De beste tip (ik kan het weten, ik ben er geweest): trakteer jezelf op een maximale beleving, ga niet alleen naar de abdij maar maak er een natuur-, cultuur-, avontuurbezoek van.

La Roche-Torin, voor het mooiste zicht op de Mont Saint-Michel

Waarom nu net hier beginnen, op het laatste stukje van de GR223 of het ‘Douanierspad’? Omdat deze route langs en door ‘La Roche-Torin’ gaat, een smalle landstrook in de baai van de Mont Saint-Michel, op het grondgebied van de gemeente Courtils en aan de monding van het riviertje, de Couesnon. Voor een 360 graden, eindeloos vergezicht op de Mont Saint-Michel moet je hier zijn!

De wandeling begint in het dorpje Pontaubault, langs de oevers van de Sélune, vlakbij de brug Pont Aubaud, met zijn 11 bogen een opmerkelijk bouwwerk uit de 15e eeuw. De  wit-rode blokjes van de GR nemen je mee langs wegkanten vol wilde bloemen en bloeiend onkruid. Rode klaprozen, witte haagwinde en lichtroze akkerwinde, honinggeel jacobskruiskruid, gewone margrieten en paarse distel … het is een schitterend zicht. Al die kleuren en vormen in het groen, je kan het zelf zo mooi niet bedenken!

Tussen de dichte hagen glinsteren drassige weiden en waterplassen, achtergebleven na hoogtij. Hier grazen de pré salé schapen, zo genoemd naar de zoute slikken en schorren waartussen ze grazen. Verwijderd van de grote kudde staat een eenzaam klein Frans schaapje te mekkeren … bèèh roept het … antwoordt de tiener ‘baguette’ … Frans schaapje duidelijk op z’n pootjes getrapt en gaat ervandoor.

Het mooiste uitzicht

En dan is daar zomaar ineens, een uitgestrekt strandje met het mooiste uitzicht op de baai, de Mont Saint-Michel en de rots van Tombelaine. Ondanks de grijzige nevel is dit een adembenemende plek. De kustvogels, de kleuren van de lucht en de omgeving, het steeds wisselende licht, de kloosterberg aan het einde van de baai … de natuur is hier prachtig! Een oude douanierspost uit de 17e eeuw staat nog steeds op de uitkijk, al zijn de smokkelaars allang verdwenen.

Verderop de wandelweg staan velden vol knikkende paarse distel, blauw-roos slangenkruid, kustasters en rood schapengras. Snel verandert het landschap echter in modderige stroompjes en sompige stukken zwart slib. En dan gaat het al eens mis en spring je middenin de zwarte blubber! Het water komt intussen ook weer langzaam opzetten en het pad is niet meer te vinden, alleen maar meer modder en grote plassen en ook de wit-rode blokjes zijn spoorloos.

Maar ronddwalen (en niet verdwalen) op deze grote vlakte, zonder plan behalve genieten, is een fantastische manier om de dag door te brengen. 

Mont Saint-Michel, veel meer dan een toeristische trekpleister op een rots

De geschiedenis van dit kleine rotsig getijdeneiland begint in 708, toen de bisschop van Avranches een bedevaartsoord liet bouwen op de Mont Tombe, nadat de aartsengel Michaël daar was verschenen. Twee eeuwen later werd de benedictijnerabdij gebouwd en kwam er een dorpje aan de voet van de rots. De Mont werd in latere eeuwen nog verder uitgebreid met een romaanse abdijkerk,  de gebouwen van La Merveille met een gotisch klooster en refter en militaire verdedigingswerken. Tijdens de Franse revolutie (18e eeuw) en tot 1874 werd de abdij gebruikt als gevangenis. Nu is de Mont Saint-Michel een historisch geklasseerd monument en een bedevaartsoord, zoals het oorspronkelijk bedoeld was.

