Tag: roadtrip

  • Uppsala, het Leiden van Zweden

    Uppsala, het Leiden van Zweden

    Uppsala is als het Leiden van Zweden: een wat kleinere, culturele universiteitsstad. Ik voel me ook hetzelfde over Uppsala als over Leiden: objectief gezien is het een mooie stad, maar ik kan me er niet aan binden. Wel zou ik beide steden aanraden voor interrailers al is dat vrij dubbel.

    Gamla Uppsala, het oude Uppsala

    De reden dat ik naar Uppsala wilde is omdat ik terug wilde naar Gamla Uppsala. Vorig jaar wilde ik daar ook al heen, maar toen had ik helaas te weinig tijd.

    Deze plaats heette ooit gewoon Uppsala, totdat men besloot het bisdom naar het huidige Uppsala te verplaatsen. Het oude Uppsala kreeg toen de toevoeging ‘gamla’, wat letterlijk ‘oud’ betekent.

    In Gamla Uppsala liggen een vikingmuseum, een nagebouwd dorpje uit de negentiende eeuw, een kerk en drie grafheuvels. Vooral het vikingmuseum is de moeite waard en met een jaarkaart kan je hier het hele jaar door heen.

    Gamla Uppsala is volgens de legende de laatste plek in Zweden die gekerstend werd. De inwoners zouden pelgrims ophangen aan bomen. Hoeveel hiervan waar is, is onbekend. Wel weten we dat Gamla Uppsala lang een belangrijke religieuze en politieke hub was.

    Het vikingmuseum en de Linnaeusroute

    Het museum geeft uitgebreide informatie over de middeleeuwse stad en is kindvriendelijk zonder saai te worden voor volwassenen. Er worden rondleidingen georganiseerd naar de grafheuvels en door de musea zelf. Bovendien, als je heel lief je Leidsche (of andere) studentenkaart laat zien, mag je er met korting in.

    Langs het museum loopt een van de Linnaeusroutes. Linnaeus is een beroemde, doch omstreden Zweedse bioloog, bekend vanwege zijn taxonomisch systeem. Tegenwoordig zijn er acht wandelroutes die zijn naam dragen en door ecologisch belangrijke gebieden van Zweden lopen. Ik heb de ‘Gamla Uppsala’-route gelopen van de oude stad tot aan de huidige stad, waar hij eindigt bij de Botanische Tuin.

    Het centrum van Uppsala

    Uppsala is de lelijkste mooie stad die ik ooit gezien heb. Het centrum heeft een paar hele mooie gebouwen, waaronder de dom, de universiteitsgebouwen en het paleis. Er zijn veel parkjes en zijstraatjes en een paar met bloemen overgroeide bruggetjes over de rivier.

    Daarbuiten is het daarentegen allemaal beton. Ik was tijdens een vorige trip al eventjes in de stad en verbaasde me er toen over dat anderen het een mooie stad vonden. In het centrum was ik toen niet gekomen, dus naar mijn weten was Uppsala een grauwe stad. Er zijn leuke dingen te doen en mooie boutiques en barretjes, maar het blijft aan de buitenkant een grijs vlak.

    Naar de Barbiefilm in Uppsala

    Mijn dagje hier viel samen met de voorpremière van de Barbiefilm in Zweden. Hier ben ik heen geweest, in een roze topje dat ik op de rommelmarkt in Odense gekocht had.

    De film is een feestje. Iedereen ging in het roze, er stonden hokjes om foto’s te maken en er was speciale korting op drinken en snacks.

    Sowieso kan ik aanraden om op een langzame nacht een keer naar de bios te gaan in het buitenland, vooral in landen waar ze, net als in Nederland en Zweden, films in het Engels draaien. Het is een bepaalde ervaring om, na de film, een donkere, bekende-maar-toch-onbekende stad in te lopen.

    Uppsala is klein maar toch een aanrader, al zou ik er niet meer naar teruggaan. Veel andere mensen hebben er een geweldige ervaring gehad, waaronder het meisje waarmee ik een kamer deelde. Met haar heb ik in Karlstad, wat mijn vorige stop was, ook een kamer gedeeld.

    Een aflevering gemist van “Roos interrailt”? Je vindt alle trips en avonturen verzameld op deze pagina: de blogs van Roos.

  • Een spoedcursus hostels

    Een spoedcursus hostels

    Ben je enthousiast geworden over hostels of heb je niet zo veel geld en wil je toch op vakantie? Hartstikke leuk! Maar weet wel dat er in hostels bepaalde regels gelden. Welke regels zijn dit dan? Dat leg ik hier uit, in ‘een spoedcursus hostels’.

     

    ⊗ Je bent niet alleen

     Een hostelkamer is niet van jou. Je deelt je verblijf met vier, zes, acht, of zelfs nog meer andere reizigers. Je moet aan elkaar denken.
    Stap één is om geen onnodige licht- of geluidsoverlast te veroorzaken. Zodra er iemand is die wil slapen, gaat het grote licht uit en de kleine leeslampjes bij het bed aan. Bovendien ga je dan niet meer uitgebreid met je kamergenoten zitten kletsen. Als er iemand slaapt, ga je voor een babbel naar de keuken of een andere gedeelde plek.

    Kom je laat thuis, na een avond uit bijvoorbeeld? Leg dan je pyjama en toilettas alvast onder je dekbed, zodat je geen onnodig lawaai hoeft te maken door in je tas of koffer te rommelen. Niks zo irritant als het open- en sluiten van ritsen.

    Weet wel dat het ook twee kanten uitgaat. Soms zetten mensen lichten aan of arriveren ze pas laat, waardoor ze wat geluid moeten maken. Zorg er dus altijd voor dat je en een slaapmasker bij je hebt. Het helpt ontzettend. En als je zelf een wekker moet zetten, schroom daar dan niet voor.

     

    ⊗ Hygiëne

    Hostels hebben de reputatie dat ze vies zijn. Daarover zeg ik dat hostels niet viezer zijn dan hotels. Je bent er alleen met anderen, dus je moet er ook met z’n allen voor zorgen dat het schoon blijft. Hou je spullen netjes bij elkaar. Laat ze niet onnodig rondslingeren. Als je iets hebt dat moet drogen, doe dit zo veel mogelijk langs de spijlen van je eigen bed. En (ik smeek het je) doe je dekbedhoes en je kussensloop netjes om je beddengoed.


