De mooiste plaatsen

Aan middeleeuwse stadjes is in Toscane geen gebrek en wanneer je met eigen auto reist (of vliegt en dan een auto huurt), is het bezoeken van deze plaatsen een waar genot. Je rijdt door de prachtigste natuur met glooiende heuvels en aan de horizon de cipressen die erbovenop pieken. Je ziet de wijngaarden met rijen en rijen druiven die hangen te rijpen in de Italiaanse zon. Je ruikt de droge lucht met zomerse geuren die je thuis wel in een doosje zou willen doen.

En dan zijn er op je route niet alleen de bekende steden zoals Florence en Siena, maar ook de wat onbekende plekken waaronder Montescudaio en Volterra, met ieder hun eigen karakter en omgeving. Het mooiste is gewoon lekker gaan toeren en je laten verrassen onderweg. Durf die auto aan de rand van een plaatsje te parkeren en je wandelschoenen aan te trekken. Grote kans dat je spontaan de prachtigste wandelroutes, meest pittoreske straatjes of leukste marktjes ontdekt!

De smaakvolste eetmomenten

Met de auto rondtoeren heeft als voordeel dat je ook de wat verder afgelegen – maar zeer aanbevelenswaardige – restaurantjes kunt bezoeken om de innerlijke vakantieganger te verblijden. Ecco Italia adviseert Italiëliefhebbers het volgende: vanuit Nederland je agriturismo in Toscane boeken en een top 5 of top 10 (naar gelang je vakantieduur) maken met de restaurants en trattoria’s in de omgeving waar je écht een keer wilt gaan happen.

En wil je niet elke dag met de auto op pad, maar wel je beste vakantie in Toscane doorbrengen? Vanuit agriturismo’s worden er veel excursies georganiseerd en op het terrein van de landelijke accommodatie zelf is vaak ook van alles te zien en te doen.

Een kookworkshop volgen en je eigen pasta leren maken. De hele dag onder de parasol aan de rand van het zwembad uitrusten (en af en toe een duik nemen). Of misschien wel samen met je lief bedenken hoe jullie eigen bruiloft hier volgend jaar kan plaatsvinden in het bijzijn van jullie dierbaren, in de meest sfeervolle accommodatie en met daaromheen de tuinen en uitzicht op de weilanden met olijfbomen; met agriturismo’s kun je in Toscane alle kanten op en maak je de mooiste herinneringen voor het leven!

Het bericht Het authentieke Toscane ervaren doe je zo! verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Fiets meenemen met de auto

Je eigen fiets meenemen op vakantie met de auto biedt diverse praktische mogelijkheden. Een geschikte fietsendrager kiezen, zoals de Hapro fietsendrager, is van belang. Trekhaakdragers zijn populair vanwege hun gebruiksgemak. Met kantelbare dragers blijft de kofferbak bereikbaar, zelfs met fietsen erop. Houd rekening met de kogeldruk en draagcapaciteit van je drager, zeker bij e-bikes. Controleer je verzekering, want niet alle polissen dekken fietsen.

Leg de e-bike batterij in de auto voor gewichtsbesparing en accuconditie. Controleer je kentekenplaat en verlichting onderweg; regels variëren per land. Bescherm je fiets tegen diefstal en verwijder de drager indien niet in gebruik. Raadpleeg de ANWB voor verkeersregels, zodat je zorgeloos en veilig je fietsavontuur kunt beginnen.

Fiets meenemen met de trein

Je fiets meenemen in de trein is een ontspannen, milieuvriendelijke manier van reizen, vooral tijdens een vakantie. Wanneer je geen vouwfiets hebt, is het belangrijk de regels van de NS te kennen: fietsen zijn alleen buiten de spitsuren toegestaan. In juli en augustus en op feestdagen kan echter de hele dag met de fiets worden gereisd. Vergeet niet een fietsdagkaart aan te schaffen. Internationale reizen kunnen extra eisen hebben, zoals verplichte hoesjes of gedemonteerde wielen. Plan goed en check de specifieke regels van de vervoerder. Er zijn speciale fietsplekken in treinen. Op bestemming gekomen, verken je het landschap op je eigen fiets. Zorg voor goede voorbereiding: controleer banden en neem reparatiespullen mee. Met goede planning wordt de reis onvergetelijk.

Fiets meenemen met het vliegtuig

Een fiets meenemen in het vliegtuig kan lastig zijn, vooral als je een verre bestemming wilt verkennen. Het is van belang om bij het boeken van de vlucht aan te geven dat je de fiets meeneemt. Luchtvaartmaatschappijen moeten hiervan op de hoogte zijn om je te informeren over verpakkingsvereisten en kosten. Bescherm je fiets met speciale dozen of hoezen tegen schade, aangezien bagage op luchthavens niet altijd zorgvuldig wordt behandeld. De accu van een elektrische fiets moet vanwege veiligheidsvoorschriften in de cabine mee. Diverse luchtvaartmaatschappijen hebben verschillende regels, dus controleer hun richtlijnen goed. Bereid je fiets goed voor door het stuur te draaien, pedalen te verwijderen en banden deels leeg te laten. Tot slot is een goede reisverzekering belangrijk.

Buitenlandse verkeersregels

Fietsen in het buitenland vereist inzicht in de lokale verkeersregels. Ieder land heeft unieke wetten, en wat in Nederland vanzelfsprekend is, kan elders anders zijn. In sommige landen is een fietshelm verplicht, wat je reis veiliger en stressvrij kan maken. Ook verschillen wegmarkeringen en verkeersborden vaak. In heuvelachtige regio’s moet je fiets klaar zijn voor de uitdaging; zorg voor goede remmen en overweeg een fiets die past bij het terrein.

Wegomstandigheden kunnen ook variëren. In Nederland zijn fietspaden meestal goed onderhouden, maar elders zijn de wegen minder voorspelbaar. Zorg dat je fiets geschikt is voor het terrein. Controleer je verzekering voor dekking in het buitenland; het biedt gemoedsrust bij schade.

Schade en verzekeringen

Bij fietsvakanties is denken aan mogelijke schade en verzekeringen belangrijk. Niet alle reisverzekeringen dekken standaard fietsen. Controleer of een trekhaak met fietsendrager is meeverzekerd. Bij schade door anderen is hun verzekering vaak aanspreekbaar, maar bij eigen schuld bepalend zijn polisdetails de vergoeding. Een all-risk verzekering is aan te raden voor waardevolle fietsen.

