Tag: inside information

  • Zuid-Limburg | De parel van Nederland

    Zuid-Limburg | De parel van Nederland

    Een beetje chauvinistisch is het wel natuurlijk. Een blog schrijven waarin ik Zuid-Limburg, de regio waar ik ben geboren en waar ik mijn hele leven al woon, de hemel in prijs. Toch is het ook vanzelfsprekend, want wat mij betreft is er geen stukje Nederland zó mooi, zó puur en zó anders dan de rest van Nederland.

    “Wie sjwan os Limburg is..”- Harry Bordon

     

    Heuvelland

    Waar zal ik beginnen? Zuid-Limburg heeft zo veel te bieden dat het lastig is om dit in een beperkt aantal woorden te beschrijven. Laat ik beginnen in het Heuvelland. Geliefd bij vakantiegangers, en dat is natuurlijk niet voor niets. Eindeloos wandelen en fietsen door het mooie, glooiende landschap. Vaak met een zonnetje erbij en lekkere temperaturen. Dat is een extra pluspunt van een vakantie in het mooie zuiden; het is hier meestal een aantal graden warmer dan in de rest van het land.
    Dorpjes als Epen, Mechelen, Slenaken, Vaals – en zo kan ik nog wel even doorgaan – verdienen zeker een bezoekje. Kies een leuke wandelroute, verkrijgbaar bij één van de vele eetcafés of hotels, of ga lekker op pad met de (huur)fiets. Picknickmandje mee en genieten maar!


    Valkenburg en omgeving

    Valkenburg is een toeristische trekpleister op zich met haar mooie Mergelgrotten, het historische centrum en de beroemde Cauberg. Ook een bezoekje aan de Wilhelminatoren, met talrijke activiteiten voor de kids én een fantastisch uitzicht, is zeker aan te raden. Toch is er in de directe omgeving ook genoeg moois te ontdekken. Dorpen als Schin op Geul en Wijlre zijn echte pareltjes. Schilderachtig wandelen kan hier langs de Geul en tussen de kastelen. Ook behoort een bezoekje aan de Brand Brouwerij of een ritje met de Miljoenenlijn tot de mogelijkheden. De lokale horeca biedt hier tal van wandelarrangementen aan die zeker de moeite waard zijn.

    Oud Valkenburg

    Mestreech

    Maastricht, of Mestreech in het Limburgs, is één van de meest charmante steden van Nederland. De binnenstad is romantisch en de bourgondische levensstijl komt hier goed tot uitdrukking. Er zijn prachtige stadswandelingen beschikbaar via ‘Visit Zuid-Limburg’ waar je fijn zelf mee op pad kunt. Heerlijk struinen door het stadspark en over de stadsmuur, door het mooie Fransachtige Jekerkwartier en via de Helpoort naar de binnenstad. Hier vind je onder andere het Onze Lieve Vrouweplein en het Vrijthof met de prachtige Sint-Servaasbasiliek. In de binnenstad kun je behalve cultuur snuiven ook erg goed shoppen en heerlijk eten. Breng daarnaast een bezoekje aan de wijk Wyck of het opkomende Sphinxkwartier met onder andere de hippe rooftopbar Bold.

    Jekerkwartier – Maastricht

     

    Jekerkwartier – Maastricht

    En meer Zuid-Limburg …

    En zo is er nog veel meer te zien en te beleven in deze bijzondere regio. Als je de Maas in noordelijke richting volgt naar het eveneens mooie Sittard komen er genoeg schilderachtige dorpjes voorbij, waaronder Geulle en Elsloo, die ook zeker een bezoekje waard zijn. De bossen in deze omgeving lenen zich perfect voor een avontuurlijke boswandeling met kinderen.
    Ook verder zuidelijk zijn er genoeg plekken die je zeker niet moet overslaan tijdens een vakantie in Zuid-Limburg. Bijvoorbeeld Meerssen, met de mooie basiliek op de gezellige markt, of Margraten, waar een bezoek aan de Amerikaanse begraafplaats erg indrukwekkend is.

    Kortom, een vakantie in Zuid-Limburg is er een voor iedereen.

    Zo kunnen de kinderen zich, naast het bovengenoemde, prima vermaken in Mosaqua in Gulpen, in pretpark De Valkenier in Valkenburg of in de GaiaZOO in Kerkrade. Voor de avonturiers is SnowWorld in Landgraaf een aanrader, met skipistes en een heus klimpark. Shopliefhebbers kunnen terecht in winkelcentrum Makado in Beek of in steden als Maastricht, Sittard en Heerlen. Voor liefhebbers van cultuur en historie zijn Maastricht en Valkenburg dé plekken bij uitstek. Tot slot de natuur- en wandelliefhebbers, zij kunnen hun hart echt ophalen in het prachtige, heuvelachtige Zuid-Limburgse landschap.

    Geulle

     


    Heb jij ook zo’n bijzondere plek in eigen land waar je steeds opnieuw naartoe wil? Je favoriete plekjes en alle inside info mag je delen in een leuke gastblog voor onze lezers!


     

  • Curaçao | Caribisch Curaçao!

    Curaçao | Caribisch Curaçao!

    “Goedemiddag, welkom op Curaçao!”, klinkt het als we op het vliegveld aankomen. Het blijft een gek gevoel om, na 10 uur in het vliegtuig, in je eigen taal te worden aangesproken. Toch maakt het feit dat men in dit stukje Caribbean Nederlands praat, ons juist extra nieuwsgierig naar dit mooie eiland in de zon …

    Think Palm Trees – Ocean Breeze – Salty Air – Sunkissed Hair – Vitamin Sea – Beach Therapy

     

    Jan Thielbaai en Mambo Beach

    Ons resort bevindt zich in de Jan Thielbaai. Het zwembad is enorm, de ligbedjes luxe en in plaats van een hotelkamer, hebben we een heel – roze – vakantiehuisje ter beschikking, super tof! Nadat we de eerste avond meedoen met de ‘all-you-can-eat’ pannenkoekenavond in het resort, willen we nog naar de openluchtbioscoop op Mambo Beach. We nemen de bus er naar toe. Eenmaal aangekomen is het strand zo goed als verlaten. We komen een ander Nederlands stel tegen, die net als wij op zoek zijn naar de bioscoop. Na wat navraag komen we er helaas achter dat de wekelijkse openluchtbioscoop al een tijd niet meer georganiseerd wordt, bummer! We geven aan dat het recentelijk nog op internet stond – “Ja, zo gaat dat hier wel vaker op Curaçao!” – right.

    Willemstad

    De volgende ochtend doen we boodschappen bij de Albert Heijn, ook die vind je hier. De prijzen zijn echter wel een stuk hoger dan we gewend zijn in Nederland.
    We besluiten een auto te huren. Die heb je naar onze mening hier wel nodig om het eiland optimaal te kunnen verkennen.

    TIP ♥ Een tip is om je huurauto van tevoren al via internet te regelen, ter plaatse betaal je een stuk meer. Oh well, lesje voor de volgende keer!

