonen de paria’s, die buiten het kastenstelsel vallen.

    De regering kan beweren dat het kastenstelsel afgeschaft is, maar in de dagelijkse praktijk is het er nog wel degelijk.

    Zo stoppen alle kindjes, die vrolijk met ons meelopen, plots als we een nieuwe straat inlopen. Onze gids legt uit dat de kinderen niet in deze straat mogen komen, omdat hier een hogere kaste begint. Een eyeopener voor mij, een wake-up call. En daarmee bedoel ik nu even niet de veel te vroege telefoontjes om te zorgen dat je de bus haalt !

     

    Komt een vrouw bij de Ganges

    Vandaag staat ons de langste busrit van de reis te wachten en gaat onze wekker al om 5 uur ’s nachts. We rijden vandaag 400 km oostelijk naar Varanasi, de stad van de Ganges. De rit gaat nog veel langer duren, wat we gelukkig die ochtend nog niet weten. Varanasi is één en al file, omdat de zogenoemde Shiva-feestmaand begonnen is. Onze buschauffeur wordt er zo wanhopig van dat hij besluit te gaan spookrijden. We houden ons hart weer vast en komen gelukkig zonder kleerscheuren bij het hotel aan.


    En dan heb ik nog niet eens genoemd dat we vandaag een geit aangereden hebben. Gelukkig is alles in India op te lossen met rupees en heeft de chauffeur de eigenaar van de geit wat zakgeld toegestoken. 


    De Ganges, of Ganga, zoals de Indiërs haar noemen, blijkt te zijn overstroomd. Normaal gesproken zijn er overal ghats (trappen) en een boulevard waarover je langs de Ganges kan lopen. Nu staat het water echter zo hoog dat hier niets meer van te zien is. We moeten van een afstandje blijven kijken over de hoofden van honderden Indiërs. Door de overstroming mag ook niemand het water op (dat mag sowieso niet met motorboten, alleen met paddels, want heilig) of in. Kom je eens in je leven bij de Ganges …

    overstroomde Ganges

     

    koeien zoeken verkoeling in de Ganges

     

    winkelstraat Varanasi

     

    You like beer?

    Ook is het de moeite waard om iets te vertellen over hoe het er aan toegaat als je in India uit eten gaat. Als je je tafeltje gevonden hebt, komt er zo snel mogelijk een ober op je af om je te voorzien van een menukaart. Vervolgens blijven de obers/gastheren achter je staan tot je je keus gemaakt hebt. Elke kaart is zo ongeveer hetzelfde. Je hebt naan (brood) en de keus tussen kip of groente. Naast dat rund geenszins gegeten mag worden (want heilig), zijn de meeste Indiërs helemaal vegetariër en wordt er ook weinig varkensvlees geserveerd (want onrein). Per gezin houden de Indiërs hier ook nog eigen dieetregels op na. Zelfs bij de McDonald’s zijn er geen hamburgers te krijgen en thee wordt standaard met melk geserveerd, zoals het de Britse traditie betaamt. Maar daar kom je pas achter als je je chai besteld hebt !

     

    ***

    Uit eten in India – deel 1

    Ober komt aan met flesjes bier voor de groepsgenoten die dit besteld hebben. Ober vraagt aan mijn vader: ‘You like beer?’

    Vader: ‘I like it, but I didn’t order it.’

    Ober kijkt vertwijfeld, schenkt dan bier in.

    Vader boos. ‘No! I didn’t order it.’

    Ober in de war.

    Vader laat het erbij.

     

    ***

    Uit eten in India – deel 2

    Drankjes zijn op en we willen eten. We wenken de ober. Hij snelt toe.

    ‘Order?’

    Ik: ‘Yes.’

    Ober loopt weg. Komt terug met de rekening van de drankjes.

     

    ***

    Uit eten in India – deel 3

    zandheksen voor lunch

    Ober snelt toe.

    ‘Bill?’

    ‘Yes’

    Ober snelt weg. Komt terug met kladblok.

    ‘What you had?’