Informeer of fietsen zijn gedekt tijdens je reis, want dit verschilt per land en verzekeraar. Sommige verzekeringen bieden uitbreiding voor accessoires. Overweeg ook sloten als voorzorgsmaatregel om kosten en zorgen te besparen. Met goede voorzorgsmaatregelen geniet je zorgeloos van onbekende landschappen.

Het meenemen van een fiets op vakantie biedt diverse mogelijkheden, ongeacht of je met de auto, trein of het vliegtuig reist. Een goede voorbereiding en aandacht voor regels en verzekeringen zorgen voor een soepel en stressvrij verloop. Hierdoor kun je op je fiets nieuwe bestemmingen ontdekken.

Het bericht Fiets meenemen op vakantie verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Ik kwam er dus over de jaren heen al af en toe. Sinds corona vertoef ik er wat meer en ben ik er steeds meer van gaan houden. Het is ook een goede uitvalsbasis voor andere delen van Spanje, maar in deze blog vooral de omgeving van Torre de la Horadada.

Standplaats Torre

Torre de la Horadada, voor het gemak Torre genoemd, is een klein dorp in het zuidelijke puntje van de Costa Blanca. Je vindt er een jachthaven, watersportverhuur, boulevardje, stranden, bars, restaurants en wat winkels. Het iets meer landinwaarts gelegen Pilar de la Horadada is de grotere broer. Waar in Torre het vakantiegevoel heerst, wordt er in Pilar gewerkt.

Mercadillos

Markten laten je zintuigen prikkelen, ik hou ervan. Elke dag is er wel ergens eentje. In de zomer begint de weekmarkt bij mij op de hoek. Echter de leukste markt vind ik de maandagmarkt in San Pedro del Pinatar, een levendige lokale markt met stalletjes om het park en in de straatjes.

Zondags is de populaire Mercadillo de Campo de Guardamar, beter bekend als de Lemon Tree Market. Op een groot terrein tussen de citroen- & sinaasappelboomgaarden prijzen marktkooplui hun waar aan. Een drukke bedoening, vroeg gaan is een pre. Er is hier ook een sectie met eettentjes om te lunchen of om mee te nemen, zoals heerlijke paella.

Kustplaatsen

Langs de kust rijgen de stadjes zich aaneen, elk met zijn eigen charme. In Santa Pola kan je met de ferry naar het autoloze, nostalgische Tabarca hoppen.

Net onder Torre, bij Lo Pagan wordt de kustlijn onderbroken of juist verdubbeld door de Mar Menor, een lagune die zijn eigen 73 km lange kustlijn met charmante plaatsjes heeft. De laatste 21 kilometer langs dit binnenmeer is een smalle bebouwde strook die de afscheiding vormt met de Middellandse Zee. De weg loopt net niet helemaal rond dus omkeren en terug. Er is wel een ferry naar de overkant, maar niet voor auto’s.

Modderpret

Tussen Torre en Lo Pagan is het natuurreservaat Salinas y Arenales de San Pedro del Pinatar. Soms dompel ik mij er in een modderbad met de ijdele hoop dat mijn rimpels gladtrekken. Meestal bekijk ik de vermakelijke kliederboel vanaf een terrasje.

Er zijn ook wandelroutes door dit zoutmerengebied waar je altijd wel ergens flamingo’s tegenkomt. De commerciële en jachthaven met restaurantjes eromheen ligt midden in het gebied.

Camino’s

Wandelkeuzes zat. Zowel Camino de Santiago del Sureste als Camino de Ronda (GR92 – 571 km langs de kust) passeren Torre. De bewegwijzering is niet altijd even duidelijk. Ach, hoe moeilijk kan het zijn, de zee is je kompas.

Inlands zijn er naast golfbanen ook natuurgebieden om te wandelen. Natuurgebied Rio Seco bij Campoverde heeft routes waarvan één helemaal naar zee. Die heb ik zelf nog nooit gelopen. Het grotere toeristische Torrevieja heeft een wandelboulevard vol winkels en restaurants maar ook een natuurgebied met zoutmeren.

Stedentripjes

Zin in winkelen of musea? Zowel Alicante, Elche, Murcia als Cartagena liggen binnen een uur rijden en zijn alle vier de moeite waard. Mijn favoriet is Cartagena met zijn rijke maritieme verleden. Voor een tapa tussen de Spanjaarden, check Bodega Nicolás tijdens lunch.

De Spaanse keuken

Er is niets dat ik niet lust. Ik probeer alles, al hebben sangre frita en callos (check Google) mijn herhaallijstje niet gehaald. Paella natuurlijk wel en ook caldero (specialiteit van de Mar Menor) is een aanrader. Mijn all-time favourite is simpel: vers gegrilde vis met een wijntje van het vat.

Toen ik een keer aan de haven in Torrevieja gegrilde tonijn bestelde, zei mijn man ineens: ‘Ik hoop dat je honger hebt’. Wow, wat een gigantische tonijn kwam er van de boot.

Sluit je je maaltijd graag af met een krachtige koffie, vraag om carajillo. Een espresso met een beetje (meestal) brandy en soms komt de fles op tafel zodat je je eigen scheutje kan bepalen.

In Torre vind je rond de verschillende plazas, maar ook in de straatjes, alle soorten restaurants en in de omgeving nog veel meer. Een restaurant dat wat verder weg ligt, wil ik eruit lichten.

Arroceria El Sarmiento hoort bij de kartbaan Go-Karts Orihuela Costa. Je verwacht een snelle hap na wat rondjes karten (kijken). Niets is minder waar. Hier bereiden ze vis, vlees en paella’s op sarmiento (druivenstok) brandhout. Heerlijk en spectaculair.

Goede wijnen

Eten wordt nog beter met de juiste wijn, dus als ik met een kookboek aan de slag ga, ga ik ook even langs bij de lokale Bodega La Jumillana. Van slobberwijn tot fenomenale toppers, het is er allemaal.