     

    ⊗ Gezelligheid

    Ik ga even iets minder streng zijn. Hostels zijn ook hartstikke leuk! Als iedereen wakker is in je kamer, of als er iemand binnen komt, vraag dan waar die persoon vandaan komt en wat zijn reisplannen zijn. Dat is de gebruikelijke groet in hostels, nog voor je naar iemands naam vraagt. Schroom je ook vooral niet om samen met kamergenoten plannen te maken voor musea, om te wandelen, voor de sauna of om wat te drinken. De meeste mensen vinden dit hartstikke leuk. Mijn regel is dat je liever een momentje ongemak hebt als je iemand iets vraagt waar hij geen zin in heeft, dan spijt dat je niks ondernomen hebt.

    Hetzelfde geldt voor de keuken. Hier zijn mensen vaak ook bijeen voor de gezelligheid. Knoop gesprekjes aan, heb het leuk!

    Dat gezegd, als iemand echt aangeeft niet te willen praten, respecteer dit dan ook.

     

    ⊗ Keuken

    In de keuken geldt vanzelfsprekend de regel dat je je eigen spullen netjes houdt. Dus geen vlekken tomatensaus op de kookplaat laten zitten en alles netjes afwassen na gebruik. Als je eten in de koelkast gezet hebt, neem je dit achteraf of mee, of je gooit het weg, of je stopt het in de donatiebox.

    En, heel belangrijk, steel geen eten. Doe het gewoon niet. Pastasaus is ook voor mij duur in Noorwegen. Voor de persoon die mijn hele pot zomaar weggehaald heeft, ondanks dat er een label op zat: ik krijg je nog wel!

     

    Hostels zijn een hele leuke ervaring, als iedereen zijn steentje bijdraagt. Een leuke activiteit is bijvoorbeeld om met zijn allen de pastasausdief te ontmaskeren.

     

    Reistips, reisinspiratie, ontdekkingen dichtbij of veraf … Ik Wil Reizen laat zijn lezers meegenieten van veel verhalen en veel foto’s. Nieuwsgierig geworden? Klik dan eens door naar deze pagina!

     

  • Shanghai reis in drie dagen, van Pudong tot Zhujiajiao (China deel 5)

    Shanghai reis in drie dagen, van Pudong tot Zhujiajiao (China deel 5)

    Panda’s of Shanghai

    Ik weet nog goed dat we tijdens het boeken van onze rondreis door China voor een keuze gesteld werden: panda’s of Shanghai? Na het bezoek aan Xi’an (zie mijn vorige blog) kon je namelijk kiezen om door te reizen naar Shanghai of naar het binnenland en oog in oog komen te staan met de panda’s in Chengdu. Best wel een moeilijke keuze, want allebei zijn natuurlijk een belevenis op zich. Uiteindelijk kozen wij voor het bruisende Shanghai, omdat daar voor ons adolescenten – mijn zus en ik – meer te doen was. Maar ik kan het ook goed begrijpen als je liever de panda’s en de rust opzoekt.

    Nieuw Shanghai

    Dus op naar Shanghai! Omdat Shanghai dusdanig ver van Xi’an ligt, zijn we daar op het vliegtuig naar Shanghai gestapt. Het eerste wat opviel bij het landen zijn de vele wolkenkrabbers en de smog/mist die boven de stad hangt. Die smog staat natuurlijk niet in de reisgidsen. Toch wil ik hier ook foto’s van delen want het hoort immers wel bij dit soort megasteden. Shanghai is de grootste stad van China. Waar Beijing 22 miljoen inwoners telt, nadert Shanghai ondertussen de 25 miljoen!

    Als ik de stad in drie woorden moet beschrijven, zijn dat: spectaculair, groot en overvol. Eigenlijk zoals elke grote Aziatische stad.

    De foto’s die je niet online ziet – Shanghai in smog

    Onze eerste activiteit was een bezoek aan Pudong, het business district van Shanghai. Het bevindt zich aan de oostzijde van de Huang Pu rivier en vormt de bekende skyline van Shanghai. Daar gaan we omhoog in de Jin Mao wolkenkrabber, waar je tegen betaling naar de 88e verdieping (340m) kan gaan om het uitzicht te bewonderen. Het was zeker een belevenis! Alleen jammer dat het glas de binnenruimte weerspiegelde omdat het buiten donker was. Daardoor was het uitzicht minder mooi om te zien en lastiger te fotograferen.

    Jin Mao Toren
    Skyline en De Bund Boulevard Shanghai

    De oplettende kijker zal op mijn skylinefoto zien dat er iets mist, namelijk de Shanghai Tower. Die was destijds (2012) nog in aanbouw en dus niet te bezoeken. Ondertussen kan je deze 632 meter hoge wolkenkrabber wel bezoeken. Voor bovenstaande skylinefoto moet je aan de andere kant van de Huang Pu rivier zijn op ‘De Bund’. Dat is de 1,5 km lange boulevard van de stad en leuk om een stukje overheen te wandelen.

    Oud Shanghai

    Shanghai is nu dan wel enorm, het is begonnen als klein vissersdorpje. Daarom is er naast het moderne deel ook een historisch centrum om te bezoeken, ook wel bekend als Yu Garden. Het is mooi, maar met een uurtje heb je het ook wel weer gezien.

    ♥ Tip: Ga hier eten bij een lokaal eettentje. Het eten was wederom heerlijk!

