Tag: inside information

  • Kamperen met je hond

    Kamperen met je hond

    Heb je ooit gedacht aan kamperen met je hond? Misschien vraag je je af hoe dat zal gaan. Wordt het één grote chaos met een blaffende viervoeter die de tent uitscheurt, of wordt het de beste vakantie ooit, met jullie samen onder de sterrenhemel? Het goede nieuws is dat kamperen met je hond niet alleen mogelijk is, maar ook ontzettend leuk kan zijn! Met een beetje voorbereiding wordt het een avontuur dat je niet snel vergeet.

     

    Kies de juiste camping

    Niet elke camping is hondvriendelijk, en niet elke hond is campingvriendelijk. Er zijn campings die bijvoorbeeld grote honden verbieden. Kies dus een plek waar honden welkom zijn en waar er genoeg ruimte is voor jullie beiden om te genieten. Denk aan campings met mooie wandelroutes, watertoegang voor een verfrissende duik, en genoeg schaduwplekjes. Oh, en vergeet niet om even te checken of er geen strenge regels zijn waar jij en je harige vriend niet aan kunnen voldoen. Het laatste wat je wilt, is dat je hond continu aan de lijn moet of niet mag zwemmen.


    Pak slim in: wat moet je mee?

    Je hebt vast al een lijstje in je hoofd voor je eigen spullen, maar wat neem je mee voor je hond? Hier een paar must-haves:

    ♦ Eten en water: Voldoende voer en een drinkbak die niet meteen omkiept als er een enthousiaste neus tegenaan komt.
    ♦ Speeltjes en een deken: Iets vertrouwds van thuis helpt je hond zich sneller op zijn gemak te voelen.
    ♦ EHBO-kit voor honden: Voor het geval die speurneus in iets steekt wat hij beter had kunnen vermijden.
    ♦ Lange lijn of grondpen: Zodat je hond wat vrijheid heeft, maar niet ineens de struiken inschiet als er een eekhoorn voorbij komt.

    Vergeet vooral niet om een voorraadje hondenpoepzakjes mee te nemen. Niet het leukste onderdeel van kamperen, maar hé, iemand moet het doen!

     

    Houd je hond veilig en gezond

    Niets verpest een kampeertrip sneller dan een hond die niet lekker in zijn vel zit. Houd je hond goed in de gaten en zorg dat hij genoeg drinkt, vooral op warme dagen. Heb je een avontuurlijke hond die graag op onderzoek uitgaat? Let dan op voor teken, stekels of andere ongemakken die hij onderweg kan tegenkomen.

    ♥ Tip: Controleer je hond elke avond even op teken en wondjes. Beter even checken dan een dierenartsbezoek inplannen omdat je hond een ongewenste souvenir heeft meegenomen.

     

    Leuke activiteiten voor jou en je hond

    Kamperen biedt zoveel mogelijkheden om samen plezier te hebben. Denk aan lange wandelingen, een spelletje apporteren in het water, of gewoon samen luieren voor de tent. Laat je hond lekker snuffelen en nieuwe geuren ontdekken. Voor je hond is de hele camping één groot avontuur, met al die nieuwe geuren en geluiden.
    En misschien kom je er wel achter dat je hond een geboren kampeerder is, die graag zijn pootjes strekt in de natuur. Misschien ontdekt hij wel een verborgen talent voor het vinden van stokjes, of wordt hij de kampioen in eikels verzamelen (dat laatste hoop ik niet voor je).


    Respecteer andere kampeerders

    Niet iedereen is dol op honden (ja, echt waar!). Zorg ervoor dat je hond goed luistert en niet zomaar op avontuur gaat bij andere kampeerders. Niets zo vervelend als een natte hond die zonder uitnodiging de tent van de buren in rent. Houd je hond in de gaten en zorg dat hij zijn blaffen beperkt tot een minimum. Jij wilt toch ook genieten van de rust en de natuur?

     

    Wees flexibel en geniet

    Kamperen met je hond vraagt soms om wat aanpassingen. Misschien regent het pijpenstelen en wordt de tent een stukje modderiger dan je had gehoopt. Misschien vindt je hond het allemaal even spannend en blaft hij iets meer dan normaal. Dat hoort er allemaal bij. Probeer flexibel te zijn en geniet van het avontuur.

     

    Dus, wanneer ga je?

    Kamperen met je hond kan een geweldige manier zijn om samen te ontsnappen aan de drukte van het dagelijks leven. Het vraagt misschien wat extra voorbereiding en geduld, maar de beloning is het dubbel en dwars waard. Dus pak die kampeerspullen, gooi een paar hondenkoekjes in je tas, en ga samen op avontuur! Want zeg nou zelf, wat is er nou leuker dan samen met je beste vriend onder de sterren slapen?

    Veel kampeerplezier gewenst! En vergeet niet: ook al is het avontuur niet perfect, het is jouw avontuur met je hond – en dat maakt het speciaal.

     

     

  • Noord-Korea | Afgesloten van de wereld

    Noord-Korea | Afgesloten van de wereld

    Hoe kom je daar terecht? Dat hoor ik vaak. Nou, mijn man en ik besloten in 2011 met de Transmongolië Express naar China te reizen en wilden na zo’n lange reis over land niet gelijk terugvliegen. De kaart werd gepakt om de verdere route te bepalen en mijn oog viel op Zuid-Korea en dacht hoe bijzonder zou het zijn om ook Noord-Korea te bezoeken. Ik bekeek de mogelijkheden en vroeg visums aan die, bij aankomst in Beijing, werden toegekend.

    De eerste indruk

    Het ophalen van het visum in Beijing ging gepaard met een twee uur durende sessie over de do’s en don’ts in Noord-Korea. Aangekomen in Pyongyang, de hoofdstad, lever ik mijn paspoort en mobiele telefoon in. Fotocamera mag mee want er zit geen gps op.