    We besluiten als eerste naar Willemstad te rijden. De felgekleurde huizen, de alsmaar schijnende zon en het verkoelende zeebriesje zorgen voor een echt vakantiegevoel. We lopen over de pontjesbrug en bezoeken het Kura Hulanda Museum, een museum over de slavernij. Later nemen we nog deel aan een stadstour onder leiding van een gids. Als je meer over de geschiedenis van het eiland te weten wilt komen, is dit zeker aan te raden. Naast een bezoekje aan Willemstad is het ook erg leuk om het hele eiland per auto te verkennen. Zo rijd je vanuit de Jan Thielbaai naar Westpunt, aan de andere kant van het eiland, in een uurtje. Prima te doen dus!

    Willemstad

     

    Kura Hulanda museum

    Loungen at the Beach

    In het vliegtuig krijgen we van een medereiziger de tip om een bezoekje te brengen aan Beachclub Karakter. Aangezien we het altijd erg leuk vinden om tips te krijgen over must-sees en must-do’s, willen we hieraan zeker een bezoekje brengen tijdens onze rondrit op Curaçao. De Beachclub blijkt een magisch plekje te zijn! Het prachtig uitzicht, de gezellige sfeer en het lekker eten zorgen ervoor dat we hier zeker nog eens terug willen komen.

    Suppen

    Ook al vinden we het helemáál niet erg om onze dagen door te brengen aan het zwembad of op het strand, we vinden het ook leuk om wat actiefs te ondernemen. We kiezen voor een privétour bij SUP Curaçao. We hebben geen ervaring met suppen, maar het blijkt erg leuk en ook best wel een beetje intensief te zijn. Als je op zoek bent naar een sportief uitje, dan is dit zeker een aanrader!


    Curaçao is wat ons betreft een ideale vakantiebestemming als je houdt van zon, zee, strand en het Caribische sfeertje. Daarnaast zijn er ook genoeg sportieve activiteiten die je kunt ondernemen en zijn er genoeg leuke restaurantjes om de zwoele zomeravonden door te brengen.


    Laat jij je ook inspireren door dit zonnige oord voor je volgende vakantiereis? Ben je er al geweest, vind je het zalig om op verkenning te gaan in dit Caribische land? Deel de pareltjes en niet te missen plekken met onze lezers en schrijf er een gastblog over! 

     

     

  • Nationaal Park De Maasduinen: wandelen langs het Reindersmeer en de rivierduinen

    Nationaal Park De Maasduinen: wandelen langs het Reindersmeer en de rivierduinen

    Terrassen nog gesloten, winkels enkel open voor afhaal of een korte afspraak, teamsporten zijn geen optie … Geen wonder dat iedereen massaal aan de wandel is gegaan! Want wat moeten we anders? Hoewel de wandeltrend uit noodzaak lijkt te zijn ontstaan, krijg ik de indruk dat het wel eens de best ontdekte hobby kan zijn van het afgelopen jaar!

    Op Instagram komen de mooiste plaatjes voorbij en worden leuke nieuwe plekken in Nederland ontdekt. Toch beginnen de routes in de buurt misschien al een beetje te vervelen. Zo nu en dan pak ik samen met mijn vriend daarom ook wel eens de auto om even wat ‘nieuws’ te proberen. Afgelopen weekend hadden we nog niet veel op de planning en kwamen we terecht in het noorden van Limburg vlakbij Afferden. Dit bleek een perfecte uitvalsbasis om het Nationaal Park De Maasduinen te verkennen.

    Een absolute aanrader!

    Het Nationaal Park De Maasduinen

    Het Nationaal Park De Maasduinen is één van de drie nationale parken in Noord- en Midden-Limburg en strekt zich uit over zo’n twintig kilometer van Heijen tot aan Arcen. Het mooie aan dit park is de variatie in flora en fauna en tevens de mogelijkheden voor sportliefhebbers. Het park is dusdanig groot dat je ruime keuze hebt aan wandelroutes (ook rolstoelvriendelijke) van verschillende afstanden. Maar ook de fietsliefhebbers zullen niet worden teleurgesteld met prachtige mountainbike- en fietsroutes.

    Reindersmeer (4 of 8 km)

    De eerste dag stond het Reindersmeer op onze planning. Dit meer neemt zo’n prominent stuk van het park in op Google Maps dat we nieuwsgierig waren geworden. Onze auto parkeerden we bij het bezoekerscentrum, waar volop parkeerplek is mocht je net als wij met de auto komen. Het centrum was helaas gesloten, maar is op zichzelf al indrukwekkend door de manier waarop het in een sluis is gebouwd. Op deze locatie kan je informatie inwinnen over het park en er is een terras om je wandeling goed te beginnen of af te sluiten.

    Het was geen topweer en we wilden er ook niet persé een middagvullend programma van maken, dus we zijn willekeurig een stukje gaan lopen. Niet alleen was het heerlijk rustig, maar we begaven ons echt weer even op reis met de prachtige uitzichten over het meer.

    Een heel rondje om het meer is ongeveer acht kilometer, maar je kan er ook voor kiezen om slechts de helft te lopen. Op deze wandelroute kan je genieten van de prachtige uitzichten, maar tref je ook een speelbos (leuk voor de kids), een hutje van waaruit je vogels kan spotten en een pontje waarmee je het meer kan oversteken.

    ‼ Wees gewaarschuwd, mocht je de ronde van acht kilometer willen halveren, dan is deze trekpont je enige optie tot een shortcut :-)!

    Rivierduinenroute (3 of 6 km)

    Na de geslaagde wandeling van de dag ervoor konden we alleen maar hopen dat de tweede dag net zo’n succes zou zijn. We parkeerden onze auto bij de ‘parkeerplaats Bosweg’ van waaruit we meerdere routes konden starten. En daar ontstond wel enige keuzestress …

    Kies je dan voor de heidevelden met het bos op de achtergrond en een grote kans op het zien van grazend wild (Rivierduinenroute)? Of liever voor een echte bos- en vennenwandeling (Broederbosroute)? Of ben je juist meer liefhebber van ruïnes (Duvelskuulroute)?

    Ik ben altijd wel fan van dieren en had vanuit de auto al een paar Schotse hooglanders gespot, dus wij kozen ervoor om in ieder geval te starten met de Rivierduinenroute om vervolgens nog een klein stukje van de Broederbosroute mee te pakken.

    Duidelijk aangegeven wandelpaden leidden ons door de duinen, begroeid met heide en brachten ons uiteindelijk in het Bergerbos.

    Zand vanuit de Maas

    Het Nationaal Park De Maasduinen dankt zijn naam aan het feit dat de duinen, waar je doorheen loopt tijdens deze wandeling, zijn gevormd door rivierzand vanuit de Maas. Inmiddels zijn de duinen begroeid met heide en deels beplant met bos. Echter worden delen van het bos weer gekapt om het stuifzand meer ruimte te geven. Dit blijkt namelijk een belangrijke speler in het behoud van verschillende planten en dieren in het park!

    Wij hadden wederom een topdag en hebben genoten van het moois dat we onderweg zijn tegengekomen. Helaas geen hooglanders, maar we hebben genoeg andere mooie plaatjes kunnen schieten. Mochten we weer een keer in de buurt zijn, dan pakken we ongetwijfeld nog de kilometers mee die onze moeie benen dit keer niet aankonden!