    ‘One coke and one tikka naan.’

    Ober doet een rekensom uit het hoofd.

    ‘460 rupees.’

    Er bekruipt me het gevoel dat ik hem alles wijs had kunnen maken wat ik gegeten heb.

     

    Het eind in zicht

    We vertrekken zonder de gids opnieuw naar de Ganges, maar nu om de bekende crematies ter plaatste mee te maken. We worden eerst door een priester rondgeleid in een Brahmahuis. Dit is vergelijkbaar met een hospice. Een crematie in India kost behoorlijk wat geld. Alleen het hout al kost omgerekend zo’n 40 euro, wat voor Indiërs een kapitaal is. We worden daarom vriendelijk doch vrijpostig verzocht een gift te doen aan het huis.

    Die avond horen we van de gids dat dit pure afzetterij is en we beter niet hadden kunnen betalen: ‘Het liegen is in India uitgevonden,’ aldus Wieb.

    Daarna mogen we dan toch echt de crematies zien. Eigenlijk mag ik ze helemaal niet zien, omdat de vrouwen niet bij de crematie mogen zijn, maar voor goed betalende toeristen maken ze graag een uitzondering. Langs de Ganges zijn verschillende pleintjes waar een stuk of zes mensen tegelijk verbrand worden. Ik dacht dat ik geschokt zou zijn, maar dat was ik eigenlijk helemaal niet, want de nabestaanden zijn helemaal niet verdrietig. Ze zijn juist blij omdat de overledene rust heeft gevonden en een stap dichterbij de moksha is, het moment dat je niet meer opnieuw herboren hoeft te worden.

    pallets voor crematies

     

    Afsluiten in stijl

    Onze reis door India sluit af door bij het plaatsje Sunauli de grens met Nepal over te gaan. Over Nepal vertel ik graag meer in een andere blog.

    Op de laatste reisdag vliegen we van Kathmandu terug naar Delhi. Hier hebben we het laatste diner met onze groep en ik ga gekleed in een traditionele sari. Het is nog een heel werk dat ding om te krijgen, maar het was het zeker waard. Ik voel me net een maharani als ik de trap in het hotel afloop en het personeel zal dat beamen.

    Om de reis in stijl af te sluiten, hebben we pech met de bus op weg naar onze vlucht Delhi-Amsterdam. Dit is in India de normaalste zaak van de wereld. En hoe lost men dat hier op: wat gepruts met draadjes of een willekeurige vloeistof erin gooien en vervolgens met negen Indiërs de bus duwen. Wonder boven wonder rijdt de bus even later weer en komen we moe maar rijk aan ervaring op Schiphol aan. En heb ik ontzettend trek in een hamburger.

    grens India-Nepal bij Sunauli – leuk voor foto’s

    Love it or hate it

    Als ik over mijn reis naar India vertel, krijg ik eigenlijk altijd twee reacties:

    1.India? Dat trekt me totaal niet! Of 2: India, ontzettend gaaf ben ik ook geweest!

    Zowel voor als na mijn reis hoor ik bij de optie 2-mensen. Het is een land van tegenstrijdigheden, maar ik vond het fantastisch en verrijkend.

    Het staat zo ver van onze cultuur, ons doen en laten af, dat je het je bijna niet kunt voorstellen als je er niet geweest bent. Maar als het je eerste Azië-reis is, zou je misschien willen overwegen om met een iets minder schokkend land te beginnen, zoals Indonesië of Maleisië. Of je duikt gelijk in het diepe, the choice is yours

     

    Tot slot: must-sees Noord-India

    • Agra: Taj Mahal
    • Varanasi: Ganges, crematieplaatsen (de lokale gidsen wijzen je met alle plezier de weg)
    • Delhi: Old-Delhi verkennen per tuktuk/riksja, Lotustempel, Indian gate, Gurudwara Bangla Sahib (Sikh tempel), Gandhi Smriti (laatste verblijfplaats van/eerbetoon aan Mahatma Gandhi)
    • Khajuraho: Erotische tempels
    • Jaipur: Jal Mahal (Waterpaleis), City Palace, Hawa Mahal (Paleis van de winden), Amber Fort (destijds per olifant naar het fort, maar dat zal nu waarschijnlijk niet meer mogen)
    • Tussen Jaipur en Agra: Chand Baori (‘trappenput’), Fatehpur Sikri (de verlaten stad)

     

    Heb jij zelf ook leuke tips voor een reis naar India die zeker niet mogen ontbreken? Stuur ze naar Ik wil Reizen via contact of schrijf er een gastblog over!