    De eerste indruk is dat het stil is op straat. Brede wegen, weinig auto’s. Ook in het hotel is het stil. In de enorme eetzaal zijn geen andere gasten, waarschijnlijk in het hele hotel niet. Het is ten strengste verboden om je buiten het hotel te begeven zonder de gidsen, dus ik lig vroeg op bed.

    Toerisme in Noord-Korea

    Veel toeristen zijn hier niet, maar wel meer dan je zou verwachten en dan vooral Chinezen. Zij reizen meestal in grote groepen. Mijn man en ik reizen met twee Noord-Koreaanse Engelssprekende gidsen en een chauffeur.

    De verschillende hotels waar ik overnacht zijn koud maar verder prima. Het eten, dat voornamelijk in de hotels gebeurt, is lekker. De avonden worden meestal afgesloten met een biertje in de hotelbar. Laat wordt het nooit, want de gidsen moeten iedere avond een verslag schrijven. Gekscherend vraag ik dan ook wel eens wat voor rapportcijfer we die dag gehaald hebben.

    Wat is er te zien en te doen

    Verplaatsen gaat met een minibus, en op mijn verzoek nemen we ook een stuk de metro die prachtig is. Ik heb zelf uit een lange lijst bezienswaardigheden keuzes gemaakt om de dagen te vullen waarbij ik geprobeerd heb enige variatie aan te brengen en ook een beetje het gewone leven mee te krijgen.

    De chauffeur rijdt van indrukwekkend verfijnde mozaïeken naar immens grote monumenten, gebouwen en musea. Ook rijdt hij naar een school, een boeddhistische tempel, het circus, de bowlingbaan en naar het noorden voor de prachtige bergen.

    Eeuwig president van Noord-Korea

    Een bezoek aan het mausoleum, waar het gebalsemde lichaam van Kim Il-Sung ligt opgebaard, is surrealistisch. Tijdens de briefing in Beijing waren we voorbereid. Mijn man moest met stropdas verschijnen die in China nog snel even was aangeschaft want die zat niet in zijn rugzak.

    Om de in 1994 overleden grondlegger en eeuwig president van Noord-Korea wordt nog steeds zichtbaar gerouwd. Tranen vloeien bij de vele Noord-Koreaanse bezoekers. Ik volg de gidsen en eenmaal daar heb ik exact gekopieerd wat de gidsen deden: buigen aan alle kanten van de glazen kist.

    Noord & Zuid nog in oorlog

    In het zuiden van Noord-Korea ligt de DMZ (demilitarized zone) waar ik niet alleen de Zuid-Koreaanse militairen aan de overkant zie staan, maar waar ik ook het vredesmuseum bezoek. Een extra militaire gids legt onder andere uit dat in 1953 de wapenstilstand is gesloten. Er is nooit vrede gesloten en ze zijn dus eigenlijk nog steeds in staat van oorlog.

    Circus en bowlingbaan

    De uitjes naar het circus en de bowlingbaan geven het gevoel dat er hier ook gewoon geleefd wordt. Naast werken is het plezier maken met familie en vrienden. De bowlingbaan, zo’n 20 banen naast elkaar, ziet er hetzelfde uit als in Nederland. Tja, daar reis je dan helemaal voor naar Noord-Korea en verlies je nog ook.

    Het verbaast mij nergens iets van winkels te zien, ik weet dat er een basisrantsoen en distributiesysteem is maar waar haal je het op? Nieuwsgierig vraag ik het de gidsen. Niet veel later sta ik in een tl-verlichte toeristenwinkel waar je tegen US-dollars wat prullaria kan kopen en, zeggen ze met trots, de enige plek waar je een blikje Coca-Cola kan kopen. Alsof ik daarop zit te wachten. Ik heb dus nog steeds geen idee waar de gewone man (of vrouw) zijn eten haalt.

    Van Noord- naar Zuid-Korea

    Bij het afscheid op het treinstation krijg ik mijn paspoort en mobiele telefoon terug. Die laatste is helemaal ingetapet en mag ik pas in China openmaken.

    De trein zit vol met Chinese mannen die in Noord-Korea hebben gewerkt. Wanneer de trein, na de nodige checks, Noord-Korea uitrijdt, klinkt overal het Nokia-deuntje (toen de meest populaire telefoon). Daarna zijn er enthousiaste kreten van Chinese mannen die na maanden weer de stem van vrouw en kinderen horen. De eerste stad over de grens stap ik uit en regel ik de ferry naar Zuid-Korea. Dezelfde taal, dezelfde gerechten, dezelfde cultuur maar een totaal andere wereld.

    De ervaring

    Wat vond ik ervan? Niet echt te bevatten. Veel toerisme is gericht op de recente geschiedenis, maar er is ook moois te bewonderen uit de veel vroegere Goryeo dynastie. Het echte leven krijg je minimaal mee. Er is aan veel een tekort, deels door westerse sancties. Niet alleen aan eten en spullen maar ook aan elektriciteit. In musea en hotels is al heel lang geen verwarming aan geweest. Mijn winterjas was mijn grootste vriend, ook binnen.

    Armoede is er overal op de wereld. Het grootste verschil hier is dat er geen vrijheid van denken is, en je ook informatie wordt onthouden. Onze gidsen waren vol ongeloof toen mijn man bij het zien van een foto van Kaddafi terloops zei ‘die leeft ook niet meer’. Het was wereldnieuws, de media werd dagenlang gedomineerd door zijn dood, maar zelfs deze goed geïnformeerde gidsen wisten ruim een maand later nog steeds van niets. Een leven zonder internet, zonder informatie anders dan gecensureerde staatstelevisie of staatskrant, is voor ons niet te bevatten.

    Een bijzondere ervaring die maar weer eens laat zien hoeveel het uitmaakt waar je wiegje staat.

     

  • Blokhutboot in de Biesbosch, een week onthaasten op het water

    Blokhutboot in de Biesbosch, een week onthaasten op het water

    De COVID-19-pandemie zette de wereld op zijn kop. Hoe je er ook in stond, ik denk dat voor iedereen de gezondheid vooropstond en -staat. Fanatieke reizigers moesten na de eerste paniek even schakelen, maar vonden toch wel weer mogelijkheden om eropuit te trekken, wat soms verrassende reisjes tot stand bracht. Zo kwam ik tot een buitengewoon bezoek aan de Biesbosch, namelijk met een blokhutboot! Een vaarbewijs is niet nodig, gezond verstand wel.