    Nieuwsgierig geworden?

    Neem eens een kijkje op https://www.natuurparkenlimburg.nl/np/de-maasduinen. Hier lees je alles over het ontstaan van deze bijzondere natuur, de dieren die je kan aantreffen en alle routes die je kan kiezen.

    Hoe zit het voor jou? Heb jij de afgelopen tijd Nederland opnieuw ontdekt? Was je al een fanatieke wandelaar? Of laat je deze gekte liever aan je voorbij gaan, maar heb je andere leuke inspiratie? Ik ben benieuwd! Verras onze lezers met minder bekende maar verleidelijke plekjes in eigen land en deel je verhaal in een gastblog!

  • Bubbles en Bos | Bilthoven

    Bubbles en Bos | Bilthoven

    Eigenlijk is het iets wat pas in de coronatijd echt kan gebeuren: je gaat de bekende dingen om je heen zien als plekken voor uitstapjes. Dit had ik met Bilthoven, een plaats waar ik elke dag heen moet. Pas toen ik hier met een vriendin had afgesproken, kwam ik erachter dat het een paar leuke plekjes had, die ik natuurlijk niet onopgemerkt kan laten. Zoek en je vindt bubbels en bos in Bilthoven.

     

    Bubbles & Blessings

    Ik begin maar gelijk met het leukste, anders moet ik er zo lang op wachten: Bubbles & Blessings. Dit heb ik ontdekt toen ik met de eerder genoemde vriendin in Bilthoven was. Het was zondag en echte grotestadskinderen zijnde, dachten we er niet over na dat alles nog wel eens dicht zou kunnen zijn. Gelukkig was dit ook niet zo: Bubbles & Blessings was nog open. In dit café, waar ook een bloemenzaak, bakkerij en bed and breakfast bij hoort, serveren ze lekkere gebakjes, goede maaltijden en potten vol thee. De eerste keer dat ik er was, hebben we een eindeloze hoeveelheid thee besteld voor vijf euro in totaal. Sindsdien zijn we er vaker heen gegaan, zelfs voor haar zeventiende verjaardag.

    TIP ♥ De feestelijke high tea is namelijk ook zeker een aanrader!

    Natuur

    Bilthoven ligt nét niet midden in een bos. Het Heidepark is ook niet zozeer een park zoals ze in de steden hebben. Het is er ruig, met bomen, heide en hier en daar een meertje. Het is hier goed lopen en moeilijk verdwalen (weet ik na enig rondwandelen).

    Het Heidepark is niet ontzettend groot, maar dat deert niet. In de buurt zitten meer dan genoeg stukken bos, die groot genoeg zijn om lange wandelingen of fietstochten te maken.

    Er zijn ook mountainbikeroutes uitgezet voor de liefhebbers. Bij verscheidene fietswinkels kan men mountainbikes huren, met helm.

    Dat gezegd: het is verstandig voor beginnende mountainbikers om goed op te letten, want soms gaat men nogal hard.

    Bekijken en Bewinkelen

    In Bilthoven bevinden zich veel huizen, gebouwd volgens de moderne bouwstijlen, wat leuk is om naar te kijken. Het bekendste is Huize Gaudeamus, een huis gebouwd volgens de regels van de Amsterdamse School, ontworpen in opdracht van de componist Julius Röntgen. Tot op de dag van vandaag vinden er nog veel muzikale avondjes plaats, maar het gebouw alleen al is mooi om te zien.

    Huis Gaudeamus

    Op de Kwinkelier (waar onder andere Bubbles & Blessings zit) kan men goed winkelen, ook al is het er niet ontzettend groot. Er zijn genoeg leuke plekjes om een middag door te brengen (en ik spreek uit ervaring). Een kleine waarschuwing: het kan in de middagpauze en na schooltijd vrij druk worden door de scholieren, die genieten van een ijsje van TOP’S Edelgebak of lekker praten op de vele bankjes.

    Bilthoven is niet heel groot, maar als de maatregelen weer iets versoepelen en je zoekt iets in Nederland, is het prettig om er een paar dagen te verblijven.


    Anders is het ook al behoorlijk leuk om eens te kijken wat er allemaal te doen is op een plek waar je vaak komt. Bilthoven is, zo te zien, toch een stuk interessanter dan ik in eerste instantie dacht.


     

    Zoek je inspiratie voor je volgende weekendje weg in eigen land? Heb je tips en informatie nodig? Die vind je zeker hier. Ook jouw verhaal willen we graag lezen. Altijd welkom op Ik wil Reizen voor een gastblog!

     

     

  • Oostenrijk – Tirol | Wandelen door Natuurpark Karwendel

    Oostenrijk – Tirol | Wandelen door Natuurpark Karwendel

    Voor wie houdt van films als ‘Lord of The Rings’ en droomt van jodelen in de bergen als een schapenhouder, is wandelen door het Karwendelgebied in Oostenrijk een echte aanrader. Het Karwendelmassief maakt deel uit van de Noordelijke Kalkalpen en heeft een oppervlakte van ongeveer 900 km². Het grootste deel ligt in de Oostenrijkse deelstaat Tirol maar een kleiner deel ligt in de Duitse deelstaat Beieren.

    Het Karwendel Natuurpark, het Tiroler deel, is sinds 1928 één van de oudste beschermde gebieden van Europa. Het park bestaat bovendien uit verschillende natuurgebieden met ieder hun eigen unieke vegetatie en landschappen. Dit gebied is dan ook een bijzondere plek vanwege de vele zeldzame diersoorten en plantensoorten die, dankzij het Natuurpark, beschermd worden. Denk bijvoorbeeld aan de steenarend, de steenbok, de Alpensalamander maar ook aan de wereldberoemde ‘edelweiss’ bloem.

    ACTIVITEITEN

    Tirol is een droombestemming voor elke outdoorliefhebber, zowel in de zomer als in de winter. Wandelen, rotsklimmen, mountainbiken en wielrennen zijn bijvoorbeeld erg populair tijdens de warme zomermaanden. Tijdens de winter daarentegen gaan veel mensen naar Tirol om te skiën, snowboarden, langlaufen of rodelen in het prachtige winterberglandschap.

    WANDELEN

    Waar kan je beter wandelen dan over geurige bergweides met schitterend uitzicht over de bloemrijke heuvels? Als de laatste sneeuw is gesmolten in de lente, kleuren de bergweides paars-wit en geel. Dan creëren de vele wilde bloemen een tapijt van verschillende krokussen, gentiaan en ontelbare Alpenkruiden. Immers, in het Karwendelgebied in Oostenrijk groeien meer dan tweehonderd soorten planten. Daardoor zijn de bergheuvels beschermd natuurgebied en is wandelen alleen op de paden toegestaan.

    Op deze bergweides zijn vaak authentieke (alm)hutten te vinden, omringd met grazend vee. Hier hoor je alleen het geluid van koebellen en stromende bergbeekjes. Een almhut is dan ook de perfecte plek voor een rustpauze want hier waan je je de enige wandelaar op de berg. Een grote groene vlakte, omringd door wilde natuur, een berghut waar rook uit de schoorsteen komt, de geur van lokale specialiteiten … daardoor weet je meteen waarom almen onvermijdelijk zijn in het Alpenberglandschap!