    Wat er nog meer in Shanghai te doen is

    Eigenlijk is een betere vraag wat er niét in Shanghai te doen is. Hier een greep van wat we zoal nog meer gedaan hebben:

    • We maakten een ritje in de Maglev, (destijds) de snelste trein ter wereld. De Maglev kon destijds een snelheid bereiken van 431 km/u (sinds 2021 rijdt hij maximaal 300 km/u). Spoiler alert: hij gaat lang niet altijd zo snel. Tijdens ons ritje reed hij ‘maar’ 300 km/u, maar ook dat is al indrukwekkend. Ondertussen is de Chinese Maglev ingehaald door de Japanse, die 603 km/u (!) kan. Eentje voor op onze bucketlist dus.
    • We bezochten de enorme maquettes en leerden meer van de ontwikkeling van Shanghai als metropool in het Museum of Urban Planning. Gelukkig is hier ook de nodige Engelse toelichting te vinden, waar het in veel Chinese musea nog weleens aan ontbreekt.
    • We waagden een dansje met de locals op de boulevard. Samen buiten sporten en spellen doen is namelijk heel normaal in China.
    • Bezochten een authentieke zijdefabriek.
    • Woonden de spectaculaire Shanghai Dinner & Acrobatic Show bij. Het indrukwekkendst waren toch wel de motorrijders die in een hele kleine ijzeren bol langs elkaar scheuren en trucjes doen, zonder elkaar te raken. Al zal dat toch weleens misgaan, zou je zeggen … Foto’s maken was erg lastig, dus voor een impressie van deze show, zie de link onderaan deze blog.
    • En tot slot maakten we een daguitstapje naar Zhujiajiao Water Town. Vraag me niet om het voor je uit te spreken, ik gebruik liever de naam ‘Chinees Venetië’. Je kan zelfs op een echte ‘gondel’ het dorp door. Ook mist hier het bezoek aan meer lokale markten – met meer levende beesten – niet. Ik denk dat onze Voedsel- en Warenauthoriteit hier direct rechtsomkeert zou hebben gemaakt …

    Maglev
    Maquette van Shangai
    zijdefabriek en een dansje wagen met de locals
    Zhujiajiao Water Town

    Zoals je ziet kan je je rustig een week in Shanghai vermaken. Die tijd hadden wij echter niet dus dit is in een dag of drie gepropt om alles te kunnen doen. Maar dat was het zeker waard! En om onze dagen in stijl af te sluiten, hadden we op onze vertrekdag vertraging omdat de vlucht niet mocht opstijgen in een tropische storm. Hebben we ook dat eens meegemaakt. Gelukkig landden we een halve dag later veilig op onze volgende stop, Yangshuo.

    https://www.anwb.nl/vakantie/china/bezienswaardigheden

    https://www.azie.nl/china/reisgids/shanghai/

    https://www.treinreiziger.nl/treinrecords-de-snelste-treinen-ter-wereld-tot-603-km-u/#:~:text=Magneettrein%3A%20snelste%20trein%20ooit&text=In%202015%20heeft%20JR%2DMaglev,reizigersdienst%20het%20snelst%20ter%20wereld.

    https://www.shanghaiacrobaticshow.com/

  • Mijn favoriete kroeg? Nou, er is een plekje in Stockholm …

    Mijn favoriete kroeg? Nou, er is een plekje in Stockholm …

    Omdat ik Stockholm vorig jaar al bezocht heb, ben ik er slechts een avond en een ochtend gebleven. Ondanks dat ik er maar kort was, kan ik nu met zekerheid zeggen dat dit een van mijn favoriete steden is.

     

    Δ Zweedse treinen

    Na de stress die Deutsche Bahn met zich meebrengt, was ik blij om in een Zweedse trein te zitten. Deze rijden – nu niet schrikken- meestal op tijd.
    Dat gezegd, heb ik onderweg naar Stockholm flink gedonder gehad met de trein vanuit Malmö. Deze werd eerst ontzettend lang voorbereid. Nadat hij eigenlijk weg had gemoeten, konden we er eindelijk in, alleen maar om na tien minuten zitten te horen te krijgen dat het toestel kapot was en we allemaal naar een andere trein moesten. Na nog twintig minuten gewacht te hebben, was hij eindelijk onderweg.
    Maar meestal zijn de Zweedse treinen heel goed. Het interieur is modern en ook op de bistro’s aan boord en de wifi is niks aan te merken.

     

    Δ City Backpackers Hostel

     Ik zat in Stockholm in het City Backpackers Hostel. In dit hostel hebben ze elke dag gratis pasta in de keuken. Ik zeg dit zodat potentiële reizigers dit alvast weten, want ik had in de trein al gegeten en kon er geen gebruik van maken, wat toch een beetje jammer was.
    De lobbies van dit hostel waren zo stil dat het bijna ongemakkelijk was, maar de kamers waren erg gezellig. Ik vond een meisje dat, net als ik, een dag later naar Uppsala zou gaan. Instagram uitgewisseld, afspraak gemaakt … ik heb het al eens eerder gezegd: zo simpel kan het hostelleven zijn.

     

    Δ Uitzichtpunt

    Die avond heb ik een wandeling door de stad gemaakt en belandde ik in Gamla Stan, of ‘oude stad.’ Vanaf het punt van dit eiland zag ik een gebouw op een verhoging, in de wijk Södermalm. Ik besloot te gaan kijken of er daar een stuk straat was waarvan ik het uitzicht kon zien.

    Het antwoord is dat ze een hele vlonder hebben gebouwd waarvan je het uitzicht kan zien. Deze vlonder loopt langs de huizen van het noordelijkste puntje van Södermalm. Als je uit Gamla Stan komt, moet je direct naar rechts en vervolgens rechtdoor. Ik durf met zekerheid te zeggen dat je het mooiste uitzicht van Stockholm te zien krijgt.

     

    Δ Stamkroeg

    Toen ik vorig jaar in Stockholm was, heb ik de tijd van mijn leven gehad in Sjätte Tunnan, een kroeg in Gamla Stan. In een opwelling besloot ik terug te gaan, snel een colaatje te drinken en terug te gaan naar het hostel.
    Na binnenkomst werd ik echter aangesproken door een vaste klant die, zodra ik zei dat ik uit Nederland kwam, een verhaal begon over hoe erg hij bitterballen miste uit de tijd dat hij in Nederland gewoond heeft. Daarna kwam er een stel binnen met wie ik begon te praten over films en boeken. Vervolgens was mijn tweede cola nog maar de helft van de prijs en kreeg ik gratis wat te eten. Het ‘ene colaatje’ was drie cola’s verder en half één ‘s nachts geworden toen ik daadwerkelijk terug naar het hostel ging. Gelukkig is Stockholm, zelfs voor een vrouw alleen, een hele veilige stad.

