Het fotogenieke Noorden

Een roadtrip waarbij ik agenda en tijd thuislaat, en de vrijheid omarm. Een reis die garant staat voor natuurschoon waarbij superlatieven al snel te kort schieten. Een foto zegt meer dan duizend woorden, dus deze blog extra veel foto’s.

Flying high

De eerste dag in het Scandinavische eindigt al gelijk met een letterlijk hoogtepunt. Ik zit net te genieten van een lekkere plek aan het meer als er pal naast me, op het campingvoetbalveldje, een helikopter landt. Voor € 30 mag je een half uurtje mee, dat is een no-brainer. Niet veel later stijg ik boven ons campertje uit. Wat een start van de reis!

De Arctic Circle voorbij

De route noordwaarts gaat langs een zonnige Zweedse kust. Het diepblauwe water is heerlijk verkoelend, net als de schaduwrijke bossen. De charmant rode houten huizen steken kleurrijk af tegen de geweldige natuur, maar de oehs, aahs en wauws verdubbelen als ik Noorwegen binnenga.

Mooi, Mooier, Mooist

Altijd heb ik geroepen, Nieuw-Zeeland is qua natuur het allermooist. Het was in 1991 mijn eerste grote reis, dan is je verwondering enorm. Alles is nieuw. Veel landen en jaren verder mis ik weleens dat overweldigende gevoel. Hier in Noorwegen valt geregeld mijn mond open terwijl mijn hart een sprongetje maakt, dat diepe gevoel van verwondering is veelvuldig aanwezig.

Wildlife

Mijn man parkeert ons campertje herhaaldelijk op een bijzondere plek. Wanneer je de andere ochtend ontwaakt dan lijkt de plek ’s nachts nog mooier geworden. Helemaal als een rendier je goedemorgen komt groeten.

Het eind (of begin) van Europa

De Noordkaap is groots, maar vooral leuk. Gewoon het idee dat je op het noordelijkste punt van Europa staat, turend over de Barentszzee waar afhankelijk van het seizoen de zon amper ondergaat of juist niet opkomt. Ik kom de grappige papegaaiduikers tegen als ik met een ribboot de Barentszzee doorkruis. Ook zie ik hoe ze king crabs vangen, met recht KING crab, wat zijn die groot.

En weer zuidwaarts

Terug gaat het langs de Noorse kust. In Alta bekijk ik 6300 jaar oude rotstekeningen, en de dagen daarna komt er achter iedere bocht een instagrammable beeld tevoorschijn. Als een guirlande liggen de (schier) eilanden van Troms, Senja, Vesterålen en de Lofoten in de Atlantische Oceaan te pronken.

Er is meer dan de Lofoten

Vele tunnels en ferry’s brengen me over de eilanden zuidwaarts. Besneeuwde bergtoppen, klaterende watervallen, diepe fjorden, ijsblauwe gletsjers, ruige rotskust. Zomaar wat woorden voor de onbeschrijfelijke natuur waarin ik mij bevind.

De kust schittert me aan alle kanten tegemoet. De Lofoten is het populairst, de andere regio’s minstens zo adembenemend. Ook de charmante stadjes en de Vikingcultuur zijn de moeite waard.

Wildkamperen een allemansrecht

Dat je officieel vrij mag kamperen is een aantrekkelijk gegeven om met je camper, caravan of tent af te reizen naar Scandinavië.

Regelmatig sta ik op een camping met een douche. Echter met zoveel fantastische plekken en apps zoals park4night om ze te vinden, ruil ik de douche graag in voor het ultieme vrijheidsgevoel. Let wel: Hoe drukker het gebied, hoe groter de kans dat je de fantastische plekken moet delen.

Kajakken tussen het ijs

Door het landschap rijden is geweldig, iets doen in die woeste natuur is nog beter. Naast wandelen en fietsen, ga ik ook kajakken. Eén keer door het azuurblauwe water rond Henningsvær, de andere keer door het ijskoude water van Storglomvatnet waar ik, tussen wat ijsschotsen door, naar een gletsjertong peddel.

Een lust voor ogen en oren. Ik glij rustig door een kleurenpalet van alle tinten wit, blauw, groen en grijs waarbij de stilte soms wordt onderbroken door schurend, grommend ijs. Gevolgd door een daverend kabaal van afkalvend ijs dat zich in het meer stort. Een trip met koude rillingen veroorzaakt door de ervaring, niet door de kou.

Trollstigen een must-see

Geirangerfjord, een populaire spot voor cruiseschepen, doe ik ook aan. De weg ernaartoe, Trollstigen genaamd, is een kronkelende bergweg met haarspeldbochten. Een must-see.

Het dorpje stelt niets voor, al is zo’n kolossaal cruiseschip in het relatief smalle fjord een machtig gezicht. Een nadeel is dat, op sommige momenten, het een invasie aan mensen oplevert.

47 Nationale Parken

Landinwaarts blijft de natuur spectaculair. Zowel bij Rondane NP als Jotunheimen NP, waar ik fiets en wandel, zijn er wederom imposante pieken en dalen. Noorwegen is overal om bij weg te dromen.

Wat doet het weer vandaag?

Het weer kan wispelturig zijn. Mystieke mist lost snel op bij een waterig zonnetje of transformeert in uren durende miezerregen. Waar het aan de ene kant van de berg plenst, is aan de andere kant de ziedende zon, om nog maar te zwijgen over de temperatuurverschillen op de top of aan de voet van de berg. Mijn tip: laat je niet leiden door de weerberichten.

Ga het ervaren

Een kleine zesduizend Scandinavische kilometers staan er op de teller, toch voelt het niet als één lange autorit. Het rijden is over het algemeen relaxed met wat sensatie in kilometerslange onverlichte one lane tunnels. Daartegenover staan ontspannen koffiemomenten, mijmerend op het dek van weer een ferry.

Ik kan niet beschrijven hoe verbluffend & overdonderend ik de ruige natuur vind. Ik zeg: ga het ervaren.