    SNEEUWSCHOENWANDELEN IN DE WINTER

    Voor de wandelliefhebber is er in de winter de mogelijkheid om sneeuwschoenwandelingen te maken. Mits er voldoende sneeuw ligt, kan sneeuwschoenwandelen bijna overal in Oostenrijk. Bovendien is het een geweldige manier om te genieten van de rust en de natuur. Daarnaast is er nog een reden waarom dit zo leuk is: niet alleen ontdek je, met een beetje geluk, verse sporen van wilde dieren maar kom je misschien oog in oog te staan met een steenbok. Note vooraf: ga nooit zonder een les of cursus(je) gevolgd te hebben sneeuwschoenwandelen! Sneeuw en ijs kunnen namelijk verraderlijk zijn. Daarom is het ontzettend gevaarlijk om, onervaren, diep de natuur in te gaan. Niet alleen is er het lawinegevaar maar ook het kunnen inschatten welk pad wel en welk pad niet te kiezen. Om te leren sneeuwschoenwandelen bieden bijvoorbeeld skischolen of gespecialiseerde wintersportorganisaties cursussen aan in sneeuwschoenwandelen.

    De winter tovert het berglandschap in een magisch tafereel dat jong en oud zal bewonderen om zijn schoonheid.

    HUTTENTOCHTEN

    Aangezien hier meerdere kant-en-klare wandelroutes zijn, is dit dé perfecte streek voor de echte wandelfanaat. Ook verschillende huttentochten van meerdere dagen behoren tot de mogelijkheden. Vandaar dat het Karwendel een ideaal gebied is voor het maken van pittige, meerdaagse trektochten. Overal in deze streek staan bijvoorbeeld hutten waar tijdens de zomermaanden een Hüttewirt (restaurant) aanwezig is. De beste uitgangspunten voor een tocht in het Karwendel zijn onder andere Seefeld, Scharnitz of Innsbruck. Zoek op internet naar meer informatie over wandelroutes, kaarten en huttentochten. Alles kan op eigen houtje of indien je dat wenst, met een georganiseerde groep of een gids. Kortom, voor ieders wil is er wat te beleven in het schitterende Karwendelgebied in Oostenrijk.

    Een verbluffend stuk wilde natuur voor iedereen die simpelweg wilt genieten van het moment!

     

    Heb jij leuke tips die zeker niet mogen ontbreken voor een reis naar Oostenrijk? Stuur ze naar Ik wil Reizen via contact of een gastblog!

     

     

  • Senegal en de Senegalezen: van alle markten thuis

    Senegal en de Senegalezen: van alle markten thuis

    Zo, ‘writing music for focus’ van Spotify opgezet en terug in de tijd. Hoe was Senegal en wat zal ik erover vertellen? Ik besluit: ik schrijf de onderscheidende ervaringen op, die je niet al in je Lonely Planet hebt gevonden. Uiteraard met een emotioneel sausje, zodat je even het gevoel hebt er zelf te zijn. En als je meer over Dakar wilt lezen, verwijs ik je graag naar deze blog.

    Als je je vinger op de kaart van Afrika legt, je weet ‘west’ van ‘oost’ te onderscheiden en je volgt de westkust van een West-Afrikaans land dat je al kent naar het westen, dan kom je op een gegeven moment een delta tegen. Net boven die delta zit een uitstulpinkje. Dat schiereiland is Dakar, de grootste stad van het land. Die grote rivier is waarschijnlijk ‘de Gambia’. Senegal ligt om Gambia heen gevouwen, want dat vonden de Fransen en Britten een goed idee.

    Een moslimland waar de Senegalezen hun eigen draai aan geven

    Senegal is dus Sahel en ondanks dat het het meest westelijke puntje van Afrika bezit (geweest! Check!), is het al bijna Noord-Afrika. En wat krijgen we in Noord-Afrika, lieve mensen? Juist. Daar krijgen we islam. Kortom: Senegal is een moslimland. Dát is op zich niet zo fascinerend, maar wel hoe Senegalezen hun animistische denkbeelden en Afrikaanse gebruiken en liederen hebben gecombineerd. Zo krijg je dus een blend van zaken die je kent uit bijvoorbeeld Iran of Marokko met Afrikaanse vibes die je kent uit Tanzania of Zambia.

    Dat ga ik uitleggen.

    Touba, het mekka van Afrika

    Er was eens een baasje en hij heette ‘Bamba’. Hij vond de Fransen met hun katholicisme maar niks en de Fransen vonden hem (dus) maar niks. De Franse kolonisator vond hem zelfs een bedreiging en dus ging Bamba met de eerste de beste stoomboot naar Gabon. Toen hij terugkwam van zijn verbanning was hij een held: hij maakte namelijk geen knieval voor de rijke en sterke witneuzen, neen-neen, he was having none of it. Inmiddels had Bamba ook een volgeling die niet van zijn zijde week: Baye Fall. Samen vormden zij het mythische duo dat een stuk land (ver van de kust en dus ver van de Fransen) kreeg toebedeeld. Bamba beval Baye Fall alle bomen te kappen en iedereen zonder geld met een koffie welkom te heten om gratis te wonen in ‘Touba’. Steeds meer mensen kwamen in Touba wonen, waar Bamba met de scepter zwaaide.

    De wereld zit eigenlijk vrij eenvoudig in elkaar. Allah, Mohammed, Bamba en Baye Fall. En in die volgorde.

    Dat is het verhaal. Althans, zoals ik het interpreteer. Resultaat: Touba is nu de op één na grootste stad van Senegal. Waar de regels van Bamba gelden: geen alcohol (saaaaai!), geen tabak, geen restaurants (want je eet met je broeders) en geen hotels (want je slaapt bij je broeders). Wel corruptie en een vreselijk misbruik van macht, maar dat zijn geen officiële regels, dat gebeurt gewoon als je de boel organiseert rondom een paar halfgoden.

    Als je door Touba tourt (hihi), is er eigenlijk maar één plek waar je uit wilt komen: in het centrum waar een enorme moskee ver boven alles en iedereen uittorent. Bij binnenkomst krijg je (jawel!) een gratis koffie (genaamd: Café Touba) uitgereikt van rastamannen in gekleurde outfits: de Baye Fall (zie foto). Naast de gigantische moskee (ontworpen door een Italiaan, tot mijn grote verbazing en kleine teleurstelling), vind je er ook allerlei mausolea, die je kunt bezoeken en waar je kunt bidden (mocht je de geest krijgen).

    En een enorme bibliotheek, waar handgeschreven korans liggen en de enige bekende foto van Bamba. Die foto zie je overal terug: op auto’s, op winkels en natuurlijk op karretjes door heel Senegal heen waar Café Touba wordt verkocht. Eens in de zoveel tijd komen er miljoenen mensen naar Touba om een heel weekend – free of charge – een bedevaart te doen. Er wordt gezongen en gedanst op z’n Afrikaans: met eindeloze energie. Ook de kleding is kleurrijk en geeft een echte originele Sub-Sahara-Africa vibe. En dat terwijl het dus ‘gewoon’ een islamitisch festival is.

