Salento Valle de Cocora

Fiesta in Salento

Salento is een kleurrijk koloniaal stadje in de koffieregio. Naast koffie kom je hier voor een hike in de Cocoravallei. Willys Jeeps staan op het plein om je erheen te brengen, vol = vertrek.

Als ik aankom, is Salento zich aan het opmaken voor het Halloweenweekend. Er is een optocht door de straten, het plein heeft extra terrassen en vele Colombianen zijn verkleed. Langzaam loopt het stadje vol, alle koffieboeren en andere buitenlui lijken hiernaartoe te zijn gekomen. De hike met de grootste palmbomen van de wereld (60 meter), watervallen en kolibries doen we een dagje later. Een volksfeestje is altijd leuk.

Tejo players

Explosief wedstrijdje

Struinend door feestend Salento, hoor ik een hoop vrolijkheid uit een deuropening komen. Cancha tejo staat erboven, ik ga op onderzoek uit. Tejo blijkt de volkssport van Colombia te zijn.

Is tejo sport of spel? De hoofdingrediënten zijn buskruit en bier, dus ik hou het op spel. Je gooit een zware ijzeren schijf over een vijftien meter lange baan waarbij je aan de andere kant een ijzeren ring met buskruit probeert te raken. Wanneer je zo’n bullseye raakt dan ontploft het, zo scoor je de maximale punten. Ervoor, tijdens en erna drink je bier.

Cancha de Tejo

Al observerend begin ik met het makkelijke deel, een biertje. Daarna waag ik me op het probeerbaantje van vijf meter. Zoals zo vaak, ontdek ik geen verborgen talent in mijzelf, uitleg en aanmoedigingen ten spijt; ik gooi te zacht, te hard, te scheef. Ook mijn man blijkt geen tejo-gave te bezitten. Om er toch met een knaller uit te gaan, gooit hij vanaf zo’n 20 centimeter op de ring en jawel BOEM! Toch zit het gevaar van deze sport niet in het buskruit, maar meer in de dronken mannen die met metalen schijven gooien.

Buenaventura – boot naar Ladrilleros

Geluk in Buenaventura

Een andere stad die ik aandoe, is de rauwe havenstad Buenaventura dat, vrij vertaald, geluk betekent maar eigenlijk altijd code rood meekrijgt van de Nederlandse overheid. Heb je geluk nodig in deze stad of heb je geluk dat je hier mag zijn? Het park aan de waterkant is een en al gezelligheid. Het leger en de politie zijn in groten getale aanwezig, wat geen afbreuk doet aan de feestvreugde.

We zijn hier om neer te strijken in strandparadijsje Ladrilleros in Valle de Cauca. Dus na een avondje gezelligheid zoek ik, de volgende ochtend, het bootje ernaartoe.

Ladrilleros kust

Ladrilleros aan zee

Eenmaal aangekomen, zie ik geen paradijsje, ik zie zelfs helemaal geen strand. Men zegt dat het strand straks komt. Ik moet lachen maar begrijp dat ik op laag water moet wachten. Natuurlijk komt het goed met een leuk huisje inclusief zeezicht en bij eb ook strandzicht.

Ik had wat anders verwacht omdat dit een populair uitje is van de Colombianen. Er was niet zoveel, een winkel plus wat simpele eethuisjes en het geprezen Playa de Barra lag een glibberige wandeling verder. November bleek niet de goede tijd. Alhoewel, ik heb heerlijk gewandeld, beetje met de locals gekletst en lekker gegeten. Het is zo’n plek die je gaat waarderen als je er een tijdje bent.

Ruta Nacional – eethuisje met worst

Oponthoud op de Ruta Nacional

Terug in Buenaventura is de bus al weg. We checken in bij het hotel en gaan weer naar de waterkant. De volgende ochtend checken we uit en een half uurtje later weer in. Door demonstraties staat de enige uitvalsweg van Buenaventura volledig stil. Kilometerslange rijen vrachtauto’s en ander verkeer kunnen geen kant op. Nu maar hopen dat het niet de hele week duurt.

De protesten zijn de dag nadien opgeheven. Ik pak alsnog een taxi richting San Cipriano. De chauffeur stopt om te tanken en roept me iets toe. Ik denk dat hij alvast geld wil om te kunnen tanken, dat gebeurt wel vaker. Het geld wordt weggewuifd en een vermakelijke sketch volgt. O, ik moet gewoon uitstappen vanwege veiligheid tijdens het tanken. Ik vraag me af of het zoveel veiliger is als ik er pal naast sta, maar regels zijn regels. Ook weken later, als een nachtbus midden in de nacht moet tanken, wordt iedereen wakker gemaakt en hup eruit.

De motormuizen van San Cipriano

De reis is mooier dan de bestemming is een gevleugelde uitspraak. Letterlijk gaat dat niet altijd op, maar nu wel. Hoe mooi de bestemming ook was, de reis was het hoogtepunt.

Uiteraard heb ik het niet over het taxiritje. Het laatste stuk vanaf Cordoba heeft geen weg, wel een ongebruikte spoorlijn. Daar zijn ze heel innovatief mee aan de slag gegaan. Karretjes met houten bankjes, aangedreven door een motorfiets, rijden je in twintig minuten naar San Cipriano. Ze noemen ze brujitas (kleine heksen).