Nancy

Een Rotterdamse die op Scheveningen woont. Het vakantiegevoel is hier nooit ver weg, maar ik ga er ook graag op uit. Na bijna zo’n honderd landen te hebben bezocht, is er nog steeds geen onbetwistbare favoriet. Een goed excuus om te blijven ontdekken. De overweldigende natuur of overvolle steden, reizen is altijd heerlijk. Je hoeft niet ver, mensen ontmoeten in een interessante omgeving, dat is waar het voor mij om draait.

Het bericht Scandinavië | Ongerepte natuurpracht verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

De eerste indruk

Het ophalen van het visum in Beijing ging gepaard met een twee uur durende sessie over de do’s en don’ts in Noord-Korea. Aangekomen in Pyongyang, de hoofdstad, lever ik mijn paspoort en mobiele telefoon in. Fotocamera mag mee want er zit geen gps op.

De eerste indruk is dat het stil is op straat. Brede wegen, weinig auto’s. Ook in het hotel is het stil. In de enorme eetzaal zijn geen andere gasten, waarschijnlijk in het hele hotel niet. Het is ten strengste verboden om je buiten het hotel te begeven zonder de gidsen, dus ik lig vroeg op bed.

Toerisme in Noord-Korea

Veel toeristen zijn hier niet, maar wel meer dan je zou verwachten en dan vooral Chinezen. Zij reizen meestal in grote groepen. Mijn man en ik reizen met twee Noord-Koreaanse Engelssprekende gidsen en een chauffeur.

De verschillende hotels waar ik overnacht zijn koud maar verder prima. Het eten, dat voornamelijk in de hotels gebeurt, is lekker. De avonden worden meestal afgesloten met een biertje in de hotelbar. Laat wordt het nooit, want de gidsen moeten iedere avond een verslag schrijven. Gekscherend vraag ik dan ook wel eens wat voor rapportcijfer we die dag gehaald hebben.

Wat is er te zien en te doen

Verplaatsen gaat met een minibus, en op mijn verzoek nemen we ook een stuk de metro die prachtig is. Ik heb zelf uit een lange lijst bezienswaardigheden keuzes gemaakt om de dagen te vullen waarbij ik geprobeerd heb enige variatie aan te brengen en ook een beetje het gewone leven mee te krijgen.

De chauffeur rijdt van indrukwekkend verfijnde mozaïeken naar immens grote monumenten, gebouwen en musea. Ook rijdt hij naar een school, een boeddhistische tempel, het circus, de bowlingbaan en naar het noorden voor de prachtige bergen.

Eeuwig president van Noord-Korea

Een bezoek aan het mausoleum, waar het gebalsemde lichaam van Kim Il-Sung ligt opgebaard, is surrealistisch. Tijdens de briefing in Beijing waren we voorbereid. Mijn man moest met stropdas verschijnen die in China nog snel even was aangeschaft want die zat niet in zijn rugzak.

Om de in 1994 overleden grondlegger en eeuwig president van Noord-Korea wordt nog steeds zichtbaar gerouwd. Tranen vloeien bij de vele Noord-Koreaanse bezoekers. Ik volg de gidsen en eenmaal daar heb ik exact gekopieerd wat de gidsen deden: buigen aan alle kanten van de glazen kist.

Noord & Zuid nog in oorlog

In het zuiden van Noord-Korea ligt de DMZ (demilitarized zone) waar ik niet alleen de Zuid-Koreaanse militairen aan de overkant zie staan, maar waar ik ook het vredesmuseum bezoek. Een extra militaire gids legt onder andere uit dat in 1953 de wapenstilstand is gesloten. Er is nooit vrede gesloten en ze zijn dus eigenlijk nog steeds in staat van oorlog.

Circus en bowlingbaan

De uitjes naar het circus en de bowlingbaan geven het gevoel dat er hier ook gewoon geleefd wordt. Naast werken is het plezier maken met familie en vrienden. De bowlingbaan, zo’n 20 banen naast elkaar, ziet er hetzelfde uit als in Nederland. Tja, daar reis je dan helemaal voor naar Noord-Korea en verlies je nog ook.

Het verbaast mij nergens iets van winkels te zien, ik weet dat er een basisrantsoen en distributiesysteem is maar waar haal je het op? Nieuwsgierig vraag ik het de gidsen. Niet veel later sta ik in een tl-verlichte toeristenwinkel waar je tegen US-dollars wat prullaria kan kopen en, zeggen ze met trots, de enige plek waar je een blikje Coca-Cola kan kopen. Alsof ik daarop zit te wachten. Ik heb dus nog steeds geen idee waar de gewone man (of vrouw) zijn eten haalt.

Van Noord- naar Zuid-Korea

Bij het afscheid op het treinstation krijg ik mijn paspoort en mobiele telefoon terug. Die laatste is helemaal ingetapet en mag ik pas in China openmaken.

De trein zit vol met Chinese mannen die in Noord-Korea hebben gewerkt. Wanneer de trein, na de nodige checks, Noord-Korea uitrijdt, klinkt overal het Nokia-deuntje (toen de meest populaire telefoon). Daarna zijn er enthousiaste kreten van Chinese mannen die na maanden weer de stem van vrouw en kinderen horen. De eerste stad over de grens stap ik uit en regel ik de ferry naar Zuid-Korea. Dezelfde taal, dezelfde gerechten, dezelfde cultuur maar een totaal andere wereld.

De ervaring

Wat vond ik ervan? Niet echt te bevatten. Veel toerisme is gericht op de recente geschiedenis, maar er is ook moois te bewonderen uit de veel vroegere Goryeo dynastie. Het echte leven krijg je minimaal mee. Er is aan veel een tekort, deels door westerse sancties. Niet alleen aan eten en spullen maar ook aan elektriciteit. In musea en hotels is al heel lang geen verwarming aan geweest. Mijn winterjas was mijn grootste vriend, ook binnen.