    Toen vervolgens, tijdens de introductieweek, een nieuwe student aan me vroeg wat mijn favoriete kroeg was, moest ik moeite doen om nog aan iets in Leiden te denken, omdat mijn daadwerkelijke favoriete kroeg jammer genoeg in Stockholm ligt.

     

    Na deze uitspatting ben ik gaan slapen. Volgende stop: Uppsala, waar ik al een jaar heen wil.

     

  • Odense in Denemarken, de stad van Odin en Hans Christian Andersen

    Odense in Denemarken, de stad van Odin en Hans Christian Andersen

    Interrailen: deel 4 van Roos interrailt!

    De meeste interrailers gaan naar Kopenhagen. Daar was ik echter al eens eerder geweest, dus ik wilde wel eens wat anders, en zo kwam ik bij Odense. Odense is een stadje in Denemarken met nog geen 200.000 inwoners. Erg toeristisch is Odense niet en als je, net als ik, geen toegang hebt tot een auto, kan ik niet aanraden om er langer dan een dag of twee te blijven. Daarentegen is het dagje dat ik er was wel één van de favorieten van mijn reis.

    Havnebad, zwemmen in de haven van Odense

    Het was bloedheet toen ik aankwam, dus het eerste wat ik gedaan heb is naar het Havnebad gaan. Wat dat is zit al in de naam: een zwembad in de haven. Het mooiste aan dit zwembad is dat het helemaal gratis is (‘Gratis’ is het heilige woord voor de interrailer) en zeven dagen per week geopend, al wisselen de openingstijden per seizoen. Het zwembad is voorzien van kleedhokjes, kluisjes, een sauna, badmeesters en een prachtig uitzicht op de gloednieuwe haven van Odense. Prima om eventjes te vertoeven of alleen voor een frisse duik. Bovendien is het zwembad niet de enige gratis sportvoorziening in de haven van Odense – deze staat helemaal vol met klimtoestellen, een voetbalveldje, volleybalnetten en een basketbalgrid. Een goedkoop dagje sporten dus!

    Odins Odense

    De naam ‘Odense’ betekent ‘Odins tempel.’ Odin was naast Thor de belangrijkste god van het Noorse pantheon en Odense is ontstaan als een cultusplek voor deze god. Dit en nog meer wordt toegelicht in het openluchtmuseum met de naam ‘Odins Odense.’ De naam is dus dubbelop, maar het museum is een aanrader. Er is een dorpje nagebouwd uit de vikingtijd, met gebouwtjes, velden, enkele dieren en een museumpje. Let vooral op of er nog specifieke events zijn in dit museum. Toen ik er was, was er toevallig een skjaldfestival. ‘Skjald’ is het Oudnoorse woord voor hofdichter en tijdens dit festival was het museum dan ook gevuld met verhalen en muziek.


    Hans Christian Andersen

    De Deense schrijver Hans Christian Andersen is geboren in Odense. Hier hebben ze twee musea als eerbetoon aan zijn leven en zijn beroemde sprookjes: het Hans Christian Andersen museum en Hans Christian Andersens geboortehuis. Onder andere zijn hier speurtochten, rondleidingen en wisselcollecties. Vanwege mijn gelimiteerde budget kon ik hier niet heen, maar het is één van de grootste attracties van Odense, waar veel zorg aan besteed wordt.

    Eten bij Storms Pakhus

    De populairste plek om te eten in Odense is Storms Pakhus, een foodcourt met eten uit ongeveer elke windstreek van de wereld. De prijzen zijn hier zacht (altijd een plus als je door Scandinavië reist), de sfeer gezellig en met enige regelmaat is er live muziek. Het mixen van verschillende keukens is niet alleen mogelijk, maar wordt zelfs aangemoedigd. Overal lopen mensen met loaded fries met pindasaus van de ene kraam en een bakje dumplings van de andere. Mijn favoriete kraampje was Potathor, een man die gevulde aardappels verkoopt en zijn kraampje helemaal volgeplakt heeft met comicbook-pagina’s. Hij krijgt van mij punten voor creativiteit.


    Zondag is koopjesdag

    Van het voorjaar tot in oktober organiseren de bewoners van Odense elke zondag een rommelmarkt, op de straat Edisonsvej. Hier heb ik zelf een roze topje gekocht, wat goed uitkwam toen ik een paar dagen later naar de Barbiefilm ging.

    Odense is daarnaast ook erg mooi. De luchten zoals ik ze had – met de donder op de achtergrond – krijg je niet elke dag, maar de stad is mooi bijgehouden, met een fijn station en goed geregeld openbaar vervoer. Als je met de auto bent, kan je bovendien verder de natuur in die zich op het eiland Funen (waarvan Odense de grootste stad is) bevindt.

    Ben je nieuwsgierig naar nog meer verhalen over de interrailtrip van Roos? Klik dan zeker door naar deel 1, deel 2 en deel 3 met algemene interrail-info, een nachttrein naar München en een Hamburg avontuur. Veel leesplezier!

  • Duitsland | Hamburg Harmonie

    Duitsland | Hamburg Harmonie

    Mijn eerste interrail-stop was in Hamburg. Niet omdat ik per se naar Hamburg wilde, maar omdat ik het net iets te lang vond om in een keer van het Zuid-Duitse München naar het Deense Odense te gaan.

     

    〈 Deutsche Bahn 〉

    De reis van München naar Hamburg is een behapbare zes uur, zonder overstappen. Dat niet hoeven overstappen is belangrijk. Duitse intercity’s en internationale treinen (IC’s en ICE’s) zijn onbetrouwbaar en eigenlijk altijd te laat. Dat is geen fabeltje, maar een feit. Uit de cijfers van Deutsche Bahn blijkt dat slechts één in drie treinen op tijd rijdt!