    Saint-Louis, een klein stukje vervallen Frankrijk

    “Ga niet!” galmde het in de expat bubble van Dakar. Een goede reden om wel te gaan. “Er is daar niks. Alleen een brug en veel vuil.” Ik heb inderdaad een plastic strand gevonden en een brug die westers aandoet, maar toen was ik nog niet klaar met Saint-Louis. Ik maakte er een sport van om foto’s te maken van schitterende oude, maar vervallen gebouwen met een groothoek, waarbij je dan de rechte straten aan weerszijden zag weglopen. Voor de fotografen onder ons: in Lightroom nevel verwijderen, textuur en helderheid een boost en je hebt met F22 en een korte sluitertijd de foto van je leven. Maar goed, dat is dus al gedaan.

    Op mijn strooptochten naar mooie kiekjes bleef ik van verbazing in verbazing vallen. Het verwonderde me niet dat de gehele binnenstad Unesco Werelderfgoed is. Als er twee rode bakstenen op elkaar liggen in Afrika is dat al reden genoeg voor een feestje met optocht. Maar ik was wel verbaasd over een moskee met klok en bel, over een stokoude metalen takelmachine op de kade en over de oudste hotels die Saint-Louis rijk was: Hotel de la Poste en Hotel du Palais. Gave gebouwen zeg!

    «Je zou er bijna nostalgische gevoelens over de koloniale tijd aan overhouden. Bijna.»

    De grootste verrassing van Saint-Louis was een fotomuseum. Ze wilden ‘voor het grote publiek onzichtbaar blijven’, dus ik mocht niet over hen bloggen. Dus ik zeg alleen maar: zoek een fotomuseum en je krijgt een tour door heel Saint-Louis.

    Saly, voor als je het helemaal gehad hebt

    Ik ga je niet verklappen hoe het kan dat schorem als ik terechtkwam in een viersterrenhotel in Saly. Ik kan je alleen verklappen dat het wel echt lekker is om jezelf op te sluiten in een reservaat van melk en honing. Even aan het strand liggen om de stank van Kaolack te vergeten. Even een ‘all you can eat’ lunch vatten en vergeten dat je op de markt van Diourbel zowat je geestelijke gezondheid verloor. Even een tweepersoonsbed, een luxe die je miste in het fijne Missirah.

    Zelf streek ik neer in Hotel Royam. Want áls je het doet, doe het dan goed! Het mooie aan Saly is: er is verder niks te beleven, dus je kunt net zo goed in het hotel blijven. Op één dikke vette uitzondering na: lagune de la Somone. Ik trof mijzelf aan achter een heerlijk bord vers geroosterde zeedieren in schelp. Zelden at ik zo’n overheerlijke lunch. Vlak voor mij het uitzicht over de delta, waar vrouwen bezig waren om te werken in hun onderwaterboerderij. Andere vrouwen waadden rustig de rivier over. Achter me een knetterend vuurtje en boven mij een houten dak om me te beschermen tegen de hete zon.

    In Senegal heb je het allemaal: Afrika en het Midden-Oosten – luxe en houtje-touwtje – culturele en sportieve activiteiten. De mogelijkheid om voor ‘veel te veel’ een tour te doen, maar ook om dat zelf een beetje vorm te geven met lokaal vervoer of handjeklap met een taxichauffeur. Het weer in januari aan de kust is heerlijk, maar zelfs in Touba is het prima uit te houden.

    Kortom: voor een vervreemdend en vrolijk avontuur, ga naar Senegal.

    Ben jij wel eens in Senegal geweest? Laat het ons weten en deel je leuke reistips of ervaringen over Afrika in een gastblog.

  • Een nieuw reisje op mijn lijstje

    Een nieuw reisje op mijn lijstje

    Nou ja, lijstje … eerder lijst, en ik vrees dat die reislijst nooit korter zal worden, wat voor een deel komt door het feit dat ik een bestemming niet per se van mijn lijst afstreep, als ik er geweest ben. Sommige plekken geven mij een gevoel van thuis-zijn, en als ik er weg ga, mis ik het onmiddellijk. De rest van de lijst weet ik telkens weer te vullen met nieuwe bestemmingen, die ik vind door te praten, te lezen en te luisteren.

    Dan nu (een fragment van een momentopname van) mijn lijst:

    1.Japan

    2.Benagil, Portugal

    3.Den Haag

    Mijn moeder en ik zijn al talloze keren naar Den Haag geweest. Het begon ooit toen een vriendin van mijn moeder haar huis ter beschikking stelde in de zomervakantie, zodat wij er even tussenuit konden. Die keer hebben we dingen gedaan die we nog steeds tijdens elk tripje doen: we zijn uit eten gegaan bij Flavor’s, hebben een boek gekocht bij de Paagman en hebben op een stuk stil strand gelopen (Wat en waar dat is? Dat is toch veel leuker om zelf te ontdekken?).

    Als mijn moeder voorstelt om in een vakantie (of zomaar) een weekendje naar Den Haag te gaan, hoef ik geen moment te twijfelen. Dat staat mijn tas in een mum van tijd klaar. Nieuwe favorieten zijn Bubble Tea drinken en winkelen in de binnenstad, naar het Kunstmuseum gaan en vanaf de hoogste verdieping van het hotel, de stad bewonderen.

     

    4.Versailles

    5.Disneyland Florida

    6.Mongolië

    Beetje vreemd? Dat is het ook wel. Mongolië is nou niet echt een populaire bestemming, anders dan bijvoorbeeld China, Japan en Zuid-Korea, die in dezelfde regio liggen. Voor een deel zal de impopulariteit van Mongolië komen door de kaalheid van het land. Een groot deel is slechts vlakte met boerderijen. Er is één grote stad, de hoofdstad Ulaanbaatar. Hier woont een derde van de bevolking. Het klinkt niet als een heel spannend land om heen te gaan en er wordt ook maar weinig over gesproken en geschreven op reisblogs, in gidsen en op booking websites. Juist deze relatieve onbekendheid trekt mij aan. Ik wil weleens zien hoe het eraan toe gaat in dit vreemde land, waar je zo weinig over hoort. Misschien ga ik er heen en kom ik erachter dat er inderdaad niks te zoeken valt.

    Misschien vind ik een nieuwe thuis … het valt niet te zeggen, zoals met zoveel bestemmingen.

     

     

    7.Slovenië

    8.Caïro

    9.Duitsland

    10.Mont Ventoux

    Waarom specifiek deze berg? Ik moet eerlijk zeggen: het kan ook een van de andere belangrijke Tour de France-bergen zijn. Maar dit is toevallig de berg, die ik op mijn dertiende gezien heb. Ik hoorde en zag dat er mensen waren die de berg opfietsten en dat wilde ik ook wel eens proberen, als er ik er oud en getraind genoeg voor was, dan. Nu is het meer een vaag idee. Sinds mijn dertiende ben ik erachter gekomen dat er veel meer training voor nodig is dan dat ik er tot nu in gestopt heb.