    Schip ahoy, aan boord van de blokhutboot in Waspik

    In Waspik ligt de rustieke blokhut klaar voor vertrek, een hybride vaartuig dat voornamelijk in de stille elektrische stand gebruikt wordt. Samen met een volle boodschappentas, mijn rugzak en mijn man ga ik aan boord.

    Na thuis de instructievideo te hebben bekeken, volgt er wat laatste uitleg over de getijden, kaartlezen, spudpalen en de powerknop die de dieselmotor aanzwengelt. Deze motor weet de maximaal vijf kilometer per uur te verdubbelen zolang je niet tegen de stroom in vaart.

    De Amer over in een blokhutboot

    In slow motion vaart de blokhut richting de Bergsche Maas/Amer om aan de overkant de Biesbosch in te gaan. Ik maak me zorgen over de snelheid of eigenlijk de traagheid. Niet dat ik als een snelheidsduivel door de Biesbosch wil scheuren, maar om de drukbevaren Amer over te steken lijkt het mij toch wel veilig om enigszins vaart te maken.

    De Kerkvaart en het Oude Maasje geven je tijd om te wennen voordat de grote oversteek gemaakt wordt. Wanneer er geen vaartuigen meer naderen, stuurt mijn man relaxed ons huis in de powerstand naar de overkant en vaart hij aan de stuurboordzijde een stukje met de grote jongens op. De blokhut heeft bekijks. De binnenvaartschippers lijken het grappig te vinden, ze zwaaien enthousiast. De oversteekstress laat ik snel achter me en zwaai vrolijk terug.

    Alles aan boord, compact en compleet

    Tussen de binnenvaartschepen voelde ik me klein, toch is het geheel zo’n 8,5 meter lang. De blokhut is compact met alles erop en eraan: bedden, tafel, banken, keukentje, toilet en verwarming. Op het voordek zit het stuur en op het achterdek ligt een kajak en vind je de warme douche. Dit is trouwens de enige plek met warm water.

    Wanneer je de boot met spudpalen verankert, moet je goed op de getijden letten. Een stel stoere visvrienden hebben dit advies in de wind geslagen en liggen zo vast als een huis. Een poging om ze los te trekken geeft veel lol, maar faalt. Ik check de getijden, meld dat het water opkomend is en ze over zo’n twee uurtjes vanzelf weer loskomen. Ik ben in een dag al een ervaren bootsvrouw geworden.

    Vogels en beesten

    Het is oktober met een oktoberweertje, bewolkt en soms regen. Dat heeft ook voordelen, het is extra rustig. Het trage varen vertraagt ook mijn tempo, het werkt echt heel onthaastend.

    In dit walhalla voor vogels signaleer ik, als niet-vogelaar, veelvuldig meerkoetjes, futen, zwanen en reigers. Tevens zie ik buizerds (mijn conclusie na googelen) en de zelden-stil-zittende-en-daardoor-niet-te-fotograferen ijsvogels. Koeien en reetjes grazen en begroeten ongestoord vanaf de wal.

    Kajakken in de Biesbosch

    Het tumult komt dezer dagen van het kajaktochtje. Bij het instappen is er een gevalletje evenwichtsverlies dat eindigt met een duikeling te water. Omkleden en nog een keer proberen is de remedie.

    Al kajakkend in de smalle kreken speur ik naar bevers. Ik zie afgeknabbelde takken, glijbaanpaadjes en een burcht. Of was dat gewoon een door de stroming gevormd hoopje takken? Helaas, het blijft bij beversporen. De voornamelijk in de avond actieve bever laat zich niet zien.

    Vrijheid en variatie tijdens een week op de blokhutboot

    Gedurende de week passeren vele facetten van het leven op een boot de revue. Een kampvuurtje maken op het strand of de benen strekken op plekken die voor bootlozen niet te bereiken zijn. Ook naar een dorpje varen voor een restaurantje of voor een vergeten boodschap, behoort tot de mogelijkheden.

    Ik vond het varen zalig, om vervolgens wanneer de schemer valt jezelf middels de spudpalen ergens te verankeren, en de andere ochtend wakker te worden bij het opkomen van de zon met de rustgevende geluiden van de natuur in de Biesbosch.

    Wat kan het leven simpel en heerlijk zijn.

    Meer inspiratie voor uitstapjes ‘dicht bij huis’ vind je op deze pagina.

  • Steden in de UK | Hip & Happening

    Steden in de UK | Hip & Happening

    Veel steden in de UK zijn zichzelf opnieuw aan het uitvinden! In en rondom de ooit vervallen wijken, op braakliggende terreinen en in oude fabrieken zijn nieuw hippe wijken en initiatieven ontstaan. Vaak zijn deze wijken wat ‘rough around the edges’ en zou je niet zo snel in ons toch meer gepolijste Nederland zien. Echter vind je er ook een buzz en energie die je niet vaak in Nederland tegenkomt.

     

    Birmingham

    Birmingham is de tweede stad van de UK, maar door de meeste toeristen wordt deze stad overgeslagen. Mede dankzij de hitserie Peaky Blinders is dit (terecht) aan het veranderen. De meest trendy wijk van Birmingham is Digbeth. Het is maar 10 minuten lopen van de Bull Ring & Grand Central (groot winkelgebied in Birmingham) en volgens de Sunday Times de ‘Coolest Neighbourhood in Britain’. Met street art, onafhankelijke winkels, restaurants, galeries en entertainment is dit een goed bewaard geheim in de UK. Veel van de shops, galeries, barretjes en restaurants vind je rond de Custard Factory (de oude Bird’s Custard fabriek).