    Zodoende is Duitsland ook een land waar ik geen zitplaatsen reserveer. Als mijn trein te laat is, kan ik simpelweg op een andere trein stappen die min of meer dezelfde kant op gaat. Op het schermpje naast de stoelen is te zien of een stoel gereserveerd is. Als het schermpje zwart is, betekent dit ‘geen reservering’ en dan kan je er gaan zitten. Overigens lopen de meningen hierover uiteen; anderen willen juist wel reserveren omdat Duitse treinen nog wel eens overvol raken. Als je dan niet gereserveerd hebt, moet je eruit. Maar zoals ik zei, dan kan je simpelweg een andere nemen.

     

    〈 Hamburg Hauptbahnhof 〉

    Station Hamburg Hauptbahnhof irriteert mij zo dat er een apart kopje aan gewijd kan worden. Het station ziet eruit als een patatbakje. Sommigen vinden dit ‘overzichtelijk’ omdat je alle treinen kan zien staan. Misschien zou het overzichtelijk zijn als er ergens een groot bord zou hangen met de vertrektijden van alle treinen. Dat is er helaas alleen weggestopt in een hoekje en daarom is het een zooitje. Ik snap nooit waar ik heen moet en het liefst ben ik er zo snel mogelijk weg.

     

    〈 Hostel-am-station 〉

    Als het even kan zorg ik ervoor dat mijn hostel naast het station ligt. De reden hiervoor is heel simpel: ik ben interrailer, dus mijn rugzak is zwaar en ik heb geen geld. Dus wil ik liever niet met de bus, want dat is onhandig met je bagage en kost geld. Dan moet je gaan lopen, maar je wilt geen halve steden door slenteren met ruim twintig kilo op je rug.
    Gelukkig hebben de meeste steden ook daadwerkelijk hostels om de hoek van het station. Hamburg heeft, bijvoorbeeld, A&O Hamburg Hauptbahnhof – vijf minuutjes lopen – en A&O is een prima keten voor hostels, met als enige nadeel dat de keukens erg klein zijn.

     

    〈 Elbphilharmonie 〉

    Uiteindelijk was ik maar één avondje in Hamburg. Met twee meisjes uit het hostel ben ik naar de Elbphilharmonie gegaan, een operagebouw met als attractie het uitzicht op de tweede verdieping, wat je gratis kan bekijken. Er is vooral zicht op de haven en bij zonsondergang is dit het mooist (vanzelfsprekend). Daarna hebben we de wijk verkent en bij een budgetrestaurant gegeten (waar ik bovendien de helft van mijn eten mee kon nemen om een dag later op te eten). Je ontmoet mensen, je gaat met ze uit – zo simpel kan het zijn in het hostelleven.

     

    Een dag later verliet ik Hamburg weer, richting Odense, waar ik nog niet eerder geweest was. Ondanks het feit dat ik me van Hamburg Hauptbahnhof naar Hamburg Altona moest haasten omdat de trein verkeerd aangegeven stond (áltijd de Deutsche Bahn app checken en niet alleen de Interrail-app), en halverwege de airco uitviel in mijn coupé, kwam ik er goed aan.

     

    Ik Wil Reizen.nl, dat is dé blogsite bij uitstek, boordevol tips en info voor al jouw kleine en grote reizen! Deel ook je eigen reisverhalen en wordt onze nieuwe gastblogger! 

     

     

  • Duitsland | Nachttrein naar München

    Duitsland | Nachttrein naar München

    Mijn interrail-avontuur begint op de nachttrein naar München, met mijn pa. Eigenlijk wilden we deze reis al in 2020 maken. Ik denk niet dat ik uit moet leggen waarom dat toen niet doorging.

     

    → De nachttrein

    We gingen rond half tien aan boord. Ontvangst kregen we in de vorm van een tasje met badslippers, een slaapmasker en wat veganistische snacks die verrassend goed smaakten. Tegen de tijd dat we gingen slapen, werd de cabine omgebouwd van een zit- naar een slaapplek. Ik vond het wel wat hebben. Ik sliep niet bizar comfortabel, maar ik sliep wel, en bovendien vond ik het geschommel van de trein best fijn. Een plus is dat we een privécoupé hadden (dat zijn de voordelen van met je pa op vakantie gaan), met bedden en ontbijt in de ochtend. Het ontbijt werd gebracht en was van prima trein-kwaliteit.

    Op de nachttrein was niks aan te merken, je moet er alleen niet al te veel van verwachten.

    → Kluisjes

    Een nadeeltje was dat we om zeven uur ‘s ochtends in München arriveerden. Dat betekende dat we onze bagage op het station in een kluisje moesten leggen, en in Duitsland kan je die dingen alleen met muntgeld betalen. Als je moet wisselen, kan je dit in München doen bij het café om de hoek, maar alleen als er iemand voor je afrekent, want dan is de kassa al open.

     

    → Kastelen

    De eerste dag in München was het vijfendertig graden en daarom hebben we eigenlijk niks gedaan. Beetje jammer, maar de eerste dag van je vakantie een zonnesteek oplopen is ook niet leuk.

    De dag daarna zijn we begonnen met mijn favoriete onderdeel van Duitsland: kastelen. We zijn naar Schloss Nymphenburg geweest, een buitenverblijf van de vorsten van Beieren. Het beste gedeelte van dit paleis was – nu niet lachen – het plafond. Ze hadden een machtig mooi plafond, met ongeveer elke Griekse god die je kan bedenken.

    Jammer genoeg vond m’n pa het daarna genoeg geweest en zijn we niet doorgegaan naar het tweede paleis dat de stad rijk is. In plaats daarvan zijn we doorgelopen naar de Englischer Garten, een groot stadspark in romantisch Engelse stijl. Dit houdt in dat het geen nette, rechte tuin is, maar een ruiger, zij het bijgehouden gebied.

     

     

    → Eisbach

    Het ruigste gedeelte van de Englischer Garten is de Eisbach. Al sinds jaar en dag springt de plaatselijke jeugd in het water. Dan laten ze zich meevoeren tot ze langs de tramstop komen en rijden weer mee naar het begin.