Mijn Spaans verbetert langzaam, hoewel het nog vaak verwarring veroorzaakt. Dat blijkt weer als ik om een goede rioja denkt te vragen, terwijl ik om de beste rioja vraag. Trots komt hij met een fles van bijna honderd euro aanzetten. Uhhhh nee, dat was ook weer niet de bedoeling. Verschrikt wijs ik naar de vaten waaruit hij eigen of plastic flessen vult voor twee euro per liter.

Zijn brede lach versmalt iets toch ratelt hij vrolijk door, tegen mij of zijn vrouw? Geen idee. Ik heb duidelijk nog een lange weg te gaan om mij het Spaans machtig te maken.

Alle seizoenen ontspanning

Er is genoeg te ontdekken in de omgeving van Torre de la Horadada. In Torre zelf is alles op wandelafstand en het omliggende vlakke landschap vraagt erom de fiets te pakken.

De vibe verschilt per seizoen, waar het in de zomer volstroomt met Spanjaarden, blijven in de winter alleen de overwinteraars over.

Het bericht Rondreis Spanje: Van Alicante tot Cartagena verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Het fotogenieke Noorden

Een roadtrip waarbij ik agenda en tijd thuislaat, en de vrijheid omarm. Een reis die garant staat voor natuurschoon waarbij superlatieven al snel te kort schieten. Een foto zegt meer dan duizend woorden, dus deze blog extra veel foto’s.

Flying high

De eerste dag in het Scandinavische eindigt al gelijk met een letterlijk hoogtepunt. Ik zit net te genieten van een lekkere plek aan het meer als er pal naast me, op het campingvoetbalveldje, een helikopter landt. Voor € 30 mag je een half uurtje mee, dat is een no-brainer. Niet veel later stijg ik boven ons campertje uit. Wat een start van de reis!

De Arctic Circle voorbij

De route noordwaarts gaat langs een zonnige Zweedse kust. Het diepblauwe water is heerlijk verkoelend, net als de schaduwrijke bossen. De charmant rode houten huizen steken kleurrijk af tegen de geweldige natuur, maar de oehs, aahs en wauws verdubbelen als ik Noorwegen binnenga.

Mooi, Mooier, Mooist

Altijd heb ik geroepen, Nieuw-Zeeland is qua natuur het allermooist. Het was in 1991 mijn eerste grote reis, dan is je verwondering enorm. Alles is nieuw. Veel landen en jaren verder mis ik weleens dat overweldigende gevoel. Hier in Noorwegen valt geregeld mijn mond open terwijl mijn hart een sprongetje maakt, dat diepe gevoel van verwondering is veelvuldig aanwezig.

Wildlife

Mijn man parkeert ons campertje herhaaldelijk op een bijzondere plek. Wanneer je de andere ochtend ontwaakt dan lijkt de plek ’s nachts nog mooier geworden. Helemaal als een rendier je goedemorgen komt groeten.

Het eind (of begin) van Europa

De Noordkaap is groots, maar vooral leuk. Gewoon het idee dat je op het noordelijkste punt van Europa staat, turend over de Barentszzee waar afhankelijk van het seizoen de zon amper ondergaat of juist niet opkomt. Ik kom de grappige papegaaiduikers tegen als ik met een ribboot de Barentszzee doorkruis. Ook zie ik hoe ze king crabs vangen, met recht KING crab, wat zijn die groot.

En weer zuidwaarts

Terug gaat het langs de Noorse kust. In Alta bekijk ik 6300 jaar oude rotstekeningen, en de dagen daarna komt er achter iedere bocht een instagrammable beeld tevoorschijn. Als een guirlande liggen de (schier) eilanden van Troms, Senja, Vesterålen en de Lofoten in de Atlantische Oceaan te pronken.

Er is meer dan de Lofoten

Vele tunnels en ferry’s brengen me over de eilanden zuidwaarts. Besneeuwde bergtoppen, klaterende watervallen, diepe fjorden, ijsblauwe gletsjers, ruige rotskust. Zomaar wat woorden voor de onbeschrijfelijke natuur waarin ik mij bevind.

De kust schittert me aan alle kanten tegemoet. De Lofoten is het populairst, de andere regio’s minstens zo adembenemend. Ook de charmante stadjes en de Vikingcultuur zijn de moeite waard.

Wildkamperen een allemansrecht

Dat je officieel vrij mag kamperen is een aantrekkelijk gegeven om met je camper, caravan of tent af te reizen naar Scandinavië.

Regelmatig sta ik op een camping met een douche. Echter met zoveel fantastische plekken en apps zoals park4night om ze te vinden, ruil ik de douche graag in voor het ultieme vrijheidsgevoel. Let wel: Hoe drukker het gebied, hoe groter de kans dat je de fantastische plekken moet delen.

Kajakken tussen het ijs

Door het landschap rijden is geweldig, iets doen in die woeste natuur is nog beter. Naast wandelen en fietsen, ga ik ook kajakken. Eén keer door het azuurblauwe water rond Henningsvær, de andere keer door het ijskoude water van Storglomvatnet waar ik, tussen wat ijsschotsen door, naar een gletsjertong peddel.

Een lust voor ogen en oren. Ik glij rustig door een kleurenpalet van alle tinten wit, blauw, groen en grijs waarbij de stilte soms wordt onderbroken door schurend, grommend ijs. Gevolgd door een daverend kabaal van afkalvend ijs dat zich in het meer stort. Een trip met koude rillingen veroorzaakt door de ervaring, niet door de kou.

Trollstigen een must-see

Geirangerfjord, een populaire spot voor cruiseschepen, doe ik ook aan. De weg ernaartoe, Trollstigen genaamd, is een kronkelende bergweg met haarspeldbochten. Een must-see.

Het dorpje stelt niets voor, al is zo’n kolossaal cruiseschip in het relatief smalle fjord een machtig gezicht. Een nadeel is dat, op sommige momenten, het een invasie aan mensen oplevert.

47 Nationale Parken

Landinwaarts blijft de natuur spectaculair. Zowel bij Rondane NP als Jotunheimen NP, waar ik fiets en wandel, zijn er wederom imposante pieken en dalen. Noorwegen is overal om bij weg te dromen.

Wat doet het weer vandaag?