     

     

  • India | Love it or hate it – deel 1

    India | Love it or hate it – deel 1

    Lieve lezers,
    Hier het eerste deel van mijn reisverhalen over India, het land dat zo anders is dan andere landen, vol tegenstrijdigheden maar vooral fantastisch en verrijkend. Wil je meer lezen over Delhi en de prachtige Taj Mahal, dan ben je hier op de goeie plek. Geniet ervan!

    Namasté

    Daar zijn we dan: na 7,5 uur in het vliegtuig zijn we zojuist geland op Delhi Airport. We maken kennis met onze groepsgenoten (de ‘Holland Group’), gids Wieb en de buschauffeur, een echte Sikh met tulband en baard. Uitgeput van onze vlucht wil ik zo snel mogelijk op mijn hotelbed ploffen. Als ik het kaartje in de deur steek, slaak ik een kreet als er gelijk een spin op me af komt rennen. Namasté, je bent in India.

     

    Ons tweede thuis

    Na de eerste paar dagen kan ik zeggen dat de bus ons tweede thuis geworden is. En godzijdank een huis met airconditioning. Oké, de Sikh zet dan wel de airco steeds uit om brandstof te besparen, maar hé: er is airco. Wieb heeft uitgelegd dat de meeste chauffeurs in India Sikh zijn, omdat ze beschouwd worden als verantwoordelijke mensen.
    Dat ‘verantwoordelijke’, daar wil ik achteraf toch nog even op terugkomen: we hebben niet zelden doodsangsten in die bus uitgestaan, omdat de chauffeur overal inhaalde waar het naar onze Nederlandse maatstaven eigenlijk niet kon.

    Rijden in India bestaat uit zo veel mogelijk toeteren en zo hard mogelijk rijden op een zo slecht mogelijke weg. Het resultaat: heel veel net-niet-aanrijdingen.

    De eerste keer dat ik er een druk kruispunt moest oversteken, durfde ik haast niet te gaan lopen. Maar wees gerust: na een week loop je over het drukste kruispunt van Varanasi alsof je nooit anders gedaan hebt, omdat je weet dat iedereen er alles aan doet om jou te ontwijken. Wonderbaarlijk lijkt dit ook bijna altijd goed te gaan. Behalve dan de bus die we vanuit onze rit in het ravijn zagen liggen. Maar daar zal ik niet over uitweiden, anders wil niemand meer naar India .

    kruispunt Varanasi

     

    boze stier Varanasi

    Oud en Nieuw Delhi

    We worden bij alle bezienswaardigheden van Delhi gedropt. Het gekke is dat ik er voor deze reis nooit bij stil heb gestaan dat New Delhi erop duidt dat er ook een Old Delhi is, de oude stad. Per riksja worden we door de buurten en markten van Old Delhi gefietst. Ook de typerende ‘slangenbezweerders’ ontbreken niet in het straatbeeld. Verder bezoeken we het huis waar Gandhi zijn laatste dagen doorbracht en een handjevol tempels, waaronder de bekende Sikh tempel Bangla Sahib, waar je in de keuken mee mag kijken hoe er eten wordt bereid voor alle buurtbewoners. Dat zijn er nogal wat, dus er zijn enorme ketels voor nodig. Tempels bezoek je in India altijd blootsvoets en bij voorkeur met hoofddoekje.