    Net om de hoek van de Custard Factory vind je The Old Crown, een pub gevestigd in één van de oudste gebouwen in Birmingham (655 jaar oud, zeggen ze). Ideaal om even uit te rusten met een pint, mensen te kijken en een hapje te eten.

    ♥ Tip: Pak een voetbalwedstrijd mee van Aston Villa (Premier League) of Birmingham City (Championship), of ga naar het nabijgelegen Stratford Upon Avon voor een fantastische Shakespearevoorstelling.

     

    Manchester

    Bij Manchester denken mensen nu vooral aan voetbal en oude industrie. Maar deze industriële stad is een ware renaissance aan het ondergaan en is energiek, rauw, vriendelijk en vooral verrassend. In het Manchester van nu is het prima winkelen, goede restaurants, heel veel livemuziek en een bruisende LGBTI+ scene rond Canal Street.

    The Northern Quarter is misschien wel de meest bekende met veel barretjes, street food (tip: de Mackie Mayor Food Hall), boetiekjes en heel veel street art is deze wijk een must-visit. De aangrenzende wijk Ancoats is (nog) een goed bewaard geheim. Ga zeker binnen bij Afflecks waar je een eclectische verzameling vindt van meer dan 60 onafhankelijke winkeltjes onder 1 dak.

    Als je zin hebt in net even wat rustigers, dan is Didsbury in het zuiden van Manchester een prima optie (ongeveer een 20 minuten met de tram vanuit het centrum). Genoeg restaurants, winkels en pubs om een heerlijke middag en avond rond te hangen.

     

    Glasgow

    Glasgow is een ongepolijste ruwe diamant. Keer op keer moet deze stad het (onterecht) afleggen tegen het knappere zusje Edinburgh. De West End is ‘the place to be’ in Glasgow, met verborgen straatjes, geweldige restaurantjes en pubs. Vooral de straten in en rond Ashton Lane zijn de moeite waard. The Ubiquitous Chip is een aanrader, gezellig zitten en heerlijke Schotse gerechten (inclusief haggis).

    Twee van die ‘verborgen straatjes’ zijn Creswell Lane en Ruthven Lane, ideaal om wat te shoppen en rond te neuzen in de independent shops. De beste plek voor vintage kleding is in Dowanside Lane en heet Starry Starry Night. Tussen het shoppen door kun je gratis cultuur snuiven in het nabijgelegen Kelvingrove Museum; je vindt hier exotische en prachtige kunst en objecten van Egyptische sarcofagen, tot Dali en een Spitfire.

     

    Leuke locaties, onbekende plekjes, verborgen niet-toeristische parels … hoe vind je die en waar ontdek je al dat moois? Deel jouw tips met onze lezers in een gastblog op Ik Wil Reizen.nl! 

     

  • Colombia | Zuid-Amerika op zijn best

    Colombia | Zuid-Amerika op zijn best

    Colombia, bekend van cafeïne en cocaïne, heeft zoveel meer. Steeds vaker komt het op de bucketlist van menig reiziger. Tien jaar geleden werden er nog wel wat wenkbrauwen gefronst als ik vertelde dat ik naar Colombia ging. De Caribische kust was toen al populair, andere delen minder tot niet. Ook nu is er nog genoeg te ontdekken. Mijn reis heeft te veel moois om alles te beschrijven, laat de liefde voor Colombia aanwakkeren door een paar van mijn belevenissen.

    Salento Valle de Cocora

     

    ♥ Fiesta in Salento

    Salento is een kleurrijk koloniaal stadje in de koffieregio. Naast koffie kom je hier voor een hike in de Cocoravallei. Willys Jeeps staan op het plein om je erheen te brengen, vol = vertrek.

     

    Als ik aankom, is Salento zich aan het opmaken voor het Halloweenweekend. Er is een optocht door de straten, het plein heeft extra terrassen en vele Colombianen zijn verkleed. Langzaam loopt het stadje vol, alle koffieboeren en andere buitenlui lijken hiernaartoe te zijn gekomen. De hike met de grootste palmbomen van de wereld (60 meter), watervallen en kolibries doen we een dagje later. Een volksfeestje is altijd leuk.

    Tejo players

     

    ♥ Explosief wedstrijdje

    Struinend door feestend Salento, hoor ik een hoop vrolijkheid uit een deuropening komen. Cancha tejo staat erboven, ik ga op onderzoek uit. Tejo blijkt de volkssport van Colombia te zijn.

    Is tejo sport of spel? De hoofdingrediënten zijn buskruit en bier, dus ik hou het op spel. Je gooit een zware ijzeren schijf over een vijftien meter lange baan waarbij je aan de andere kant een ijzeren ring met buskruit probeert te raken. Wanneer je zo’n bullseye raakt dan ontploft het, zo scoor je de maximale punten. Ervoor, tijdens en erna drink je bier.

    Cancha de Tejo

    Al observerend begin ik met het makkelijke deel, een biertje. Daarna waag ik me op het probeerbaantje van vijf meter. Zoals zo vaak, ontdek ik geen verborgen talent in mijzelf, uitleg en aanmoedigingen ten spijt; ik gooi te zacht, te hard, te scheef. Ook mijn man blijkt geen tejo-gave te bezitten. Om er toch met een knaller uit te gaan, gooit hij vanaf zo’n 20 centimeter op de ring en jawel BOEM! Toch zit het gevaar van deze sport niet in het buskruit, maar meer in de dronken mannen die met metalen schijven gooien.

    Buenaventura – boot naar Ladrilleros

     

    ♥ Geluk in Buenaventura

    Een andere stad die ik aandoe, is de rauwe havenstad Buenaventura dat, vrij vertaald, geluk betekent maar eigenlijk altijd code rood meekrijgt van de Nederlandse overheid. Heb je geluk nodig in deze stad of heb je geluk dat je hier mag zijn? Het park aan de waterkant is een en al gezelligheid. Het leger en de politie zijn in groten getale aanwezig, wat geen afbreuk doet aan de feestvreugde.