Parkeren doe je sinds 2015 op zo’n 2,5 km van het rotseiland. De oude verbinding tussen eiland en land is vervangen door een brug op palen zodat de Mont Saint-Michel terug een getijdeneiland is. Bij springtij staat de zee nu opnieuw tot aan de wallen en is de Mont niet meer bereikbaar voor voetgangers.

Aan het infocenter kan je een gratis pendelbus nemen ‘de passeur’, die de bezoekers op 400 m van de Mont afzet. Het kan ook traag met de maringote, een paardenkoets getrokken door 2 paarden. Liever helemaal traag? Ga dan wandelen over de brug of langs het voetpad naast de brug. Op die manier komt dat meesterwerk op die rots stapje per stapje dichterbij in al zijn schoonheid.

Want eerlijk, geen enkele foto, geen enkele documentaire toont de echte grootsheid en de spectaculaire ligging van dit monument, omringd door de uitgestrektheid van de immense baai, waar niets de eindeloze horizon verstoord.

De middeleeuwse omwalling, de gelaagdheid van de gebouwen uit verschillende eeuwen en in verschillende stijlen, de massieve abdijkerk met het vergulde beeld van de aartsengel Michaël op de torenspits, uitkijkend over de zee op een hoogte van 156 m … het overdondert!!

Het is bijna onbegonnen werk om alles op te noemen wat hier te zien is. Het is veel, het is een doolhof en er komt haast geen einde aan.

Dit moet je zeker gezien hebben:

* De Grande Rue met de vakwerkhuizen uit de 15e en 16e eeuw. Kijk voorbij de souvenirwinkels, café’s en restaurants, die allemaal hetzelfde verkopen en hetzelfde op de menukaart hebben staan en allemaal te duur zijn. Omhoog kijken want het zijn de mooie gevels die de moeite waard zijn.

* De kleine pelgrimskerk Saint Pierre. Zeker even binnenlopen want het beeld van de zilveren aartsengel Michaël is behoorlijk indrukwekkend. Naast het kerkje ligt trouwens de begraafplaats van het dorpje.

* Het plein voor de abdijkerk. Dit is een fotogenieke plek met een geweldige uitzicht over de baai! In de verte zie je zelfs het granietmassief Mont-Dol en het vogeleilandje Tombelaine.

* La Merveille of Het Wonder. Wat hier zo speciaal aan is? Dit is een geheel van 6 zalen, een klooster en een kerk, in de hoogte gebouwd, op 3 verdiepingen in een magnifieke gotische stijl.

* De crypte van het oude kerkje Notre-Dame-Sous-Terre waarop de abdijkerk gebouwd werd. Dit mooie, ingetogen kerkje is trouwens het oudste deel van de Mont Saint-Michel. De enorme zuilen die hier werden opgetrokken zijn een staaltje van middeleeuwse techniek!

Het blijft verbazen hoe dit ingewikkelde bouwwerk eeuwen geleden op zo’n kleine oppervlakte is kunnen ontstaan. Dit is en blijft een wonder van de geschiedenis!

Praktische info:

De Mont en het gelijknamige dorpje Le Mont-Saint-Michel (let extra streepje) zijn dag en nacht gratis toegankelijk. Voor de abdij en de musea is een reservatie verplicht (tijdslot en maximum aantal bezoekers) en moet er inkom betaald worden. Tot 25 jaar is een ticket echter gratis. Een gouden tip: koop je tickets vooraf en online, dan loop je zo meteen naar binnen. Ook in een coronazomer is het hier op de koppen lopen en staan er lange – echt lange – rijen aan de kassa’s.

De straten van de Mont zijn smal met ongelijke kasseitjes en veel steile trappen, enkel geschikt voor voetgangers met stevige schoenen aan!