Armoede is er overal op de wereld. Het grootste verschil hier is dat er geen vrijheid van denken is, en je ook informatie wordt onthouden. Onze gidsen waren vol ongeloof toen mijn man bij het zien van een foto van Kaddafi terloops zei ‘die leeft ook niet meer’. Het was wereldnieuws, de media werd dagenlang gedomineerd door zijn dood, maar zelfs deze goed geïnformeerde gidsen wisten ruim een maand later nog steeds van niets. Een leven zonder internet, zonder informatie anders dan gecensureerde staatstelevisie of staatskrant, is voor ons niet te bevatten.

Een bijzondere ervaring die maar weer eens laat zien hoeveel het uitmaakt waar je wiegje staat.

Nancy

Een Rotterdamse die op Scheveningen woont. Het vakantiegevoel is hier nooit ver weg, maar ik ga er ook graag op uit. Na bijna zo’n honderd landen te hebben bezocht, is er nog steeds geen onbetwistbare favoriet. Een goed excuus om te blijven ontdekken. De overweldigende natuur of overvolle steden, reizen is altijd heerlijk. Je hoeft niet ver, mensen ontmoeten in een interessante omgeving, dat is waar het voor mij om draait.

Het bericht Noord-Korea | Afgesloten van de wereld verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

De toeristen komen voornamelijk uit omliggende landen. West-Europeanen zien de Azeri’s, buiten Bakoe en omgeving, niet veel dus dat levert positieve aandacht op. Laat je inspireren door een paar hoogtepunten van de reis die ik samen met mijn man maakte in september 2022.

Roadtrip

Velen kennen Bakoe van de Formule 1, en ik scheur dan ook over de vijfbaansweg langs de pitstraat, waar Max Verstappen nog veel harder reed. Je ziet hier snelle Ferrari’s, chique Rolls Royces en onverwoestbare Lada’s. Die laatste zie je overal, van trots opgepoetst pronkstuk tot een met ducttape gerepareerde roestbak. Ik verlaat Bakoe in een simpele Renault Duster.

De snelwegen zijn perfect maar zodra je eraf gaat, is de rit leuker door het leven om je heen.

De wegen worden heel langzaam minder comfortabel. Naast gaten in de weg zijn er hindernissen zoals koeien, schapen en zelfs kamelen (jawel met 2 bulten).

Langs de weg staan veel stalletjes of verkoopt men vanuit de auto. Denk aan maiskolven, rozenwater, appels en de kleurige lavash turshu, in het Engels bekend als fruit leather, dat het volgens mij treffend verwoordt.

Het land van vuur

Azerbeidzjan betekent het land van vuur, die verwijzing klopt. Het land is rijk aan olie en gas. Je ziet vele ja-knikkers en op sommige plaatsen komt het methaangas gewoon door het gesteente heen. Over Yanar Dag gaat het verhaal dat een herder in de vijftiger jaren een sigaret weggooide, sindsdien vlamt het daar. Een soort eeuwige bermbrand, heel fascinerend.

In het zuiden vlak bij Astara, de grensplaats met Iran, gaat de fascinatie nog een stap verder. Uit de waterbron in Archivan komt ook methaangas.

Water en vuur als twee vrienden naast elkaar. Dus als je water wilt zien branden, hier kan het.

⇒Tip: Aansteker meenemen! Als ik bij de bron aankom, worden er vooral jerrycans met water gevuld, ik zie geen vuur.

Na wat gebarentaal, kan ik een lucifer-gebaar beantwoorden met een fysieke aansteker. Om te voorkomen dat ik het land van vuur verlaat met verschroeid haar (of erger), ontsteken zij het fenomeen voor mij. Als een steekvlam uit een gasfornuis spuit het boven uit de pijp terwijl eronder het water blijft stromen.

Moddervulkanen en rotstekeningen

In het lege landschap van Gobustan wandel je langs twaalfduizend jaar oude rotstekeningen. Een eind verderop vind je de Gobustan moddervulkanen waar je tussen het geplop en gepruttel wandelt. Laat je niet intimideren door taxichauffeurs die zeggen dat je alleen met een taxi de vulkaan op mag. Als de agenten, die de slagboom beheren, je totaal negeren dan kun je naar de andere kant van de vulkaan rijden. Het is een stuk offroad hobbelen, maar daar staat alleen een oude onbeheerde slagboom; geen taxi’s en geen agenten.

Kaukasus zuid en noord

Beide kanten hebben een skigebied. De liften gaan omhoog voor het uitzicht, maar voor skiën is het te vroeg. Beide kanten hebben aan de bosrijke voet theetuinen met romantische prieeltjes. Naast thee bereiden ze qutab op een soort omgekeerde wok. Deze dunne gevulde pannenkoekjes zijn geliefd en dat is niet voor niets, ze zijn heerlijk.

Na aan de zuidkant het mooie toeristische bergdorpje Lahic en de wintersportplaats Qəbələ te hebben ervaren, overbrug ik ruim vierhonderd kilometer naar het hemelsbreed vijftig kilometer verderop gelegen Xinaliq aan de noordkant. Tja, er is geen weg over de bergpas.

De snelweg van Bakoe naar Quba is adembenemend door alle uitlaatgassen. Vanaf Quba, waar trouwens een leuke lokale markt is, wordt het adembenemend door de schoonheid van de Kaukasus. Aan het einde van de weg arriveer je in het afgelegen bergdorp Xinaliq.

Heerlijk Azerbeidzjan

De Azerbeidzjaanse keuken kent veel stoofschotels. Als je echter rook de lucht in ziet kringelen dan kun je overheerlijke grillgerechten verwachten. In het islamitische Azerbeidzjan is alcohol zeker geen taboe. De populaire granaatappelwijn heeft niet mijn voorkeur, maar we stoppen wel even bij wijngaard c.q. wijnhuis Meysəri voor een fles rode wijn om thuis na te genieten van deze unieke reis.

Hopelijk heb je genoten van het verhaal over onze roadtrip door ‘het land van vuur’. Mocht je die kant op gaan, sla Bakoe niet over. Ook een dagje strand ertussendoor kan fijn zijn, ondanks dat het niet de mooiste stranden van de wereld zijn.