    Maar ik heb het nog niet van mijn lijst geschrapt – je weet immers maar nooit!

     

    Zoals ik aan het begin al zei, dit is slechts een fragment van een momentopname. Misschien verzin ik, zodra dit stuk op de blog staat, wel een nieuwe plek waar ik graag heen wil. Daarnaast is de lijst ook zeker niet compleet!

     

    Met een beetje geluk wordt het reizen snel weer mogelijk. Misschien dat mijn lijst dan toch weer íets korter wordt.

     

    Opnieuw kunnen en mogen reizen … iets om naar uit te kijken! Heb jij ook een reislijstje zoals Roos? Deel jouw lijstje en je favoriete bestemmingen met onze lezers en stuur ons een gastblog of neem contact met ons op om gastblogger te worden bij Ik wil Reizen.

     

  • Gambia deel 2 | The African Experience

    Gambia deel 2 | The African Experience

    In deel 1 van zijn Gambia-blog liet gastblogger Jos ons al kennismaken met het ‘echte’ Gambia, zoals hij het een paar maanden heeft kunnen ervaren. In het vervolg van zijn verhaal laat hij ons meereizen in een ‘gele-gele’ op een ‘no towntrip’. En legt hij uit waarom je ‘The African Experience’ in Gambia niet in woorden moet beschrijven maar gewoon moet gaan beleven. Veel leesplezier!  

     

    Vervoer

    Dit had ik wel graag uitgelegd gekregen: er zijn vier manieren om jou en je vrolijke, zomerse rokje (dat wel net lang genoeg is) of jou in je beige neokoloniale outfit met zeer korte witte broek, te verplaatsen. Langzaam, goedkoop en érg gezellig: de bushtaxi. Dat is smaak één. Dat zijn die hoge bussen, vaak beschilderd. Die zijn iets langzamer, omdat ze pas gaan rijden als ze vol zitten. Dan heb je een kleiner busje, zeg maar een schildersbusje. Die zijn ietsje sneller, want: ietsje kleiner. Dan is er de toeristentaxi: de groene taxi. Die mensen kennen beter Engels, weten de toeristische plekken en zijn verzekerd. Als laatste is er de ‘gele-gele’: de gele taxi. De meeste auto’s zien er levensmoe uit en steevast ontbreekt er wel iets: een achteruitkijkspiegel, de mogelijkheid om het raam dicht of open te doen en hopelijk niet de rem.

    Een keer zat ik in een auto die geen vering meer had. Dat was echt een attractie!

    Dan is het nu tijd om het grote geheim uit de doeken te doen. Of eigenlijk twee. Ten eerste ging er een wereld voor mij open toen ik het verschil doorkreeg tussen ‘towntrip’ en ‘no towntrip’. Dat eerste is van deur tot deur en bij dat tweede droppen ze je gewoon aan de hoofdweg, wat negen van de tien keer prima is. Als de bewuste groene of gele taxi wél van de grote weg afslaat, dan is dat ineens een ‘towntrip’ geworden en gaat de prijs keer tien. Het verschil is zo gigantisch, dat je bijna gaat denken dat je erbij genaaid wordt. Maar dat is in werkelijkheid niet zo, want je hebt het in deze blog gelezen.

    Dan het tweede goed bewaard gebleven geheim. Je kent ‘junctions’, kruispunten. En eigenlijk gaat al het vervoer tussen die kruispunten. De bekendste zijn: Westfield, Senegambia, Trafficlights, Turntable, Airport Junction en Castol. Er hangt altijd een mannetje uit zo’n ‘van’ en roept waar hij heengaat, met een langgerekte ‘A’ erachter. Dat wordt dan dus: ‘Turntable-aaaaa’? Of ‘Westfield-aaaaa’. Heerlijk. Mijn ongevraagde advies is: reis van kruispunt naar kruispunt, zonder towntrip en met zo’n gele-gele. Lache man. En dood gaan we allemaal.

    Oh ja, één tip nog. Echt dood wil je natuurlijk niet, dus huur nooit of te nimmer een motor. Niet doen.

     

    Geld nodig?

    Als je, zo vlak voordat je je welgetrainde vakantiebillen in een gele-gele laat glijden, nog even je latte macchiato met havermelk wilt afrekenen, kan dat (verrassing!) niet met pin. Zorg dus dat je cash bij je hebt. Het beste is om te pinnen in Nederland en dat beetje bij beetje om te wisselen bij een kantoor met een lekkere reet. Pardon: met een aantrekkelijke rate. Goede wisselkoers, dus. Ben je er toch doorheen, dan staan hier wel pinautomaten, maar er is een redelijke kans dat ze je pasje ondankbaar uitspuwen.

    Dan zijn er twee escape-routes. De eerste is Standard Chartered. Een internationale bank en gerenommeerd. Sterker nog: puur en alleen omdat ze Liverpool sponsoren denk ik dat het wereldtop is, verder dus nergens op gebaseerd. Daarnaast kun je naar een grote bank, zoals de GT, de Gambian Trust Bank, bijvoorbeeld in Senegambia. Daar kun je dan pinnen via een apparaatje en dan krijg je het zó, schoon in het handje. Kan je weer terug naar die fijne koffietent die ik nooit gevonden heb.

    Cultuur van afhankelijkheid

    Mocht je dat vervelende toontje van mij nog steeds trekken en je hebt het gered tot hier, dan feliciteer ik je en waarschuw ik dat het alleen nog maar vervelender wordt. Want: in Gambia is een cultuur van afhankelijkheid. Onderlinge afhankelijkheid, godbetert, maar afhankelijkheid nevertheless. Daar komt nog bij dat je soms benaderd kan worden als een lopende pinautomaat, vandaar ook dat dit stukje, vlak na het subkopje ‘geld nodig?’ staat. Hier is namelijk altijd geld nodig en bij gebrek aan een bank is er voor de locals af en toe het geluk dat er een witmens (Toubab) langs huppelt. Hoe leuk je het ook hebt met je vrienden, met je vlam of met je pake en moeke, afhankelijk ben je meestal niet, in Nederland. Hier zit dus potentieel een bron van grote ergernis en miscommunicatie.

    Doe jezelf, de Gambiaan en de wereld een lol en geef nooit iets (substantieels) voor niets.

    Je emoties kan ik al verklappen: het gaat van hilariteit, naar verbazing, naar ergernis en uiteindelijk een diepe gekweldheid over het feit dat al die Toubabs voor jou, zo kortzichtig zijn geweest om hier als Sinterklaas rond te gaan lopen en zich daar goed over te voelen. En jij zit nu met een paar kinderen om je heen die roepen ‘minti, minti’ (snoepje, alsjeblieft, witmens). Van een afstand hoor je wat voetballende semi-volwassen jongens roepen ‘something for the boys’ en straks op het strand kun je op je vingers natellen dat iemand die dag zijn kopje rijst niet bij elkaar heeft weten te scharrelen en of jij dan misschien een duit in het zakje kunt doen, for no good reason. Het aller-allerergste zijn de Toubabs die, in hun onmetelijke arrogantie en naïviteit, af en toe een raampje opendraaien en hun goedkope troep over de kinderhoofdjes uitstrooien.

