Het fotogenieke Noorden

Een roadtrip waarbij ik agenda en tijd thuislaat, en de vrijheid omarm. Een reis die garant staat voor natuurschoon waarbij superlatieven al snel te kort schieten. Een foto zegt meer dan duizend woorden, dus deze blog extra veel foto’s.

Flying high

De eerste dag in het Scandinavische eindigt al gelijk met een letterlijk hoogtepunt. Ik zit net te genieten van een lekkere plek aan het meer als er pal naast me, op het campingvoetbalveldje, een helikopter landt. Voor € 30 mag je een half uurtje mee, dat is een no-brainer. Niet veel later stijg ik boven ons campertje uit. Wat een start van de reis!

De Arctic Circle voorbij

De route noordwaarts gaat langs een zonnige Zweedse kust. Het diepblauwe water is heerlijk verkoelend, net als de schaduwrijke bossen. De charmant rode houten huizen steken kleurrijk af tegen de geweldige natuur, maar de oehs, aahs en wauws verdubbelen als ik Noorwegen binnenga.

Mooi, Mooier, Mooist

Altijd heb ik geroepen, Nieuw-Zeeland is qua natuur het allermooist. Het was in 1991 mijn eerste grote reis, dan is je verwondering enorm. Alles is nieuw. Veel landen en jaren verder mis ik weleens dat overweldigende gevoel. Hier in Noorwegen valt geregeld mijn mond open terwijl mijn hart een sprongetje maakt, dat diepe gevoel van verwondering is veelvuldig aanwezig.

Wildlife

Mijn man parkeert ons campertje herhaaldelijk op een bijzondere plek. Wanneer je de andere ochtend ontwaakt dan lijkt de plek ’s nachts nog mooier geworden. Helemaal als een rendier je goedemorgen komt groeten.

Het eind (of begin) van Europa

De Noordkaap is groots, maar vooral leuk. Gewoon het idee dat je op het noordelijkste punt van Europa staat, turend over de Barentszzee waar afhankelijk van het seizoen de zon amper ondergaat of juist niet opkomt. Ik kom de grappige papegaaiduikers tegen als ik met een ribboot de Barentszzee doorkruis. Ook zie ik hoe ze king crabs vangen, met recht KING crab, wat zijn die groot.

En weer zuidwaarts

Terug gaat het langs de Noorse kust. In Alta bekijk ik 6300 jaar oude rotstekeningen, en de dagen daarna komt er achter iedere bocht een instagrammable beeld tevoorschijn. Als een guirlande liggen de (schier) eilanden van Troms, Senja, Vesterålen en de Lofoten in de Atlantische Oceaan te pronken.

Er is meer dan de Lofoten

Vele tunnels en ferry’s brengen me over de eilanden zuidwaarts. Besneeuwde bergtoppen, klaterende watervallen, diepe fjorden, ijsblauwe gletsjers, ruige rotskust. Zomaar wat woorden voor de onbeschrijfelijke natuur waarin ik mij bevind.

De kust schittert me aan alle kanten tegemoet. De Lofoten is het populairst, de andere regio’s minstens zo adembenemend. Ook de charmante stadjes en de Vikingcultuur zijn de moeite waard.

Wildkamperen een allemansrecht

Dat je officieel vrij mag kamperen is een aantrekkelijk gegeven om met je camper, caravan of tent af te reizen naar Scandinavië.

Regelmatig sta ik op een camping met een douche. Echter met zoveel fantastische plekken en apps zoals park4night om ze te vinden, ruil ik de douche graag in voor het ultieme vrijheidsgevoel. Let wel: Hoe drukker het gebied, hoe groter de kans dat je de fantastische plekken moet delen.

Kajakken tussen het ijs

Door het landschap rijden is geweldig, iets doen in die woeste natuur is nog beter. Naast wandelen en fietsen, ga ik ook kajakken. Eén keer door het azuurblauwe water rond Henningsvær, de andere keer door het ijskoude water van Storglomvatnet waar ik, tussen wat ijsschotsen door, naar een gletsjertong peddel.

Een lust voor ogen en oren. Ik glij rustig door een kleurenpalet van alle tinten wit, blauw, groen en grijs waarbij de stilte soms wordt onderbroken door schurend, grommend ijs. Gevolgd door een daverend kabaal van afkalvend ijs dat zich in het meer stort. Een trip met koude rillingen veroorzaakt door de ervaring, niet door de kou.