Het is een enkelspoor, dus hoelang twintig minuten echt duren is afhankelijk van het aantal tegenliggers. Iedere keer moet een van de twee eraf. Het is een geweldige unieke manier om je te verplaatsen. San Cipriano heeft wat eethuisjes en simpele overnachtingsmogelijkheden, maar vooral prachtige natuur om te wandelen of voor tubing (met band de rivier af).

Kunst – Cultuur – Natuur

Colombia is de moeite waard, van ruige jungle tot paradijselijke stranden, van kleurrijke koloniale steden tot de miljoenen stad Bogota waarbij ik het oude centrum verrassend ontspannen vond met mooie musea (check Botero). Natuurlijk is niet alles rozengeur en maneschijn, er is criminaliteit veelal door drugs en armoede.

Laat je er niet door weerhouden. Colombia is spectaculair.

Nancy

Een Rotterdamse die op Scheveningen woont. Het vakantiegevoel is hier nooit ver weg, maar ik ga er ook graag op uit. Na bijna zo’n honderd landen te hebben bezocht, is er nog steeds geen onbetwistbare favoriet. Een goed excuus om te blijven ontdekken. De overweldigende natuur of overvolle steden, reizen is altijd heerlijk. Je hoeft niet ver, mensen ontmoeten in een interessante omgeving, dat is waar het voor mij om draait.

Het bericht Colombia | Zuid-Amerika op zijn best verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

∫ ∫ Toverland

We zijn eerst met z’n drieën – Filip, Esmee en ik – naar de ontzettend rommelige nerdwinkel Zeitgeist geweest. Deze winkel staat helemaal vol met manga, comics, fantasy-boeken, bordspellen, en nog veel meer. Op de website is wel te zien dat de winkel nettere dagen gekend heeft. Op het moment is het al een queeste om door de gangpaden te lopen, vanwege alle losse stapeltjes en ongeorganiseerde papieren.

∫ ∫ Hotel auf die höhe

Daarna hebben we Filip op de trein terug naar Nederland gezet en zijn Esmee en ik naar het Hotel auf die Höhe gegaan. Dit kan met de auto en met bus 51. De bus staat niet aangegeven op google maps, maar het hotel is dus wel degelijk bereikbaar met het openbaar vervoer.

Esmee en ik noemden het een ‘Henk-en-Gerda’ hotel. Niet heel interessant voor de gemiddelde student, maar wij wilden eigenlijk alleen maar boekjes lezen en kletsen, dus het was prima. Het ontbijtbuffet was bovendien van topkwaliteit.

∫ ∫ Festung Ehrenbreitstein

De volgende dag hebben we onze ticket verzilverd voor een boottocht naar die Deutsche Ecke en de toegang tot Festung Ehrenbreitstein.

Als je naar het fort wilt, neem hier dan flink de tijd voor. Het is drie keer zo groot als je denkt. Je komt binnen in het grootste museum, waar ze naast een tentoonstelling over het fort ook wisseltentoonstellingen hebben. Ondanks dat die allemaal heel goed zijn, zou ik hier niet te lang blijven hangen. Verderop in het fort zitten een heel hostel, meerdere restaurants, een prehistorisch museum over de mensen die duizenden jaren geleden in Koblenz woonden, opstellingen van harnassen en vlaggen die in het fort stonden, en nog veel meer dat Esmee en ik waarschijnlijk gemist hebben. Vergeet vooral niet van het uitzicht te genieten.

∫ ∫ Riesehappe

Je kan van het fort wandelend of met de kabelbaan naar beneden.  Ik was in mijn eentje waarschijnlijk gaan lopen, maar Esmee zag dat niet zitten, dus gingen we met de kabelbaan.

Weer terug beneden zag ik dat er een ijskraampje stond. Toen moest ik even iets rechtzetten. De laatste keer dat ik in Koblenz was, had ik namelijk een eetstoornis. Een extra ijsje jaagde me in die tijd de stuipen op het lijf. Dat deed het nu niet meer.

Dus, een extra ijsje, niet alleen voor mij, maar ook voor het meisje van vier jaar geleden. Omdat het toch goed is gekomen.

∫ ∫ Lummelen

Na het fort uitgeplozen te hebben waren we zo moe dat we nog wat winkeltjes doorgesloft zijn en vervolgens zijn gaan eten bij een goedkope Thai. Daarna zijn we in het hotel in bed geploft. Praten, colaatje drinken aan de bar, boekje lezen; allemaal prima. Ik heb het eerder gezegd: soms zijn de hoogtepunten van je reis je bezoekjes aan de disco. Soms zijn het de tosti’s in het hostel en de colaatjes aan de bar in een hotel van vergane glorie.

Toen zette de realiteit wel in: dat ik weer terug naar huis ging, de volgende ochtend, na een maand op reis geweest te zijn.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Kalmpjes aan in Koblenz verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Ω Heel simpel gezegd: zo weinig mogelijk

Als interrailer reis je per definitie met de trein. Dit betekent dat je geen eindeloze hoeveelheid bagage mee kan nemen. Het maximum is een grote rugzak of koffer en een handbagagetas. Anders wordt het te veel slepen en te veel in de gaten houden.

Dit betekent dat je goed moet opletten wat je allemaal meeneemt. De ervaring leert dat je een outfit die je thuis misschien twee dagen zou dragen, op vakantie wel vier dagen achter elkaar aan hebt. Neem dus niet te veel kleren mee. Download je boeken, tickets en spelletjes op je telefoon. Elke trein heeft wel een stopcontact dezer dagen. Neem ook niet te veel toiletartikelen mee; je gebruikt het gewoon niet.