    Wat voor beeld moet dat geven aan kwetsbare kinderen in de tijd dat alles indruk maakt?

    Vroeger gaven Afrikaanse nobelen elkaar zoveel mogelijk giften om zodoende te laten zien dat ze rijker waren en dus boven de ander stonden. Om iets van gelijkwaardigheid en wederkerigheid te behouden, zou ik zeggen:

    betaal een goede prijs, bij goed werk geef je een redelijke fooi en koop zo nodig wat onzin op het strand, maar hou alsjeblieft op met weggeven alsof je een halfgod bent.

    Africa Experience

    Het abstracte concept ‘Afrika’ kun je uiteindelijk niet op papier zetten, dat moet je beleven, meemaken. En dat kun je in Gambia volop. Je proeft het in een veel te sterk gekruide Afra, die je opeet bij de metaalbewerker onder de boom. Je ziet het in de kleurrijke boten aan de prachtige stranden. En je hoort het in het fijne accent, het willekeurig gebruiken van hij en zij, het af en toe gebruiken van een meervoud en de totale onkunde om hun tong om bepaalde woorden te krijgen. Heerlijk toch? Gambianen zijn vet fijne mensen. Hoe verder van de Senegambia-strip en de stranden af, hoe fijner!

    Ga ervan genieten, ga het aan met een glimlach en kom terug met verhalen, zodat anderen ook gaan.

    En ook nu willen we jullie vragen om dit uitzonderlijke verhaal te delen op social media (Instagram – Facebook – Twitter). COVID-19 heerst nog steeds over de wereld dus reizen en werken in een ander werelddeel is niet evident.

    Laat je inspireren door de verhalen van Jos en ga zelf op ontdekking in Gambia! Ook gepassioneerd door reizen en het contact met de locals? Vind je daarnaast schrijven ook heel leuk? Pen dan je ervaringen en herinneringen neer in een gastblog. 

  • Gambia vakantie ervaringen en tips voorbij het strand (deel 1)

    Gambia vakantie ervaringen en tips voorbij het strand (deel 1)

    Als je aan een gemiddelde Gambiaan van mijn leeftijd (32) vraagt om eens een frisse blog te schrijven over het land dat hem of haar zo lief is, kun je er vergif op innemen dat er ergens wel wordt genoemd dat Gambia ‘The smiling coast of Africa’ is, dat Gambia het kleinste land is, dat de rivier hier de Gambia heet en de zinsnede ‘No problem in The Gambia’ zal er mogelijkerwijs ook tussensteken. Lekker, dat die marketing geïncorporeerd is, zodat elke Gambiaan een uithangbord is geworden.

    Maar wat is Gambia écht?

    Gambia is vrij typisch in veel dingen. In de manier van benaderen: vrolijk, sociaal en een pietsje opdringerig. In de manier waarop mensen hier wonen. Maar ook in de manier waarop hier de economie loopt: goeddeels grijs en via obscure markten. En in het toerisme: vooral gericht op het strand en met de mogelijkheid om helemaal niets mee te krijgen van het echte land en dus ook van de ellende.

    No problem in The Gambia? Genoeg problems in The Gambia.

    Het is een land waarbij mensen met hun eigen geslacht van de grond eten, terwijl een flitsende Nollywood scene over het kleurenbeeld de donkere woonkamer in knalt. Het is een land waar de rijksten der aarde vertoeven onder de fijne zon van de Sahel, terwijl een kleurrijk vrouwtje met een schaal fruit over het strand paradeert. Er zit glaswerk tussen de twee. Het is een land van vrolijkheid, van gezelligheid, van uitbuiting en complexe relaties. Als je aan mij vraagt, nu ik hier een paar maanden ben geweest, hoe het land écht is? Dan zeg ik: een land als geen ander, met mogelijkheden te over als reiziger, als weldoener en als ondernemer.

    Een land dat nog echt een jungle is, waarbij niets gratis is en alles moeite kost.

    Een land, kortom, om volkomen verliefd op te worden.

    Trips!

    Het is absoluut en ontegenzeggelijk de moeite om eens met je luie, witte kont van het strand af te komen en een trip te maken. Wat er aan het strand gebeurt, hoef ik niet uit te leggen: fijne tentjes, fijne golven, fijne drankjes, fijne muziek. Maar wat er allemaal nog meer gebeurt als je zelf iets organiseert of meegaat met een gids, moet ik je eigenlijk niet willen zeggen, want dan gaat de verrassing eraf.

    Zo was ik behoorlijk in shock dat krokodillen van ‘The Crocodile Pool’ in Bakau loslopen en dat je een slang om je nek geworpen krijgt bij ‘The Reptile Farm’. Banjul zelf, maar dat kan ook aan mijn gids liggen, viel een beetje tegen. Ik had gedacht er meer cultuur en historie aan te treffen, maar trof een stadje zoals alle anderen aan. Vlak onder Banjul kun je wel heerlijk de mangroven in. Ga eens een dag vissen. Of laat je op een kano door de smalle paden varen, op zoek naar vogels of verscholen dorpjes waar je palmwijn krijgt.

    Ga eens een dag rondlopen op de markt van Serrekunda of (en bij voorkeur) Brikama en kijk eens hoeveel je ergens vanaf krijgt, waarna je alsnog boos wegloopt. Probeer een keer naar zo’n beauty contest te gaan, je kijkt je ogen uit. Kijk eens of je de moskee van Gunjur kunt vinden, die pal aan de zee staat en volgens mij een van de grootste en mooiste is van dit moslimland. Neem eens een taxi naar een van de kustplaatsen, zoals Sanyang en Tanji, om daar te zien hoe de vissers de vis binnenhalen en hoe de vis wordt verkocht.


    Bestudeer de kaart gewoon goed, gok dat het daar wel eens gaaf zou kunnen zijn, neem wat geld mee,

    doe eens gek en kom voor het donker terug.


    Gids nodig?

    Woorden als ‘gids’ en ‘tour’ betekenen in Gambia nét iets anders dan bij ons. In Nederland neem je een gids voor vermaak, interessante feitjes en om op plekken te komen die anders verborgen blijven. Met een tour doe je verschillende plaatsen aan. Een dagtour duurt zo ongeveer van zonsopkomst tot zonsondergang en een gids is niet je vriend maar een professional, die er vaak lol in heeft om je ietsje wijzer te maken.

    In Gambia neem je een gids voor drie redenen. Ten eerste voor vervoer, ten tweede voor de aardigheid en ten derde voor de veiligheid. Maar zoals bij alles geldt, er zijn geen garanties in dit land. Reken nooit op water, elektriciteit of waar voor je geld. “It’s an experience” krijg je terug, als ze je beteuterde witte neus zien – als je toch per ongeluk verwachtingen koesterde. Van iemand die met toeristen werkt, verwacht je dat hij in elk geval snapt hoe toeristen denken. Maar dat ligt zo ver af van de logica die hier geldt, dat je moet rekenen op onduidelijkheid.

    Het begint en eindigt altijd met geld.