Nancy

Een Rotterdamse die op Scheveningen woont. Het vakantiegevoel is hier nooit ver weg, maar ik ga er ook graag op uit. Na bijna zo’n honderd landen te hebben bezocht, is er nog steeds geen onbetwistbare favoriet. Een goed excuus om te blijven ontdekken. De overweldigende natuur of overvolle steden, reizen is altijd heerlijk. Je hoeft niet ver, mensen ontmoeten in een interessante omgeving, dat is waar het voor mij om draait.

Het bericht Azerbeidzjan | Het land van vuur verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Amsterdam – Buenos Aires

We vlogen vanuit Amsterdam in 14 uur rechtstreeks naar Buenos Aires met KLM. Dit is de langste rechtstreekse vlucht vanuit Amsterdam.

Aangekomen in Buenos Aires zagen we al snel dat dit een prima stad was om de eerste dagen van onze reis te starten. We reizen het liefst door de natuur en proberen steden vaak te ontwijken maar Buenos Aires hebben we toch op dag 1 helemaal bekeken.

Tigre Delta

Op dag 2 hebben we een boottocht gemaakt over de Tigre Delta. Deze ligt ongeveer 30 kilometer van de stad af. Je kan hier prima met de trein komen en voor een dagje de stad inruilen voor natuur is dit een goeie activiteit.

Normaal ga ik altijd supervoorbereid op reis maar wat ons bezield heeft om geen enkele dollar mee te nemen naar dit land vragen we ons nog steeds af maar afijn, pinnen kunnen we overal! Niet dus. Door de inflatie in Argentinië kun je maximaal 4000 peso’s (100 euro) pinnen en per transactie betaal je € 10,75 aan provisie kosten … Oh ja en dollars zijn nergens te krijgen in Argentinië! We moesten al onze excursies contant en in dollars betalen en ik schoot lichtelijk in de stress: hoe komen we in godsnaam aan +/- 1000 dollar?????

Uruguay

Ik kwam er gelukkig snel achter via internet dat je in Uruguay kon pinnen. Mijn eerste gedachte was hoe komen we in vredesnaam in Uruguay? Na een beetje onderzoek en een half uur verder had ik voor de volgende dag 2 tickets voor de boot vanaf Buenos Aires naar Colonia del Sacramento geboekt!

De boot ging om 8:00 ‘s ochtends waarna we om 10:00 ‘s ochtends aankwamen in Uruguay. Eerst natuurlijk op zoek naar een pinautomaat. Na 7 keer pinnen en geen dollars aanwezig begon de moed ons in de schoenen te zakken. Gelukkig konden we bij pinautomaat 8 het gehele bedrag opnemen!

We hebben de rest van de dag lekker rondgelopen in het leuke stadje Colonia del Sacramento. Het doet een beetje Spaans / Portugees aan.

Dit is buiten het dollars pinnen om een superleuke activiteit om te ondernemen vanuit Buenos Aires. Aanrader!

El Calafate

Onze tijd in Buenos Aires zit erop en we vliegen in 3 uurtjes verder naar het zuiden, 2781 kilometer omlaag om precies te zijn!

Perito Moreno Gletsjer

Op onze eerste dag in El calafate gingen we gelijk naar de bekende “highlight” hier, de Peritio Moreno Gletsjer! Het is ongeveer 2 uur rijden vanuit het stadje El Calafate. Onderweg zie je prachtige vergezichten en met een beetje geluk spot je net als ons een aantal Condors!

Aangekomen bij de gletsjer hebben we eerst 2,5 uur gewandeld aan de rand van het meer en de gletsjer. Door de zon smelt het ijs en hoorden we geregeld een gigantische knal. Dit betekent dat er of een enorme scheur in de gletsjer ontstaat of dat er een ijsschots naar beneden valt.

Na de wandeling hadden we een boottocht vlak langs de gletsjer. De boten mogen niet dichterbij dan 300 meter aangezien er rotsen naar beneden vallen. Deze steken 70 meter (lijkt veel lager) uit het water en zitten ook nog 120 meter onder water, dus je kan wel nagaan wat er gebeurd wanneer je hier vlak langs vaart …

Estancia Christina & Upsala Gletsjer

Op dag 2 zijn we met de boot naar Estancia Christina geweest, dit is een ranch helemaal omringd door water, bergen en gletsjers.

We moesten eerst 3 kwartier rijden en vervolgens nog 3 uur met de boot, een soort van “Gert en Elise naar het einde van de wereld” haha.

Maar wat was de boottocht gaaf!! Ik dacht even dat ik in Antarctica beland was. We voeren tussen ijsschotsen in alle soorten en maten door. Wat een onwijs mooie ervaring was dit!

Eenmaal aangekomen op de ranch gingen we met een jeep de berg op. Het laatste half uur moesten we lopen en dit was best pittig want het waaide echt super hard. Dat is schijnbaar normaal in Patagonië en vaak gaat dit samen met regen. Maar gelukkig konden wij lekker genieten van het zonnetje de hele dag! Het landschap was hier bijzonder, een soort van maanlandschap, allerlei rotsen in verschillende kleuren. Het is echt zo apart: het ene moment ben je in een soort van droge woestijn en het andere moment kijk je tegen een gigantische wand van ijs! Boven op de berg hadden we een fantastisch uitzicht over de Upsala gletsjer. Dit is de op twee na grootste gletsjer van Patagonië.

Toen we boven op de berg stonden kwamen er 2 supergrote condors boven ons vliegen, gaaf!!

Dag 3 hadden we een vrije dag gepland staan in El Calafate. We hebben fietsen gehuurd en het stadje rustig bekeken.

Chili

De volgende dag reden we verder richting het zuiden, een stuk door Chili. We hebben in Chili 3 bestemmingen bezocht maar ik zal hier in een later blog uitgebreid over vertellen!

Ushuaia

En toen was het eindelijk zover, op naar het einde van de wereld, Ushuaia! De meest zuidelijke stad ter wereld, maar liefst 3000 kilometer vanaf Buenos Aires en een kleine 1000 kilometer tot Antarctica!