    Het programma is behoorlijk vol. Soms zo vol, dat we bij sommige bezienswaardigheden alleen even de bus uit gaan voor een korte fotostop. Ach, met die bedrukkende warmte is dat ook weer zo’n probleem niet. Waar het voor de bus lastig komen is, staan de tuktuk- en riksjarijders ons al enthousiast op te wachten (‘Miss, where you go? I bring you!’).

    slangenbezweerder

     

    straatbeeld Old Delhi

    Een harem van 30 man

    Van Delhi zijn we naar Jaipur gereisd en onderweg trokken de vele mannen in oranje kleding en bepakking onze aandacht. Wieb legt uit dat deze mannen bezig zijn met een bedevaartstocht. Eén van onze busstops bij een tempelcomplex, blijkt ook een gewilde tussenstop voor deze bedevaartgangers. Ik ben de bus nog niet uit, of ik word omsingeld door een horde van Indiase mannen. Ze willen allemaal met me op de foto en vanaf een afstandje zie ik mijn vader op zijn beurt dit spektakel weer fotograferen. Nog bijkomend van mijn ‘fans’ hoor ik Wieb roepen dat de tijd erop zit. We moeten weer de bus in.

    ‘Maar ik heb de tempels nog niet gezien,’ breng ik uit. Wieb grijnst naar me. ‘Als jij hier zou wonen, zou je er zo een harem van 30 mannen op na kunnen houden.’
    De naam van dit tempelcomplex moet ik je verschuldigd blijven.

    De Taj Mahal

    Stiekem de belangrijkste reden dat ik naar India wilde: de Taj Mahal met eigen ogen zien. Na een uitgebreide securitycheck en aardig wat roepies lichter (locals hebben een gereduceerd tarief) mogen we doorlopen en daar is hij dan, de Taj Mahal. Het mausoleum is zo mooi, dat je er naar moet blijven kijken. In mijn voorstelling was de Taj wit, maar nu zie ik dat dat eigenlijk maar voor een deel waar is. Het plateau en alle bouwwerken eromheen zijn rood. Als je goed kijkt, zie je dat de vier grote pilaren om de Taj in een lichte hoek naar buiten staan. En met een reden: mocht het ooit tot een aardbeving komen, vallen de pilaren naar buiten en niet op het gebouw zelf. Je mag het mausoleum zelf niet betreden en ook vooral geen foto’s maken, al trekt geen enkele Indiër zich daar iets van aan.


    Na een korte blik door de deur, strijk ik op een bankje verderop neer. Gelijk word ik door de ene na de andere Indiër benaderd met de vraag of ze een foto met me mogen maken (of ze doen dit stiekem vanaf een afstandje). Ik voel me in dit land op en top celebrity.


    Ik vraag later aan Wieb waarom iedereen hier steeds met ons op de foto wil. Zijn antwoord is dat Indiërs vanuit alle hoeken van het land hierheen komen. In sommige regio’s hebben de mensen nog nooit blond haar gezien, alleen van tv. Daarnaast geeft het hen blijkbaar aanzien als ze met een ‘rijke blanke’ op de foto gaan. Hiermee kunnen ze opscheppen bij vrienden en familie dat ze Hollandse vrienden hebben.

    Money, please

    De korte nachten en lange dagen in de bus beginnen ons een beetje op te breken. Ook zijn de eerste zieken gevallen, wat in India niet ongebruikelijk is. Misselijk zijn, buikloop, veel mensen krijgen er in meer of mindere mate wel last van in India. Wij zijn het eten noch de matige hygiëne in dit land niet gewend. En met een strak busschema is dat toch wel lastig.
    Vandaag rijden we naar Khajuraho en houden we even ons hart vast als we bijna een koe aanrijden met de bus. In de ochtend bezoeken we de zogenoemde Erotische Tempels, die bekend staan om hun ongecensureerde kamasutra op de wanden. Die vergeet je niet snel meer.