    We zijn hier om neer te strijken in strandparadijsje Ladrilleros in Valle de Cauca. Dus na een avondje gezelligheid zoek ik, de volgende ochtend, het bootje ernaartoe.

    Ladrilleros kust

     

    ♥ Ladrilleros aan zee

    Eenmaal aangekomen, zie ik geen paradijsje, ik zie zelfs helemaal geen strand. Men zegt dat het strand straks komt. Ik moet lachen maar begrijp dat ik op laag water moet wachten. Natuurlijk komt het goed met een leuk huisje inclusief zeezicht en bij eb ook strandzicht.

     

    Ik had wat anders verwacht omdat dit een populair uitje is van de Colombianen. Er was niet zoveel, een winkel plus wat simpele eethuisjes en het geprezen Playa de Barra lag een glibberige wandeling verder. November bleek niet de goede tijd. Alhoewel, ik heb heerlijk gewandeld, beetje met de locals gekletst en lekker gegeten. Het is zo’n plek die je gaat waarderen als je er een tijdje bent.

    Ruta Nacional – eethuisje met worst

     

    ♥ Oponthoud op de Ruta Nacional

    Terug in Buenaventura is de bus al weg. We checken in bij het hotel en gaan weer naar de waterkant. De volgende ochtend checken we uit en een half uurtje later weer in. Door demonstraties staat de enige uitvalsweg van Buenaventura volledig stil. Kilometerslange rijen vrachtauto’s en ander verkeer kunnen geen kant op. Nu maar hopen dat het niet de hele week duurt.

    De protesten zijn de dag nadien opgeheven. Ik pak alsnog een taxi richting San Cipriano. De chauffeur stopt om te tanken en roept me iets toe. Ik denk dat hij alvast geld wil om te kunnen tanken, dat gebeurt wel vaker. Het geld wordt weggewuifd en een vermakelijke sketch volgt. O, ik moet gewoon uitstappen vanwege veiligheid tijdens het tanken. Ik vraag me af of het zoveel veiliger is als ik er pal naast sta, maar regels zijn regels. Ook weken later, als een nachtbus midden in de nacht moet tanken, wordt iedereen wakker gemaakt en hup eruit.

     

    ♥ De motormuizen van San Cipriano

    De reis is mooier dan de bestemming is een gevleugelde uitspraak. Letterlijk gaat dat niet altijd op, maar nu wel. Hoe mooi de bestemming ook was, de reis was het hoogtepunt.

    Uiteraard heb ik het niet over het taxiritje. Het laatste stuk vanaf Cordoba heeft geen weg, wel een ongebruikte spoorlijn. Daar zijn ze heel innovatief mee aan de slag gegaan. Karretjes met houten bankjes, aangedreven door een motorfiets, rijden je in twintig minuten naar San Cipriano. Ze noemen ze brujitas (kleine heksen).

    Het is een enkelspoor, dus hoelang twintig minuten echt duren is afhankelijk van het aantal tegenliggers. Iedere keer moet een van de twee eraf. Het is een geweldige unieke manier om je te verplaatsen. San Cipriano heeft wat eethuisjes en simpele overnachtingsmogelijkheden, maar vooral prachtige natuur om te wandelen of voor tubing (met band de rivier af).

     

    ♥ Kunst – Cultuur – Natuur

    Colombia is de moeite waard, van ruige jungle tot paradijselijke stranden, van kleurrijke koloniale steden tot de miljoenen stad Bogota waarbij ik het oude centrum verrassend ontspannen vond met mooie musea (check Botero). Natuurlijk is niet alles rozengeur en maneschijn, er is criminaliteit veelal door drugs en armoede.

    Laat je er niet door weerhouden. Colombia is spectaculair.

     

     

  • Prachtig Graubünden | Rust, Rheinschlucht en regelmatige pas

    Prachtig Graubünden | Rust, Rheinschlucht en regelmatige pas

    ‘Vroeg wakker worden in Andiast  

    Een waar voorrecht, als toeschouwer, op bezoek, bij het ontwaken van de wereld. Een dramatisch tafereel vol kleur en extravagantie. Elkaar opzij duwend om gezien te kunnen worden. Er gebeurt daar van alles; op dat toneel. Vergeet echter niet ook even de andere zijde op te kijken, waar het licht divergeert, en afwisselend spoortjes verlicht. Stukjes land worden aangestipt en warme kleuren mengen. De lichtshow duurt niet lang en is nooit hetzelfde. Het orkest van vogels, begeleidt de vroege ochtend als filmmuziek van Hans Zimmer.’

    Het is eind april en een prachtige periode om de Jakobsweg of Senda Sursilvana (wandelroutes nr. 43 of 85) op te gaan in kanton Graubünden.

    ♣ Rust, Rheinschlucht en regelmatige pas.

    De ochtenden fris, de middagen aangenaam, de jas uit maar nog niet hevig zwetend. Van Trun glooiend naar Andiast, de fruitbomen vol met bloesem. De weiden geel van de paardenbloemen, afgewisseld met het frisse groen van de loofbomen, het donkere van de naaldbomen aan de ene kant en het wit van de nog met sneeuw bedekte toppen aan de andere kant.

    uitzicht ochtend Andiast

     

    Andiast

     

    bloesems onderweg

     

    uitzicht vanaf Andiast

    ♣ Van Andiast naar Ilanz

    Af en toe een pittige klim, met een weidse blik over het dal, waar de Rijn als een slang doorheen kronkelt. Gevolgd door een lange afdaling naar Ilanz, al kan de officiële route ook via bovenlangs naar Laax vervolgd worden.

    van Andiast naar Ilanz

     

    Ilanz

    ♣ Adembenemende Rheinschlucht

    Nu begint het pas echt, vanaf Sagogn start de Rheinschlucht met haar indrukwekkende rotsformaties. Door het woud, met af en toe een uitkijkpunt in het enorme ravijn. Een heel bijzonder landschap, dat is het zeker!

