Tag: inside information

  • Reizen in tijden van corona | Onze nieuwe vorm van reizen

    Reizen in tijden van corona | Onze nieuwe vorm van reizen

    De afgelopen twee jaar waren roerige tijden op reisgebied en reizen is niet meer zo vanzelfsprekend als dat ooit was. Als je precies in die tijd ook nog eens je gezin start, weet je dat reizen ook echt nooit meer hetzelfde is. Toch hebben wij onder die omstandigheden een nieuwe draai weten te geven aan onze reispassie: we bouwden een camper voor ons kersverse gezin en reizen nu al een half jaar door Zuid-Europa! Onze nieuwe vorm van reizen!

    Door Maartje & Sebastiaan van The Orange Backpack

    Castle do Almourol Portugal

     

    Reizen met een baby

    In april 2021 werd ons reisteam uitgebreid met onze baby Linde. We hadden al langer goed nagedacht over onze reispassie in combinatie met een gezin en zagen het prima zitten om de wereld te verkennen met ons meisje. Maar in tijden van lockdowns, verplichte testen en nieuwe ziektegolven is reizen niet meer zo vanzelfsprekend. Durfden we onze baby wel mee te nemen naar de andere kant van de wereld?


    We besloten het anders aan te pakken en Europa verder te verkennen. Zonder te vliegen. Want dat leek ons niet alleen duurzamer, maar gaf ons ook de flexibiliteit die we zochten in deze spannende tijden. Zo zouden we niet afhankelijk zijn van (gecancelde) vluchten en aangescherpte regels voor internationale vluchten.


    We namen die zomer onze eigen auto naar Tsjechië en Polen. Mocht het reizen met een baby toch niet werken of nieuwe lockdownregels het reizen onmogelijk zouden maken, dan konden we met onze eigen auto zo weer terug zijn. We zouden twee tot drie weken gaan, maar kwamen uiteindelijk pas na anderhalve maand terug. Met ook weer nieuwe reisplannen voor de winter daarna.

     

    Zelf een camper bouwen

    Want zou het in tijden van corona niet makkelijker zijn om rond te reizen in een eigen camper? Zodat je niet afhankelijk bent van leuke en babyproof slaapplekken, maar de vrijheid hebt om zonder al te veel contact met andere mensen door Europa te trekken?

    De week nadat we terug waren in Nederland, gingen we op campertocht en het was de eerste keer meteen raak. We kochten een klusbus van een glaszetter! We maakten een strak plan en in anderhalve maand bouwden we deze klusbus om tot buscamper. Ons nieuwe huisje op wielen is van de kleinste busjes die er is, maar we bouwden alles in wat we nodig hadden. Van toilet tot gootsteen en van zonnepanelen tot kingsize bed van 1,80 bij 2,00 meter voor ons drietjes. In november was de bus af en vertrokken we met grootse reisplannen naar het zuiden.

     

    Overwinteren in Zuid-Europa

    Sindsdien reizen we rond met onze buscamper. Inmiddels al drie maanden, maar met het doel om een half jaar weg te blijven en de Hollandse winterkou te ontvluchten. We volgen het zonnige weer en zijn daarom nu al lange tijd in het zuiden van Portugal en Spanje, dus in de Algarve en Andalusië.

    | In de Algarve ontdekten we de mooiste stranden, rotskliffen en dorpjes. Met onze baby maakten we tientallen wandelingen door de natuur en genoten we van de zon.

    In Portugal mag je sinds eind 2021 legaal wildkamperen. Of beter gezegd: wildparkeren. Zo lang je geen tenten, buitenkeukens en zithoeken buiten je bus bouwt, mag je jouw camperbus parkeren waar je wilt en daar dan overnachten. Zo lang het geen nationaal park is en er geen verbodsbordjes staat, ben je vrij om de mooiste plekjes uit te zoeken.

    Een van de hoogtepunten was onze tijd in het pittoreske dorpje Ferragudo aan de Algarvekust. Aan de rand van het dorp ligt een prachtige vlakte waar het – toen nog, vlak na ons vertrek werd er een verbodsbord geplaatst – was toegestaan om je camper te parkeren. Iedere avond en ochtend zagen we de zon prachtig ondergaan en weer opkomen tegen een achtergrond van vissersbootjes op het water en het pittoreske dorpje. Het dorpje zelf was ook schitterend om te verkennen met idyllische zandstranden en het startpunt van een prachtige hike. Ferragudo is absoluut een aanrader, ook zonder camper!

    Wildkamperen Ferragudo Portugal
    Ferragudo Portugal Algarve

    Op stedentrip met een camperbusje

    Inmiddels zijn we de Spaanse grens overgetrokken en verkennen we nu Andalusië met onze bus en ons meisje van inmiddels 9 maanden oud. Waar we in Portugal bij het bezoeken van grote steden zoals Porto en Lissabon nog een Airbnb of hotel boekten, waagden we hier de gok om met onze bus op stedentrip te gaan. In Spanje is het ook toegestaan om je bus te parkeren en daarin te overnachten. Zo lang het maar gaat om een officiële parkeerplek en je geen kampeergedrag vertoont buiten je bus, is dat helemaal oké.

    | En zo zijn we hier dus zelfs op stedentrips met onze bus geweest!

    We stonden een kleine week op een fijne parkeerplaats aan de rand van het centrum van de prachtige stad Sevilla, waar we spontaan verliefd op werden. Het historische centrum is een van de grootste van Europa en je kan hier eindeloos rondlopen door pittoreske straten, sfeervolle laantjes en knusse stegen. Overal staan prachtige monumenten en de architectuur is overweldigend mooi. Het was een perfecte uitkomst om hier met onze bus te overnachten. Zo hadden we alles bij ons wat we – ook voor onze baby – nodig hebben en bespaarden we de kosten van een hotel.

     

    Kortom: een nieuw soort reizen met baby en camper

    2021 stond voor ons dus niet in het teken van coronabeperkingen, maar in het vinden van nieuwe reiskansen. In tijden waarin wij vliegen te spannend vinden en met een baby een nieuwe modus moesten vinden in comfortabel reizen, ontdekten wij onze nieuwe vorm van reizen met een camperbusje. Het overwinteren met de bus in het zuiden van Europa bevalt zo goed dat wij ons afvragen of dit niet een jaarlijks terugkerende trip gaat worden. En dan misschien een volgende winter naar Italië? Eilandhoppen in Griekenland? Of de oversteek naar Marokko wagen?

    Praia do Barril Trail in Ria Formosa
    Praia do Barril Trail in Ria Formosa

     

    Maartje en Sebastiaan schreven een inspirerende blog voor wie op zoek is naar een nieuwe vorm van reizen in deze onzekere reiswereld. Is ook jouw reisgedrag veranderd en hoe ga jij dit jaar op reis? Deel jouw verhaal met tips en ervaringen in een gastblog voor Ik Wil Reizen.nl!

     

     

  • Skiën in de 4 Valleien (Quatre Vallées)

    Skiën in de 4 Valleien (Quatre Vallées)

    De feestdagen voorbij, even niks om je op te verheugen. Het is dikwijls guur en donker, de dagen lijken op elkaar en eentonigheid voert al snel de boventoon. De nieuwe voornemens beginnen hun kracht te verliezen en dan heeft de maand januari ook nog eens de ‘Blue Monday’. Gelukkig is het tij te keren, door vanaf nu het goede voornemen te maken, om juist in deze maand er even tussenuit te gaan en de sleur te doorbreken in de 4 valleien (Quatre Vallées).

     

    Sneeuwzeker en prachtig: Quatre Vallées

    Waar moeten we naartoe? Warme oorden zijn natuurlijk altijd een optie. Maar zon tanken kan wellicht nog beter op hoogte, in de bergen. De hemel op heldere dagen zo blauw, dat het ditmaal echt een blauwe maandag wordt, deze derde week in januari. De frisse wind, gloeiende wangen, gezicht weggestopt in je col. Ski, snowboard, slee of wandelattributen mee. Alleen, met familie of vrienden … het maakt niet uit, de hemel blijft blauw.