Fin del Mundo

Op onze eerste dag in Ushuaia vertrokken we ‘s ochtends vroeg naar het nationaal park: Tierra de Fuego. Dit park staat bekend om het eindpunt van de wereld en het eindpunt van de Pan American Highway. Hier zijn wij op onze reis door het zuiden ook overheen gereden.

De Pan American Highway begint in Alaska en eindigt in Ushuaia. Deze weg is 18.000 km lang.

In het park hebben we een paar minitrails gelopen en wat uitzichtpunten bekeken, en uiteraard even tot het eindpunt van de wereld gelopen. Hoe vet is dat!

In dit park staat ook het meest zuidelijke postkantoor van de wereld. Je kan hier een stempel in je paspoort halen “Fin del mundo” en dit hebben we uiteraard even gedaan!

Isla Martillo

Op dag 2 vertrokken we richting Isla Martillo, dit is een eiland vol met pinguïns … we dachten: hopelijk zien we er 1 …

We moesten eerst 1,5 uur met de bus door de bergen en werden daarna opgewacht om met een zodiac naar het eiland te varen.

We kwamen aanvaren en zagen al dat het hele strand vol met kleine zwart/witte pinguïns zat, wauw!!

Een stukje verder op het eiland zat een groep Antarctische pinguïns, deze zijn iets groter en veel dikker. Ze kunnen veel beter tegen de kou en trekken in de zomer naar Antarctica.

We hadden wel heel veel geluk en hebben we zelfs een koningspinguïn gezien. Deze zit normaal gesproken alleen in Antarctica maar af en toe raakt er 1 verdwaald en zwemt dan per ongeluk met een andere kolonie mee.

Dit eiland is een beschermd natuurgebied en je mag er maar met maximaal 20 mensen per keer op. We mochten er een uur rond lopen en dat vloog uiteraard voorbij!

Dit was voor mij wel echt het hoogtepunt van de reis. De gletsjers waren supertof, maar toch …  dieren, dat overtreft altijd alles voor mij! Haha!

Buenos Aires – Amsterdam

Vanuit Ushuaia vlogen wij weer terug naar Buenos Aires, en van daaruit weer terug naar Amsterdam. Het was een geweldige reis met veel hoogtepunten!

Elise

Wij zijn een gezin van 4 – Gert(44), Elise (33), Lev(5) & Vik (3) – en we vinden het super leuk om mooie plekjes van de wereld samen te ontdekken! Volgend jaar april gaan we een maand op mini wereldreis met als hoofddoel Nieuw-Zeeland. Vind je het leuk om onze plannen rondom en op deze reis te volgen?? Je vindt ons op Instagram onder de naam “reis.familie”.

In het dagelijks leven ben ik (Elise) kapster en heb een eigen salon!

Het bericht Rondreis door Argentinië en Patagonië! verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

1.  Met de fiets door de Ardennen

Door de Ardennen fietsen kan op meerdere manieren. De snelste route is langs de autoweg, maar je kunt ook voor een van de vele fietspaden kiezen. Ons plan? We gaan dwars door de bossen! We dachten dat we hier wel grotendeels konden fietsen, maar uiteindelijk hebben we vele kilometers moeten lopen. Het gebied was behoorlijk dichtbebost en aan hoogtemeters was ook geen gebrek. Wat deze herinnering onvergetelijk maakt, is de les die erin zit: door de Ardennen fietsen moet je niet onderschatten!

met de fiets door de Ardennen lopen

2.  De rust van Oost-Wallonië

Als je de Ardennen eenmaal hebt gehad, kom je in een ontzettend rustig deel van Oost-Wallonië uit. We hebben dit zowel positief als negatief ervaren.

Heerlijk fietsen

Aan de ene kant is het heerlijk fietsen door de rustige omgeving. We zagen grazende koeien, stromende beekjes en diverse roofvogels. Ook in de dorpjes was het heerlijk rustig. Na steden als Maastricht en Aken konden we hier goed tot rust komen.

Beperkingen

Aan de andere kant had de rust ook nadelen. In tegenstelling tot wat we in Nederland gewend zijn, waren er maar weinig supermarkten, restaurants en hotels in de omgeving. We konden dus niet op elk gewenst moment stoppen met fietsen om eten te kopen of te overnachten. Gelukkig hadden we nog een paar energierepen bij ons, waardoor we in ieder geval genoeg energie hadden om naar een supermarkt te navigeren. Dit kostte ons wel behoorlijk veel extra tijd en kilometers. Uiteindelijk sliepen we bij een B&B in een klein dorpje (Gouvy). Het voelde extra goed om eindelijk een plek te vinden!

de rust van Oost-Wallonië

3.  Het fietspad stopt

De derde herinnering vond plaats in Luxemburg. We waren heerlijk aan het fietsen en hadden bijna ons hotel bereikt. De laatste 8 kilometer hadden we alleen nog een afdaling in de bossen. We rekenden ons al rijk, omdat we dus geen beklimmingen meer hadden. Eenmaal in het dal aangekomen, kwamen we voor een vervelende verrassing te staan. Tegen de oevers van de beek hield het fietspad onmiddellijk op. In de directe omgeving was het dichtbebost, waardoor we niet langs het water verder konden fietsen. We hadden echt geen zin om die hele afdaling terug omhoog te gaan. Ons besluit? Met de fiets aan de hand door de beek lopen. Het was in eerste instantie geen pretje om met vermoeide benen door het stromende water te lopen. Gelukkig bereikten we de overkant al snel. Toen onze natte broeken eenmaal uit waren, konden we er wel om lachen.

het fietspad stopt

Fietsvakantie? Doen!

Al met al raden we iedereen aan om op fietsvakantie te gaan. Juist doordat je soms tegenslagen op je pad krijgt, blijft het spannend, avontuurlijk en leerzaam. Daarnaast kom je op de mooiste plekken die vanuit de auto aan je voorbij gaan. Nederland, Duitsland, België, Luxemburg en Frankrijk hebben ons stuk voor stuk positief verrast.

Heb jij net als Wouter, een heerlijk verhaal over jouw eigen fietsavontuur? wij willen graag alle fietstips en fietsroutes lezen in jouw gastblog voor Ik Wil Reizen.nl!