    Sagogn Rheinschlucht uitzicht

     

    uitzicht Rheinschlucht

    ♣ Richting het eindpunt

    De Caumasee bij Flims Waldhaus ligt er als altijd even helder & blauw bij, maar nu nog even niet overstroomd met bezoekers. In alle rust een korte pauze aan de waterrand, voetjes in het koude water, hoofd in de zon.
    Een gemakkelijke weg voert terug naar Flims Dorf. Waar het hier ’s winter krioelt van de wintersporters, is het ook hier, in het tussenseizoen, heerlijk rustig.

    Caumasee

     

    Caumasee

     

    Flims Waldhaus

    De laatste etappe terug naar Chur omvat eveneens weer een flink aantal kilometers, maar met meer dalen dan stijgen. Het mooiste blijft tot het laatst bewaard: een 180 graden view over Rheinschlucht vanaf het uitzichtplatform bij Conn. Door de bossen en velden slingerend terug langs idyllische stadjes Trin en Tamins naar de oude stad Chur. Tijd voor een lekker hapje en drankje, wat smaakt dat zeg, dik verdiend! Wil je meer van het land zien, lees dan over reizen door Zwitserland.

    uitzicht vanaf Conn

     

     

     

    Route: Jakobsweg Graubünden/Senda Sursilvana nr. 43/nr.85
    Met de Rhäthische Bahn kom je vanaf Chur bij elk gewenst beginpunt.

    Let op: het eerste deel van de wandelroute is nu nog onbegaanbaar (over de Oberalppas).

    April/mei is een prachtige tijd voor deze meerdaagse wandeling in het prachtige Graubünden, met alle lentekleuren en -bloemen.
    Met de app Swissmobile zijn de wandelwegen te zien en kun je ook zelf variëren of afwijken van de route. Daar staan eveneens details van de verschillende etappes.

    In dit tussenseizoen zijn onderweg overal leuke accommodaties beschikbaar en is het nog lekker rustig.

     

     

  • Met de fiets van Nederland naar Frankrijk | Een bijzonder avontuur

    Met de fiets van Nederland naar Frankrijk | Een bijzonder avontuur

    Vanuit Nederland naar Frankrijk fietsen was een bijzonder avontuur. We begonnen in Maastricht en fietsten via Aken (Duitsland), de Belgische Ardennen en Luxemburg naar Nancy. Ondanks enkele tegenslagen, hadden we dit fietsavontuur niet willen missen. In deze blog delen we drie herinneringen die ons altijd bijblijven.

     

    1.  Met de fiets door de Ardennen

    Door de Ardennen fietsen kan op meerdere manieren. De snelste route is langs de autoweg, maar je kunt ook voor een van de vele fietspaden kiezen. Ons plan? We gaan dwars door de bossen! We dachten dat we hier wel grotendeels konden fietsen, maar uiteindelijk hebben we vele kilometers moeten lopen. Het gebied was behoorlijk dichtbebost en aan hoogtemeters was ook geen gebrek. Wat deze herinnering onvergetelijk maakt, is de les die erin zit: door de Ardennen fietsen moet je niet onderschatten!

    met de fiets door de Ardennen lopen

     

    2.  De rust van Oost-Wallonië

    Als je de Ardennen eenmaal hebt gehad, kom je in een ontzettend rustig deel van Oost-Wallonië uit. We hebben dit zowel positief als negatief ervaren.

    Heerlijk fietsen

    Aan de ene kant is het heerlijk fietsen door de rustige omgeving. We zagen grazende koeien, stromende beekjes en diverse roofvogels. Ook in de dorpjes was het heerlijk rustig. Na steden als Maastricht en Aken konden we hier goed tot rust komen.

    Beperkingen

    Aan de andere kant had de rust ook nadelen. In tegenstelling tot wat we in Nederland gewend zijn, waren er maar weinig supermarkten, restaurants en hotels in de omgeving. We konden dus niet op elk gewenst moment stoppen met fietsen om eten te kopen of te overnachten. Gelukkig hadden we nog een paar energierepen bij ons, waardoor we in ieder geval genoeg energie hadden om naar een supermarkt te navigeren. Dit kostte ons wel behoorlijk veel extra tijd en kilometers. Uiteindelijk sliepen we bij een B&B in een klein dorpje (Gouvy). Het voelde extra goed om eindelijk een plek te vinden!

    de rust van Oost-Wallonië

     

    3.  Het fietspad stopt

    De derde herinnering vond plaats in Luxemburg. We waren heerlijk aan het fietsen en hadden bijna ons hotel bereikt. De laatste 8 kilometer hadden we alleen nog een afdaling in de bossen. We rekenden ons al rijk, omdat we dus geen beklimmingen meer hadden. Eenmaal in het dal aangekomen, kwamen we voor een vervelende verrassing te staan. Tegen de oevers van de beek hield het fietspad onmiddellijk op. In de directe omgeving was het dichtbebost, waardoor we niet langs het water verder konden fietsen. We hadden echt geen zin om die hele afdaling terug omhoog te gaan. Ons besluit? Met de fiets aan de hand door de beek lopen. Het was in eerste instantie geen pretje om met vermoeide benen door het stromende water te lopen. Gelukkig bereikten we de overkant al snel. Toen onze natte broeken eenmaal uit waren, konden we er wel om lachen.

    het fietspad stopt

     

    Fietsvakantie? Doen!

    Al met al raden we iedereen aan om op fietsvakantie te gaan. Juist doordat je soms tegenslagen op je pad krijgt, blijft het spannend, avontuurlijk en leerzaam. Daarnaast kom je op de mooiste plekken die vanuit de auto aan je voorbij gaan. Nederland, Duitsland, België, Luxemburg en Frankrijk hebben ons stuk voor stuk positief verrast.

     

    Heb jij net als Wouter, een heerlijk verhaal over jouw eigen fietsavontuur? wij willen graag alle fietstips en fietsroutes lezen in jouw gastblog voor Ik Wil Reizen.nl!