    De middag is vrij om zelf in te vullen en we nemen de tuktuk naar het centrum. Een lokale jongen biedt ons, tegen een kleine vergoeding, aan om de Old Town te laten zien. Voor we hem volgen willen we de tuktukchauffeurs even betalen, maar daar willen ze niets van weten. ‘Later, when you come back!’ zeggen ze. Dat hebben ze goed bekeken, zo zijn ze verzekerd van een volgende rit. Ze lijken elkaar ook allemaal te kennen, de chauffeurs, de ‘spontane’ gidsen en de winkeleigenaren met zaakjes waar we subtiel naar binnen geloodst worden.

     

    Zin in meer verhalen over India? Inspiratie en tips nodig voor je eigen Indiareis? Lees dan zeker het tweede deel van mijn blog ‘India | Love it or hate it’.

    Benieuwd naar andere verhalen over India? Lees dan zeker deze blogs! Wil je graag zelf leuke reistips of ervaringen delen? Dat kan in een gastblog voor Ik Wil Reizen.nl of via contact.

     

     

  • Ameland | Tienervakantie

    Ameland | Tienervakantie

    Het is nog maar afwachten of we komende vakantie op reis kunnen naar verre oorden. Jammer als je op examenreis wil naar Thailand. Mijn schoolvrienden en ik hebben besloten niet af te wachten of we het land uit mogen, maar in plaats daarvan een reis naar Ameland te boeken. Dat was de plek waar ik mijn eerste vakantie alleen doorbracht en het is ook een stuk goedkoper dan Berlijn, Parijs of Ibiza.

     

    TOEN

    Mijn eerste keer ‘alleen weg’ vond ik heel wat. Veel wilde ideeën, maar uiteindelijk heb ik me uitermate braaf gedragen. Ik heb vooral veel gefietst,  gezwommen en lekker gegeten en ben zelfs op een degelijke tijd gaan slapen. Dat had wel een goede reden: ik wilde de volgende ochtend op tijd op het strand zijn om de zonsopgang te zien. Jammer genoeg lukte het net niet. Ik heb in het donker ontbeten, maar tegen de tijd dat ik klaar was, was het al licht.

    Voor mij was het leuk om me vrij te voelen, ondanks dat ik er niet zoveel gebruik van heb gemaakt als had gekund.

    Het spannendste van de vakantie op Ameland was de terugreis. De app met de dienstregeling voor de treinen crashte en het was een heel werk om de goede trein te vinden. Het lijkt me niet de bedoeling dat een hobbeltje met de trein het hoogtepunt is van de vakantie van een tiener.

    NU

    Waarschijnlijk kunnen mijn vrienden er wel voor zorgen dat onze examenreis spannender wordt. Met vrienden is er zelfs ten tijde van corona nog behoorlijk wat te doen. Geen van ons is een echte disco tijger, dus het is niet alsof we nachtclubs gaan missen.

    Op de Waddeneilanden is het nooit een zekerheid dat er mooi weer komt, maar met een beetje geluk breekt de zon door. In het slechtste geval is er geen andere keus dan ons in afzichtelijke regenkleding hijsen en alsnog te gaan doen wat we willen.

    Je gaat maar één keer op examenreis en daar moet je wat van maken, regen of niet.

    DE TOEKOMST

    We hebben nu al afgesproken dat we de Penny’s Shadow filmset gaan bezoeken (een ietwat beschamende jeugdobsessie van ons allen). Als we dan toch bezig zijn, kunnen we gelijk, minder ironisch, naar het vrij serieuze museum voor de ‘Paarden Reddingsbrigade’. Hiermee werden vroeger drenkelingen uit zee gered. Eens is dit fout gegaan, waardoor alle paarden verdronken zijn. Ter herinnering staat nog altijd een monument op het eiland.

    Helemaal vast staat dat we gaan eten in pannenkoekenrestaurant ‘Onder De Vuurtoren’ bij, de naam zegt het al, de vuurtoren van Ameland. Voor de goede orde klimmen we er misschien ook nog wel even op, als onze benen dat toestaan na een hele avond bank hangen, niks doen en kletsen. Er zijn, zoals eerder gezegd, nou eenmaal geen nachtclubs open.