Het weer kan wispelturig zijn. Mystieke mist lost snel op bij een waterig zonnetje of transformeert in uren durende miezerregen. Waar het aan de ene kant van de berg plenst, is aan de andere kant de ziedende zon, om nog maar te zwijgen over de temperatuurverschillen op de top of aan de voet van de berg. Mijn tip: laat je niet leiden door de weerberichten.

Ga het ervaren

Een kleine zesduizend Scandinavische kilometers staan er op de teller, toch voelt het niet als één lange autorit. Het rijden is over het algemeen relaxed met wat sensatie in kilometerslange onverlichte one lane tunnels. Daartegenover staan ontspannen koffiemomenten, mijmerend op het dek van weer een ferry.

Ik kan niet beschrijven hoe verbluffend & overdonderend ik de ruige natuur vind. Ik zeg: ga het ervaren.

Het bericht Scandinavië | Ongerepte natuurpracht verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Kies de juiste camping

Niet elke camping is hondvriendelijk, en niet elke hond is campingvriendelijk. Er zijn campings die bijvoorbeeld grote honden verbieden. Kies dus een plek waar honden welkom zijn en waar er genoeg ruimte is voor jullie beiden om te genieten. Denk aan campings met mooie wandelroutes, watertoegang voor een verfrissende duik, en genoeg schaduwplekjes. Oh, en vergeet niet om even te checken of er geen strenge regels zijn waar jij en je harige vriend niet aan kunnen voldoen. Het laatste wat je wilt, is dat je hond continu aan de lijn moet of niet mag zwemmen.

Pak slim in: wat moet je mee?

Je hebt vast al een lijstje in je hoofd voor je eigen spullen, maar wat neem je mee voor je hond? Hier een paar must-haves:

 Eten en water: Voldoende voer en een drinkbak die niet meteen omkiept als er een enthousiaste neus tegenaan komt.
Speeltjes en een deken: Iets vertrouwds van thuis helpt je hond zich sneller op zijn gemak te voelen.
EHBO-kit voor honden: Voor het geval die speurneus in iets steekt wat hij beter had kunnen vermijden.
Lange lijn of grondpen: Zodat je hond wat vrijheid heeft, maar niet ineens de struiken inschiet als er een eekhoorn voorbij komt.

Vergeet vooral niet om een voorraadje hondenpoepzakjes mee te nemen. Niet het leukste onderdeel van kamperen, maar hé, iemand moet het doen!

Houd je hond veilig en gezond

Niets verpest een kampeertrip sneller dan een hond die niet lekker in zijn vel zit. Houd je hond goed in de gaten en zorg dat hij genoeg drinkt, vooral op warme dagen. Heb je een avontuurlijke hond die graag op onderzoek uitgaat? Let dan op voor teken, stekels of andere ongemakken die hij onderweg kan tegenkomen.

Tip: Controleer je hond elke avond even op teken en wondjes. Beter even checken dan een dierenartsbezoek inplannen omdat je hond een ongewenste souvenir heeft meegenomen.

Leuke activiteiten voor jou en je hond

Kamperen biedt zoveel mogelijkheden om samen plezier te hebben. Denk aan lange wandelingen, een spelletje apporteren in het water, of gewoon samen luieren voor de tent. Laat je hond lekker snuffelen en nieuwe geuren ontdekken. Voor je hond is de hele camping één groot avontuur, met al die nieuwe geuren en geluiden.
En misschien kom je er wel achter dat je hond een geboren kampeerder is, die graag zijn pootjes strekt in de natuur. Misschien ontdekt hij wel een verborgen talent voor het vinden van stokjes, of wordt hij de kampioen in eikels verzamelen (dat laatste hoop ik niet voor je).

Respecteer andere kampeerders

Niet iedereen is dol op honden (ja, echt waar!). Zorg ervoor dat je hond goed luistert en niet zomaar op avontuur gaat bij andere kampeerders. Niets zo vervelend als een natte hond die zonder uitnodiging de tent van de buren in rent. Houd je hond in de gaten en zorg dat hij zijn blaffen beperkt tot een minimum. Jij wilt toch ook genieten van de rust en de natuur?

Wees flexibel en geniet

Kamperen met je hond vraagt soms om wat aanpassingen. Misschien regent het pijpenstelen en wordt de tent een stukje modderiger dan je had gehoopt. Misschien vindt je hond het allemaal even spannend en blaft hij iets meer dan normaal. Dat hoort er allemaal bij. Probeer flexibel te zijn en geniet van het avontuur.

Dus, wanneer ga je?

Kamperen met je hond kan een geweldige manier zijn om samen te ontsnappen aan de drukte van het dagelijks leven. Het vraagt misschien wat extra voorbereiding en geduld, maar de beloning is het dubbel en dwars waard. Dus pak die kampeerspullen, gooi een paar hondenkoekjes in je tas, en ga samen op avontuur! Want zeg nou zelf, wat is er nou leuker dan samen met je beste vriend onder de sterren slapen?

Veel kampeerplezier gewenst! En vergeet niet: ook al is het avontuur niet perfect, het is jouw avontuur met je hond – en dat maakt het speciaal.

Het bericht Kamperen met je hond verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

De eerste indruk

Het ophalen van het visum in Beijing ging gepaard met een twee uur durende sessie over de do’s en don’ts in Noord-Korea. Aangekomen in Pyongyang, de hoofdstad, lever ik mijn paspoort en mobiele telefoon in. Fotocamera mag mee want er zit geen gps op.

De eerste indruk is dat het stil is op straat. Brede wegen, weinig auto’s. Ook in het hotel is het stil. In de enorme eetzaal zijn geen andere gasten, waarschijnlijk in het hele hotel niet. Het is ten strengste verboden om je buiten het hotel te begeven zonder de gidsen, dus ik lig vroeg op bed.

Toerisme in Noord-Korea

Veel toeristen zijn hier niet, maar wel meer dan je zou verwachten en dan vooral Chinezen. Zij reizen meestal in grote groepen. Mijn man en ik reizen met twee Noord-Koreaanse Engelssprekende gidsen en een chauffeur.

De verschillende hotels waar ik overnacht zijn koud maar verder prima. Het eten, dat voornamelijk in de hotels gebeurt, is lekker. De avonden worden meestal afgesloten met een biertje in de hotelbar. Laat wordt het nooit, want de gidsen moeten iedere avond een verslag schrijven. Gekscherend vraag ik dan ook wel eens wat voor rapportcijfer we die dag gehaald hebben.