    Een goed toevluchtsoord is het  prachtige, uitgestrekte en sneeuwzeker gebied, genaamd de 4 valleien (Quatre Vallées), 20 km van Sion in het Franse deel van Zwitserland. Verschillende stadjes liggen aan de voet van dit gebied. Het bekendere en levendige Verbier, het rustige Thyon en Nendaz, er is voor iedereen wel een geschikte verblijfplaats te vinden.

    Rode, zwarte en blauwe pistes

    Naast de ruime keuze aan accommodaties is er voor de wintersporter ontzettend veel variatie in dit gebied. Met 400 km piste ben je niet snel uitgekeken en is er ook na 4 dagen ‘fullpull’ skiën of snowboarden nog iets nieuws te zien. Op het hoogste punt, de Montfort met 3.330 m, is het uitzicht eenvoudigweg fenomenaal. Voor de waaghalzen kan er vanaf hier afgedaald worden over een pittige zwarte piste. Als alternatief terug met de lift tot Col des Gentianes en vanaf hier de ski’s weer onder richting Verbier. Naast de verscheidene, uitdagende rode en zwarte pistes, die het gehele gebied onderling verbinden, zijn er tevens verschillende skiroutes voor de freeriders. Aan de zijde van Thyon les Collons is er een ruim aanbod van blauwe en meer eenvoudige pistes om lekker te glijden. Rondom Nendaz is het voor kinderen geschikt om te leren skiën, terwijl de ouders toekijken met een hapje en drankje vanaf het zonneterras.

    Waar je ook opstapt, de pistes zijn perfect geprepareerd en niet onbelangrijk: genoeg plekken om uit te rusten in de felle en krachtige winterzon. Zo is de sleur van alledag snel vergeten en de vitamine D voorraad voor de rest van de winter weer op peil. Wil je ook andere bergen vergelijken, lees dan over skiën en bergwandelen in Oostenrijk.

    Puur winterplezier

    Ben je niet zo’n ski- of snowboardliefhebber dan zijn er zeker ook andere mogelijkheden om van de prachtige omgeving te genieten en via schneeschuheroutes en winterwandelpaden het gebied al wandelend te verkennen. Op een rustdag is het leuk inkopen doen en rondstruinen in de charmante stad Sion.

    Wie kent niet het heerlijke gevoel van de hele dag buiten zijn, nadien koude vingers en tenen, doorgewaaid, met ietwat vermoeide spieren.

    Na (optioneel) een iets te gezellige avond, in de ochtend geradbraakt het stapelbed uit te zijn gerold. Waarbij de ‘St Gotthard’ pilsjes al net zo oneindig waren als de tunnel zelf, de avond ervoor. Slok koffie, brötli op de vuist, met één been alvast de skibroek in, kop in de wind. Alles voelt weer beter als je buiten bent geweest.

    Zon getankt, uitzicht genoten, voldaan en hongerig in de namiddag richting een warme hut voor kaasfondue of friet en glühwein.

    Terwijl de zon wegzakt, de laatste toppen voorziet van licht en de bergketens laat baden in ‘deep purple’. De maan verschijnt en langzaam kleurt de hemel dan toch nog een laatste keer blauw, het diep en donkerblauw van de invallende nacht. Vervolgens in een diepe slaap vallen en de volgende dag weer klaar voor een nieuwe stralende dag in de sneeuw.

    Waarom januari de perfecte wintersportmaand is:

    -Het is heerlijk rustig op de pistes, er zijn geen (school)vakanties en de feestdagen zijn net voorbij. Zo verlies je geen tijd aan wachten in de rij voor de skilift. En is er altijd een plekje vrij op het terras.

    -De accommodaties zijn deze weken in januari gunstiger geprijsd.

    -Het maakt het begin van het nieuwe jaar direct één om niet te vergeten

     

    Wil je meer ontdekken over dit veelzijdige en prachtige winterland? Lees dan snel de blogs op onze Zwitserland-pagina?

     

     

  • Mont Saint-Michel, een baai, een eiland, een dorp, een abdij

    Mont Saint-Michel, een baai, een eiland, een dorp, een abdij

    Heel wat documentaires gezien over deze wonderlijke plek, op de grens van Bretagne en Normandië. Maar verder dan het tv-scherm was ik nooit gekomen. Mijn driedaagse bezoek aan de Mont Saint-Michel was dan ook het hoogtepunt van de zomervakantie. Net geen 4 km² groot, amper 23 inwoners en toch trekt dit rotseiland jaarlijks miljoenen toeristen (in het pre-corona tijdperk) en is het, na de Eiffeltoren en Versailles, het meest bezochte monument in Frankrijk. Uitgeroepen tot UNESCO Werelderfgoed in 1979 en daar ging ik eindelijk ook naartoe!

    De beste tip (ik kan het weten, ik ben er geweest): trakteer jezelf op een maximale beleving, ga niet alleen naar de abdij maar maak er een natuur-, cultuur-, avontuurbezoek van.

    La Roche-Torin, voor het mooiste zicht op de Mont Saint-Michel

    Waarom nu net hier beginnen, op het laatste stukje van de GR223 of het ‘Douanierspad’? Omdat deze route langs en door ‘La Roche-Torin’ gaat, een smalle landstrook in de baai van de Mont Saint-Michel, op het grondgebied van de gemeente Courtils en aan de monding van het riviertje, de Couesnon. Voor een 360 graden, eindeloos vergezicht op de Mont Saint-Michel moet je hier zijn!

    De wandeling begint in het dorpje Pontaubault, langs de oevers van de Sélune, vlakbij de brug Pont Aubaud, met zijn 11 bogen een opmerkelijk bouwwerk uit de 15e eeuw. De wit-rode blokjes van de GR nemen je mee langs wegkanten vol wilde bloemen en bloeiend onkruid. Rode klaprozen, witte haagwinde en lichtroze akkerwinde, honinggeel jacobskruiskruid, gewone margrieten en paarse distel … het is een schitterend zicht. Al die kleuren en vormen in het groen, je kan het zelf zo mooi niet bedenken!

    Tussen de dichte hagen glinsteren drassige weiden en waterplassen, achtergebleven na hoogtij. Hier grazen de pré salé schapen, zo genoemd naar de zoute slikken en schorren waartussen ze grazen. Verwijderd van de grote kudde staat een eenzaam klein Frans schaapje te mekkeren … bèèh roept het … antwoordt de tiener ‘baguette’ … Frans schaapje duidelijk op z’n pootjes getrapt en gaat ervandoor.

    Het mooiste uitzicht

    En dan is daar zomaar ineens, een uitgestrekt strandje met het mooiste uitzicht op de baai, de Mont Saint-Michel en de rots van Tombelaine. Ondanks de grijzige nevel is dit een adembenemende plek. De kustvogels, de kleuren van de lucht en de omgeving, het steeds wisselende licht, de kloosterberg aan het einde van de baai … de natuur is hier prachtig! Een oude douanierspost uit de 17e eeuw staat nog steeds op de uitkijk, al zijn de smokkelaars allang verdwenen.

    Verderop de wandelweg staan velden vol knikkende paarse distel, blauw-roos slangenkruid, kustasters en rood schapengras. Snel verandert het landschap echter in modderige stroompjes en sompige stukken zwart slib. En dan gaat het al eens mis en spring je middenin de zwarte blubber! Het water komt intussen ook weer langzaam opzetten en het pad is niet meer te vinden, alleen maar meer modder en grote plassen en ook de wit-rode blokjes zijn spoorloos.

    Maar ronddwalen (en niet verdwalen) op deze grote vlakte, zonder plan behalve genieten, is een fantastische manier om de dag door te brengen.