    Voor de rest hebben we natuurlijk elkaar. Zes jaar lang hebben we samen op school gezeten. We zullen elkaar nog weleens opzoeken, maar het is toch ook een afscheid. Een laatste uitstapje met ons allen, tot we ieder naar een andere universiteit gaan.

    Alleen al daarom is het de moeite waard om te gaan, of het nou om de hoek is of naar het eind van de wereld.

    Alleen de examens, die als een donkere, giftige wolk aan de horizon hangen, bederven de voorpret een beetje. Maar over een maand zijn ze voorbij en kunnen we volop van de vakantie gaan genieten.

     

    We mogen, helaas, nog steeds niet overal reizen, maar ook om de hoek is er veel mooie natuur te ontdekken. Heb jij, net als Roos, ook vakantieplannen dichtbij huis? Schrijf er een leuke gastblog over of neem contact op met Ik Wil Reizen.nl! 

     

  • Maleisië | Ulu Muda, de ongerepte jungle van Maleisië

    Maleisië | Ulu Muda, de ongerepte jungle van Maleisië

    Veel mensen die Maleisië bezoeken, kiezen ervoor om de Taman Negara te bezoeken. Dit deel van de Maleisische jungle is daardoor niet ongerept meer te noemen. Door de grote aantallen toeristen is een ontmoeting met ‘wildlife’ niet echt meer mogelijk. Gelukkig is er met Ulu Muda een geweldig ‘off the beaten track’ alternatief.  Het Ulu Muda Forest Reserve is zo’n 160.000 hectare groot en is een belangrijk waterwingebied voor de regio. Het Forest Reserve ligt in het noorden van Maleisië tegen de grens met Thailand aan.

     

    Wildlife van Ulu Muda

    In dit ongerepte stuk natuur leven zo’n 100 verschillende soorten zoogdieren en ruim 300 soorten vogels. Bekende dieren die je hier vaak kunt tegenkomen, zijn de Aziatische olifant, sambarherten, gibbons, Java-apen, otters en wilde zwijnen. Dieren die je helaas zelden ziet, maar hier ook voorkomen, zijn onder andere luipaarden, tijgers, Indische bizons en nevelpanters. Ook voor vogelaars is Ulu Muda een waar paradijs. Zo vind je hier bijvoorbeeld tien verschillende soorten neushoornvogels.

    Activiteiten in Ulu Muda

    Tijdens een verblijf in Ulu Muda zijn er verschillende fantastische activiteiten te doen. Allemaal staan ze in het teken van de geweldige jungle en de dieren die hier leven.

    De eerste activiteit is een bootsafari. Hierbij ga je rond zonsondergang van saltlick (een plas water met veel mineralen in de grond) naar saltlick, waarbij je deze plekken afspeurt naar wilde dieren. Deze activiteit is vooral gericht op het vinden van Aziatische olifanten. Dit wil niet zeggen dat je tijdens deze bootsafari alleen olifanten ziet. Nadat je langs alle saltlicks gevaren bent, vaart de gids naar een groot meer. Hier vliegen rond zonsondergang honderden neushoornvogels over!

    Een andere activiteit die je hier kunt doen, is een wandeling door de jungle met een bezoek aan een lokale grot. Daarbij leer je meer over de jungle en geniet je van de prachtige omgeving. Ook tijdens deze wandeling heb je kans om wilde dieren te spotten en een ontmoeting met een lantaarnkever is 100% zeker.

    De laatste activiteit is rivertubing, waarbij je in een opblaasband de rivier afvaart. Deze activiteit duurt ongeveer twee uur en zorgt ervoor dat je totaal tot rust komt.

    Hoe kom je er

    Het bereiken van Ulu Muda heeft behoorlijk wat voeten in de aarde, maar zou een echte reiziger niet tegenhouden. Neem vanaf  het vliegveld van Alor Setar of Penang een taxi naar de Ulu Muda Jetty. De accommodatie kan hierbij helpen, niet alle taxichauffeurs weten namelijk waar ze moeten zijn! Vervolgens word je met een bootje door je gidsen opgepikt. Na een boottocht van ongeveer anderhalf uur kom je aan in het Ulu Muda Forest Reserve.