Voor info en tickets:

https://www.bienvenueaumontsaintmichel.com/fr

http://www.abbaye-mont-saint-michel.fr/zin

Een magische wandeling in de baai van de Mont Saint-Michel

Of stappen in de voetsporen (als die er nog zijn ergens in het zand) van de pelgrims die al tijdens de middeleeuwen de baai van de Mont Saint-Michel overstaken, op blote voeten, als boetedoening. Die ‘boetedoening’ blijkt, honderden jaren later, uitzonderlijk plezierig, fascinerend, uitdagend maar vooral behoorlijk vermoeiend te zijn!

Net als de Mont Saint-Michel, staat ook zijn baai op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Dit gebied van 500 km² tussen Cancale en de haven van Granville, is met zijn karakteristieke getijdenverschillen uniek in Europa. Dat getijdenverschil kan oplopen tot bijna 15 meter bij springtij en de snelheid waarmee de vloed opkomt, is 1 meter per seconde! Ga dus nooit alleen op verkenning in dit weidse landschap. Het ziet er idyllisch uit, die eindeloze vlakte, waar lucht en zand en zee elkaar bijna raken, maar de natuur heeft hier een paar ongewoon gevaarlijke kantjes.

De baai oversteken doe je dan ook niet alleen maar in groep en met een erkende gids. Een heen- en terugtocht met gids en uitleg boek je vooraf o.a. bij www.cheminsdelabaie.com. Het kan ook zonder die uitleg maar dan mis je een heel stuk boeiende informatie over de omgeving waar je door en langs loopt. Doe stoer en wandel de oversteek van de baai heen en terug. Reken maar op een flinke 14 km, een deftige wandeltijd van 6 uur (met een pauze van 45 min) en een ondergrond die je af en toe (letterlijk) onderuit haalt.

Magisch, glibberig, ongewoon

De tocht start op het warme zandstrand van de Plage du Bec d’Andaine. In de verte schittert het abdij-eiland, dat erg dichtbij lijkt (maar het dus niet is). De lucht en de wolken en het licht veranderen voortdurend en even snel verandert de ondergrond. Harde zandribbels en kleine stroompjes maken duidelijk dat dit zeker geen gezellige ‘walk in the park’ is. Erger, want even later wordt het gladder dan een ijspiste maar dan eentje met zachte, zwarte, glimmende blubber.

In elke groep wandelaars is er dan ook minstens één iemand die tijdens de tocht onderuit gaat in het vieze slib. Goeie raad van de gids: probeer je niet tegen te houden, spaar je polsen en ellebogen en laat je gewoon glijden!

En ja hoor, na voorzichtige stappen (fout: gewoon keisnel doorstappen is de truk!) schuif en glij ik en ga compleet onderuit …  daarmee is de voorspelling van de gids schitterend bevestigd! En met een bendeke kleinkinderen in de buurt, staat dat ‘slippertje’ direct op Instagram waar het enthousiast gedeeld wordt! Maar uiteindelijk moet er toch iemand zorgen dat de statistieken kloppen? Blij dat ik het ben!

Na de blubber komen de grote waterplassen en wordt het makkelijker stappen tot aan het kleine rotseiland Tombelaine, historisch geklasseerd en met een zo goed als onbekende geschiedenis. Nu is het een vogelreservaat met ‘verboden toegang’ tijdens het broedseizoen van zilverreigers, slechtvalken, wilde eenden en bergeenden. Intussen komt de Mont Saint-Michel blote voet na blote voet dichterbij – je blijft er naar kijken.

Rivieren en wandelend zand

Vlak bij een brede waterstroom stopt de gids voor een extra uitleg. Op dit punt is er immers een samenstroming van 4 rivieren die in de baai uitmonden: La Sée en La Sélune, La Guintre en Le Couesnon. Dat maakt dat er hier een paar kanalen zijn van bijna 100 m breed en met een heel sterke onderstroom. Een hand-in-hand ketting vormen is hier geen overbodige luxe want je blijft amper op de been. Een hele ervaring! Nog zo’n beleving zijn de plekken ‘wandelend zand’. Zo’n plek beweegt als een natte zand-jellypudding en je kan er vrolijk op springen als op een trampoline. Zolang je blijft bewegen is er niks aan de hand. Sta je stil, dan zak je echt centimeter per centimeter de bodem in. Plezierig voor nu maar de realiteit kan wel eens verkeerd uitdraaien.