Trollstigen een must-see

Geirangerfjord, een populaire spot voor cruiseschepen, doe ik ook aan. De weg ernaartoe, Trollstigen genaamd, is een kronkelende bergweg met haarspeldbochten. Een must-see.

Het dorpje stelt niets voor, al is zo’n kolossaal cruiseschip in het relatief smalle fjord een machtig gezicht. Een nadeel is dat, op sommige momenten, het een invasie aan mensen oplevert.

47 Nationale Parken

Landinwaarts blijft de natuur spectaculair. Zowel bij Rondane NP als Jotunheimen NP, waar ik fiets en wandel, zijn er wederom imposante pieken en dalen. Noorwegen is overal om bij weg te dromen.

Wat doet het weer vandaag?

Het weer kan wispelturig zijn. Mystieke mist lost snel op bij een waterig zonnetje of transformeert in uren durende miezerregen. Waar het aan de ene kant van de berg plenst, is aan de andere kant de ziedende zon, om nog maar te zwijgen over de temperatuurverschillen op de top of aan de voet van de berg. Mijn tip: laat je niet leiden door de weerberichten.

Ga het ervaren

Een kleine zesduizend Scandinavische kilometers staan er op de teller, toch voelt het niet als één lange autorit. Het rijden is over het algemeen relaxed met wat sensatie in kilometerslange onverlichte one lane tunnels. Daartegenover staan ontspannen koffiemomenten, mijmerend op het dek van weer een ferry.

Ik kan niet beschrijven hoe verbluffend & overdonderend ik de ruige natuur vind. Ik zeg: ga het ervaren.

Nancy

Een Rotterdamse die op Scheveningen woont. Het vakantiegevoel is hier nooit ver weg, maar ik ga er ook graag op uit. Na bijna zo’n honderd landen te hebben bezocht, is er nog steeds geen onbetwistbare favoriet. Een goed excuus om te blijven ontdekken. De overweldigende natuur of overvolle steden, reizen is altijd heerlijk. Je hoeft niet ver, mensen ontmoeten in een interessante omgeving, dat is waar het voor mij om draait.

Het bericht Scandinavië | Ongerepte natuurpracht verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Het recht om te zwerven

Eigenlijk is het heel simpel: in Noorwegen mag iedereen die het wil, gebruik maken van alle fiets- en wandelpaden, zwemmen en varen op alle meren, vissen (zei het met een licentie), een kampvuur maken op de aangewezen plekken, wildkamperen en bessen en andere natuurlijke producten plukken. Dit recht is bij wet beschermd.

Natuurlijk gaat dit, net zoals bij hostels, twee kanten uit: je mag van de natuur gebruikmaken, maar wees er wel netjes mee. Het is dus niet de bedoeling dat je dieren verstoort, vuur sticht op plekken waar dit niet kan en vist zonder licentie. Anders dan dat ben je vrij om te gaan en te staan waar je wilt en hierom alleen al is Noorwegen een erg geliefd land bij fietsers, mountainbikers en hikers.

Autoweg

Ida’s auto had pech. Nu kom je op het platteland in Noorwegen niet zo ver zonder auto (naar de supermarkt wordt al een hele kluif), dus daar moest onmiddellijk naar gekeken worden. Er is wel een garage in Drevsjø, maar deze zat volgeboekt. Dus gingen we naar de dichtstbijzijnde andere garage, in Rorøs, twee uur verderop.

Het was een prachtige rit, dus mij hoor je niet klagen. Hoe meer bergen, rendieren en meren ik kan zien, hoe gelukkiger ik word.

Rorøs

Rorøs is een oud mijnwerkersdorp. Van de zeventiende eeuw tot aan 1977 werd hier koper ontgonnen. Op het moment staan er nog enkele oude huisjes en liggen er grote hopen oud afval uit de mijnen. De heuvels zijn onderdeel van het cultureel erfgoed en elk jaar wordt hier een toneelstuk opgevoerd. Het stuk gaat over hoe twee vrouwen het stadje gered hebben van de Zweden door twee boodschappers te verleiden.