Ω Wat moet je dan wél bij je hebben?

De meeste hostels bieden de mogelijkheid om een handdoek en slotjes voor een kluisje te huren. Makkelijker is het om deze wel zelf mee te nemen, tenzij je het niet erg vindt om meer geld uit te geven.
Bovendien wil je wasmiddel bij je hebben. Dit zorgt ervoor dat je minder kleding mee hoeft te nemen en elk hostel heeft wel een waskamer.
Nog een must-have zijn hersluitbare plastic zakjes. Deze zijn bruikbaar om eten veilig te houden, flessen ervan te weerhouden om te gaan lekken en om natte kleding apart te houden van de rest van je spullen.

Ω En hóe neem je dat dan mee?

De meeste interrailers hebben een grote backpack. Eentje met veel vakjes en bandjes, waar lekker veel in past. Dat is ook het handigst, omdat je hem op je rug kan hangen, waardoor je je handen vrij hebt. Als je hem goed inpakt, in laagjes, hangt hij ook goed in balans. Een nadeel is wel dat je ontzettend last krijgt van je rug. Zoals mijn vriendin Esmee zei toen we in Koblenz waren: ‘meid, ik kan je rugzak in je rug voelen.’
Doordat je in de trein zit, hoef je je rugzak niet veel te dragen, waardoor dit nauwelijks nog een nadeel is.
Anderen hadden een rolkoffer bij zich. Dit kan ook, je bent alleen minder in balans (Alle gewicht hangt aan één arm) en het is meer gedoe met slepen. Je spaart wel je rug, en je hoeft niet vijf minuten voordat je bij het station aankomt al beginnen met je topzware rugzak op je rug te heisen.

Ω Kleine tasjes

Verder is het ook handig om een handbagage tas bij je te hebben. Zelf hield ik deze tas op reisdagen in mijn grote rugzak, terwijl ik spullen die ik in de trein nodig had bovenop ingepakt had. Met nog een tasje lopen vond ik onhandig.
Wel had ik een heuptasje om, met daarin de belangrijkste dingen: mijn paspoort, de sleutel van het hostel, een pen, eventueel een fysiek vervoersbewijs en, het aller- aller- belangrijkste: een flesje handgel. Waar je ook op bezuinigt als je gaat inpakken: doe het niet op antibacteriële handgel. Ik zie nu pas dat ik in mijn hele artikelenserie nog geen enkele keer de antibacteriële handgel genoemd heb. Duizendmaal mijn excuses daarvoor, want als interrailer wil je nooit, nooit, nooit je handgel thuis vergeten!

Zo zit het dus, met inpakken en met je bagage. Zo weinig mogelijk, in een zo handig mogelijke tas. En zorg ervoor dat je wat ruimte overhoudt voor eten of eventuele souvenirs!

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Bagagedrager (dat ben jij) verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Oslo – Hamburg

In totaal ben ik 32 uur zonder pauze ‘on the road’ geweest: eerst met de regiobus van Drevsjø naar Elverum, vervolgens van Elverum naar Hamar en tenslotte van Hamar naar Oslo. In Oslo had ik enkele uren ‘rust,’ waarbij ik stiekem een lasagne heb opgewarmd in het hostel waarin ik niet meer sliep en vervolgens heb gewacht bij het busstation. Om hier te komen vanuit het centraal station moet je eerst door een paar behoorlijk vage gangen, maar het busstation zelf is heel fijn (en de wifi razendsnel).

De bus van Oslo naar Hamburg was een rit van zestien uur. In het hoogseizoen heb ik hier zo’n tachtig euro voor betaald.

Iedereen aan boord

Ik vind de FlixBus goed te doen. Ik kies vaak wel een rit die ‘s avonds vertrekt en ‘s ochtends aankomt. Niet dat je echt slaapt in de FlixBus, maar zo van elf tot acht doe je vaak toch een beetje alsof. Als je precies rond deze tijden in de bus zit, is de rit een stuk minder vervelend dan overdag.

Zorg ervoor dat je dan wel te eten bij je hebt. Vaak kan je bij de buschauffeur snacks en drinken kopen, maar geen echte broodjes. Op overpriced chips overleven is niet leuk als je ook van tevoren op het station even een broodje kan scoren.

FlixBussen hebben wel een toilet. Neem voor de zekerheid maar wel je eigen zakdoekjes en handgel mee. Je tanden poetsen kan in deze hokjes vaak nét. Maar je kon op de veerpont tussen Denemarken en Duitsland zien wie er in de FlixBus meereed aan wie er in de toiletten zijn tanden stond te poetsen en make-up stond te doen.

 Slapen

 Eigenlijk geldt voor de FlixBus hetzelfde als voor hostels: het is niet jouw auto. Dus gedraag je netjes, maar cijfer jezelf ook niet weg.
Zelf heb ik zowaar geslapen (nadruk op het woordje ‘slapen,’ wat toch wat anders is dan ‘uitrusten’) in de FlixBus, met behulp van mijn trouwe oordopjes en slaapmaskertje. Je kan je stoel bovendien iets achterover zetten, waardoor je min of meer kan liggen.
Ik werd elke halte wakker. Dat ik geslapen had wist ik doordat er vanaf Göteborg een man naast me zat die, toen ik mijn ogen open deed in Kopenhagen, ineens weg was, terwijl ik aan het gangpad zat. Nog alle lof naar hem dat hij zo stil over me heen geklommen is om zijn sigaret te roken.