Geen gewoon wandelingetje dus. Je bent je ook de hele tijd bewust van je stappen, van het veranderende landschap om je heen en van die wondere wachter in de verte, die je overal schijnt te volgen – de Mona Lisa maar dan in steen, op een rots met een overal zichtbare torenspits.

Aan de voet van de Mont Saint-Michel is er net voldoende tijd voor een picknick en een snel voetenwasje en dan gaat het terug richting de kust, langs de wandelende zandplekken, de snelstromende rivieren, de zandbanken, Tombelaine en het glibberige slik …

Het is nogal duidelijk dat dit een heerlijk avontuur en een fantastische beleving is in een onvergetelijk landschap van zand, zee, lucht en licht met de Mont als magische kers op de taart. Met andere woorden: een dikke aanrader voor iedereen die de baai nog niet op blote voeten heeft overgewandeld!

NUTTIGE WEETJES

** Zeker meenemen in je rugzak :

Een warm vestje, sweater of trui

Plastic zak voor je schoenen

Waterdicht zakje voor de gsm en camera

Voldoende water en een picknick

Een handdoek

Zonnecrème en zonnebril

** En niet onbelangrijk : doe iets aan dat nat en vies en slijkerig mag worden!

Heb jij ook zo’n plek ontdekt die tot de verbeelding spreekt en dé ontdekking van je vakantie werd? Schrijf er een gastblog over en stuur die naar Ik Wil Reizen!

Bernadette

Hoi lieve mensen,

Ik ben Bernadette. Fulltime met vakantie, synoniem voor “op pensioen”. Dat ben ik dus, sinds 1 augustus 2019. 

Na een behoorlijk drukke familie- en werkloopbaan, is het nu tijd voor nieuwe ontdekkingen, leuke bezigheden en vooral veel reizen met als belangrijke regel: “alles mag, niets moet”. Die instelling heeft sindsdien gezorgd voor een diep gevoel van ontspannen en beleven. 

Wat vorig jaar niets meer was dan een rap gezegd zinnetje tegen de (nu ex-) collega’s – ik schrijf wel een blog over mijn reizen – is sindsdien werkelijkheid geworden. 

Op die manier combineer ik meteen 2 van mijn grote hobby’s: schrijven en reizen. Wat begon met boekbesprekingen en spreekbeurten voor de vriendinnetjes vroeger tot kinderverhalen voor de kleinkinderen, is nu dus aangevuld met reisverhalen van landen en steden en onbekende plekjes. Zo kan iedereen meegenieten van al wat dichtbij of veraf aan moois te zien is!

Het bericht Normandië | Mont Saint-Michel verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

HET ARDENSE CAMPINGLEVEN

Donker en regen en een steil baantje naar omhoog, de aankomst op Camping Moulin de la Falize is niet ideaal maar na wat gerommel met aansluitingen en kabels zitten we smakelijke krulletjespasta te eten en naar smartlappenmuziek te luisteren. Als we ’s morgens wakker worden van een klop op de deur en ontbijt aan huis krijgen, weten we: dit worden leuke dagen want van warme Ardense croissants en pains aux chocolats wordt iedereen meteen vrolijk!

Ik ben helemaal geen campingmens (nooit geweest), maar ik kan niet ontkennen dat dit wel erg fijn is: een relaxte babbel met andere gasten (mijn Frans is nog behoorlijk oké), een luie wandeling met een onverwacht schitterend uitzicht over Bouillon, een etentje à l’improviste met des petits pains à l’ancien en de vrai jambon ardennais gemixt met Vlaams/Franse joie de vivre. Zo zou het leven elke dag moeten zijn: lekker traag, niet te serieus, niet te veel moeten.