Wouter

Hoi! Ik ben Wouter Nijland, 21 jaar oud en afkomstig uit Heerlen. Mijn passies? Dat zijn toch wel reizen en fietsen. Een ideale combinatie als je het mij vraagt! Samen met mijn broer maak ik de mooiste fietsreizen door Europa; van de Zwitserse bergen tot de Duitse rivieren. Geloof me, tijdens het fietsen kom je langs de mooiste plekken. Achter elke bocht kan weer een nieuw hoogtepunt schuilen, waardoor het nooit saai wordt. Lijkt dit je wat? Voor handige tips ben je van harte welkom op onze website www.fietsvakantie-europa.nl!

Het bericht Met de fiets van Nederland naar Frankrijk | Een bijzonder avontuur verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

RONDREIZEN

De reden dat ik alleen reis is omdat ik dan zelf alle keuzes kan maken. Over hoe laat ik eet en waar ik heen ga, maar ook over of ik op het laatste moment mijn route verander. Dit zijn opties die lastiger te plannen zijn als je met meerdere mensen op pad bent.

Tijdens deze interrailreis heb ik wel twee reisgenoten gehad die veel van mijn ideeën met mij deelden. Over waar we heen wilden, over wat we gingen eten en over welke trein we wilden nemen bijvoorbeeld.

VERSCHILLEN

Maar er waren ook verschillen  in wat we wilden. Ik heb bijvoorbeeld mijn hele interrailreis zelf gekookt, omdat het anders te veel kost. Filip had daarentegen geld gespaard om goed uit eten te kunnen. Nu werd dit opgelost omdat Filip best voor mij wilde betalen, met als tegendienst dat ik de boodschappen voor de lunch en het ontbijt betaalde. Maar dit bewijst dat er dingen zijn die je het beste van tevoren kan bespreken. Waar ga je eten? Waar ga je slapen? Hoe laat wil je gaan slapen en wat is het laatst en het vroegst dat je in de trein wilt zitten? Zorg ervoor dat je hierover op één lijn zit.

KASSEL

Voor ons was het vroegst dat we in de trein wilden zitten acht uur. We hebben die dag in de trein ontbeten. Dat kwam het best uit.

We waren een dag eerder van Leipzig doorgereisd naar Kassel. Kassel is een stadje waar niet bizar veel te doen is. Het interessantste onderdeel is een gigantische tuin, die dienst doet als stadspark. Het ziet eruit als een gemiddelde kasteeltuin, met als enige probleem dat er geen kasteel is. Hierdoor voelt het geheel als een spooktuin.

Er staat in de tuin een mausoleum op een eilandje. Er is geen manier om hier te komen en je kan er alleen naar kijken. Op de achtergrond hing een groot regenfront, terwijl de zon onderging en er in de richting van ons hostel een kermis stond te knipperen. Achter ons zaten de wasberen in de bladeren te rommelen. Dat was een moment waarop ik blij was dat Filip erbij was, want in mijn eentje had ik daar niet willen lopen.

VERGANE GLORIE

Verder is Kassel vrij lelijk en is er niet zoveel te doen. Bij het station zit een stripboekenmuseum, dat is op zich best leuk en niet al te duur. Verder deed Kassel dienst als een stop onderweg naar Koblenz, waar Filip terug zou gaan naar Nederland en ik met mijn vriendin Esmee door zou gaan.

WAT JE WILT JOH!

Met mensen op vakantie gaan zorgt voor gezelligheid en voor een bepaalde veiligheid. Alleen gaan zorgt voor vrijheid. Uiteindelijk zul je daar tussen moeten kiezen.

Mijn ervaring is dat hostels gezellig en veilig genoeg zijn en dat vrijheid op vakantie dan het fijnst is. Ik ken ook mensen die een hekel hebben aan alleen op vakantie gaan, omdat er niemand is die ze kennen. Dat zul je zelf moeten bedenken.

In Koblenz heb ik Filip op de trein gezet en Esmee van de trein gehaald. Wij gingen met zijn tweeën naar een hotel in Koblenz, als mijn laatste halte voordat ik weer terug ging naar huis.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Samen in de trein verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

≡ Mini-interrail

De twee vrienden die ik ontmoet heb in Duitsland waren allebei op reis met een Deutschlandkarte. Deze is te halen op de website van de Deutsche Bahn.

Als je voor een ticket naar de website gaat, vraagt Deutsche Bahn of je een abonnement wilt afsluiten. Dit is normaal en hier moet je ‘ja’ op zeggen, zolang je maar niet vergeet dit abonnement op te zeggen voor de tiende van de volgende kalendermaand. Anders wordt er nog een keer negenenveertig euro afgeschreven. Bovendien is het aan te raden om het ticket te kopen aan het begin van de maand, omdat deze na een kalendermaand afloopt. Dat betekent dat een ticket dat gekocht is op vijfentwintig augustus even goed afgelopen is op één september als een ticket dat je op drie augustus gekocht hebt.

≡ Beperkingen

Tegenwoordig is het een actie die in Duitsland het hele jaar door geldt, in plaats van alleen in de zomer. Men kan dus altijd een Deutschlandkarte aanschaffen en gebruiken.
Met een Deutschlandkarte kan men niet met de IC’s (de intercity’s), of met de ICE’s (de internationale treinen). Ze gelden enkel voor het regiovervoer, dus de sprinters en de S-Bahn. Dit gaat over het algemeen minder snel en zodoende kan je minder afstand afleggen in een dag dan je met een direct ticket of een interrailpas zou kunnen. Veel van het regiovervoer, behalve de metro en de bus, is al inbegrepen in een interrailpas.

≡ Pünktlich

Mijn ervaring deze vakantie is dat het regiovervoer in Duitsland vaker op tijd rijdt dan de intercity’s en internationale treinen. Geen enkele van mijn regiotreinen is te laat geweest. Daar komt bij dat het prima comfortabele treinen zijn, waar reizen met veel bepakking geen probleem is (je moet er niet in willen verhuizen, maar ik ga ervan uit dat je daarvoor niet op een reisblog bent).