De ervaring van veel mensen met slapen in de FlixBus is dat ze even op hun telefoon kijken als het een uur is alvorens hun ogen te sluiten. De volgende keer dat je je telefoon pakt is het ineens half vijf en dan weet je dat je toch even weg moet zijn geweest.

De FlixBus is de ultieme ‘verwacht niet te veel en dan is het oké.’ De FlixBus vertrekt op rare tijden en heeft absoluut geen luxe. Daardoor is het zo goedkoop en het brengt je relatief snel naar waar je moet zijn.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Van Drevsjø naar Berlijn | FlixBusje komt zo verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Het recht om te zwerven

Eigenlijk is het heel simpel: in Noorwegen mag iedereen die het wil, gebruik maken van alle fiets- en wandelpaden, zwemmen en varen op alle meren, vissen (zei het met een licentie), een kampvuur maken op de aangewezen plekken, wildkamperen en bessen en andere natuurlijke producten plukken. Dit recht is bij wet beschermd.

Natuurlijk gaat dit, net zoals bij hostels, twee kanten uit: je mag van de natuur gebruikmaken, maar wees er wel netjes mee. Het is dus niet de bedoeling dat je dieren verstoort, vuur sticht op plekken waar dit niet kan en vist zonder licentie. Anders dan dat ben je vrij om te gaan en te staan waar je wilt en hierom alleen al is Noorwegen een erg geliefd land bij fietsers, mountainbikers en hikers.

Autoweg

Ida’s auto had pech. Nu kom je op het platteland in Noorwegen niet zo ver zonder auto (naar de supermarkt wordt al een hele kluif), dus daar moest onmiddellijk naar gekeken worden. Er is wel een garage in Drevsjø, maar deze zat volgeboekt. Dus gingen we naar de dichtstbijzijnde andere garage, in Rorøs, twee uur verderop.

Het was een prachtige rit, dus mij hoor je niet klagen. Hoe meer bergen, rendieren en meren ik kan zien, hoe gelukkiger ik word.

Rorøs

Rorøs is een oud mijnwerkersdorp. Van de zeventiende eeuw tot aan 1977 werd hier koper ontgonnen. Op het moment staan er nog enkele oude huisjes en liggen er grote hopen oud afval uit de mijnen. De heuvels zijn onderdeel van het cultureel erfgoed en elk jaar wordt hier een toneelstuk opgevoerd. Het stuk gaat over hoe twee vrouwen het stadje gered hebben van de Zweden door twee boodschappers te verleiden.

Er ligt een museum, met informatie over het dorp en de mijnen. De eerste verdieping, met basisinformatie, is gratis te bezoeken. Voor de tweede verdieping moet men betalen, maar het is een schappelijke prijs waar voor de gemiddelde interrailer ook nog studentenkorting bovenop komt. Zelf heb ik dit niet gedaan, omdat een vriendin van Ida een rondleiding gaf.

Kunstgalerijen

Rorøs is bovendien een kunstzinnig stadje. De beste – aldus Ida, en ik ben het toch wel een beetje met haar eens – is Lysgaard, van een kunstenaar die potjes en bekertjes verkoopt. Mooie, normale, en enigszins suggestieve. Hij maakt het allemaal zelf in een werkplaats en gallerij die eruitziet alsof hij uit Alice in Wonderland zou kunnen komen, met spiegels aan het plafond, kaleidoscopen in de muur en zogenaamde ‘hoeden.’ Het is het waard om, als je Rorøs bezoekt, hier een stop te maken.

Stilte

Na Røros heb ik mijn spullen in Ida’s huis achtergelaten en ben ik een rondje gaan lopen.

Halverwege ben ik gaan zitten om naar de bergen in de verte te kijken. Soms kun je begrijpen waarom mensen vroeger dachten dat er reuzen en dwergen bestonden. In de verte lag een berg die exact de vorm had van een slapende reus. Zo noemde ik hem dan ook maar.

Soms vraag ik me af wat ik allemaal zal onthouden van een bepaald moment. Die gedachte ging ook daar aan het meer door mijn hoofd. Dit specifieke moment zal ik wel een tijdje bewaren, verwacht ik.

De volgende dag nam ik de bus terug… nou ja, terug. De volgende dag begon voor mij een marathon van Drevsjø helemaal naar Berlijn, een tocht die in totaal 32 uur duurde.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Rorøs | Somewhere in de middle of nowhere verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

∇ Online vrienden

Heel snel, voordat ik verder ga over Drevsjø: er zijn wel voorzorgsmaatregelen die ik neem bij het ontmoeten van online mensen. Niet je volledige naam geven en altijd eerst ontmoeten bij een openbare plek zijn het belangrijkst. Het liefst ontmoet je mensen bij een station, waar je altijd weer weg kan. Kan dat niet, omdat je in the middle of nowhere in Noorwegen bent bijvoorbeeld, is een supermarkt ook een mogelijkheid. Simpel gezegd: een plek waar je niet alleen bent.

∇ Noorse bussen

Het Noorse platteland is zonder auto moeilijk bereikbaar. Om vanuit Oslo in het dorp Drevsjø te komen moest ik eerst met de trein naar het stadje Hamar, daarna met de bus naar de plaats Elverum, om vervolgens vanuit Elverum nog een bus te nemen, eentje die eens in de vijf uur vertrekt.

Wel had ik het geluk dat er een actie gold in de zomer waardoor mijn buskaartje maar tien kronen was, of 90 cent. Normaal (normaal als in, wanneer de kinderen uit het gebied naar school moeten) is het duurder.