    Mont Saint-Michel, veel meer dan een toeristische trekpleister op een rots

    De geschiedenis van dit kleine rotsig getijdeneiland begint in 708, toen de bisschop van Avranches een bedevaartsoord liet bouwen op de Mont Tombe, nadat de aartsengel Michaël daar was verschenen. Twee eeuwen later werd de benedictijnerabdij gebouwd en kwam er een dorpje aan de voet van de rots. De Mont werd in latere eeuwen nog verder uitgebreid met een romaanse abdijkerk, de gebouwen van La Merveille met een gotisch klooster en refter en militaire verdedigingswerken. Tijdens de Franse revolutie (18e eeuw) en tot 1863 werd de abdij gebruikt als gevangenis. Nu is de Mont Saint-Michel een historisch geklasseerd monument en een bedevaartsoord, zoals het oorspronkelijk bedoeld was.

    Parkeren doe je sinds 2015 op zo’n 2,5 km van het rotseiland. De oude verbinding tussen eiland en land is vervangen door een brug op palen zodat de Mont Saint-Michel terug een getijdeneiland is. Bij springtij staat de zee nu opnieuw tot aan de wallen en is de Mont niet meer bereikbaar voor voetgangers.

    Aan het infocenter kan je een gratis pendelbus nemen ‘de passeur’, die de bezoekers op 400 m van de Mont afzet. Het kan ook traag met de maringote, een paardenkoets getrokken door 2 paarden. Liever helemaal traag? Ga dan wandelen over de brug of langs het voetpad naast de brug. Op die manier komt dat meesterwerk op die rots stapje per stapje dichterbij in al zijn schoonheid.

    Want eerlijk, geen enkele foto, geen enkele documentaire toont de echte grootsheid en de spectaculaire ligging van dit monument, omringd door de uitgestrektheid van de immense baai, waar niets de eindeloze horizon verstoort.

    De middeleeuwse omwalling, de gelaagdheid van de gebouwen uit verschillende eeuwen en in verschillende stijlen, de massieve abdijkerk met het vergulde beeld van de aartsengel Michaël op de torenspits, uitkijkend over de zee op een hoogte van 156 m … het overdondert!!

    Het is bijna onbegonnen werk om alles op te noemen wat hier te zien is. Het is veel, het is een doolhof en er komt haast geen einde aan.

    Dit moet je zeker gezien hebben:

    * De Grande Rue met de vakwerkhuizen uit de 15e en 16e eeuw. Kijk voorbij de souvenirwinkels, cafés en restaurants, die allemaal hetzelfde verkopen en hetzelfde op de menukaart hebben staan en allemaal te duur zijn. Omhoog kijken want het zijn de mooie gevels die de moeite waard zijn.

    * De kleine pelgrimskerk Saint Pierre. Zeker even binnenlopen want het beeld van de zilveren aartsengel Michaël is behoorlijk indrukwekkend. Naast het kerkje ligt trouwens de begraafplaats van het dorpje.

    * Het plein voor de abdijkerk. Dit is een fotogenieke plek met een geweldig uitzicht over de baai! In de verte zie je zelfs het granietmassief Mont-Dol en het vogeleilandje Tombelaine.

    * La Merveille of Het Wonder. Wat hier zo speciaal aan is? Dit is een geheel van 6 zalen, een klooster en een kerk, in de hoogte gebouwd, op 3 verdiepingen in een magnifieke gotische stijl.

    * De crypte van het oude kerkje Notre-Dame-Sous-Terre waarop de abdijkerk gebouwd werd. Dit mooie, ingetogen kerkje is trouwens het oudste deel van de Mont Saint-Michel. De enorme zuilen die hier werden opgetrokken zijn een staaltje van middeleeuwse techniek!

    Het blijft verbazen hoe dit ingewikkelde bouwwerk eeuwen geleden op zo’n kleine oppervlakte is kunnen ontstaan. Dit is en blijft een wonder van de geschiedenis!

    Praktische info:

    De Mont en het gelijknamige dorpje Le Mont-Saint-Michel (let extra streepje) zijn dag en nacht gratis toegankelijk. Voor de abdij en de musea moet er inkom betaald worden; reserveren is alleen voor groepen verplicht. Tot 18 jaar is een ticket echter gratis, en voor inwoners van de EU tot en met 25 jaar. Een gouden tip: koop je tickets vooraf en online, dan loop je zo meteen naar binnen. Ook in een coronazomer is het hier op de koppen lopen en staan er lange – echt lange – rijen aan de kassa’s.

    De straten van de Mont zijn smal met ongelijke kasseitjes en veel steile trappen, enkel geschikt voor voetgangers met stevige schoenen aan!

    Voor info en tickets:

    https://www.abbaye-mont-saint-michel.fr/

    https://tickets.monuments-nationaux.fr/

    Een magische wandeling in de baai van de Mont Saint-Michel

    Of stappen in de voetsporen (als die er nog zijn ergens in het zand) van de pelgrims die al tijdens de middeleeuwen de baai van de Mont Saint-Michel overstaken, op blote voeten, als boetedoening. Die ‘boetedoening’ blijkt, honderden jaren later, uitzonderlijk plezierig, fascinerend, uitdagend maar vooral behoorlijk vermoeiend te zijn!

    Net als de Mont Saint-Michel, staat ook zijn baai op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Dit gebied van 500 km² tussen Cancale en de haven van Granville, is met zijn karakteristieke getijdenverschillen uniek in Europa. Dat getijdenverschil kan oplopen tot bijna 15 meter bij springtij en de snelheid waarmee de vloed opkomt, is 1 meter per seconde! Ga dus nooit alleen op verkenning in dit weidse landschap. Het ziet er idyllisch uit, die eindeloze vlakte, waar lucht en zand en zee elkaar bijna raken, maar de natuur heeft hier een paar ongewoon gevaarlijke kantjes.

    De baai oversteken doe je dan ook niet alleen maar in groep en met een erkende gids. Een heen- en terugtocht met gids en uitleg boek je vooraf o.a. bij www.cheminsdelabaie.com. Het kan ook zonder die uitleg maar dan mis je een heel stuk boeiende informatie over de omgeving waar je door en langs loopt. Doe stoer en wandel de oversteek van de baai heen en terug. Reken maar op een flinke 14 km, een deftige wandeltijd van 6 uur (met een pauze van 45 min) en een ondergrond die je af en toe (letterlijk) onderuit haalt.

    Magisch, glibberig, ongewoon

    De tocht start op het warme zandstrand van de Plage du Bec d’Andaine. In de verte schittert het abdij-eiland, dat erg dichtbij lijkt (maar het dus niet is). De lucht en de wolken en het licht veranderen voortdurend en even snel verandert de ondergrond. Harde zandribbels en kleine stroompjes maken duidelijk dat dit zeker geen gezellige ‘walk in the park’ is. Erger, want even later wordt het gladder dan een ijspiste maar dan eentje met zachte, zwarte, glimmende blubber.

    In elke groep wandelaars is er dan ook minstens één iemand die tijdens de tocht onderuit gaat in het vieze slib. Goeie raad van de gids: probeer je niet tegen te houden, spaar je polsen en ellebogen en laat je gewoon glijden!

    En ja hoor, na voorzichtige stappen (fout: gewoon keisnel doorstappen is de truc!) schuif en glij ik en ga compleet onderuit … daarmee is de voorspelling van de gids schitterend bevestigd! En met een bendeke kleinkinderen in de buurt, staat dat ‘slippertje’ direct op Instagram waar het enthousiast gedeeld wordt! Maar uiteindelijk moet er toch iemand zorgen dat de statistieken kloppen? Blij dat ik het ben!

    Na de blubber komen de grote waterplassen en wordt het makkelijker stappen tot aan het kleine rotseiland Tombelaine, historisch geklasseerd en met een zo goed als onbekende geschiedenis. Nu is het een vogelreservaat met ‘verboden toegang’ tijdens het broedseizoen van zilverreigers, slechtvalken, wilde eenden en bergeenden. Intussen komt de Mont Saint-Michel blote voet na blote voet dichterbij – je blijft er naar kijken.