Wat is er te zien en te doen

Verplaatsen gaat met een minibus, en op mijn verzoek nemen we ook een stuk de metro die prachtig is. Ik heb zelf uit een lange lijst bezienswaardigheden keuzes gemaakt om de dagen te vullen waarbij ik geprobeerd heb enige variatie aan te brengen en ook een beetje het gewone leven mee te krijgen.

De chauffeur rijdt van indrukwekkend verfijnde mozaïeken naar immens grote monumenten, gebouwen en musea. Ook rijdt hij naar een school, een boeddhistische tempel, het circus, de bowlingbaan en naar het noorden voor de prachtige bergen.

Eeuwig president van Noord-Korea

Een bezoek aan het mausoleum, waar het gebalsemde lichaam van Kim Il-Sung ligt opgebaard, is surrealistisch. Tijdens de briefing in Beijing waren we voorbereid. Mijn man moest met stropdas verschijnen die in China nog snel even was aangeschaft want die zat niet in zijn rugzak.

Om de in 1994 overleden grondlegger en eeuwig president van Noord-Korea wordt nog steeds zichtbaar gerouwd. Tranen vloeien bij de vele Noord-Koreaanse bezoekers. Ik volg de gidsen en eenmaal daar heb ik exact gekopieerd wat de gidsen deden: buigen aan alle kanten van de glazen kist.

Noord & Zuid nog in oorlog

In het zuiden van Noord-Korea ligt de DMZ (demilitarized zone) waar ik niet alleen de Zuid-Koreaanse militairen aan de overkant zie staan, maar waar ik ook het vredesmuseum bezoek. Een extra militaire gids legt onder andere uit dat in 1953 de wapenstilstand is gesloten. Er is nooit vrede gesloten en ze zijn dus eigenlijk nog steeds in staat van oorlog.

Circus en bowlingbaan

De uitjes naar het circus en de bowlingbaan geven het gevoel dat er hier ook gewoon geleefd wordt. Naast werken is het plezier maken met familie en vrienden. De bowlingbaan, zo’n 20 banen naast elkaar, ziet er hetzelfde uit als in Nederland. Tja, daar reis je dan helemaal voor naar Noord-Korea en verlies je nog ook.

Het verbaast mij nergens iets van winkels te zien, ik weet dat er een basisrantsoen en distributiesysteem is maar waar haal je het op? Nieuwsgierig vraag ik het de gidsen. Niet veel later sta ik in een tl-verlichte toeristenwinkel waar je tegen US-dollars wat prullaria kan kopen en, zeggen ze met trots, de enige plek waar je een blikje Coca-Cola kan kopen. Alsof ik daarop zit te wachten. Ik heb dus nog steeds geen idee waar de gewone man (of vrouw) zijn eten haalt.

Van Noord- naar Zuid-Korea

Bij het afscheid op het treinstation krijg ik mijn paspoort en mobiele telefoon terug. Die laatste is helemaal ingetapet en mag ik pas in China openmaken.

De trein zit vol met Chinese mannen die in Noord-Korea hebben gewerkt. Wanneer de trein, na de nodige checks, Noord-Korea uitrijdt, klinkt overal het Nokia-deuntje (toen de meest populaire telefoon). Daarna zijn er enthousiaste kreten van Chinese mannen die na maanden weer de stem van vrouw en kinderen horen. De eerste stad over de grens stap ik uit en regel ik de ferry naar Zuid-Korea. Dezelfde taal, dezelfde gerechten, dezelfde cultuur maar een totaal andere wereld.

De ervaring

Wat vond ik ervan? Niet echt te bevatten. Veel toerisme is gericht op de recente geschiedenis, maar er is ook moois te bewonderen uit de veel vroegere Goryeo dynastie. Het echte leven krijg je minimaal mee. Er is aan veel een tekort, deels door westerse sancties. Niet alleen aan eten en spullen maar ook aan elektriciteit. In musea en hotels is al heel lang geen verwarming aan geweest. Mijn winterjas was mijn grootste vriend, ook binnen.

Armoede is er overal op de wereld. Het grootste verschil hier is dat er geen vrijheid van denken is, en je ook informatie wordt onthouden. Onze gidsen waren vol ongeloof toen mijn man bij het zien van een foto van Kaddafi terloops zei ‘die leeft ook niet meer’. Het was wereldnieuws, de media werd dagenlang gedomineerd door zijn dood, maar zelfs deze goed geïnformeerde gidsen wisten ruim een maand later nog steeds van niets. Een leven zonder internet, zonder informatie anders dan gecensureerde staatstelevisie of staatskrant, is voor ons niet te bevatten.

Een bijzondere ervaring die maar weer eens laat zien hoeveel het uitmaakt waar je wiegje staat.

Het bericht Noord-Korea | Afgesloten van de wereld verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Skopje Skopje di Skop

Vanuit Servië kom ik Noord-Macedonië binnenrijden, voorheen bekend als Macedonië, maar daar waren de Grieken het niet mee eens en in 2019 is het geschil opgelost door er Noord aan toe te voegen.

Op weg naar het eerste doel, Skopje, zit er een oud liedje in mijn hoofd. Spotify leert me dat Raffaella Carrà helemaal niet over Skopje zingt. ‘Scoppia, Scoppia mi Sco-‘ gaat over iets héél anders, maar ik zing gewoon lekker door.

Alexander de Grote pronkt op het centrale plein en hij is niet de enige. Het centrum staat vol met oude gebouwen, beelden en fonteinen. Of eigenlijk moet ik ‘oude’ weglaten, want veel ervan waren onderdeel van Stadsverbeteringsproject ‘Skopje 2014’. De historische nieuwbouw kent vele meningen, ik word er wel vrolijk van. Uitbundig en chaotisch wedijveren de sculpturen om aandacht.

West meets East

Wanneer je de historische stenen brug over gaat, jawel deze stamt uit de 15^de eeuw, kom je in de Old Bazaar. Geen ladingen sculpturen hier, wel talloze eethuisjes, winkeltjes en moskeeën en ook de Sveti Spas kerk die deels ondergronds is. Tijdens de Ottomaanse periode mochten kerken niet boven de moskee uitkomen, staaltje ‘out of the box’ denken dus. Ik strijk neer voor een biertje met daarbij de op de Balkan alom bekende Ćevapčići (worstjes). Ze zijn heerlijk.