     

  • Interrailen | Voors en Tegens

    Interrailen | Voors en Tegens

     Mijn vorige artikel ging over thuiskomen en het gevoel dat je weer moet landen, uren of dagen nadat je laatste trein gearriveerd is. Dat gevoel heb ik ook tijdens het schrijven van het laatste artikel van deze serie. Ik ben hier voor de laatste keer, om de voors en tegens van het interrailen te bespreken.
    Hierbij bedoel ik voor- en nadelen in vergelijking met de auto of het vliegtuig. Je kan ook met de fiets of lopend naar je vakantieadres, maar vaak is het lopen of fietsen voor mensen al de vakantie. Het is niet zomaar te vervangen door een ander vervoermiddel, terwijl een vliegtuig, een auto en de trein allemaal voors en tegens hebben.

    Nadeel: moeilijk wendbaar

    Als je met de trein reist, ben je aan de trein gebonden. Je zit vast aan hoe laat de trein vertrekt, of deze misschien vertraagt is of uitvalt en waar deze heen gaat. Vooral in een land als Noorwegen zijn er nadelen als je met de trein gaat. De echt mooie delen van Noorwegen, plekken als Drevsjø en Rorøs, ga je niet zomaar zien. Ik had het geluk dat ik Ida had om me mee te nemen, maar als je gebonden bent aan het OV is het onmogelijk om deze plekken te ontdekken.

    Bovendien gebeurt het weleens dat je in je hostel niks zit te doen omdat het te vroeg is om naar het station te lopen. Wie met de auto gaat, kan vertrekken wanneer hij wil.

    Kort gezegd ben je overgeleverd aan het schema van de trein en dat neemt een deel van je vrijheid weg.

    Voordeel: goedkoop

    Met een interrailpas zijn alle reiskosten gedekt. Je hebt een ticket en daarmee is de kous af. Je bent niet afhankelijk van de prijs van benzine en bovendien is benzine voor honderden kilometers al snel duurder dan je interrailkaart. Hier komt bij dat je geen parkeerkosten hebt en je geen moeite hoeft te doen om een plek voor je auto te vinden (een voordeel waar Ida me terecht op gewezen heeft).

    Nadeel: bagage

    In een auto kan je het je veroorloven om een extra oplader of een flesje doucheschuim mee te nemen. Daarentegen in een trein moet je goed plannen, omdat je anders toezicht moet houden en plek moet vinden voor tassen vol spullen. In een auto is er, voor een groot deel, extra opbergruimte voor spullen en hoef je minder goed op te letten wat er mee gaat, al helemaal als je alleen bent.

    Neutraal: tijdsduur

    Of de trein of de auto sneller is, hangt af van de route die je neemt. Treinen kunnen veelal rechtdoor en sneller waar een auto dit niet kan. Een vliegtuig kan je sneller dan een auto of trein van de ene kant van Europa naar de andere brengen. Dan gaat het erom wat je wilt: wil je het liefst binnen zes uur in Griekenland zitten, of vind je het niet erg om er meerdere dagen over te doen? Wil je tussendoor kunnen stoppen, of is aan een stuk door trekken prima?

    Voordeel: klimaatneutraal

    De trein is aanzienlijk beter voor het milieu dan de auto of het vliegtuig. Het vervoert meer mensen met minder brandstof. Dit is ook de reden dat veel mensen tegenwoordig de trein verkiezen boven het vliegtuig.

     

    Interrailen, de voors en tegens … uiteindelijk zul je zelf een afweging moeten maken. Wat is belangrijker? Wendbaarheid of snelheid? Vind je in de trein zitten leuk? Of wil je liever de vrijheid van een auto?

    Die keus kan ik niet voor je maken. Maar misschien, heel misschien, heb ik hem na 22 artikelen wel een beetje beïnvloed.

     

  • Post-travel hangover

    Post-travel hangover

    Ik werk als manusje-van-alles voor grote evenementen, onder andere voor ComicCon. In de groepsapp volgt er na elke con een reeks aan appjes die gaan over hoe down iedereen is nu het evenement voorbij is. Dit is een verklaarbaar fenomeen: op een evenement krijg je veel prikkels en dus veel dopamine binnen. Als dit ineens wegvalt, moet je brein zich weer aanpassen. Hetzelfde gebeurt met mij altijd als ik terugkom van vakantie. De eerste drie dagen na de reis ben ik moe en nogal down: de post-travel hangover steekt zijn kop op!

     

    ¦ ¦ De trein van Düsseldorf naar Arnhem

    Voor mij begint de afdronk van de reis al op de weg naar huis. Ik wil tegelijkertijd dat de laatste rit nooit voorbij is en dat ik er zo snel mogelijk klaar mee ben. Tijdens mijn rit van Hotel auf der Höhe, Koblenz, terug naar Utrecht Centraal voelde ik me onrustig.

    We hadden op de valreep toch nog gedonder met de Deutsche Bahn. Onze oorspronkelijke trein, die over Venlo ging, reed niet meer. Gelukkig was het geen groot probleem, omdat de trein waar we al in zaten doorreed naar Düsseldorf. Vanuit Düsseldorf konden we naar Arnhem en vanuit Arnhem konden we door naar Utrecht.

     

    ¦ ¦ Thuis

    Ik kwam thuis in het huis van mijn ouders. Dit huis voelt altijd vreemd als ik net op vakantie ben geweest. Ik herken het nog, maar het voelt anders, en het ruikt ook anders. Vaak zakt dit gevoel weg in de loop van de tweede dag dat ik thuis ben. Ik moet elke keer weer wennen aan thuis voordat ik ‘Thuis’ kan zijn.

     

    ¦ ¦ Plakken

    Voor mij was het moment dat ik echt thuis was het moment waarop ik alle kaarten, tickets, visitekaartjes, hotel- en restaurantbonnetjes en stickers uit mijn laptophoes schudde en in mijn dagboek ging plakken. Toen was het allemaal opgeborgen. Op het moment kan ik door de hoeveelheid plaatjes mijn dagboek niet helemaal goed sluiten, alsof de vakantie er nog steeds uit probeert te piepen.