    Rivieren en wandelend zand

    Vlak bij een brede waterstroom stopt de gids voor een extra uitleg. Op dit punt is er immers een samenstroming van 4 rivieren die in de baai uitmonden: La Sée en La Sélune, La Guintre en Le Couesnon. Dat maakt dat er hier een paar kanalen zijn van bijna 100 m breed en met een heel sterke onderstroom. Een hand-in-hand ketting vormen is hier geen overbodige luxe want je blijft amper op de been. Een hele ervaring! Nog zo’n beleving zijn de plekken ‘wandelend zand’. Zo’n plek beweegt als een natte zand-jellypudding en je kan er vrolijk op springen als op een trampoline. Zolang je blijft bewegen is er niks aan de hand. Sta je stil, dan zak je echt centimeter per centimeter de bodem in. Plezierig voor nu maar de realiteit kan wel eens verkeerd uitdraaien.

    Geen gewoon wandelingetje dus. Je bent je ook de hele tijd bewust van je stappen, van het veranderende landschap om je heen en van die wondere wachter in de verte, die je overal schijnt te volgen – de Mona Lisa maar dan in steen, op een rots met een overal zichtbare torenspits.

    Aan de voet van de Mont Saint-Michel is er net voldoende tijd voor een picknick en een snel voetenwasje en dan gaat het terug richting de kust, langs de wandelende zandplekken, de snelstromende rivieren, de zandbanken, Tombelaine en het glibberige slik …

    Het is nogal duidelijk dat dit een heerlijk avontuur en een fantastische beleving is in een onvergetelijk landschap van zand, zee, lucht en licht met de Mont als magische kers op de taart. Met andere woorden: een dikke aanrader voor iedereen die de baai nog niet op blote voeten heeft overgewandeld!

    NUTTIGE WEETJES

    ** Zeker meenemen in je rugzak :

    Een warm vestje, sweater of trui

    Plastic zak voor je schoenen

    Waterdicht zakje voor de gsm en camera

    Voldoende water en een picknick

    Een handdoek

    Zonnecrème en zonnebril

    ** En niet onbelangrijk : doe iets aan dat nat en vies en slijkerig mag worden!

    Heb jij ook zo’n plek ontdekt die tot de verbeelding spreekt en dé ontdekking van je vakantie werd? Schrijf er een gastblog over en stuur die naar Ik Wil Reizen!

  • Zwitserland | Winterwonderland op sneeuwschoenen

    Zwitserland | Winterwonderland op sneeuwschoenen

    Na een aantal weken wegduiken voor wind, sneeuw en nevel verschijnt op een dag weer de zon aan een strakblauwe hemel, omringd door een enorm wit speelveld. Als uit de Coca-Cola reclame verschenen, is er een wonderlijk witte wereld in Zwitserland geboren, een winterwonderland op sneeuwschoenen. De bergbanen zijn weer opgestart voor het winterseizoen en klaar voor alle sneeuwliefhebbers én heel eerlijk, wie is dit nu niet? 

     

    Bij wintersport wordt er als snel gedacht aan skiën, snowboarden, pullen bier en hossen in een houten après-ski Stube. Dat er daarnaast ook nog heel veel andere leuke activiteiten zijn, om in de winter buiten te ondernemen, is letterlijk ‘ondergesneeuwd’.

    Vandaar onderstaand, een ode aan het Schneeschuhwandern (sneeuwschoenwandelen).

     

    Sneeuwschoenwandelen in Zwitserland

    Het principe is heel eenvoudig, je bindt een soort tennisracket onder je schoen om het draagoppervlak te vergroten, zodat je niet zo snel wegzakt in de sneeuw en ook in de winter kunt blijven wandelen. Ooit uit functionaliteit geboren in Zwitserland, nu vooral populair als vrijetijdsbesteding. Op ski’s flitst het landschap voorbij, op Schneeschuhe heb je de tijd al het moois eens goed in je op te nemen.

    Hoe het licht door de naaldbomen valt en de sneeuwkristallen reflecteren in het zonlicht, hoe de alpen scherp aftekenen tegen blauwe hemel en welke wintervogels er opduiken tussen de takken …

    Bovendien krijg je het op Schneeschuhe niet koud. Het is namelijk zwaarder dan ‘normaal’ wandelen, zeker als er ook nog eens hoogteverschil te overbruggen valt. Gelukkig is het aanbod aan routes uitgebreid en geschikt voor ieder fitheidslevel. Van kort tot lang, van licht tot zeer zwaar én onderweg vaak allerlei mogelijkheden voor Verpflegung (hapsie/schnappsie) in de zon. Als die goed brandt, is het zelfs in een T-shirt heerlijk vertoeven en voelt -2 al snel aan als +20 graden Celsius.

    Nadat je op het beginpunt bent aangekomen, knoop je de Schneeschuhe onder je wandelschoenen en losss gehts. De uitgezette routes zijn in Zwitserland overal in roze aangegeven. Uiteraard kun je ook zelf je route uitstippelen. Enige kennis omtrent lawinegevaar en weersomstandigheden is dan wel aan te raden.

    Twee touren uitgelicht

    • Wirzweli

    Ten eerste dit bergdorp, te bereiken met een gondel vanaf Dallenwil (15 autominuten van Luzern). Dit plaatsje heeft namelijk erg veel verschillende mogelijkheden voor winterwandelen en sneeuwschoenwandelen. Langs de routes zijn knusse restaurants of andere verkoopstalletjes ‘aan huis’ met o.a. verse Alpkäse. Vanaf deze locatie geniet je van een mooi uitzicht over het Engelbergdal, Buochserhorn, Stanserhon, Brisen en de Vierwaldstättensee. Ook als het in het dal nog mistig is, is de kans groot dat je boven de wolken wel volop kan genieten van een blauwe hemel en de zon; je je daardoor letterlijk ‘boven de wolken’ voelt.

    • Jänzi-panorama Trail

    Een pittige tocht van 12 km lang met 500 hoogtemeters, een vrijwel dagvullend programma met adembenemende uitzichten over de Sarnersee  tot in het Berner Oberland. Te bereiken vanaf Sarnen richting de Glaubenbergpas, te starten bij Berghaus Langis. Via Schwendi-Kaltbad langs de rivier slingerend door het uitgestrekte sneeuwlandschap. Daarna een flink stuk omhoog om uiteindelijk bij Jänzi uit te komen. On top of the world en omringd door de majestueuze bergtoppen is het uitzicht indrukwekkend en adembenemend.

    Denk bij deze tour wel even aan voldoende eten/drinken voor onderweg, na Schwendi Kaltbad komen er geen verzorgde stops meer. Het is echter absoluut de moeite waard na de klim een moment uit te rusten met een lekkere zelfgemaakte picknick bij Jänzi. Viel Spass!

     

     

    Tip: vrijwel alle locaties hebben webcams die op internet te bekijken zijn. Zo weet je vooraf hoe de weersomstandigheden zijn en of het de moeite waard is ergens naartoe te rijden.

     

    Meer wintertips

    * Probeer eens de Schlittelweg. Huur een slee en roetsj over de speciaal aangelegde sneeuwpaden naar beneden. Sneeuwpret verzekerd.

    * Neem een introductieles langlaufen om te kijken of dit een buitensport is die bij je past.

    * Neem de gondel naar de bergtop en geniet met een glas Glühwein van het adembenemende uitzicht op het zonneterras. Wat is de winter toch een schitterend en veelzijdig seizoen!

     

    Hou jij ook zo van de winter of ben jij ook fan van Zwitserland op sneeuwschoenen? Heb je zelf leuke winterideeën die zeker niet mogen ontbreken op onze reissite? Schrijf er een gastblog over en laat onze lezers meegenieten!