    Dit mag officieel niet maar was veel te leuk om niet aan mee te doen. Echt zwemmen is het niet, maar enige vaardigheid is wel vereist. Het water is koud (het heet de Eisbach, niet de Heißbach) en stroomt snel en met veel golven. Verder is het volkomen veilig – ze hebben laddertjes het water uit, naar de tram, en tussendoor touwen als je eerder het water uit wil.

    Het lijkt er wel op dat het trucje met de tram alleen gedoogd wordt als het om jongeren gaat.

     

    → Technisch verouderd museum

    Das Deutsche Museum is een museum voor oude en nieuwe techniek. Op de toegangskaartjes staat ‘ticket voor alles,’ en dat somt het wel zo’n beetje op.
    Je moet wel goed uitkijken, omdat de helft van de tentoonstellingen verborgen zit achter muren en deurtjes. Onder andere hebben ze daar een exemplaar van de ‘radium laboratoriumspeelset’ en dat moet je simpelweg zien.

     

    In München ben ik uiteindelijk in mijn eentje op de trein gestapt naar Hamburg, en daar begon de vrijheid, en mijn interrail-avontuur, pas echt.

     

    Wil je nog meer lezen over München? Kijk dan zeker op deze blog voor meer bezienswaardigheden in deze allesbehalve saaie stad! 

     

  • Wat is interrailen? De betekenis van Interrail en hoe het werkt

    Wat is interrailen? De betekenis van Interrail en hoe het werkt

    Interrailen in het kort

    Op vakantie met de trein is terug van weggeweest! Onder andere door het bewustzijn over de vervuiling van auto’s en vliegtuigen, nemen steeds meer mensen de trein naar hun vakantieoord. Een speciale vorm van ‘met de trein op vakantie’ is interrailen, waarbij men met de trein van stad naar stad hopt. Het woord ‘interrailen’ komt van Interrail, het Europese bedrijf dat treintickets verkoopt waarmee mensen voor een zachte prijs van bijna elke trein in Europa gebruik kunnen maken voor een vastgestelde hoeveelheid dagen per maand. De meeste interrailers zijn jongeren.

    Maar hoe ziet dit er nou meestal uit? Dat leg ik in dit eerste artikel uit. Hierna volgt deze serie mijn ervaringen in verschillende steden, aangevuld met uitleg over de interrailer en zijn gedragingen.

    ♠ Interrail

    De treintickets van Interrail zijn spotgoedkoop. Beter kan ik het niet zeggen.

    Ik heb in 2023 de pas voor drie maanden gekocht: 660 euro. Daarmee kan ik drie maanden lang onbeperkt reizen. Ter vergelijking: een enkeltje van Utrecht naar Keulen (een ritje van zo’n drie uur) kost al 50 euro. Je haalt het er makkelijk uit.

    Een Interrail Pas kan men online of fysiek krijgen. Ik raad aan om de kaart online op de telefoon te houden. Hierdoor kun je hem niet kwijtraken en kan je online checken welke treinen wanneer vertrekken. Deze kan je dan altijd nog aanpassen als de dienstregeling verandert. Dat gezegd, check de treinen altijd op de app of de website van de maatschappij die de trein aanbiedt – deze informatie is leidend en kan afwijken van de informatie op de Interrail-app.

    Voor een paar euro extra per treinrit kan je reserveren. Het hangt een beetje af van het land waarin je wilt reizen of dit handig is of niet, maar daar schrijf ik in de volgende artikelen meer over.

    ♣ Hostels

    Omdat veel interrailers jongeren zijn, hebben ze in de meeste gevallen weinig tot geen geld. Hierdoor slapen ze vaak in hostels.

    Nu is prijs niet de enige reden dat hostels populair zijn onder interrailers. Het is ook gewoon gezellig! Op één stop van mijn reis, in Odense, zat ik per ongeluk in een budgethotel in plaats van in een hostel. Ik werd er ronduit verdrietig van. Waar waren de mensen om me heen om iets mee te gaan drinken of om gewoon even mee te praten?

    Wel handig om te weten is dat in de meeste hostels Engels als voertaal geldt, tenzij je toevallig iemand tegenkomt die Nederlands praat.

    ♥ Eten

    Interrailers hebben, zoals ik al zei, geen geld. Zodoende koken ze veel zelf.

    Ik heb mijn hele vakantie rondgezeuld met pasta, een pot saus, brood en ham in mijn rugtas. Elk hostel heeft wel een keuken en een koelkast waar gasten, zonder extra kosten, gebruik van kunnen maken. Een enkele keer moest ik borg betalen voor mijn keukengerei. Dit is, opnieuw, ook gewoon heel erg gezellig!

    ♦ Activiteiten

    Goh, maar als interrailers geen geld hebben, wat doen ze dan?

    Onder andere zoeken ze de dingen in een stad waar geen extra kosten bij komen kijken. Zo kom je op plekken waar niet iedereen zomaar terechtkomt. Daarnaast heeft de gemiddelde interrailer net iets meer budget dan berekend – zodoende is er altijd wat extra geld voor een heel bijzondere ervaring of een avond uit eten met andere interrailers.

    Enthousiast geworden? Of juist helemaal niet, maar heb je wel morbide interesse? Volg dan mijn serie, waarin ik over de ins en outs van Interrail vertel en mijn avonturen beschrijf. Ik hoop dat je ervan geniet!

    Meer over deze alternatieve reismanier lezen? Klik dan door naar deze blog voor meer tips en tricks!

  • China – deel 4 | Xi’an: terracotta en tradities

    China – deel 4 | Xi’an: terracotta en tradities

    In mijn vorige blogs heb ik je verteld over alle must sees in en rond Beijing. Na enkele dagen in deze miljoenenstad was het tijd voor het tweede hoogtepunt van mijn rondreis: Xi’an (zeg: Sji-aan). Overigens ook een miljoenenstad want er wonen zo’n 11 miljoen mensen. Dit is echter ‘maar’ de helft van het aantal inwoners van Beijing. 