Matka Canyon

Wanneer ik Skopje verlaat is het zondag & zonnig, dat betekent drukte bij de Matka Canyon. Het is te mooi om over te slaan dus vroeg op pad en in alle rust geniet ik vanuit een kajak van deze prachtige kloof. Wat een heerlijk begin van de dag. De middag vult zich met een prachtige rit door de glooiende bergen naar Ohrid.

Toeristisch Noord-Macedonië

Ohrid is een mooie toeristenplaats aan het Meer van Ohrid. Langs het meer geen goudgele zandstranden, je moet het hier doen met smalle kiezelstrandjes of gecreëerde plateaus. Daartegenover staat het heerlijk verkoelende zoete water van Lake Ohrid.

Ik bezoek het prachtig gelegen Orthodoxe Sveti Naum klooster aan het meer. In 905 opgericht door Saint Naum die er ook begraven ligt. Volgens een lokale legende kun je zijn hartslag nog horen. Ik heb mijn oor te luisteren gelegd, maar niets gehoord.

Galicica National Park

Hier bij de grens met Albanië vind je ook het Galicica gebergte. Een mooie weg brengt je over de pass van het Ohridmeer naar het Prespameer. Nog mooier is het om er te wandelen. Prachtige uitzichten over het Ohridmeer en Albanië. Bij het Prespameer voegt ook Griekenland zich toe waardoor ergens midden in het meer een drielandenpunt ontstaat.

Het vervolg naar Prilep is wederom prachtig. Noord-Macedonië is dan misschien een klein land zoals Nederland, het is niet zo plat. Heuvels, bergen en meren maken het prachtige ritten langs leuke boerendorpjes en stadjes. Tractoren en ook paard en wagen zijn er regelmatig, al overheersen de auto’s uiteraard. Ook hier is het gewoon 2023.

Plezierig Prilep

Prilep, bekend om tabak en bierbrouwerijen, klinkt als Sodom en Gomorra, maar dat valt mee. Een gezellige stad met zo’n 75.000 inwoners. Geen toeristen, wel historie.

Digitaal betalen voor het parkeren kan niet met een buitenlandse telefoon. Hulp komt van alle kanten, en de parkeerwacht wordt gevonden. Kaartjes verkoopt hij niet, wel wandelt hij met ons naar een verkooppunt zo’n 500 meter verderop. Het kost wat moeite, maar het levert ook weer gezelligheid op.

Ik wandel wat rond waarbij de Prilepse toren van Pisa niet te missen is en vanaf een terrasje op het centrale plein sla ik het gewone leven gade onder het genot van een salade shopska, dat inmiddels mijn favoriete lunch is. Net als vele Macedoniërs doe ik nog wat boodschappen op de markt en haal wat bier bij supermarkt. De verkoopster komt me al roepend achterna, bij het bier blijk je glazen cadeau te krijgen. Wat een leuk souvenirtje.

Hoe minder toeristen, hoe aardiger en opener de mensen vaak zijn. Logisch en vooral fijn, het geeft een authentieker gevoel van het land met zijn inwoners.

Wijn bij Royal Queen Maria

Noord-Macedonië heeft een rijke wijnhistorie, dus daar wil ik meer van weten en vooral meer van proeven. Op naar de wijnregio Povardaria, op naar wijngaard Royal Queen Maria waar je naast proeverijen en diners, ook een kamer kan boeken. Het blijkt een elegant landgoed omringd door wijnranken waar de pauwen je verwelkomen.

Het diner ziet er chiquer uit dan ze culinair waarmaken, maar is zeker lekker. De wijnen zijn voor een gewone liefhebber van ‘okayish’ tot heerlijk. Het was een ontspannen avond genieten.

De andere ochtend in het winkeltje blijkt mijn favoriete wijn van de avond ervoor niet voorradig. Ik laat me overhalen om een Blue Sapphire mee te nemen, een chardonnay. Je raadt het al, een blauwe chardonnay. De blauwe kleur heeft geen toegevoegde waarde anders dan dat het grappig is. Ook al wordt de wijn op een natuurlijke manier geblauwd, een wijn hoort niet blauw te zijn. Toch?

En door naar Bulgarije

Na een week reis ik door naar Bulgarije. Meer kloosters, meer natuur, meer lekker eten, meer mooie steden en naar zee. Deze laatste heeft Noord-Macedonië niet, maar met het prachtige Ohridmeer is dat ook niet nodig. Noord-Macedonië is de moeite waard en veelzijdig genoeg voor een langer verblijf.

Het bericht Noord-Macedonië | De Balkan met een zuidelijke flair verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Schip Ahoy

In Waspik ligt de rustieke blokhut klaar voor vertrek, een hybride vaartuig dat voornamelijk in de stille elektrische stand gebruikt wordt. Samen met een volle boodschappentas, mijn rugzak en mijn man ga ik aan boord.

Na thuis de instructievideo te hebben bekeken, volgt er wat laatste uitleg over de getijden, kaartlezen, spudpalen en de powerknop die de dieselmotor aanzwengelt. Deze motor weet de maximaal vijf kilometer per uur te verdubbelen zolang je niet tegen de stroom in vaart.

De Amer over in een blokhutboot

In slow motion vaart de blokhut richting de Bergsche Maas/Amer om aan de overkant de Biesbosch in te gaan. Ik maak me zorgen over de snelheid of eigenlijk de traagheid. Niet dat ik als een snelheidsduivel door de Biesbosch wil scheuren, maar om de drukbevaren Amer over te steken lijkt het mij toch wel veilig om enigszins vaart te maken.

De Kerkvaart en het Oude Maasje geven je tijd om te wennen voordat de grote oversteek gemaakt wordt. Wanneer er geen vaartuigen meer naderen, stuurt mijn man relaxed ons huis in de powerstand naar de overkant en vaart hij aan de stuurboordzijde een stukje met de grote jongens op. De blokhut heeft bekijks. De binnenvaartschippers lijken het grappig te vinden, ze zwaaien enthousiast. De oversteekstress laat ik snel achter me en zwaai vrolijk terug.