∇ Drevsjø

Eigenlijk logeerde ik geeneens echt in Drevsjø, maar dit is wel het plaatsje dat voor de omliggende gehuchten, waar Ida woont, een regiofunctie heeft. Daarmee bedoel ik dat er een supermarkt, een bushalte en een pizzatent zijn.

Het eerste wat me opviel is dat het in het gebied zo stil was. Zelfs op het platteland is het in Nederland onmogelijk om het zo stil te krijgen. Het tweede wat me opviel is dat er zomaar rendieren lopen, zoals dat er in Nederlandse steden meeuwen over straat waggelen. Voor niks bang, midden op straat, en met een air alsof ze de grond waarop ze lopen bezitten.

∇ Afstand

Die avond hebben we een korte wandeling gemaakt, gekletst en pizza gegeten. De dag daarna hebben we rustig ontbeten. Ik had een pot speculoos meegenomen en Ida had voor mij bruine kaas en bergbraambessenjam. De jam had ze zelf gemaakt. De jam was lekker, zoet en een beetje zuur. De kaas verwarde me vooral. Het heeft de kleur van speculoos, maar smaakt een beetje zoet-zoutig. Verder hadden we nog zalm en roomkaas, iets wat altijd goed smaakt.

∇ Bezoekerscentrum

Ida werkt bij een bezoekerscentrum ongeveer vijfenveertig minuten van Drevsjø. Waar je in Nederland in vijfenveertig minuten heen en weer kan zijn tussen twee steden, is het in Noorwegen slechts de afstand tussen een werk- en een woonplek. Het voordeel is dat de weg minder saai is. In plaats van polders, zie je hier bergen, meren en bossen.

De naam van het bezoekerscentrum is Visitor Center National Park Femundsmarka, Gutulia. Een bezoekerscentrum kan je het best zien als een faciliteit waar je informatie kan vinden over wandelpaden, de plaatselijke flora en fauna, plaatselijke regels en waar je een visserslicentie kan kopen als dat wilt. Daarnaast heeft dit bezoekerscentrum een mooie tentoonstelling.

Noorwegen is aantrekkelijk voor natuurliefhebbers, door zowel de prachtige omgeving als door ‘het recht om te zwerven.’ Hierover vertel ik in het volgende artikel meer.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Drevsjø | Op bezoek bij de rendieren verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

 Interrail

 De treintickets van Interrail zijn spotgoedkoop. Beter kan ik het niet zeggen.
Ik heb dit jaar het duurste ticket dat er is, gekocht: 660 euro. Daarmee kan ik drie maanden lang onbeperkt reizen. Ter vergelijking: een enkeltje van Utrecht naar Keulen (een ritje van zo’n drie uur) kost al 50 euro. Je haalt het er makkelijk uit.
Een Interrail Pas kan men online of fysiek krijgen. Ik raad aan om de kaart online op de telefoon te houden. Hierdoor kan deze niet kwijtraken en kan je online checken welke treinen wanneer vertrekken. Deze kan je dan altijd nog aanpassen als de dienstregeling verandert. Dat gezegd, check de treinen altijd op de app of de website van de maatschappij die de trein aanbiedt – deze informatie is leidend en kan afwijken van de informatie op de Interrail-app.

Voor een paar euro extra per treinrit kan je reserveren. Het hangt een beetje af van het land waarin je wilt reizen of dit handig is of niet, maar daar schrijf ik in de volgende artikelen meer over.

Hostels

Omdat veel interrailers jongeren zijn, hebben ze in de meeste gevallen weinig tot geen geld. Hierdoor slapen ze vaak in hostels.
Nu is prijs niet de enige reden dat hostels populair zijn onder interrailers. Het is ook gewoon gezellig! Op één stop van mijn reis, in Odense, zat ik per ongeluk in een budgethotel in plaats van in een hostel. Ik werd er ronduit verdrietig van. Waar waren de mensen om me heen om iets mee te gaan drinken of om gewoon even mee te praten?
Wel handig om te weten is dat in de meeste hostels Engels als voertaal geldt, tenzij je toevallig iemand tegenkomt die Nederlands praat.

Eten

 Interrailers hebben, zoals ik al zei, geen geld. Zodoende koken ze veel zelf.
Ik heb mijn hele vakantie rondgezeuld met pasta, een pot saus, brood en ham in mijn rugtas. Elk hostel heeft wel een keuken en een koelkast waar gasten, zonder extra kosten, gebruik van kunnen maken. Een enkele keer moest ik borg betalen voor mijn keukengerei. Dit is, opnieuw, ook gewoon heel erg gezellig!

Activiteiten

 Goh, maar als interrailers geen geld hebben, wat doen ze dan?
Onder andere zoeken ze de dingen in een stad waar geen extra kosten bij komen kijken. Zo kom je op plekken waar niet iedereen zomaar terechtkomt. Daarnaast heeft de gemiddelde interrailer net iets meer budget dan berekend – zodoende is er altijd wat extra geld voor een hele bijzondere ervaring of een avond uiteten met andere interrailers.

Enthousiast geworden? Of juist helemaal niet, maar heb je wel morbide interesse? Volg dan mijn serie, waarin ik over de ins-en-outs van Interrail vertel en mijn avonturen beschrijf. Ik hoop dat je er van geniet!

Meer over deze alternatieve reismanier lezen? Klik dan door naar deze blog voor meer tips en tricks!