Er ligt een museum, met informatie over het dorp en de mijnen. De eerste verdieping, met basisinformatie, is gratis te bezoeken. Voor de tweede verdieping moet men betalen, maar het is een schappelijke prijs waar voor de gemiddelde interrailer ook nog studentenkorting bovenop komt. Zelf heb ik dit niet gedaan, omdat een vriendin van Ida een rondleiding gaf.

Kunstgalerijen

Rorøs is bovendien een kunstzinnig stadje. De beste – aldus Ida, en ik ben het toch wel een beetje met haar eens – is Lysgaard, van een kunstenaar die potjes en bekertjes verkoopt. Mooie, normale, en enigszins suggestieve. Hij maakt het allemaal zelf in een werkplaats en gallerij die eruitziet alsof hij uit Alice in Wonderland zou kunnen komen, met spiegels aan het plafond, kaleidoscopen in de muur en zogenaamde ‘hoeden.’ Het is het waard om, als je Rorøs bezoekt, hier een stop te maken.

Stilte

Na Røros heb ik mijn spullen in Ida’s huis achtergelaten en ben ik een rondje gaan lopen.

Halverwege ben ik gaan zitten om naar de bergen in de verte te kijken. Soms kun je begrijpen waarom mensen vroeger dachten dat er reuzen en dwergen bestonden. In de verte lag een berg die exact de vorm had van een slapende reus. Zo noemde ik hem dan ook maar.

Soms vraag ik me af wat ik allemaal zal onthouden van een bepaald moment. Die gedachte ging ook daar aan het meer door mijn hoofd. Dit specifieke moment zal ik wel een tijdje bewaren, verwacht ik.

De volgende dag nam ik de bus terug… nou ja, terug. De volgende dag begon voor mij een marathon van Drevsjø helemaal naar Berlijn, een tocht die in totaal 32 uur duurde.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Rorøs | Somewhere in de middle of nowhere verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

∇ Online vrienden

Heel snel, voordat ik verder ga over Drevsjø: er zijn wel voorzorgsmaatregelen die ik neem bij het ontmoeten van online mensen. Niet je volledige naam geven en altijd eerst ontmoeten bij een openbare plek zijn het belangrijkst. Het liefst ontmoet je mensen bij een station, waar je altijd weer weg kan. Kan dat niet, omdat je in the middle of nowhere in Noorwegen bent bijvoorbeeld, is een supermarkt ook een mogelijkheid. Simpel gezegd: een plek waar je niet alleen bent.

∇ Noorse bussen

Het Noorse platteland is zonder auto moeilijk bereikbaar. Om vanuit Oslo in het dorp Drevsjø te komen moest ik eerst met de trein naar het stadje Hamar, daarna met de bus naar de plaats Elverum, om vervolgens vanuit Elverum nog een bus te nemen, eentje die eens in de vijf uur vertrekt.

Wel had ik het geluk dat er een actie gold in de zomer waardoor mijn buskaartje maar tien kronen was, of 90 cent. Normaal (normaal als in, wanneer de kinderen uit het gebied naar school moeten) is het duurder.

∇ Drevsjø

Eigenlijk logeerde ik geeneens echt in Drevsjø, maar dit is wel het plaatsje dat voor de omliggende gehuchten, waar Ida woont, een regiofunctie heeft. Daarmee bedoel ik dat er een supermarkt, een bushalte en een pizzatent zijn.

Het eerste wat me opviel is dat het in het gebied zo stil was. Zelfs op het platteland is het in Nederland onmogelijk om het zo stil te krijgen. Het tweede wat me opviel is dat er zomaar rendieren lopen, zoals dat er in Nederlandse steden meeuwen over straat waggelen. Voor niks bang, midden op straat, en met een air alsof ze de grond waarop ze lopen bezitten.

∇ Afstand

Die avond hebben we een korte wandeling gemaakt, gekletst en pizza gegeten. De dag daarna hebben we rustig ontbeten. Ik had een pot speculoos meegenomen en Ida had voor mij bruine kaas en bergbraambessenjam. De jam had ze zelf gemaakt. De jam was lekker, zoet en een beetje zuur. De kaas verwarde me vooral. Het heeft de kleur van speculoos, maar smaakt een beetje zoet-zoutig. Verder hadden we nog zalm en roomkaas, iets wat altijd goed smaakt.