     

     

  • De herfst in Zwitserland | Mooiste wandeltijd van het jaar

    De herfst in Zwitserland | Mooiste wandeltijd van het jaar

    Langzaamaan merk je dat de natuur zich opmaakt voor de winter. Het donker valt eerder in en ‘s ochtends vind je al een fijn laagje aangevroren waterdamp op de vensters, wat snel weer verdwijnt als de zon eenmaal op is. Nevel in het dal, waardoor je nog niet weet hoe de dag eruit gaat zien. Maar als de zon er eenmaal is, is de hemel blauwer en helderder als nooit tevoren. Deze luchten zijn heel kenmerkend voor de herfst in Zwitserland en dit mooie land is in deze tijd van het jaar zeker een bezoek waard. Dit is namelijk de periode om de kleurenpracht van de herfst te gaan bekijken en je hierdoor te laten verwonderen.

     

    Zomaar wat wandelsuggesties …

    Een aan te raden regio voor verfrissende herfstwandelingen in Kanton Luzern is het UNESCO biosfeerreservaat Entlebuch. Een beschermd hoog- en laagveengebied, met veel glooiende heuvels, en tevens de hoogste berg van het kanton: de Brienzer Rothorn (2350 m). Wandelpaden staan à la Zwitserse standaarden erg goed aangegeven met gele wegwijzers of een gele ruit, waarbij verdwalen bijna niet meer mogelijk is. Op de gele borden staat de wandelduur naar een volgend punt vermeld. De wegwijzer met wit/rood duiden bergwandelpaden aan, voor wat meer uitdaging en avontuur. Eindeloos combineren is mogelijk en maakt het moeilijk een specifieke route te kiezen.

     

    Enige ideeën om je op weg te helpen:

    ♦ Een absolute aanrader is een ronde Schimbrig (1815 m), te starten vanaf Restaurant Gfellen. Goed bereikbaar met zowel auto als OV. Na de warming-up langs de rivier, een pittige klim, beloond met uitzicht over de hele regio tot aan het Berner Oberland. Reken op zo’n 5 à 6 uur doorstappen zonder al te veel ‘verpflegung’ (horeca) onderweg. Zelf een lekker lunch meenemen voor op de Gipfel (bergkam) en uitwaaien maar.

    Schimbrig
    Schimbrig

    ♦ Een andere voorstel: vanaf Sörenberg richting Glaubenbielen en daarna via Jänzimatt weer terug naar Sörenberg – daarbij is de Brienzer Rothorn altijd in het zicht. Een goed begaanbare en middelzware wandeling van +/- 3 uur. De eerste sneeuw is mogelijk al gevallen en kleurt de groene bergtoppen weer wit. Dit zorgt voor een ‘special effect’ in combinatie met het geel, groen, rood en bruin van de bebossing. Het is een streling voor het oog als de zon het verkleurde blad laat baden in goud licht.

     

    ♦ Wanneer er op de Brienzer Rothorn nog geen sneeuw ligt, is deze beklimming ook een geweldige dagtrip. Overweeg wel serieus of je conditie, ervaring en voedsel/watervoorraad toereikend is. Wanneer je hier niet zeker van bent, is het een beter plan om de gondel te nemen vanaf Sörenberg. Het uitzicht vanaf het restaurant op de bergkam van de Brienzer Rothorn over de Brienzersee en het Berner Oberland is bij helder weer namelijk echt fenomenaal.

    Brienzer Rothron

    ♦ Tot slot nog een laatste wandelsuggestie in het Entlebucher land: de Emmenuferweg, die in totaal 55 km lang is en vanaf de oorsprong de rivier de ‘Kleinen Emme’ naar Luzern volgt. Het is gemakkelijk een etappe/deel van de route te lopen, voor de niet doorgewinterde langeafstand wandelaars of als zondagmiddagactiviteit met het gezin.

     

    Naast deze uitgelichte regio, is het in heel Zwitserland schitterend dit seizoen, met meer wandelmogelijkheden dan dagen. Denk bijvoorbeeld aan: Engelberg, Niederrickenbach, Lauterbrunnendal, Jungfrauregio enz.  

     

    Waarom de herfst de beste wandeltijd is …

    De temperaturen zijn nog aangenaam, in de morgen steek je je handen nog diep in je zakken weg en in de middag is de korte broek bijna te warm. Nog even de zon je gezicht laten verwarmen, af en toe rustend op één van de vele banken en uitzichtpunten. Het toeristenseizoen is voorbij en het is daardoor wat rustiger, zo kan je nog meer in de natuur opgaan.

     


    De lucht is fris en daarbij zo helder, dat je extreem mooie vergezichten hebt in deze periode. Echter, het mooiste blijft het kleurenpalet waarmee de natuur dit schilderij kleurt en laat schitteren. Zie, ervaar & bewonder!


     

    ⇒Tip: Veel bergbanen gaan in onderhoud en zijn dan tijdelijk (een deel van November) gesloten als voorbereiding op het winterseizoen.

     

    Zwitserland is duidelijk ’the place to be’ voor bergwandelaars en voor iedereen die van de natuur houdt. Heb jij ook zo’n favoriete wandelplek die je graag met onze lezers wil delen? Stuur ons zeker je verhaal via contact of een gastblog.

     

     

  • Luzern | Parel van Zwitserland

    Luzern | Parel van Zwitserland

    Nu langzaamaan de herfst zijn intrede doet, het wandelseizoen op z’n einde loopt, heeft Zwitserland naast bergen ook voor de donkere dagen wat te bieden. De periode tussen oktober en december is de overgangstijd van wandelseizoen naar skiseizoen. Veel bergbanen zijn in onderhoud en tijdelijk buiten gebruik. Bovendien heb je in de gure herfstwind in het woud (buiten paddenstoelen en kastanjes) niks te zoeken. Laat je dan als alternatief verwonderen door één van de prachtige steden die Zwitserland rijk is, namelijk Luzern: de parel van Centraal-Zwitserland.

     

    Na aankomst op de Hauptbahnhof (station), steek je eerst de rivier de Reuss over, die vanuit de Vierwaldstättensee ontspringt. Kijk naar rechts en laat je betoveren door de ligging van de stad: aan het immense meer, omringd door de vele bergtoppen – de Rigi en Pilatus de bekendste reuzen van dit panorama. Het blijft een bijzondere aanblik en bezorgt mij nog altijd een moment van kippenvel op een heldere dag.

    Aan de overkant sla je bij de Schwanenplatz links af om de knusse Altstadt te verkennen. Bekijken en bekeken worden op de vele terrassen langs de Reuss, waar iedereen geniet van de nazomerzon, zolang het kan. Maak een fotoshop op de Kapelbrücke en dwaal rond door de vele steegjes. Vergeet vooral ook niet om af en toe omhoog te kijken naar de mooie met fresco’s versierde historische panden.

    Eet, drink, slaap

    De keuze aan horeca (gastronomie) is in Luzern rijkelijk aanwezig. Zowel culinair, als snelle hap, wereldkeukens én op elk prijsniveau, is er voor ieder wat wils te vinden.

    Haal in de ochtend verse Gipfeli (croissants) bij één van de vele bakkers. Vers brood is een must in der Schweiz en het aanbod bij de bakkers overvloedig. Franse invloeden bieden croissants en makarons, de Zwitserse onweerstaanbare chocola- en notencombinaties. Een traditioneel Ruchbrot voor doordeweeks en de gevlochten Zopf voor op zon- en feestdagen. Wil je die Franse invloed van dichterbij proeven, lees dan over Franstalig Zwitserland en het Meer van Genève.

    Voor de frisse namiddag opwarmen met een ‘Kaffee Lutsch’ of ‘Kaffee Zwetschgen’, of, als variant met thee ‘Holdrio’ een heerlijk alternatief. Haal daarbij een zak ‘Heisse Maroni’ (gepofte kastanjes) bij een stalletje en je kan er de eerste uren weer tegenaan.

    Voor een beetje Zwitserleven-gevoel, zeker in de avond, ergens ‘samenhocken’ achter een kaasfondue; brood en kartoffels dopen in onweerstaanbare pittige kaas tot je niet meer kunt. Dan rollend door naar je accommodatie. Betaalbaar en toch aangenaam zijn de backpackershostels. De Zwitserse interpretatie van schoon is voor ons al snel piekfijn. Hierdoor is het nooit een straf om een badkamer/toilet/keuken te delen. Uiteraard zijn er in alle prijsranges ook hotels en Airbnb pareltjes te vinden.