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Roos interrailt! verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

§ Voorbereiding

Vanaf Quito neem je de bus naar Latacunga. Dit duurt ongeveer twee uur, en kost tussen de 2 à 3 dollar. Eenmaal aangekomen in Latacunga kan je het beste een nachtje in een hotel of een hostel verblijven, zodat je de volgende ochtend vroeg de bus kan nemen naar het startpunt van de hike. In veel hostels of hotels kun je bagage achterlaten, zodat je niet alles hoeft mee te slepen tijdens het lopen.

§ Dag 1

Het is goed om te weten dat je de loop twee kanten op kan lopen. Het meest aangeraden is om in Sigchos te beginnen, zodat je op het einde van de hike bij een prachtig kratermeer uitkomt. Het is wel goed om te weten dat je deze kant op meer klimt. Mocht je daar niet zoveel zin in hebben, dan kan je beter de andere kant op lopen. In Latacunga kan je de bus naar Sigchos nemen, het startpunt van de hike. Vanaf dit rustige dorpje is het 11 kilometer wandelen naar Isinlivi. De wandeling duurt ongeveer 4 uur, en is daarmee de minst zware wandeldag. De eerste nacht verbleef ik in Hostal Taita Cristobal. Ze hadden heerlijke maaltijden en bedden. Daarbij staan er alpaca’s in de tuin!

§ Dag 2

De tweede dag van de hike loop je ongeveer 12 kilometer van Isinlivi naar Chugchilán. Dit gedeelte van de hike is een stuk zwaarder dan de eerste dag. Je doet er ongeveer 5 tot 6 uur over tot je bij de volgende overnachting aankomt. Het hostel waar ik deze nacht verbleef heet Hostal Cloud Forest. In dit hostel is het mogelijk om van een heerlijke Turkse sauna te genieten om je spieren te laten ontspannen. Het diner was wel een tikkeltje aan de weinige kant. Voor mij was het meer dan voldoende, maar mijn mannelijke reisgezellen konden gelukkig een tweede portie krijgen. De kamers kan je verwarmen door houtkachels aan te steken.

§ Dag 3

De derde dag van de Quilotoa loop is het meest lastig. De hoogte en 2 dagen in de benen ga je zeker wel voelen. Wij deden er ongeveer 6 uur over. Wel namen we vaak een kleine pauze, omdat het klimmen op deze hoogte af en toe wel echt zwaar was. Als je een iets betere conditie hebt (of al aan de hoogte gewend bent) kan je het waarschijnlijk een stuk sneller lopen. Uiteindelijk kom je aan bij het kratermeer van de berg, wat echt een prachtig uitzicht is. Vervolgens loop je om de krater heen om bij Quilotoa uit te komen. Daar kan je de bus terug nemen naar Latacunga om je bagage op te halen.

Tips

– Laat je bagage achter bij een hostel of hotel in Latacunga en haal deze later weer op.

– Neem niet te veel spullen mee, handdoeken krijg je bij het hotel.

– Neem genoeg cash mee, je kan namelijk niet met een bankkaart betalen.

– Drink genoeg water en smeer je goed in met zonnebrand.

Interesse in meer verhalen over Zuid-Amerika? Neem dan zeker een kijkje op onze blogpagina over dit kleurrijke en prachtige werelddeel!

Sophie

Hoe kan ik het leven krijgen dat ik wil? Mijn droomleven is op een tropisch strand, met mooie golven en veel avontuurlijke reizen. Ik ben Sophie, antropologe en over het algemeen vaker in het buitenland te vinden dan in Nederland. In mijn twintiger jaren ben ik op zoek om mijn droom te bewerkstelligen. Daarbij kom ik op veel plekken, heb ik vaak geen rooie cent meer te makken, maar maak ik de mooiste avonturen mee en ontmoet ik de meest bijzondere mensen in uiteenlopende culturen. Ik hoop jullie met mijn blogs te inspireren en dromen te kunnen realiseren, door te laten zien hoe ik door het leven ‘reis’.

Het bericht Ecuador | Quilotoa Loop verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

VOLUNTEERING

Ten eerste: vrijwilligerswerk. Ik kan niet genoeg benadrukken hoeveel goedkoper je reis wordt door ergens bij een hostel aan de slag te gaan. In Ecuador kan je genoeg plekken vinden waar je voor een paar weken gratis onderdak en eten kan krijgen in ruil voor een paar uurtjes werken. Zelf heb ik bijna twee maanden bij een Spaanse taalschool activiteiten georganiseerd voor de studenten in ruil voor onderdak en gratis lessen. Niet alleen is dit super goed te doen qua budget, het geeft je ook een inkijk in hoe zo’n onderneming te werk gaat.

WERKEN

Ten tweede is het vinden van een baantje voor een paar weken (of maanden, wat jij wilt) een manier waarop je een zakcentje kan verdienen. Eerlijk is eerlijk, waarschijnlijk is het salaris niet om van de daken te schreeuwen. Aan de andere kant, als je bijvoorbeeld voor een club werkt, kan je waarschijnlijk de hele avond gratis drinken. En je weet, in bier gaat uiteindelijk veel meer geld zitten dan gepland. Tijdens mijn reis in Ecuador heb ik mensen leren kennen die werken als dj, clubpromotors, bartenders, docenten Engels en hotelmedewerkers. Al betaalt het minder dan je gewend bent in Nederland, je hebt ook niet zoveel geld nodig voor je dagelijkse onderhoud.