Alles aan boord, compact en compleet

Tussen de binnenvaartschepen voelde ik me klein, toch is het geheel zo’n 8,5 meter lang. De blokhut is compact met alles erop en eraan: bedden, tafel, banken, keukentje, toilet en verwarming. Op het voordek zit het stuur en op het achterdek ligt een kajak en vind je de warme douche. Dit is trouwens de enige plek met warm water.

Wanneer je de boot met spudpalen verankert, moet je goed op de getijden letten. Een stel stoere visvrienden hebben dit advies in de wind geslagen en liggen zo vast als een huis. Een poging om ze los te trekken geeft veel lol, maar faalt. Ik check de getijden, meld dat het water opkomend is en ze over zo’n twee uurtjes vanzelf weer loskomen. Ik ben in een dag al een ervaren bootsvrouw geworden.

Vogels en beesten

Het is oktober met een oktoberweertje, bewolkt en soms regen. Dat heeft ook voordelen, het is extra rustig. Het trage varen vertraagt ook mijn tempo, het werkt echt heel onthaastend.

In dit walhalla voor vogels signaleer ik, als niet-vogelaar, veelvuldig meerkoetjes, futen, zwanen en reigers. Tevens zie ik buizerds (mijn conclusie na googelen) en de zelden-stil-zittende-en-daardoor-niet-te-fotograferen ijsvogels. Koeien en reetjes grazen en begroeten ongestoord vanaf de wal.

Kajakken in de Biesbosch

Het tumult komt dezer dagen van het kajaktochtje. Bij het instappen is er een gevalletje evenwichtsverlies dat eindigt met een duikeling te water. Omkleden en nog een keer proberen is de remedie.

Al kajakkend in de smalle kreken speur ik naar bevers. Ik zie afgeknabbelde takken, glijbaanpaadjes en een burcht. Of was dat gewoon een door de stroming gevormd hoopje takken? Helaas, het blijft bij beversporen. De voornamelijk in de avond actieve bever laat zich niet zien.

Vrijheid en variatie

Gedurende de week passeren vele facetten van het leven op een boot de revue. Een kampvuurtje maken op het strand of de benen strekken op plekken die voor bootlozen niet te bereiken zijn. Ook naar een dorpje varen voor een restaurantje of voor een vergeten boodschap, behoort tot de mogelijkheden.

Ik vond het varen zalig, om vervolgens wanneer de schemer valt jezelf middels de spudpalen ergens te verankeren, en de andere ochtend wakker te worden bij het opkomen van de zon met de rustgevende geluiden van de natuur in de Biesbosch.

Wat kan het leven simpel en heerlijk zijn.

Meer inspiratie voor uitstapjes ‘dicht bij huis’ vind je op de deze pagina.

Het bericht Nationaal Park De Biesbosch | Onthaasten op een blokhutboot verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Birmingham

Birmingham is de tweede stad van de UK, maar door de meeste toeristen wordt deze stad overgeslagen. Mede dankzij de hitserie Peaky Blinders is dit (terecht) aan het veranderen. De meest trendy wijk van Birmingham is Digbeth. Het is maar 10 minuten lopen van de Bull Ring & Grand Central (groot winkelgebied in Birmingham) en volgens de Sunday Times de ‘Coolest Neighbourhood in Britain’. Met street art, onafhankelijke winkels, restaurants, galeries en entertainment is dit een goed bewaard geheim in de UK. Veel van de shops, galeries, barretjes en restaurants vind je rond de Custard Factory (de oude Bird’s Custard fabriek).

Net om de hoek van de Custard Factory vind je The Old Crown, een pub gevestigd in één van de oudste gebouwen in Birmingham (655 jaar oud, zeggen ze). Ideaal om even uit te rusten met een pint, mensen te kijken en een hapje te eten.

Tip: Pak een voetbalwedstrijd mee van Aston Villa (Premier League) of Birmingham City (Championship), of ga naar het nabijgelegen Stratford Upon Avon voor een fantastische Shakespearevoorstelling.

Manchester

Bij Manchester denken mensen nu vooral aan voetbal en oude industrie. Maar deze industriële stad is een ware renaissance aan het ondergaan en is energiek, rauw, vriendelijk en vooral verrassend. In het Manchester van nu is het prima winkelen, goede restaurants, heel veel livemuziek en een bruisende LGBTI+ scene rond Canal Street.

The Northern Quarter is misschien wel de meest bekende met veel barretjes, street food (tip: de Mackie Mayor Food Hall), boetiekjes en heel veel street art is deze wijk een must-visit. De aangrenzende wijk Ancoats is (nog) een goed bewaard geheim. Ga zeker binnen bij Afflecks waar je een eclectische verzameling vindt van meer dan 60 onafhankelijke winkeltjes onder 1 dak.

Als je zin hebt in net even wat rustigers, dan is Didsbury in het zuiden van Manchester een prima optie (ongeveer een 20 minuten met de tram vanuit het centrum). Genoeg restaurants, winkels en pubs om een heerlijke middag en avond rond te hangen.

Glasgow

Glasgow is een ongepolijste ruwe diamant. Keer op keer moet deze stad het (onterecht) afleggen tegen het knappere zusje Edinburgh. De West End is ‘the place to be’ in Glasgow, met verborgen straatjes, geweldige restaurantjes en pubs. Vooral de straten in en rond Ashton Lane zijn de moeite waard. The Ubiquitous Chip is een aanrader, gezellig zitten en heerlijke Schotse gerechten (inclusief haggis).

Twee van die ‘verborgen straatjes’ zijn Creswell Lane en Ruthven Lane, ideaal om wat te shoppen en rond te neuzen in de independent shops. De beste plek voor vintage kleding is in Dowanside Lane en heet Starry Starry Night. Tussen het shoppen door kun je gratis cultuur snuiven in het nabijgelegen Kelvingrove Museum; je vindt hier exotische en prachtige kunst en objecten van Egyptische sarcofagen, tot Dali en een Spitfire.

Leuke locaties, onbekende plekjes, verborgen niet-toeristische parels … hoe vind je die en waar ontdek je al dat moois? Deel jouw tips met onze lezers in een gastblog op Ik Wil Reizen.nl! 