∇ Bezoekerscentrum

Ida werkt bij een bezoekerscentrum ongeveer vijfenveertig minuten van Drevsjø. Waar je in Nederland in vijfenveertig minuten heen en weer kan zijn tussen twee steden, is het in Noorwegen slechts de afstand tussen een werk- en een woonplek. Het voordeel is dat de weg minder saai is. In plaats van polders, zie je hier bergen, meren en bossen.

De naam van het bezoekerscentrum is Visitor Center National Park Femundsmarka, Gutulia. Een bezoekerscentrum kan je het best zien als een faciliteit waar je informatie kan vinden over wandelpaden, de plaatselijke flora en fauna, plaatselijke regels en waar je een visserslicentie kan kopen als dat wilt. Daarnaast heeft dit bezoekerscentrum een mooie tentoonstelling.

Noorwegen is aantrekkelijk voor natuurliefhebbers, door zowel de prachtige omgeving als door ‘het recht om te zwerven.’ Hierover vertel ik in het volgende artikel meer.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Drevsjø | Op bezoek bij de rendieren verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

◊ Bergenbahn

Als je zegt dat je de trein van Oslo naar Bergen neemt, zal iedereen die ervan gehoord heeft zeggen dat het de mooiste rit van Europa is. Op het internet struikel je over de stukken die de tocht aanprijzen en beweren dat je je ogen niet van het raampje kan houden. Het blijkt dus dat al die mensen gelijk hebben.

Vooral de wijde meren die je over de hele tocht kan zien en de bergtoppen die dichter in de buurt van Bergen oprijzen. Hou je camera gereed! Dat meen ik wel, want het is ook de tocht met de meeste tunnels van Europa. Als je even niet oplet, ben je te laat voor je plaatje.

◊ Regen

Toen ik arriveerde in Bergen, had ik geluk: het regende namelijk niet. Ik heb de hele avond in de haven gezeten, kijkend naar de urenlange zonsondergang, met een colaatje erbij.

Dit is normaal gesproken wel anders. In Bergen hebben ze, door de ligging, bijna elke dag flinke regen. Wie naar deze stad wil, zal zich hierop moeten voorbereiden.

◊ Stedelijk museum

In de buurt van de haven liggen twee belangrijke bezienswaardigheden. Een daarvan is het Stadsmuseum van Bergen. Hier hebben ze een vaste collectie archeologische vondsten. Deze vondsten komen uit het naastgelegen Bryggen, het oude centrum met dicht op elkaar staande houten gebouwen.

Dit centrum is vaak afgebrand. In het museum hebben ze overblijfselen van een paar huizen en oude sieraden en scherven. Het meest bijzondere zijn de stukjes hout met runische inscripties. Dit zijn de inscripties van gewone mensen. Dit zijn geen belangrijke teksten, maar splinters van het dagelijks leven. Liefdesbriefjes, bijvoorbeeld, en boodschappenlijstjes. Zoals de rondleider zei: het is alsof iemand je whatsapp-geschiedenis vindt en later in een museum legt. Een vondst als deze is voor historici uiteindelijk belangrijker dan de hoge literatuur.

◊ Bryggen

Naast dit museum ligt het UNESCO Werelderfgoed Bryggen. Dit oude centrum van houten gebouwen is vooral een tourist trap. De oude gebouwen zitten vol winkeltjes met prullaria. Hier en daar zit er een galerie van een plaatselijke kunstenaar, en die zijn op zich de moeite waard, maar voor Bryggen hoef je niet helemaal naar Bergen af te reizen.

◊ Bergen

De meeste mensen komen naar Bergen vanwege, wel, de bergen en de wandelroutes. Vanuit Bergen vertrekken er zowel wandelroutes als kabelbanen. De populairste is de Floyenbahn. Deze is open tot 23.00 uur, dus mijn advies is om halverwege de middag met de kabelbaan te gaan als het niet je bedoeling is om een lange wandeling te gaan maken. In de ochtend staat er een reusachtige rij.