NETWERKEN

Niets is beter voor je portemonnee dan lokale vrienden die je precies kunnen vertellen waar je de lekkerste lokale gerechten kan eten en waar je moet zijn om je surfboard te halen. Vrienden zijn met locals kan je ervaring in het buitenland compleet omgooien. In plaats van je geld uit te geven aan (te dure) georganiseerde tours, kunnen je nieuwe vrienden je surf-, kook- of Spaanse lessen geven in ruil voor wat jij te bieden hebt. Zo ontdek je de mooiste stranden, de echte cultuur, en bovenal omring je jezelf met inspirerend gezelschap.

TRANSPORTKOSTEN

Transport hoeft niet veel te kosten in een land zoals Ecuador. Desondanks kan het toch een flinke hap uit je budget nemen. Niet alleen omdat je je taxi, bus of vliegtuig betaald, maar ook omdat je elke keer op een nieuwe plek weer moet uitvogelen waar je het voordeligste kan overnachten en eten. Daarbij, als je wat langer op een plek blijft, kan je bijvoorbeeld ook investeren in een skateboard of fiets. Op die manier bespaar je kostbare euro’s op taxi’s en is het ook nog eens beter voor het klimaat.

Ik ben een groot fan van het langer blijven op één plek. Er is veel te zeggen voor zoveel mogelijk plekken bezoeken in een korte periode, vooral als je niet veel vakantiedagen hebt. Toch wil ik de andere kant belichten, waarbij je meer kan halen uit slow travel. Heb je langer de tijd om te reizen, dan kan ik je zeker aanraden om wat langer in dezelfde plaats te verblijven. Door de financiële voordelen van slow travel kan je wellicht zelfs langer reizen dan je had verwacht.

Heb jij ook ervaring met reizen on a budget? Deel je tips en ervaringen in een gastblog voor de lezers van Ik Wil Reizen?

Sophie

Hoe kan ik het leven krijgen dat ik wil? Mijn droomleven is op een tropisch strand, met mooie golven en veel avontuurlijke reizen. Ik ben Sophie, antropologe en over het algemeen vaker in het buitenland te vinden dan in Nederland. In mijn twintiger jaren ben ik op zoek om mijn droom te bewerkstelligen. Daarbij kom ik op veel plekken, heb ik vaak geen rooie cent meer te makken, maar maak ik de mooiste avonturen mee en ontmoet ik de meest bijzondere mensen in uiteenlopende culturen. Ik hoop jullie met mijn blogs te inspireren en dromen te kunnen realiseren, door te laten zien hoe ik door het leven ‘reis’.

Het bericht Ecuador | De financiële voordelen van slow travel verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Ware het niet dat ik met een oog door een brede koker 16 % zie, Iris met een oog 4 % ziet met een beperkt gezichtsveld en Amory, alias Grote G. helemaal stekeblind is.

Enige ervaring hadden wij wel. Enkele jaren geleden liepen wij de Camino Frances. Echter, dit deden wij – als visueel wat minder bedeeld volk – wel met de hulp van een goedziende buddy via de Stichting Camino Anders Bekeken (www.stichtingandersbekeken.nl).

Ook onderschatten wij de moeilijkheidsgraad. De Camino del Norte was totaal andere koek dan de Frances! Het bleek dat elke dag van de Camino del Norte veel zwaarder was dan de zwaarste etappe uit de Frances!

DE VOORBEREIDING

Wij trainden inmiddels al tijden voor de Nijmeegse Vierdaagse en wandelden moeiteloos 40 kilometer. Ook vertoonden we ons minstens drie keer per week op de sportschool en kenden we het klappen van de caminozweep, dachten we.

Bovendien hadden wij ons voorbereid tot we scheel zagen. OK, dat doen we sowieso al, maar je snapt mijn punt.

Vooraf hadden wij ons namelijk alle informatie laten voorlezen. Hoe liep de route, hoe zat het met albergues en waar wilden we naar toe. Van de navigatie-app Komoot werd direct een premium wereldpakket aangekocht, zodat we zelfs door de kleinste zijweggetjes in de achterlanden van Nigeria konden worden geloodst. Navigeren door Noord-Spanje zou dus een eitje moeten zijn (en ja, ik had er ook al mee geoefend en non visueel – dus via spraak – is het echt een fantastische app).

Echter, geen van ons allen had rekening gehouden met een ander bijkomend puntje: we leden alle drie aan de bijzondere irritante aandoening: handicap-onderschatting.

LET’S GO!

Daar stonden we dan, alle drie met onze taststokken, want mijn grote steun en toeverlaat, geleidehond Yoko (https://www.facebook.com/GeleidehondYoko), ging niet mee. Die hitte, Spaanse zwerf-/waakhonden, onbekend terrein, lange wandelafstanden; ik wilde het haar niet aandoen. Fijn voor haar – zij mag immers bij haar oppassers in bed slapen – maar ‘slik’ voor mij.

Anyway, drie stokken met ieder een pukkel op de rug waarvan het formaat uitzonderlijk varieerde (daarover later meer), waren er klaar voor.

*Startpunt: Amsterdam Centraal

Piece of cake, daar komen we allemaal tenslotte regelmatig, en aangezien we twee uur voor vertrek al stonden te popelen op het perron, moest dat goed komen. En inderdaad, we sprongen zo op de trein. Oh ja, maar we hadden plaatsen op nummer. Bij navraag zaten we in de goede wagon, maar toen moesten we op zoek naar de juiste zitplaats. Beetje rondvragen deed ons al snel op de juiste stoel belanden.