     

    En verder …

     Wandel langs of over de oude middeleeuwse stadsmuur Museggmauer en beklim het torentje hiervan (dagelijks geopend en vrij toegankelijk) voor een mooi uitzicht over de stad. Dwaal door de straten, bekijk de mooie huizen en geniet van de sfeer die Luzern uitstraalt. Bezoek één van de musea die Luzern rijk is (o.a. KKL, Rosengardsammlung, Verkehrshaus), de Jezuïetenkerk of de Gletschergarten, als de zon een dag achter de wolken blijft. Is het wel een stralende en heldere dag, neem dan bijvoorbeeld de boot vanaf Luzernquai, tegenover het station, en vaar mee over de Vierwaldstättensee.

    Maak een wandeling langs het meer richting strandbad Lido, waar de paardenkastanjes goud kleuren in de herfst, tuur hierbij over het water en ontdek de vele plezierbootjes. Als je stalen zenuwen hebt, kun je natuurlijk even een frisse duik nemen in het meer of pootjebaden vanaf de kade. Hou je van steden aan het water, lees dan ook wat je in Montreux kunt doen.

    Naast de Altstadt is het ook absoluut de moeite waard het deel Neustad (nieuwe stad) te verkennen. Dit deel ligt aan de andere kant van het station (westzijde) en beschikt over hippe koffietenten, knusse barretjes, shops en restaurantjes, verdeeld over de straten. De architectuur imposant en kleurrijk. Voor het nachtleven is dit overigens de ‘place to be’, lekker swingen tot de zon weer op komt.

    Uiteraard is er nog veel meer te ontdekken, te zien en te beleven; be your own guide en laat je verrassen door de schoonheid van wat je onderweg tegenkomt. Eén ding is zeker, een bezoek aan Luzern is zeker de moeite waard, veel plezier!

    Zwitserland is een topattractie want alles ligt hier om de hoek, bergen, meren en mooie steden. Welk land is voor jou een absolute must om te bezoeken? Vertel het onze lezers in een gastblog!

     

     

  • Grand Canyon | Gigantisch en indrukwekkend

    Grand Canyon | Gigantisch en indrukwekkend

    Dit is – helaas – de laatste blog van mijn Amerikareis. Last but certainly not least, want de Grand Canyon en het binnenland van de VS (Zuidoost-Californië en Arizona) zijn tot mijn favorieten van de VS gaan horen.

    American pies en klassieke sunset roads

    Als je vanuit Los Angeles of San Diego het binnenland tegemoet rijdt, kom je door het ene na het andere National Park, elk met een eigen karakter. Bossen (o.a. Cleveland National Forest, Joshua Tree National Park, Prescott National Forest) en woestijn (o.a. Anza Borrego Desert) wisselen elkaar om de paar uur af. Dat is al een beleving op zich. Onderweg kom je langs kleine villages, die soms maar uit één straat bestaan. Zo reden wij bijvoorbeeld door het plaatsje Julian en zijn even gestopt om de lokale specialiteit te proeven: de klassieke American pies. Ik heb het even gecheckt en de bakkerij is er nog steeds te vinden!

    Julian, CA
    Apple Alley Bakery, hij zit er nog!

    Tijdens je rit het binnenland in gaat het ook lukken om de bekende ‘sunset road’-foto, oftewel de ‘verlaten wegen tot aan de horizon’-foto te maken. Of de zon nu opkomt of ondergaat, zo’n foto is typisch Amerika en dat moet je dan natuurlijk wel vastleggen voor het thuisfront. Zo’n kiekje kan je overigens ook in de Death Valley maken. Meer over de Death Valley lees je in mijn blog over Las Vegas en Death Valley.

    de bekende verlaten weg(en) tot aan de horizon

    De Gateway to the Grand Canyon

    Hoe verder je oostwaarts rijdt, hoe meer de dorpjes beginnen te lijken op die in de bekende westerns. Onze volgende bestemming was Williams, dat ook zo’n typerend cowboystadje is. Vanaf Williams is het ongeveer een uur rijden naar Grand Canyon Village. Van daaruit kan je een korte of lange ‘trail’ langs de kloof lopen. Williams wordt daarom ook wel de ‘Gateway to the Grand Canyon’ genoemd.

    Wanted, dead or alive

    Williams is gezellig en toeristisch. Je kan er onder andere jezelf als cowboy (of -girl in ons geval) verkleden en van jezelf een Wanted-poster laten maken. Dat leek ons ook wel wat! Bij de shoot hebben we erg veel lol gehad om de broeken die aan de achterkant open bleken te zijn. Zo kan je ze makkelijk aantrekken, maar je staat er dus eigenlijk in je onderbroek. De eigenaar van de zaak vroeg ons wat er toch zo grappig was. Wij antwoordden in ons beste Engels: ‘There’s a hole in our pants!’ Een gevalletje #makethatthecatwise.

    De eigenaar snapte de lol niet, maar uiteindelijk hebben we toch een manier gevonden om ons lachen te verbergen … zie de foto! Oppassen voor deze twee bandieten dus. Of ze inrekenen voor een mooi bedrag als je ze spot, bij voorkeur alive.
    Leuk weetje: bij Williams (richting Flagstaff) kan je ook een stukje van de bekende Route 66 rijden.

    Wanted-poster
    Route 66 langs Williams

    Gigantisch en indrukwekkend

    De volgende dag was het dan eindelijk zo ver: op naar de Grand Canyon! Natuurlijk ken je de bekende foto’s, maar ik kan je zeggen dat die in het niet vallen als je zelf aan de afgrond staat en de Canyon je gehele gezichtsveld van onder tot boven vult. Hij is zo groot en hoog (diep), dat er zelfs verschillende klimaten en leefgebieden zijn.

    De kloof is uitgesneden door de Coloradorivier over een tijdsbestek van zo’n twee miljard jaar [1]. Het is dan ook niet gek dat de Grand Canyon opgenomen is op de UNESCO Werelderfgoedlijst.

    Ik zag bij even googelen dat de Grand Canyon vaak omschreven wordt als ‘gigantisch en indrukwekkend’. En daar sluit ik me helemaal bij aan.
    Goed om te weten: de bekende Skywalk over de Canyon is 370 (!) kilometer van Grand Canyon Village vandaan (over de weg). Had ik al gezegd dat alles in Amerika groot is?

    Grand Canyon vanaf de ‘Walk of Time’, Grand Canyon Village

    Colorado river ‘rafting’

    Na onze avonturen in Williams reden we verder naar een andere ‘gateway’ van de Grand Canyon: Page. Page ligt redelijk vlakbij de bekende Horseshoe Bend: de hoefijzervormige meander van de  Colorado. Er wordt daar – niet te missen – geadverteerd met zogenoemde ‘Colorado River Rafting Tours’. Dat leek ons heel gaaf en we hadden ons gelijk ingeschreven voor de volgende dag.

    Zo gezegd, zo gedaan. De volgende dag daalden we 1.500 m af bij de Glen Canyon Dam en zochten een plekje uit op één van de bootjes. Al gauw kwamen we erachter dat er van echt raften geen sprake was. We hadden het kunnen weten, want de Colorado is namelijk te veel gekanaliseerd om er echt op te kunnen raften. Sterker nog, de enige golven die we tegenkwamen, waren van een enkele passerende vissersboot.

    Glen Canyon Dam
    Colorado River

    Toch hebben we beslist een indrukwekkende boottocht gehad. Ik had het niet willen missen. Met gids zijn we dóór de Horseshoe Bend gevaren. Daar beneden besef je pas echt hoe hoog (of diep) de Canyon eigenlijk is. Verder maakten we een stop bij de prehistorische muurtekeningen [2] en de liefhebber mocht ter afsluiting een duik nemen in de Colorado. Let wel: het water is +/- 10 graden, zelfs in de zomer (ja, het was koud).
    Leuk weetje: je kan op verschillende plekken in de kloof ook kamperen.