≡ Leipzig

De reis van Berlijn naar Leipzig duurde met het regiovervoer iets meer dan vier uur. Mijn vriend en ik hadden wat films gedownload en onderweg gekeken.
Een voordeel is ook dat de S-Bahn je dichter bij je hostel in de stad kan afzetten. In ons geval, precies voor de deur (van het Five Elements Hostel).
Leipzig is een mooie Duitse stad. Volgens een vriendin van me zijn er twee soorten Duitse steden: Cement Chic en Karel de Grote. Leipzig valt in de categorie Karel de Grote.

Wij hadden niet bizar veel tijd, dus we zijn alleen binnen geweest in het stadsmuseum. Dat zit in het stadhuis. We waren er op dinsdag, wat een goede dag is, want dan is er gratis entree. Hier bewaren ze veel speciale voorwerpen uit de stad.

Helaas hadden we maar een namiddag en een ochtend de tijd, dus we hebben niet heel veel andere dingen gedaan. We zijn wat gaan drinken in een cafétje en hebben de herbouwde kerk aan de Augustusplatz bekeken (een hoek van de stad waar het meer Cement Chic wordt).

De volgende dag zijn we alweer doorgereden, naar het plaatsje Kassel.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Duitsland | Overal naartoe voor negenenveertig euro! verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Ι Berlijn is groot Ι

Om van Berlin Hauptbahnhof naar het restaurant dat we gekozen hadden te komen, waren Filip en ik uiteindelijk al vijfenveertig minuten bezig. Simpeler gezegd: met de voet, zoals veel interrailers gewend zijn, ga je het in Berlijn niet halen. Zorg ervoor dat je een goedkoop drie-in-een metro, bus en S-bahn kaartje kan kopen. Een dagkaart is op het station te krijgen en kost 9,95. Als je ook nog eens student bent, gaat er nog iets af. In de zomer heb je ook de keuze om te reizen met de zogenaamde Deutschland Karte, waarmee je voor negenenveertig euro van al het regiovervoer in Duitsland gebruik kan maken. Op dit ticket kom ik in mijn volgende artikel terug.
Medestudenten vertelden me na terugkomst dat een fiets in Berlijn ook een goede oplossing is. Let dan wel op dat fietspaden in Duitsland niet zo duidelijk zijn als in Nederland en dat de afstanden in Berlijn alsnog ver zijn.

Ι Charlottenburg Ι

Filip en ik vinden het allebei leuk om op bezoek te gaan bij nerdy winkels in vreemde steden. Dit hebben we veel gedaan en we hebben behoorlijk wat koopjes gescoord, maar ik vond dat we ook wat cultuur moesten snuiven. Zodoende heb ik Filip meegenomen naar de paleistuin van kasteel Charlottenburg.
In het kasteel was ik al eens eerder geweest. Het is zeker de moeite waard, maar het is helaas ook dicht op maandag, net zoals veel andere musea in Berlijn – let hierop! Gelukkig is de paleistuin alleen ook al een mooi zicht.

De tuin is begonnen als een keurig bijgehouden tuin in de stijl van de verlichting. Dit betekent dat de paden en struiken recht aangelegd zijn en in mooie vormen zijn neergezet. De tweede helft daarentegen is een ruigere tuin, in Engelse romantische stijl, zoals de Englischer Garten in München (waar de Eysbach door stroomt). Er zijn speeltuintjes en gebouwen in de tuin, waardoor er veel te ontdekken valt door enkel rond te lopen.

Ι Nerds Ι

Berlijn heeft best wat te halen aan winkels voor geeks. Een van de beste winkels voor stripboeken, manga en fantasy is Modern Graphics, waarvan er twee in Berlijn zitten. Allebei deze winkels hebben, naast de voordelige prijzen die je in Duitsland sowieso hebt op dit soort media, ook nog eens een grote tweedehands bak, waardoor boekjes die in Nederland vijftien euro kosten ineens nog maar drie zijn.

Ι Altes Museum Ι

We hadden niet heel veel tijd in Berlijn, al helemaal niet omdat alles zo groot is (Ik weet dat ik het vaak zeg, maar ik was er ondersteboven van!). In de ochtend, voordat we door zouden gaan naar Leipzig, zijn we naar het Altes Museum gegaan. Dit museum ligt op het museumeiland van Berlijn, waar verder onder andere ook het Neues Museum, de grote dom, het Humbold Forum en het Pergamonmuseum liggen. Deze zijn allen de moeite waard én hebben studentenkorting, maar we hadden maar tijd voor eentje.

Dat werd het Altes Museum, waar vooral artefacten uit de Grieks-Romeinse tijd bewaard worden. Mijn favoriete voorwerp is de pot met de afbeelding van Achilles en Ajax, twee oorlogshelden uit de legenden, die een spelletje zitten te spelen terwijl de godin Athena op ze neerkijkt.

Voor Berlijn heb je wat meer dagen nodig dan slechts één, al is het maar omdat je minstens de helft van een van die dagen in de metro zit. Een voordeel van niet zo lang op één plek zitten, daarentegen, is dat je ook niet de druk voelt om alles gedaan te krijgen.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Berlijn | Mein Stadt ist zu laut! verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Oslo – Hamburg

In totaal ben ik 32 uur zonder pauze ‘on the road’ geweest: eerst met de regiobus van Drevsjø naar Elverum, vervolgens van Elverum naar Hamar en tenslotte van Hamar naar Oslo. In Oslo had ik enkele uren ‘rust,’ waarbij ik stiekem een lasagne heb opgewarmd in het hostel waarin ik niet meer sliep en vervolgens heb gewacht bij het busstation. Om hier te komen vanuit het centraal station moet je eerst door een paar behoorlijk vage gangen, maar het busstation zelf is heel fijn (en de wifi razendsnel).

De bus van Oslo naar Hamburg was een rit van zestien uur. In het hoogseizoen heb ik hier zo’n tachtig euro voor betaald.