     

    ¦ ¦ Dubbel

    Thuiskomen is geen verdrietige gebeurtenis. Zoals wel te zien is op de laatste foto die gemaakt is in de trein, waarbij ik vrij lamlendig tegen mijn rugzak aanhang, kijk ik er onderhand ook naar uit om weer thuis te zijn. Dan kan ik weer eens slapen in mijn eigen bed, weer eens iets eten wat niet of pasta met tomatensaus of fastfood is en, bovenal, dan kan ik mijn haar weer eens wassen met behoorlijke shampoo en conditioner. Die had ik wel bij me, maar ik was ze vergeten in een hostel in Bergen. Ach ja, ik hoop dat iemand er nog wat aan gehad heeft.

    Bovendien moet het leven ook weer doorgaan. Op vakantie gaan kost jammer genoeg geld en op een gegeven moment begint het geld nog meer op te raken dan dat het aan het begin al was. Dan moet je terug naar huis, geld verdienen en naar college.

     

    ¦ ¦ Thuiskomen

    Ik ga ervan uit dat iedereen anders omgaat met thuiskomen. Ik schrijf dit laatste stuk meer om te laten zien hoe ik ermee omga, en misschien ook wel om mijn reis voor mezelf goed af te sluiten. Het is ten tijde van schrijven ongeveer een maand geleden dat ik onderweg was en de zin om opnieuw te vertrekken begint alweer te komen.

     

    Tegen de tijd dat dit artikel online staat, heb ik alweer een semester achter de rug. Een nieuw ‘reisje’ zit er voorlopig niet in. Nu ben ik bezig met de voorbereidingen voor tijdelijke verhuizing naar Keulen.

     

    Wil je nog nagenieten van de interrailverhalen van Roos? Klik dan door naar deze pagina!

     

  • Kalmpjes aan in Koblenz

    Kalmpjes aan in Koblenz

    Mijn uitstapje naar Koblenz is pas gepland toen ik al op reis was. Ongeveer ter hoogte Odense herinnerde ik me dat ik nog een voucher had voor Koblenz, van de postcodeloterij, waarvan je per persoon 99 euro betaalde voor twee overnachtingen, toegang tot een fort, ontbijtbuffet en een boottochtje. Deze zit in de postcodeloterij-agenda die elke speler krijgt. In het hotel kwamen we veel Nederlanders tegen die, ondanks dat ze lid waren van de postcodeloterij, niet wisten dat ze er met korting hadden kunnen zitten. Ondertussen is 2023 over, maar er zit van hetzelfde bedrijf een voucher voor Düsseldorf. Gebruik deze goed.

    ∫ ∫ Toverland

    We zijn eerst met z’n drieën – Filip, Esmee en ik – naar de ontzettend rommelige nerdwinkel Zeitgeist geweest. Deze winkel staat helemaal vol met manga, comics, fantasy-boeken, bordspellen, en nog veel meer. Op de website is wel te zien dat de winkel nettere dagen gekend heeft. Op het moment is het al een queeste om door de gangpaden te lopen, vanwege alle losse stapeltjes en ongeorganiseerde papieren.

    ∫ ∫ Hotel auf die höhe

    Daarna hebben we Filip op de trein terug naar Nederland gezet en zijn Esmee en ik naar het Hotel auf die Höhe gegaan. Dit kan met de auto en met bus 51. De bus staat niet aangegeven op google maps, maar het hotel is dus wel degelijk bereikbaar met het openbaar vervoer.

    Esmee en ik noemden het een ‘Henk-en-Gerda’ hotel. Niet heel interessant voor de gemiddelde student, maar wij wilden eigenlijk alleen maar boekjes lezen en kletsen, dus het was prima. Het ontbijtbuffet was bovendien van topkwaliteit.

    ∫ ∫ Festung Ehrenbreitstein

    De volgende dag hebben we onze ticket verzilverd voor een boottocht naar die Deutsche Ecke en de toegang tot Festung Ehrenbreitstein.

    Als je naar het fort wilt, neem hier dan flink de tijd voor. Het is drie keer zo groot als je denkt. Je komt binnen in het grootste museum, waar ze naast een tentoonstelling over het fort ook wisseltentoonstellingen hebben. Ondanks dat die allemaal heel goed zijn, zou ik hier niet te lang blijven hangen. Verderop in het fort zitten een heel hostel, meerdere restaurants, een prehistorisch museum over de mensen die duizenden jaren geleden in Koblenz woonden, opstellingen van harnassen en vlaggen die in het fort stonden, en nog veel meer dat Esmee en ik waarschijnlijk gemist hebben. Vergeet vooral niet van het uitzicht te genieten.

    ∫ ∫ Riesehappe

    Je kan van het fort wandelend of met de kabelbaan naar beneden.  Ik was in mijn eentje waarschijnlijk gaan lopen, maar Esmee zag dat niet zitten, dus gingen we met de kabelbaan.

    Weer terug beneden zag ik dat er een ijskraampje stond. Toen moest ik even iets rechtzetten. De laatste keer dat ik in Koblenz was, had ik namelijk een eetstoornis. Een extra ijsje jaagde me in die tijd de stuipen op het lijf. Dat deed het nu niet meer.

    Dus, een extra ijsje, niet alleen voor mij, maar ook voor het meisje van vier jaar geleden. Omdat het toch goed is gekomen.

    ∫ ∫ Lummelen

    Na het fort uitgeplozen te hebben waren we zo moe dat we nog wat winkeltjes doorgesloft zijn en vervolgens zijn gaan eten bij een goedkope Thai. Daarna zijn we in het hotel in bed geploft. Praten, colaatje drinken aan de bar, boekje lezen; allemaal prima. Ik heb het eerder gezegd: soms zijn de hoogtepunten van je reis je bezoekjes aan de disco. Soms zijn het de tosti’s in het hostel en de colaatjes aan de bar in een hotel van vergane glorie.

     

     

    Toen zette de realiteit wel in: dat ik weer terug naar huis ging, de volgende ochtend, na een maand op reis geweest te zijn.