    Tot slot

    Ik kan mijn Amerikablogs natuurlijk niet afsluiten zonder een foto van de McDonald’s erbij te plakken, alsjeblieft! Na drie weken fastfood, was ik toch wel blij met onze degelijke Nederlandse aardappelen-, groente- en vleesmaaltijden.

    Lieve aanstaande Amerikareizigers, ik wens jullie veel plezier in dit prachtige, grote en afwisselende land!

    [1] https://www.unesco.nl/nl/erfgoed/nationaal-park-grand-canyon

    [2] https://museumofwesternco.com/rock-art/

     

    Wil jij, net als Rosalie, je verhalen delen met andere reisliefhebbers? Stuur dan je gastblog naar Ik Wil Reizen zodat we ook jouw belevenissen en tips kunnen toevoegen op onze reissite! 

     

  • Italië | Piemonte: een nog relatief onontdekt stukje Italië

    Italië | Piemonte: een nog relatief onontdekt stukje Italië

    In mijn hele leven ben ik een ontelbaar keer in Italië geweest, maar afgelopen zomer heb ik voor het eerst de regio Piemonte bezocht, een nog relatief onontdekt stukje Italië, dat nog niet overspoeld wordt door toeristen. Een regio die bekend staat om de gerechten met truffel, heerlijke rode wijnen, pittoreske dorpjes … Dat belooft veel goeds!

    Piemonte ligt in het noordwesten van Italië en is daardoor goed te bereiken vanuit Nederland met de auto. Het is ongeveer 12 uur rijden van Amsterdam naar Turijn, de hoofdstad van de regio. Het is een aanrader om eigen vervoer te hebben, want de regio leent zich uitstekend voor een roadtrip door de wijngaarden. Een nog groter voordeel van een eigen auto: je kan de achterbak volladen met flessen wijn en andere lekkernijen voor thuis!

     

    Barolo en Barbaresco

    Ik noem deze dorpjes in één adem omdat je hier voornamelijk voor één ding komt: wijn proeven. De Barbaresco en de Barolo zijn twee wereldberoemde wijnen. De Barolo wordt ook wel ‘de koning van de wijnen’ genoemd, dat zegt al genoeg! Er zijn verschillende restaurantjes en barretjes in beide dorpjes waar je wijn kunt proeven. In Barbaresco vind je aan de Via Torino diverse terrasjes waar je rond lunchtijd al terecht kan voor een eerste glas wijn. In Barolo kan je onder andere bij Cantina Germano Angelo wijn proeven. De eigenaar vertelt je hier graag over het produceren van de wijnen en de familietradities, erg leuk! Om de hoek kan je bij LHANGAR neerploffen op het terras voor een verkoelend drankje.

    De Barolo wordt ook wel ‘de koning van de wijnen’ genoemd, dat zegt al genoeg!

    La Morra

    Voor het mooiste uitzicht over de omgeving kan je het beste omhoog rijden naar La Morra. Voordat je het uitzicht bewondert (of natuurlijk erna) kan je voor een heerlijke lunch (of aperitief of diner) terecht bij Vineria Sociale. De panzanella met burrata en focaccia met prosciutto crudo smaken heel goed. Bovendien zit je heel leuk op het pleintje met uitzicht op de Chiesa di San Rocco Detta dei Blu. Vanaf het Piazza Castello kijk je je ogen uit: zover je kan kijken zie je heuvels, wijngaarden en dorpjes liggen. Een prachtige plek!

    Asti

    Asti is wat groter dan de dorpjes hierboven, maar staat ook bekend om wijn: de Spumante d’Asti (een mousserende witte wijn) en de Moscato d’Asti (een zoete dessertwijn). Na het rondstruinen door de stad is het leuk om wat te drinken op het Piazza San Secondo. Als je een aperitivo (een drankje) bestelt op het levendige terras van Lo Stregatto krijg je daar een plank vol kleine hapjes bij.

    De aperitivo is misschien wel mijn favoriete Italiaanse traditie. Aan het einde van de middag ontmoeten Italianen elkaar in een bar voor een aperitivo, waarbij je (afhankelijk van de bar) kleine hapjes krijgt. Dit wordt gezien als een ontspannend moment aan het einde van de (werk)dag, maar ook om de eetlust op gang te brengen voor het diner dat vaak pas om 9 uur ’s avonds is. Oorspronkelijk is dit een Noord-Italiaanse traditie, dus in Piemonte hoef je daar niet lang voor te zoeken!

     

    Hou altijd nog wat ruimte over voor een gelato, want op hetzelfde plein zit het heerlijke ijssalon GROM dat je niet mag missen!

    Alba

    Alba is de stad van de witte truffel en de internationale truffelbeurs die ieder jaar wordt gehouden. Wil je lekkernijen meenemen naar huis, dan kan je je in Alba helemaal uitleven. Overal vind je delicatessenzaakjes met kazen, vleeswaren, chocolade, wijn, truffels … Reserveer voor het diner een tafeltje bij Osteria dell’Arco. De vitello tonnato is hier heerlijk, net als de Tajarin pasta: een typische dunne pasta uit Piemonte. Tijdens de avondwandeling maak je nog een stop bij Gelateria Parlapa voor een bolletje pistache-ijs en je avond kan niet meer stuk!

     

    Wil je meer lezen over Turijn, de hoofdstad van Piemonte? Hou dan mijn volgende blog in de gaten!

    Nieuwsgierig naar andere mooie plekjes in Italië? Lees dan nog meer blogs over dit prachtige land op Ik Wil Reizen.

     

     

  • Israël | Het unieke Tel Aviv is voor luiaards, kunstliefhebbers en feestbeesten

    Israël | Het unieke Tel Aviv is voor luiaards, kunstliefhebbers en feestbeesten

    De vrolijke Tamar Efrati is druk met haar studie, maar als ik haar naar Israël vraag, neemt ze wel even de tijd. Tamar is een studente ‘PPLE’, wat voor Politiek, Psychologie, Recht (Law) en Economie staat. Ze is politiek ook zeer geëngageerd en leidt de ‘CIDI-jongeren’. Ook dat is vanwege haar liefde voor Israël. Als ik haar vraag waar ze in Israël is geweest, weet ze niet waar ze moet beginnen: “Ik ben op veel plekken in Israël geweest, van de noordelijke Ramat Hagolan gebergten tot aan het zuidelijke Eilat. Ik durf eigenlijk wel te zeggen dat ik op bijna elke plek in Israël wel geweest ben. Van al die plekken is er toch geen plek als Tel Aviv. Tel Aviv is voor mij als thuiskomen.”

     

    De lekkerste fruitshake van heel Tel Aviv

    Tamar is net terug uit Israël, waar ze politieke bijeenkomsten bijwoonde, maar toch ook veel op het strand te vinden was. Tamar: “Mijn zomer stond in het teken van genieten, en er is geen betere plek dan Tel Aviv om dit te doen.” De meeste mensen kennen Tel Aviv om het strand en de ‘tayelet’ – de boulevard. Daar heb je de bekendste stranden zoals Gordon, Frishman, Banana Beach en Trumpledor Beach maar voor Tamar begint het net voor deze boulevard, op (wat zij noemt) ‘het kleine strandje’ op bijna het noordelijkste puntje van Tel Aviv – Hilton Bay. Tamar: “De jeugdige sfeer, de surfers, de muziek. Als je een dagje echt wilt genieten op het strand dan is dit de plek om naartoe te gaan.

    “Als je van het strand afloopt, kom je in het mooie ‘Independence Park’ waar ik elke dag naar de prachtige zonsondergang kwam kijken.”

    Maar Tel Aviv is zo veel meer dan alleen het strand. Er zijn veel gebieden die Tamar heeft leren kennen in de vele keren dat ze naar Israël afreisde. Als eerste noemt ze Sheinkin, Shuk Hacarmel en Nahalat Binyamin. “Als ik door dit gebied liep, begon ik altijd aan de kant van de straat Sheinkin/Rotschild. Vanaf hier loop je de gezellige winkelstraat binnen met allemaal kleine cafeetjes en boetiekjes. Aan het einde van de straat staat daar dan ‘The beautiful and the juices’.