    Waar logeren tijdens een verblijf in Ulu Muda

    Tijdens een verblijf in het Ulu Muda Forest Reserve is er eigenlijk maar één optie. Dit is de Earth Lodge. Bij deze kleinschalige accommodatie, met slechts 12 kamers, heb je meestal het rijk (en de gidsen) voor jezelf alleen. Het voordeel van hier verblijven is dat alle activiteiten en eten/drinken bij de prijs inbegrepen zijn. Daarnaast biedt de Earth Lodge geweldige gidsen die de lodge op een verantwoorde manier managen.

    Hoewel de accommodatie behoorlijke basic is, is het echt een geweldige plek midden in de jungle!

    Waarom Ulu Muda

    • Je hebt hier geen last van massatoerisme.
    • Earth Lodge heeft geweldige gidsen in dienst die je alles kunnen vertellen over de Maleisische natuur!
    • Je hebt hier een hele goede kans om Aziatische olifanten in het wild te zien.
    • Het eten is er heerlijk.
    • Tijdens een verblijf overnacht je midden in de jungle!

    Voor de liefhebber van ongerepte en pure natuur en voor de avonturier op zoek naar outdoor activiteiten, is Maleisië een droombestemming. Heb jij ook een passie voor wildlife en bijzondere plekken? Noteer je verhalen en stuur ze naar Ik Wil Reizen.nl via contact of een gastblog.  

     

  • De Belgische Kust | Zee en zand, mijn favoriete uitwaaiplek

    De Belgische Kust | Zee en zand, mijn favoriete uitwaaiplek

    Dicht bij huis, op amper een uur rijden van de achterdeur, ligt een heel bijzondere plek waar ik altijd instant blij word, waar ik altijd naartoe wil en waar altijd wat te ontdekken valt. De Belgische Kust met zijn zee (niet altijd blauw, veel vaker grijs), zijn zandstrand en zijn duinen, is mijn perfecte ‘weg van huis’ bestemming. Die lange strook van 67 km van De Panne tot Knokke-Heist staat voor alleen maar genieten en is synoniem van dat heerlijke vakantiegevoel dat mij overspoelt van zodra ik de zeewind voel en de golven hoor. Die omgeving doet wat met een mens.

     

    De zee is de moeder van alle Belgen, de stem

    in hun armen en benen, de vlucht in hun ogen,

    de vis in hun vel. Spatten mens, altijd dezelfde,

    klein en onnozel, en ik een van hen, …

    (Charles Ducal)

     

    Wat is dat toch met de zee?

    Een eenvoudige foto van enkel lucht en water en zand en toch is het net de pure eenvoud van die 3 elementen die ons doet dromen. Uren naar die onwaarschijnlijk uitgestrekte watermassa kijken, gaat nooit vervelen. Golven die eindeloos over het strand rollen, geen begin, geen einde. In de verre verte een lijn, geen idee waar het water eindigt en de lucht begint. Hypnotiserend, tijd vergetend, emoties en het ervaren van een vrijheid die diep en overweldigend is. Heel erg bewust van je eigen kleine ‘ik’ en tegelijkertijd de sensatie van iets groots.

    Opnieuw het kind dat van de duinen wil rollen maar, net hier aan de kust, weer heel erg bewust van de merkwaardige sprongen van het leven.

    Goed voor de mentale gezondheid ook, die zeelucht aan de Belgische Kust. En goed voor onze longen, daar zorgen de algen voor die in de lucht terechtkomen. Hier wordt je gelukkiger, blijer en slaap je beter! Geen wonder dat een mens geraakt wordt door de zee want veel kans dat ook onze voorouders kustbewoners waren. Het Oudgermaanse woord ‘flauma’, dat vloed of stroming betekent, staat immers aan de basis van het woord ‘Vlaams’.

    Wat valt er te ontdekken?