Iedereen aan boord

Ik vind de FlixBus goed te doen. Ik kies vaak wel een rit die ‘s avonds vertrekt en ‘s ochtends aankomt. Niet dat je echt slaapt in de FlixBus, maar zo van elf tot acht doe je vaak toch een beetje alsof. Als je precies rond deze tijden in de bus zit, is de rit een stuk minder vervelend dan overdag.

Zorg ervoor dat je dan wel te eten bij je hebt. Vaak kan je bij de buschauffeur snacks en drinken kopen, maar geen echte broodjes. Op overpriced chips overleven is niet leuk als je ook van tevoren op het station even een broodje kan scoren.

FlixBussen hebben wel een toilet. Neem voor de zekerheid maar wel je eigen zakdoekjes en handgel mee. Je tanden poetsen kan in deze hokjes vaak nét. Maar je kon op de veerpont tussen Denemarken en Duitsland zien wie er in de FlixBus meereed aan wie er in de toiletten zijn tanden stond te poetsen en make-up stond te doen.

 Slapen

 Eigenlijk geldt voor de FlixBus hetzelfde als voor hostels: het is niet jouw auto. Dus gedraag je netjes, maar cijfer jezelf ook niet weg.
Zelf heb ik zowaar geslapen (nadruk op het woordje ‘slapen,’ wat toch wat anders is dan ‘uitrusten’) in de FlixBus, met behulp van mijn trouwe oordopjes en slaapmaskertje. Je kan je stoel bovendien iets achterover zetten, waardoor je min of meer kan liggen.
Ik werd elke halte wakker. Dat ik geslapen had wist ik doordat er vanaf Göteborg een man naast me zat die, toen ik mijn ogen open deed in Kopenhagen, ineens weg was, terwijl ik aan het gangpad zat. Nog alle lof naar hem dat hij zo stil over me heen geklommen is om zijn sigaret te roken.

De ervaring van veel mensen met slapen in de FlixBus is dat ze even op hun telefoon kijken als het een uur is alvorens hun ogen te sluiten. De volgende keer dat je je telefoon pakt is het ineens half vijf en dan weet je dat je toch even weg moet zijn geweest.

De FlixBus is de ultieme ‘verwacht niet te veel en dan is het oké.’ De FlixBus vertrekt op rare tijden en heeft absoluut geen luxe. Daardoor is het zo goedkoop en het brengt je relatief snel naar waar je moet zijn.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Van Drevsjø naar Berlijn | FlixBusje komt zo verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Ø Bussen?

Het meisje waarmee ik in Uppsala op de kamer lag, Sylvia, ging een dag voor mij naar Karlstad. Zij stelde me ervan op de hoogte dat de reis op een gegeven moment met de bus verder ging, omdat er tussen Karlstad en Stockholm aan het spoor gewerkt werd. Op zich ging deze busreis heel soepel, maar het was fijn om het vooraf te weten. Het is een extra overstap, iets wat je als interrailer liever vermijdt.

Ø Afgezette tunnels

Daarna bleek er in Karlstad zelf ook aan de weg gewerkt te worden. Het hostel ligt op een verhoging, maar er ging geen bus die kant op. Daarbij was de normale voetgangerstunnel afgesloten, waardoor ik met bepakking en al tien minuten om moest lopen. Pas later kwam ik erachter dat er ook een voetpad langs de autoweg ging. Ik raad aan om, als je naar het Karlstad Sport Hostel gaat, deze brug te nemen, ondanks dat het er op Google Maps twijfelachtig uitziet.

Ø Lelijke mooie hostels

Als Uppsala een mooie, maar lelijke stad was, dan lagen Sylvia en ik nu in een mooi, maar lelijk hostel. Het zag er van buiten prachtig uit en had chique ramen, maar tegelijkertijd zaten er ook gaten in de badkamermuur.

Voor het avondeten hebben Sylvia en ik tosti’s gemaakt. Tosti’s met alleen kaas en boter, maar ook speciale tosti’s met feta, pesto en tomaat. We hebben ze gebakken in de pan.
Interrailen is niet enkelzijdig. Soms heb je een geweldige ervaring in een bar of bij een museum. Soms zijn de mooiste tijden de momenten waarop je samen tosti’s bakt in de keuken van je hostel.

Ø Ijs op het ‚strand‘

Door de onhandige ligging van het hostel duurde het vijftien minuten om de stad in te lopen. Tijd om de musea te bezoeken was er zodoende niet meer.

We hebben langs het water gelopen en een ijsje gehaald, tegen Scandinavische prijs, en deze op een klein strandje opgegeten. We zaten te praten over reizen, het studentenleven en zenuwen. Het drong tot me door dat ik eigenlijk toch gekregen had wat ik wilde. Ik zat aan het water, met een ijsje.

Ø Praten in de regen

Helaas begon het snel daarna te regenen. We zijn teruggegaan naar het hostel en hebben daarna tot half twaalf ‘s avonds gepraat, over van alles en nog wat, ondanks dat Sylvia om half acht moest opstaan. Het was een gesprek dat op ons allebei diepe impact gemaakt heeft, en nee, ik ga niet zeggen waar het over ging. Sommige dingen zijn voor mij alleen.

Ø Trein naar Oslo

De volgende dag namen Sylvia en ik afscheid en gingen we ieder onze eigen weg, zij naar Göteborg, ik naar Oslo. Als je vanuit Karlstad naar Oslo wilt, dan moet je over Oxnered. Er is geen enkele plek op aarde waarvan je minder het gevoel krijgt dat er een internationale trein langs rijdt dan Oxnered. Er is daar niks, maar dan ook helemaal niks. De trein kwam wel, op tijd. Drie uur later reed ik Oslo binnen. Na Odense, Stockholm en Uppsala was Oslo anders. Spannender, vreemder en vooral veel, veel groter.

Interrailen brengt je niet altijd op de mooiste plekken maar zoals Roos het zegt, soms is de ervaring en de beleving belangrijker dan chique gebouwen of prachtige natuur!  

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Zweden | Er is niemand in Karlstad! verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.