Het bericht Steden in de UK | Hip & Happening verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Salento Valle de Cocora

Fiesta in Salento

Salento is een kleurrijk koloniaal stadje in de koffieregio. Naast koffie kom je hier voor een hike in de Cocoravallei. Willys Jeeps staan op het plein om je erheen te brengen, vol = vertrek.

Als ik aankom, is Salento zich aan het opmaken voor het Halloweenweekend. Er is een optocht door de straten, het plein heeft extra terrassen en vele Colombianen zijn verkleed. Langzaam loopt het stadje vol, alle koffieboeren en andere buitenlui lijken hiernaartoe te zijn gekomen. De hike met de grootste palmbomen van de wereld (60 meter), watervallen en kolibries doen we een dagje later. Een volksfeestje is altijd leuk.

Tejo players

Explosief wedstrijdje

Struinend door feestend Salento, hoor ik een hoop vrolijkheid uit een deuropening komen. Cancha tejo staat erboven, ik ga op onderzoek uit. Tejo blijkt de volkssport van Colombia te zijn.

Is tejo sport of spel? De hoofdingrediënten zijn buskruit en bier, dus ik hou het op spel. Je gooit een zware ijzeren schijf over een vijftien meter lange baan waarbij je aan de andere kant een ijzeren ring met buskruit probeert te raken. Wanneer je zo’n bullseye raakt dan ontploft het, zo scoor je de maximale punten. Ervoor, tijdens en erna drink je bier.

Cancha de Tejo

Al observerend begin ik met het makkelijke deel, een biertje. Daarna waag ik me op het probeerbaantje van vijf meter. Zoals zo vaak, ontdek ik geen verborgen talent in mijzelf, uitleg en aanmoedigingen ten spijt; ik gooi te zacht, te hard, te scheef. Ook mijn man blijkt geen tejo-gave te bezitten. Om er toch met een knaller uit te gaan, gooit hij vanaf zo’n 20 centimeter op de ring en jawel BOEM! Toch zit het gevaar van deze sport niet in het buskruit, maar meer in de dronken mannen die met metalen schijven gooien.

Buenaventura – boot naar Ladrilleros

Geluk in Buenaventura

Een andere stad die ik aandoe, is de rauwe havenstad Buenaventura dat, vrij vertaald, geluk betekent maar eigenlijk altijd code rood meekrijgt van de Nederlandse overheid. Heb je geluk nodig in deze stad of heb je geluk dat je hier mag zijn? Het park aan de waterkant is een en al gezelligheid. Het leger en de politie zijn in groten getale aanwezig, wat geen afbreuk doet aan de feestvreugde.

We zijn hier om neer te strijken in strandparadijsje Ladrilleros in Valle de Cauca. Dus na een avondje gezelligheid zoek ik, de volgende ochtend, het bootje ernaartoe.

Ladrilleros kust

Ladrilleros aan zee

Eenmaal aangekomen, zie ik geen paradijsje, ik zie zelfs helemaal geen strand. Men zegt dat het strand straks komt. Ik moet lachen maar begrijp dat ik op laag water moet wachten. Natuurlijk komt het goed met een leuk huisje inclusief zeezicht en bij eb ook strandzicht.

Ik had wat anders verwacht omdat dit een populair uitje is van de Colombianen. Er was niet zoveel, een winkel plus wat simpele eethuisjes en het geprezen Playa de Barra lag een glibberige wandeling verder. November bleek niet de goede tijd. Alhoewel, ik heb heerlijk gewandeld, beetje met de locals gekletst en lekker gegeten. Het is zo’n plek die je gaat waarderen als je er een tijdje bent.

Ruta Nacional – eethuisje met worst

Oponthoud op de Ruta Nacional

Terug in Buenaventura is de bus al weg. We checken in bij het hotel en gaan weer naar de waterkant. De volgende ochtend checken we uit en een half uurtje later weer in. Door demonstraties staat de enige uitvalsweg van Buenaventura volledig stil. Kilometerslange rijen vrachtauto’s en ander verkeer kunnen geen kant op. Nu maar hopen dat het niet de hele week duurt.

De protesten zijn de dag nadien opgeheven. Ik pak alsnog een taxi richting San Cipriano. De chauffeur stopt om te tanken en roept me iets toe. Ik denk dat hij alvast geld wil om te kunnen tanken, dat gebeurt wel vaker. Het geld wordt weggewuifd en een vermakelijke sketch volgt. O, ik moet gewoon uitstappen vanwege veiligheid tijdens het tanken. Ik vraag me af of het zoveel veiliger is als ik er pal naast sta, maar regels zijn regels. Ook weken later, als een nachtbus midden in de nacht moet tanken, wordt iedereen wakker gemaakt en hup eruit.

De motormuizen van San Cipriano

De reis is mooier dan de bestemming is een gevleugelde uitspraak. Letterlijk gaat dat niet altijd op, maar nu wel. Hoe mooi de bestemming ook was, de reis was het hoogtepunt.

Uiteraard heb ik het niet over het taxiritje. Het laatste stuk vanaf Cordoba heeft geen weg, wel een ongebruikte spoorlijn. Daar zijn ze heel innovatief mee aan de slag gegaan. Karretjes met houten bankjes, aangedreven door een motorfiets, rijden je in twintig minuten naar San Cipriano. Ze noemen ze brujitas (kleine heksen).

Het is een enkelspoor, dus hoelang twintig minuten echt duren is afhankelijk van het aantal tegenliggers. Iedere keer moet een van de twee eraf. Het is een geweldige unieke manier om je te verplaatsen. San Cipriano heeft wat eethuisjes en simpele overnachtingsmogelijkheden, maar vooral prachtige natuur om te wandelen of voor tubing (met band de rivier af).

Kunst – Cultuur – Natuur

Colombia is de moeite waard, van ruige jungle tot paradijselijke stranden, van kleurrijke koloniale steden tot de miljoenen stad Bogota waarbij ik het oude centrum verrassend ontspannen vond met mooie musea (check Botero). Natuurlijk is niet alles rozengeur en maneschijn, er is criminaliteit veelal door drugs en armoede.

Laat je er niet door weerhouden. Colombia is spectaculair.

Het bericht Colombia | Zuid-Amerika op zijn best verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.