    Elke kustgemeente en elke badplaats aan de Belgische Kust, heeft zijn eigenheid en verborgen plekjes en soms is het moeilijk te kiezen tussen mooie natuurgebieden of levendige en eigentijdse cultuur, sportieve activiteiten of gewoon lekker gaan eten.

    Koksijde

    De Hoge Blekker, met zijn 33 m de hoogste duin aan de Kust, is zeker een bezienswaardigheid. In het natuurgebied zelf is het heerlijk wandelen langs het schelpenpad. Ook het Duingebied ‘Ter Yde’ is een ideale plek om alle drukte te vergeten. Een omgeving van duinen, grasland, bos en wilde paarden nodigt uit om te genieten. Liefhebbers van surrealistische kunst vinden zeker inspiratie in het museum ‘Paul Delvaux’. Zijn schilderijen, tekeningen en etsen worden hier tentoongesteld. Nog meer cultuur brengt het ’Abdijmuseum Ten Duinen’ en de bijhorende archeologische site. Zin in actie? Je kan een golfballetje slaan op het golfterrein van ‘Golf Ter Hille’ en de honger kan gestild worden met verse garnaaltjes, gevangen door de garnaalvissers te paard, die nog altijd op het strand te vinden zijn.

    Bredene

    Het kleine badplaatsje uit mijn jeugd, dat jarenlang de vaste vakantiebestemming was. Geen dijk vol winkelende toeristen maar zalige duinen en altijd zonnig en warm (fantasie of werkelijkheid, vraag ik mij nu af). Uitwaaien is hier een echte dagactiviteit want van de duinen gaat het mooi over op het strand. Een lange zandweg om helemaal tot in Oostende te wandelen. Surfen, zeilen, raften … watersporters moeten naar de ‘Twins Club’, uniek gelegen tussen de duinen en het strand. Een bijzondere plek in Bredene is het visserskapelletje van ‘Onze- Lieve-Vrouw-Ter-Duinen’.

    Dit bedevaartsoord voor vissers laat door kaartjes en foto’s een beeld zien van ‘de zee die geeft maar ook neemt’.

    Blankenberge

    Is heel lang de zondag/kustdaguitstap geweest. Prettige herinneringen aan dat stadje en zijn indrukwekkende pier, zijn houten staketsels en zijn exotisch aandoende Paravang. Het centrum met zijn belle-époquehuizen is zeker een bezoekje waard. Relaxen en lekker lounchen met zicht op zee kan in de vele strandbars, die je langs de Blankenbergse kust vindt. Voor rust en stilte moet je naar het natuurgebied de ‘Uitkerkse Polder’. Kijkhutten en een uitkijktoren zorgen voor een ongestoord zicht op trekvogels en weidevogels. Vervelen is hier niet aan de orde!

    Waarom we telkens terugkomen?

    Lente, zomer, herfst of winter, de Belgische Kust trekt altijd. En daar zijn veel redenen voor:

    • eindelijk boven op een duin en dan die eerste blik op het strand en de zee, onbetaalbaar
    • het luie slenteren langs de waterkant, voeten net wel of net niet nat
    • zand tussen de tenen en haren die plakken van de zilte zeewind
    • de golven die maar blijven komen
    • de lucht die anders ruikt, de geluiden die anders klinken
    • witte zeilbootjes in de verte op het water
    • schelpen zoeken en geen zakje meehebben om ze in te bewaren
    • zandkastelen en kasteelgrachten vol zeewater
    • de zoete vanillegeur van wafels en pannenkoeken, die nergens zo lekker zijn als hier
    • en ’s avonds, helemaal uitgewaaid met een helder hoofd terug naar huis

    Daarom komen we telkens weer terug, voor de nostalgie en voor 10 goeie redenen.

    Want de zee, dat is eindeloze muziek, het mooiste lied, het beste symfonisch orkest!


     

    Wat is met stip jouw favoriete vakantiebestemming in eigen land? Verzamel alle boeiendste plaatsen, alle verhalen en de lekkerste adresjes in een gastblog!