◊ Op je clownsschoenen

Vanuit het punt Floyen kan je de bergen in voor lange en minder lange wandeltochten, die veelvuldig met bordjes aangegeven zijn. Ook is er een wandeling van ongeveer drie kilometer terug het centrum van Bergen in. Deze wandeling zou je op je clownsschoenen nog kunnen lopen. Ik deed het in ieder geval op Birkenstocks, wat vast de ergste voorbereiding ooit is, maar het ging. Dus zelfs als je de meest onervaren hiker ooit bent (loop je gewoon op wandelschoenen, dan sta je al boven mij), is het prima te doen. Het is een leuke wandeling.

Met de interrail ga je van stad naar stad. Ook in Bergen ben ik niet lang gebleven. Na een dag was het tijd om verder te gaan. Dit keer naar Drevsjo, een dorp in the middle of nowhere, waar ik bij mijn vriendin Ida bleef logeren.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Noorwegen | Stad bij de Bergen verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

¥ Anker hostel

Mijn hostel in Oslo was een beetje vreemd. Er was geen publieke keuken, maar in plaats daarvan een kitchenette in de kamers. Om er gebruik van te maken moest je voor 20 euro borg keukengerei huren bij de receptie.

Desondanks was het er schoon en heb ik hele leuke mensen op mijn kamer gehad. Tijdens mijn dagje Oslo zijn we met elkaar opgetrokken en hebben we ‘s avonds samen pasta gekookt. Eén van de meiden was Nederlands en het was fijn om, na zo lang Engels en een beetje Duits te hebben gepraat, weer eens mijn eigen taal te kunnen praten.

¥ Zons’ondergang’

Op de eerste avond in Oslo ben ik in mijn eentje naar buiten gegaan met het voornemen wel weer voor het donker terug te zijn. ‘Voor het donker’ bleek in Oslo zo iets te betekenen als ‘circa half twaalf,’ dus dat kwam mooi uit.

Ik was alleen niet voor het donker thuis. Eerst heb ik een wandeling gemaakt door het centrum van Oslo, langs het parlementsgebouw en het koninklijk paleis.

Halverwege kwam ik langs een danscafé en besloot ik maar naar binnen te gaan. Geen zorgen: Ik had nummers uitgewisseld met een meisje uit het hostel, waardoor ik wel een contactpunt had.

Ik vind het helemaal niet erg om alleen te dansen. De rest van het café dacht daar kennelijk anders over, want aan het eind van de avond was ik geadopteerd door zo’n drie vriendengroepen. Rond één uur heb ik ze vaarwel gezegd en ben ik naar huis gerend. Letterlijk. Beetje suf, maar de kans dat mensen je aanspreken of lastig vallen is dan niet zo groot.

¥ Historisch museum

De dag nadat je uit geweest bent, sta je wel gewoon op en ga je weer door. Je tijd in het buitenland is kostbaar en je maakt er gebruik van.

Met de meiden uit mijn hostel ben ik naar het historisch museum geweest. Hier hebben ze tentoonstellingen over de oudheid in het algemeen, niet specifiek die van Scandinavië. Ze hebben samurai-uitrustingen, Oud-Egyptische beelden en munten, een hele hoop munten.

Ik vond dit museum leuker dan de rest van mijn groep en ben blijven hangen voor de rondleiding over Vikingen. De rest was toen al doorgelopen naar het Munch en het nationaal museum van Oslo, plekken waarvan ik gehoord heb dat ze grandioos zijn, maar waar ik niet heen gegaan ben.

¥ Akers Huset

Ik ben nog naar het Akers Huset geweest, een gebouw dat ooit een middeleeuws kasteel, een militaire basis en een gevangenis was, alvorens het een museum werd. De geschiedenis van dit gebouw loopt ver uiteen. Er zitten twee betaalde musea in het fort, maar er is ook een gratis bezoekerscentrum met wisselende tentoonstellingen. Al met al zeker de moeite waard, al helemaal voor de budgetreiziger.

Oslo was geen slechte ervaring, maar ik zou het niet de beste plek van mijn vakantie noemen. Vergeleken met andere steden voelde de stad onveilig, zeker voor een jonge vrouw alleen. Maar niet getreurd: de volgende dag ging ik met de fenomenale Bergenbahn naar de pittoreske, ondanks regenachtige, stad Bergen. 

Wie graag de vorige afleveringen nog eens terugleest van de reeks “Roos interrailt!”, verwijzen we door naar de auteurspagina van blogger Roos.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Noorwegen | De zon gaat niet onder in Oslo! verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.