    Vanuit Beijing stapten we op de nachttrein naar Xi’an. Deze rit duurt ongeveer 12 uur. Ondanks dat de trein best oké was – een privécoupé voor vier met twee bunkbeds – echt slapen deden we er niet. 

    station Beijing
    nachttrein Beijing

     

    Xi’an

    Na even opfrissen van de nachttrein stond onze eerste activiteit in Xi’an alweer gepland: fietsen op de stadsmuur! Het is één van de best bewaarde/gerestaureerde stadsmuren van China en omsluit 14 km2 grond. Erg leuk om te doen en je ziet gelijk iets van de stad. Dat wil zeggen, zo ver de smog en mist het toelaten …

    Na het fietstochtje hadden we vrije tijd om te shoppen want onze gids verzekerde ons dat je in Xi’an centrum uitstekend souvenirs kunt scoren. Tip: laat je naam of een mooie spreuk in het Chinees op doek zetten om thuis op te hangen. Nu vraag je je misschien af: leuk en aardig, maar hoe weet je of ze niet iets heel anders op het doek schrijven? Nou, de dame van onze ‘doekenwinkel’ had heel netjes een namenwoordenboek erbij gepakt waar je je eigen naam in aan kunt wijzen. Of iets dat daar het dichtst bij in de buurt komt, want niet alle westerse namen kunnen letterlijk vertaald worden. 

    Ook opvallend vond ik dat alle lokale gidsen een Engelse naam krijgen, omdat wij westerlingen blijkbaar hun namen anders niet kunnen uitspreken of onthouden. Weer wat geleerd. Zou dat andersom ook gebeuren, dat Nederlandse gidsen een andere naam gebruiken voor Chinese toeristen (en de beruchte hordes Japanners)? 

    We sloten de dag af met echte traditionele Chinese hot pot, wat eigenlijk gewoon fonduen is. Zoals het met al onze bezoekjes aan de restaurants in China gaat, hadden we geen idee wat we allemaal aten. Maar lekker was het sowieso!

    centrum XI’an
    mijn naam op doek

     

    Het Terracottaleger

    Xi’an was eeuwenlang de hoofdstad van China en het is dan ook niet verrassend dat hier het wereldberoemde terracottaleger van keizer Qin Shi Huangdi (de eerste keizer van China) te vinden is. Hij bouwde dit als mausoleum om hem in het hiernamaals te laten bewaken door een enorm leger van 8000 soldaten. Hij was namelijk bang dat alle vijanden die hij had gedood hem zouden opwachten in het hiernamaals. Bijzonder is dat elke krijger een eigen gezicht heeft en er dus geen twee hetzelfde zijn. Ook zouden alle dwangarbeiders (700.000, twee keer zoveel als voor de Chinese muur) levend begraven zijn rondom het graf om dit alles geheim te houden.

     

    Terracottaleger (Pit )

    Alles werd ondergronds aangelegd, waarna er een heuvel op geplaatst werd van 76 meter hoog. En nog lang niet alles is opgegraven. Er schijnen nog honderden grafkamers te zijn. Ook de heuvel waar het graf van Qin onder ligt, is nog niet opgegraven. Waarom niet? Ze hebben natuurlijk nog aardig wat werk te verrichten, maar sommige historici zeggen dat men bang is om het onderliggende te beschadigen, omdat de technieken nog niet goed genoeg zijn. Daarnaast is men bang voor ‘traps’, zoals ook bij de Egyptische piramides het geval was. En tot slot speelt wellicht ook het bijgeloof nog een rol waardoor men Qins tombe niet open wil maken, want wie weet wat je je daarmee voor ongeluk op de hals haalt. Het leger is zo’n 2000 jaar oud en werd, doordat het zo goed bedekt was, pas in de jaren 70 (her)ontdekt door een boer die een put wilde graven en per toeval op een terracottasoldaat stuitte. Het zal je maar gebeuren!

     

    Bezoek leger en museum

    Bij een bezoek aan het terracottaleger kun je je gerust uren vermaken. Het gehele terrein is 2,5 km2 groot. Maar als je niet zoveel tijd hebt, kun je je beperken tot Hal 1 (‘Pit 1’ genoemd) en het museum. In Hal 1 zijn de meeste goed bewaarde warriors te vinden en deze is ook het indrukwekkendst. Er zijn vier grote hallen over de opgegraven delen geplaatst om ze te beschermen. Drie hallen kunnen bezocht worden. Je kan dit zowel met gids als zelfstandig doen. Wij hebben dit op eigen houtje gedaan, wat al indrukwekkend genoeg is, dus een gids is niet per se nodig. Voor de liefhebber is er ook een museumwinkel waar je je eigen – kleine of levensechte – warriors kan kopen voor thuis bij de voordeur. Altijd handig voor het hiernamaals (en inbrekers). En tot slot moet je natuurlijk wel even een foto maken van jezelf als terracottawarrior. Niet mijn charmantste foto, maar als iedereen het doet, kan je natuurlijk niet achterblijven …

    We sloten onze dagen in Xi’an af met een echte traditionele dansvoorstelling gecombineerd met een heerlijke maaltijd. De voorstelling en kostuums zijn prachtig. Dit is zeker een aanrader om mee te maken als je in China bent. En het eten was ook hier niet te versmaden. De koks hadden zich uitgesloofd met allerlei soorten dumplings (dim sums) en andere lekkernijen. Wederom was het vroeg naar bed, want de volgende dag vlogen we door naar wereldstad Shanghai!

    Bronnen

    https://www.evisumservice.nl/visum-china/bezienswaardigheden/xi-an/

    https://www.reis-expert.nl/azie/china/highlights-china/terracottaleger/

    http://www.rudolfdesoet.nl/reis-naar-china-deel-2-van-2-terracotta-leger/

     

    China, een land dat tot de verbeelding spreekt! Daarom hebben wij voor jou de boeiendste plekken en de leukste verhalen verzameld op onze reissite Ik Wil Reizen.nl!

    Gastblogs zijn nog steeds welkom als ook jij je tips en ervaringen wil delen met onze lezers.

     

  • Noord-Spanje | Cami-oh-no (deel 1)

    Noord-Spanje | Cami-oh-no (deel 1)

    Het was een geweldig plan: wij, drie dikke vrienden, klaar om in Noord-Spanje de Camino del Norte te trotseren, de beroemde pelgrimsroute waar ieder van ons tijdens onze eerste camino-ervaring helemaal stapelverliefd op was geworden. En dat idee was – in de huidige tijd van onthaasten, klimaatzorgen en minimalisme – heel goed, steengoed.