De enige andere Nederlander in de trein wenste ons een ‘Buen Camino’ toe. Trots vertelde ik dat wij de camino best wel basic – in hostels en zo – zouden doen. Hij grinnikte niet eens, maar vertelde dat hij met een tentje op z’n rug ging hiken in de bergen. In z’n up met de hele mikmak op z’n rug, zonder fysiek contact met de bewoonde wereld. Ik hield pardoes mijn mond en mompelde nog iets van: ‘ook veel plezier, hé’.

*Overstap in Parijs

Volgende obstakel: een overstap van Gare du Nord in Parijs naar Gare Montparnasse, andere kant van Parijs. Dat was een overstap waar je te voet minstens anderhalf uur over deed, dus wij besloten een taxi te nemen i.p.v. ons te verdrinken in het Parijse metrostelsel. Bleek er die dag een manifestatie te zijn in Parijs waardoor de taxi muurvast zat in het verkeer. Billen knijpend zeiden we nog tegen elkaar dat dit wel een leuke anekdote voor thuis zou zijn als we de trein zouden missen. We lachten als een boer met kiespijn.

Tien minuten voor het vertrek van onze trein naar het zuiden kwamen wij aan. Iris zocht naarstig met haar verrekijkertje naar het juiste perron en ik probeerde in halfslachtig Frans te vragen waar we moesten zijn. Met handen en voeten werden wij de trein in gedirigeerd en dat gebeurde niet alleen in overdrachtelijke zin. Meerdere handen (gelukkig geen voeten) stuwden ons de juiste wagon in. Yes, nu waren we er bijna. Tijd voor wijn!

Wel een beetje jammer dat de treinbar enkel bier serveerde …

*Op de eindbestemming

Vooraf had ik een appartement geboekt op de eindbestemming van de trein in Hendaye, Résidence Mer & Golf Sokoburu, gewoon comfortabel, zodat we onze wandeltocht goed uitgerust zouden beginnen.

En we wilden zo laat in de avond in het donker niet al te ver lopen, met ons zicht is dat best een dingetje namelijk. Het appartement lag op 2 km afstand van het station, hemelsbreed, zo bleek. Komoot wees ons de weg naar de straat, maar toen bleek de straat nog eens 2 km lang te zijn …

De afstand van Hendaye naar ons startpunt van de Camino del Norte in Irun was 5 km en hadden we achteraf beter kunnen lopen. In plaats daarvan waren we 4 km de andere richting opgelopen, maar ach, we waren er.

Je snapt, onze uitputtingsslag tijdens dit avontuur begon al terwijl we nog geen stap op het camino-pad gezet hadden!

Wordt vervolgd!

Benieuwd naar meer caminoverhalen van Annemiek? Blijf dan zeker ik Wil Reizen.nl volgen! 

Zelf ervaringen over je camino naar Santiago de Compostela delen, kan je in een gastblog.

Annemiek

Als schrijver, blogger, vlogger en radiomaker raak ik geregeld verzeild in spannende avonturen. Sommige avonturen zoek ik zelf op – neus aan neus zwemmen met een schildpad in de turkooise wateren van Bonaire, bestolen worden tijdens een camino-wandeltocht in Noord-Spanje of een helikopterritje na een iets te enthousiaste snowboard-afdaling in Oostenrijk – maar de meeste overkomen mij gewoon in het dagelijks leven. Waarom? Ach, naast mijn chaotische, luidruchtige en impulsieve inslag drukt mijn visuele mankementje een dikke stempel op hoe ik het leven ervaar.

Als ernstig slechtziende vrouw vergezeld door geleidehond Yoko ervaar ik het doen van boodschappen bijvoorbeeld al als een ware survivaltocht, laat staan als ik ook maar een voet over de grens zet! Of als ik daadwerkelijk in een jungle beland!

Als je met recht een andere kijk op reizen wil – oké, een beetje cliché – dan ben je bij mij aan het juiste adres. Ik reis naar waar mijn nieuwsgierigheid mij brengt. Echte voorkeuren heb ik niet, al gaat mijn hart wel sneller kloppen van iets met lange latten en een dik pak sneeuw, een vakantie die in een rugzak past en een partijtje heerlijk relaxen.

Reizen die ik gemaakt – met of zonder geleidehond, met en zonder speciale blinden- en slechtziendenorganisaties, met of zonder verwondingen, maar altijd MET heel veel plezier – gingen onder andere naar: Bonaire (zee)dieren kijken), Griekenland (relaxen), Oostenrijk, Frankrijk en Italië (wintersport), Suriname (met vrienden op familiebezoek), Mexico (toen foto’s nog afgedrukt werden), Venetië (cultuur snuiven), Spanje (wandelen) en Turkije. Maar ik kan ook net zo hard genieten van een weekendje Brugge, een dagje kanoën in Haarlem of rondje kuieren op de Veluwe.

Mijn socials:

www.annemiekvanmunster.nl

Youtube Hier isss… Annemiek https://www.youtube.com/channel/UCzAv6ofBP6xxOjJcMmZSD0Q

Facebook

https://www.facebook.com/VloggerAnnemiekvanMunster/

Volg ook geleidehond Yoko!

Ook mijn geleidehond Yoko blaft regelmatig haar onhebbelijkheden van zich af op haar Facebookpagina https://www.facebook.com/GeleidehondYoko en op Instagram @Geleidehond_Yoko

Het bericht Noord-Spanje | Cami-oh-no (deel 1) verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.