    Bij ons (omdat we gewoon meer hebben) is het vaak niet zo’n punt – je spreekt iets af en daar doe je het voor. Hier is geld altijd een punt en hier is een afspraak zelden een harde afspraak: alles loopt door elkaar en het was toch anders. Wat is nou inclusief en wat is nou exclusief? Reken erop: niets is inclusief alles. Vaak blijkt ook achteraf dat iets eigenlijk wel iets mag kosten, ook als je er samen op uit ging en als vrienden of ‘familie’ deed en in elk geval de kosten wel had gedekt. Waarom staat dit nooit in blogs? Omdat het chagrijnig is en ondankbaar klinkt. Maar een gewaarschuwd mens telt voor twee.

    Dan de ‘tour’ zelf. Kijk niet gek op als je gids je gewoon ergens dropt, zonder tekst of uitleg. Kijk niet gek op als het maar één locatie blijkt te zijn en kijk niet gek op als het vervoer toch weer nét iets anders blijkt te zijn. Een gids verdient in Gambia extreem goed, maar vaak zijn het veredelde taxichauffeurs.

    Is zonder dan een goed idee? Soms, maar vaak ook niet. Ten eerste zijn gidsen welbespraakt en als ze niet veel weten over de locatie waar je bent, weten ze soms wel wat over politiek, de natuur, iets geks wat je hebt gezien op straat of het leven van een Gambiaan. Gidsen zijn gids geworden omdat ze sociaal zijn, warm volk dus. Ten tweede is die ‘veiligheid’ waar ik het over had ook een schild tegen al te veel mensen die je continu aanspreken. Het kan immers in Gambia gemakkelijk té sociaal worden. Je bent al met iemand, dus jij bent ‘bezet’. Fijn zo, kun je rustig van achter dat schild van de omgeving genieten. Ten derde kom je voor minder verrassingen te staan. Je kunt prima kaart lezen en komt er heus wel, maar hoe is de weg? Welke gids moet je hebben? En wat is de echte prijs?

    Als je geen zin hebt in gedoe, neem een gids.

    In de paar maanden dat ik in Gambia ben geweest heb ik dus wisselende ervaringen. De beste gids die je kunt vinden woont in Brikama, maar komt overal, brengt je overal en kent iedereen. Mamadi Jaiteh is de naam, een vrolijke en zeer sociale gast met een visie op ontwikkeling, samenwerking met het Westen, toerisme en vooral op educatie.

    Lieve lezers, willen jullie deze blog heel veel delen op social media (Instagram – Facebook – Twitter)? Reizen in deze coronatijd is best wel uitzonderlijk!

    Nieuwsgierig geworden naar het vervolg van dit ‘Vrolijke Gambia-avontuur’? Lees dan ook deel 2 met nog meer boeiende tips en inside info. Heb jij ook dit sympathieke, kleine land ontdekt? Deel dan jouw eigen reisverhaal in een gastblog of neem contact op met Ik wil Reizen voor meer info.

  • Benagil – Portugal | Herinneringen aan Thuis

    Benagil – Portugal | Herinneringen aan Thuis

    Als men spreekt over thuis, heeft men het niet over de plek waar je woont. Dan heeft men het over het gevoel van ‘zijn waar je hoort te zijn’. In mijn, in Utrecht gelegen, woonhuis voel ik me prima, maar de echte sensatie van thuis-zijn krijg ik pas in het plaatsje Benagil in Portugal.

     

    De eerste reis

     Op de dag dat we voor het eerst in Benagil, Portugal waren, vond ik het er maar raar. Het was anders dan ik het me had voorgesteld. Het kostte echter slechts een enkele ochtend op het strand eer ik verkocht was.

    Waar wij verbleven, zijn er maar weinig grote, uitgebreide stranden. Tussen de hoge rotsen in liggen allemaal kleine strandjes, die je meestal moet betreden via een trapje dat is uitgehakt in de rotswand. In de ochtend zijn de strandjes nog rustig. Omdat er de hele nacht niemand gezwommen heeft, is het water glashelder. Je kon meteen zien dat er enorme schelpen op de bodem lagen. We hebben er stapels verzameld, elk jaar weer, ook al nam ik altijd slechts de mooiste mee naar huis. De rest gaven we weer terug aan de zee.

    Stranden, bergen en zwemparadijzen

     Maar wat moet je doen na de eerste ochtend? Het is rustig in ons stukje Portugal, maar voor ons was er genoeg. Er zijn genoeg wandelingen om te maken, bijvoorbeeld naar een van de kleine stadjes of naar andere stranden. Een echte aanrader voor iedereen die in Benagil is of een reis ernaartoe plant, is de grottentocht per boot, waarbij de leiders je in een motorbootje de grotten onder de kliffen laten zien. Men kan naar een van de dichtstbijzijnde stadjes, op dolfijnentocht, naar een zwemparadijs, gaan surfen, en nog veel meer.

    Voor mij is het (letterlijke) hoogtepunt de keer dat ik met mijn vader naar de top van de Monchique reed. We hadden mijn moeder er niks over verteld. Het idee was om in de handwerkwinkel op de top een lampje voor haar te kopen, als moederdagcadeau. Er was die dag geen uitzicht vanaf de berg, zo dicht was de mist. We hebben boven in het restaurant gewacht totdat de mist weggetrokken was. En opeens was dat zo. Op de terugweg zijn we nog een keer gestopt bij een uitzichtpunt. Hier en daar kon je de mist nog om de bergtoppen zien hangen.

    Ik zou nu met geen mogelijkheid kunnen uitleggen waarom precies dit uitje mij nog zo helder voor de geest staat, maar ik kan me wel herinneren dat het goed was.

    De herinnering

     Herinneringen als deze wil je koste wat het kost vasthouden. In concrete vorm kan dat natuurlijk door bijvoorbeeld het lampje dat nog steeds in de woonkamer staat of door de beelden in mijn plakboeken. Maar herinneringen gedragen zich als geesten. Een geest die ik voel als ik een zomerjurk koop, omdat ik de eerste zomerjurk die ik ooit gehad heb in Portugal heb gekocht. Altijd als ik iets oppak wat ik heb gekregen op de verjaardagen die ik in Portugal doorgebracht heb, voel ik het even. Het zit in de liedjes die ik voor het eerst hoorde op het strand, en die nog steeds een speciale afspeellijst hebben.

    Het zit ook in minder leuke dingen, zoals in mijn gewoonte om mijn tenen goed in te smeren na de keer dat ze zo heftig zijn verbrand dat ik niet kon slapen. En elke keer dat ik een portie ‘fish and chips’ eet, moet ik denken aan hoe het niet zo goed is als in het restaurant Casa Lamy, waar ze dagverse gebakken vis hadden.

    Herinneringen zitten overal, al helemaal als ze je herinneren aan thuis.

    Het liefst zou ik nog een keer naar Benagil, Portugal gaan, voordat ik helemaal volwassen ben geworden. Daarna is het wijsheid om de herinneringen bij me te houden, maar ook in het verleden te laten rusten.

     

    Ben je, net als Roos, ook gek op Portugal? Laat het ons weten in een gastblog!

    Misschien vind je deze ook leuk: uitstapjes in Duitsland en in België.