    Ware het niet dat ik met een oog door een brede koker 16 % zie, Iris met een oog 4 % ziet met een beperkt gezichtsveld en Amory, alias Grote G. helemaal stekeblind is.

    Enige ervaring hadden wij wel. Enkele jaren geleden liepen wij de Camino Frances. Echter, dit deden wij – als visueel wat minder bedeeld volk – wel met de hulp van een goedziende buddy via de Stichting Camino Anders Bekeken (www.stichtingandersbekeken.nl).

    Ook onderschatten wij de moeilijkheidsgraad. De Camino del Norte was totaal andere koek dan de Frances! Het bleek dat elke dag van de Camino del Norte veel zwaarder was dan de zwaarste etappe uit de Frances!

     

    DE VOORBEREIDING

    Wij trainden inmiddels al tijden voor de Nijmeegse Vierdaagse en wandelden moeiteloos 40 kilometer. Ook vertoonden we ons minstens drie keer per week op de sportschool en kenden we het klappen van de caminozweep, dachten we.

    Bovendien hadden wij ons voorbereid tot we scheel zagen. OK, dat doen we sowieso al, maar je snapt mijn punt.

    Vooraf hadden wij ons namelijk alle informatie laten voorlezen. Hoe liep de route, hoe zat het met albergues en waar wilden we naar toe. Van de navigatie-app Komoot werd direct een premium wereldpakket aangekocht, zodat we zelfs door de kleinste zijweggetjes in de achterlanden van Nigeria konden worden geloodst. Navigeren door Noord-Spanje zou dus een eitje moeten zijn (en ja, ik had er ook al mee geoefend en non visueel – dus via spraak – is het echt een fantastische app).

    Echter, geen van ons allen had rekening gehouden met een ander bijkomend puntje: we leden alle drie aan de bijzondere irritante aandoening: handicap-onderschatting.

     

    LET’S GO!

    Daar stonden we dan, alle drie met onze taststokken, want mijn grote steun en toeverlaat, geleidehond Yoko (https://www.facebook.com/GeleidehondYoko), ging niet mee. Die hitte, Spaanse zwerf-/waakhonden, onbekend terrein, lange wandelafstanden; ik wilde het haar niet aandoen. Fijn voor haar – zij mag immers bij haar oppassers in bed slapen – maar ‘slik’ voor mij.

    Anyway, drie stokken met ieder een pukkel op de rug waarvan het formaat uitzonderlijk varieerde (daarover later meer), waren er klaar voor.

     

    *Startpunt: Amsterdam Centraal

    Piece of cake, daar komen we allemaal tenslotte regelmatig, en aangezien we twee uur voor vertrek al stonden te popelen op het perron, moest dat goed komen. En inderdaad, we sprongen zo op de trein. Oh ja, maar we hadden plaatsen op nummer. Bij navraag zaten we in de goede wagon, maar toen moesten we op zoek naar de juiste zitplaats. Beetje rondvragen deed ons al snel op de juiste stoel belanden.

    De enige andere Nederlander in de trein wenste ons een ‘Buen Camino’ toe. Trots vertelde ik dat wij de camino best wel basic – in hostels en zo – zouden doen. Hij grinnikte niet eens, maar vertelde dat hij met een tentje op z’n rug ging hiken in de bergen. In z’n up met de hele mikmak op z’n rug, zonder fysiek contact met de bewoonde wereld. Ik hield pardoes mijn mond en mompelde nog iets van: ‘ook veel plezier, hé’.

     

    *Overstap in Parijs

    Volgende obstakel: een overstap van Gare du Nord in Parijs naar Gare Montparnasse, andere kant van Parijs. Dat was een overstap waar je te voet minstens anderhalf uur over deed, dus wij besloten een taxi te nemen i.p.v. ons te verdrinken in het Parijse metrostelsel. Bleek er die dag een manifestatie te zijn in Parijs waardoor de taxi muurvast zat in het verkeer. Billen knijpend zeiden we nog tegen elkaar dat dit wel een leuke anekdote voor thuis zou zijn als we de trein zouden missen. We lachten als een boer met kiespijn.

    Tien minuten voor het vertrek van onze trein naar het zuiden kwamen wij aan. Iris zocht naarstig met haar verrekijkertje naar het juiste perron en ik probeerde in halfslachtig Frans te vragen waar we moesten zijn. Met handen en voeten werden wij de trein in gedirigeerd en dat gebeurde niet alleen in overdrachtelijke zin. Meerdere handen (gelukkig geen voeten) stuwden ons de juiste wagon in. Yes, nu waren we er bijna. Tijd voor wijn!

    Wel een beetje jammer dat de treinbar enkel bier serveerde …

     

    *Op de eindbestemming

    Vooraf had ik een appartement geboekt op de eindbestemming van de trein in Hendaye, Résidence Mer & Golf Sokoburu, gewoon comfortabel, zodat we onze wandeltocht goed uitgerust zouden beginnen.

    En we wilden zo laat in de avond in het donker niet al te ver lopen, met ons zicht is dat best een dingetje namelijk. Het appartement lag op 2 km afstand van het station, hemelsbreed, zo bleek. Komoot wees ons de weg naar de straat, maar toen bleek de straat nog eens 2 km lang te zijn …

    De afstand van Hendaye naar ons startpunt van de Camino del Norte in Irun was 5 km en hadden we achteraf beter kunnen lopen. In plaats daarvan waren we 4 km de andere richting opgelopen, maar ach, we waren er.

     

    Je snapt, onze uitputtingsslag tijdens dit avontuur begon al terwijl we nog geen stap op het camino-pad gezet hadden!

    Wordt vervolgd!

     

    Benieuwd naar meer caminoverhalen van Annemiek? Blijf dan zeker ik Wil Reizen.nl volgen! 

    Zelf ervaringen over je camino naar Santiago de Compostela delen, kan je in een gastblog.