    “Ik weet niet wat ze op deze plek anders doen dan alle andere plekjes, maar deze verse fruitshakes zijn de lekkerste van heel Tel Aviv.”

    Met mijn shake loop ik door naar de markt Shuk Hacarmel, waar je van alles kunt vinden. Maar het leukste op de markt zijn de streetfoodkraampjes waar je gewoon de hele dag kunt eten. Voor iets typisch Israëlisch raad ik Panda Pita aan, beste pita ooit.” Maar Tel Aviv gaat niet alleen over luieren, eten en drinken … Tamar: “Na de markt loop ik dan vaak door Nahalat Binyamin. Als dit op een dinsdag of vrijdag is, heb je hier ook de kunstmarkt waarin lokale kunstenaars allerlei handgemaakte kunst verkopen. Van zelfgemaakte sieraden en portemonnees tot beeldjes en schilderijen voor in je huis.”

    Gordon
    Frishman

    Stappen in ‘de witte stad’

    Tamar wil het toch echt ook even hebben over ‘Rotschild’, ‘Allenby’ en ‘Mikve Israël’. Tamar: “Voor een leuk avondje uit begin ik meestal aan het begin van de beroemde straat Rothschild. Op deze straat heb je verschillende leuke cafeetjes, bars en befaamde restaurants. Richting het einde van Rothschild kom je uit op een andere bekende straat, Allenby. Hier zit het restaurant van de bekende Israëlische chef Eyal Shani, Port Said. Ook voor een avondje uit is het hier ontzettend gezellig en heerlijk om de hele nacht door te brengen. Verder zijn er overdag op Allenby allemaal verschillende kledingwinkels en restaurantjes. Links op Allenby kom je in het gebied van Mikve Israël waar de leukste clubs zitten zoals Kuli Alma, Drama en Sputnik.”

    Ga op zoek naar straatkunst!

    Dan gaan we naar het zuiden van Tel Aviv, want daar zitten Florentin en Neve Tzedek. Tamar: “Dit gebied is ontzettend leuk en staat bekend om de streetart en de verschillende kunstgalerijen. Dus als je van kunst houdt, is dit de plek om naartoe te gaan. Het staat vol met gezellige bars waar elke avond wel jazz-optredens te zien zijn. Hier zit ook de Levinsky Markt. De Levinsky Markt is vaak zelfs nog leuker dan Shuk Hacarmel als je het mij vraagt, en goedkoper! Want er komen hier veel minder toeristen.

    “De Levinsky Markt is vaak zelfs nog leuker dan Shuk Hacarmel als je het mij vraagt, en goedkoper!”

    Maar Tamar is nog niet klaar met tips voor de kunstliefhebber: “Verder heb je ook Neve Tzedek voor de liefhebber, een rustig en gezellig gebied.” Deze highlights wil Tamar benoemen, maar eigenlijk wil ze ook nog even over Dizengodd, Rabin Square en Yaffo beginnen. Dat bewaren we tot een volgende blog.

    Yaffo

     

    Tamar besluit: “Als je een zomer wilt genieten van strand, eten, feestjes en gezelligheid dan zou ik Tel Aviv op je lijstje zetten!”


     

    Tekst blog: Jos Hummelen

    Foto’s blog: Tamar Efrati

     

     

  • San Diego | Amerikaans met een Mexicaanse vibe

    San Diego | Amerikaans met een Mexicaanse vibe

    Na twee dagen verruilden we het bruisende Los Angeles (zie mijn blog over Hollywood) voor de 200 kilometer zuidelijker gelegen metropool San Diego. Vanuit Los Angeles kan je hier al in een paar uur zijn. San Diego grenst aan de Mexicaanse stad Tijuana. De Mexicaanse invloeden zijn er dan ook goed merkbaar. Wij hadden maar één dag in San Diego, dus die konden we maar beter goed besteden!  

    San Diego’s moderne haven

    In San Diego zijn er twee plekken die je in ieder geval moet zien: de haven en de Old Town. Je zult zien dat de haven en de boulevard moderniteit en luxe uitstralen, zoals het een metropool betaamt. De haven kan je vanaf het water ontdekken door mee te gaan met één van de dagcruises. De boulevard is erg leuk om over te wandelen terwijl je geniet van het uitzicht op de baai. Tijdens het wandelen kom je onder andere langs de luxe jachten en een groot vliegdekschip (Navy Pier), dat hier permanent aangemeerd is. Je kan het schip ook van binnen bekijken, want hierin is het USS Midway Museum gestationeerd. Je ziet hem in ieder geval niet gauw over het hoofd!

    VLIEGDEKSCHIP
    USS MIDWAY MUSEUM
    SAN DIEGO – HAVENGEBIED
    ZICHT OP CORONADO BRIDGE & ISLAND

    Sfeer proeven in de Old Town

    In San Diego’s Old Town vind je historische gebouwen uit de tijd dat de stad gesticht is (periode 1820 tot 1870). Je wordt hier gelijk ondergedompeld in de Mexicaanse sferen. Veel gebouwen hebben echter niet meer hun originele functie en dienen nu bijvoorbeeld als restaurant, museum of winkel. Een hotspot voor toeristen dus. Als je er niet teveel van verwacht, is het leuk om doorheen te wandelen en af te sluiten met een hapje of drankje in een van de cafés. Voor de Old Town zou ik aanraden één à twee uur uit te trekken, of iets langer als je ook de musea wilt bezoeken.

    Oranje tegen Spanje

    Dat de Mexicaanse invloeden niet weg te denken zijn in de Old Town, hebben wij eersterangs mogen ervaren. Wij waren namelijk in de Old Town tijdens de WK-voetbalfinale Spanje – Nederland. Voortvarend hadden we natuurlijk onze oranje kleren aangetrokken. In de Old Town zagen we nog een enkele andere verdwaalde oranje-fan die op hetzelfde idee gekomen was en ons joviaal groette. Eenmaal in één van de cafeetjes neergestreken om de wedstrijd live uit Zuid-Afrika te volgen, zagen we dat alle andere gasten in het rood waren gekomen. We hadden het kunnen weten: hier was iedereen voor Spanje. Misschien weet je nog hoe Spanje ons die dag inmaakte met 1 – 0. Nou, toen voelden we ons wel een beetje een leeuw die in z’n (oranje) hempie staat en maakten we ons maar stilletjes uit de voeten. Eén ding is zeker: wij zullen ons bezoek aan de Old Town niet gauw meer vergeten!

    Tijd tekort

    Achteraf gezien had ik graag nog een dag of twee aan ons bezoek geplakt, zo veel is er in San Diego te doen. Als je zo dichtbij Mexico bent, krijg je als fanatieke reiziger waarschijnlijk net zulke kriebels als wij om ‘even’ de grens over te steken. We raakten aan de praat met enkele locals en vroegen of het makkelijk was de grens over te steken.

    Hun antwoord: ‘De grens óver is geen probleem, je bent zo in Tijuana. Het probleem begint pas als je terúg wilt, want dat kan zo een uur of zes duren!’

    Neem ruim je tijd als je denkt ‘even’ een voet in Mexico te zetten.
    Handig om te weten: er zijn ook dagtours waarmee je een retourtje Tijuana kunt doen.

    Er is in San Diego natuurlijk nog veel meer te beleven waar wij helaas geen tijd voor hadden. Zo kan je naar Balboa Park, één van de grootste publieke parken in de VS. Je kunt hier onder andere naar 17 (!) musea en de San Diego Zoo. Of je gaat gewoon lekker chillen op Pacific Beach, Mission Beach of Coronado Island. The choice is yours!

    Ook een roadtrip gemaakt door de Verenigde Staten? Ga onze bloggers achterna en deel je favoriete plekjes in een gastblog! Meer info nodig? Neem dan contact op met Ik Wil Reizen!