Adres: Camping Moulin de la Falize – Vieille Route de France 64 – Bouillon

(Ontbijt aan de tent of de camper of de caravan is niet in de prijs inbegrepen maar was een extraatje van de bevriende campingeigenaar!)

GODFRIED EN ZIJN RIDDERKASTEEL

De oudste en de best bewaarde middeleeuwse burcht van België vind je in Bouillon. Die staat als eerste op onze vakantieplanning. Fantastisch gelegen hoog boven het stadje beneden in de vallei, verbaast het ons toch hoe groot en massief dat kasteel van Godfried van Bouillon is. De 3 delen zijn verbonden door enorme bruggen, verankerd in de rotshellingen van de Côte d’Auclin en duidelijk gebouwd om eeuwen mee te gaat. Een vaste wandelroute (corona nietwaar!) in het kasteel leidt ons van genummerd bord naar genummerd bord, smalle donkere gangetjes door, steile trapjes op, langs een oude waterput en een kaaskelder.

En de ridders? Die denken we er zelf wel bij! Het mooiste? Dat zijn toch echt de uitzichten vanop de verdedigingsmuren en de wachttorens: het stadje in een bocht van de Semois, de bruggen over de rivier, de bossen en de deftige huizen.

Voorlopig is er geen interactie roofvogelshow op de binnenplaats van het kasteel wegens de coronamaatregelen. Wel is er een interessante tentoonstelling over de geschiedenis van het schrift vanaf de Middeleeuwen tot heden: ‘Scriptura, van de veer tot de PC’.

Adres: Esplanade Godefroy 1 – Bouillon

Ticketreservering: https://chateaufortdebouillon.ellohaweb.com/nl-NL/onlinereservering.html

NOG DOEN IN BOUILLON

*Bezoek het centrum van het stadje met zijn vele historische gevels. In ‘Hotel de la Poste’ heeft Napoleon nog gelogeerd.

*Wandel langs de oevers van de Semois met alleen water, bos en vogels als gezelschap.

*Maak een uitstap naar het ‘Parc Animalier de Bouillon’. In dit dierenpark worden 500 dieren gehouden in een heel natuurlijke bosomgeving. Met speeltuin en cafetaria en een ideale uitstap met kleine en grote kids. (https://www.parcanimalierdebouillon.be)

*Ga op stap met ‘un vrai Bouillonnais’ voor verborgen plekjes en uitkijkpunten zoals de Belvédère’, een houten uitkijktoren van 8 verdiepingen hoog en 161 trappen  – een prachtig uitzicht is gegarandeerd.

De volgende stop op onze Ardennen roadtrip is Awagne, een klein gehucht op 9 km van Dinant. Omdat het traag mag, nemen we de kleine kronkelende binnenwegen, langs dorpjes met namen als Croix Blanche, langs kleine en grote ‘chateaux’, langs de rotsen van Freyr en de Abdij van Leffe en dan steil omhoog naar Awagne. Amper een zakdoek groot, een kerk, een paar huizen en een boerderij en in een doodlopend straatje, ons volgend logeeradres: een supermooi gerestaureerde Ardens vakantiehuis (oorspronkelijk uit 1820) met wellness, sauna en bubbelbad. Geboekt bij https://www.ardennes-etape.be/.

DE CITADEL VAN DINANT

Eveneens op ons vakantielijstje, die andere versterkte burcht: de citadel van Dinant. Schilderachtig gelegen op een rots, uitkijkend over de Maas. Het kasteel zoals het er nu staat, werd gebouwd in 1815, op ruïnes uit de 11e eeuw. Nu is het omgevormd tot een museum met o.a. tentoonstellingen over de geschiedenis van de stad van 1466 tot aan het einde van WO I in 1918. Hier ontdek je de donkere bladzijde van Dinant toen er, in augustus 1914, vreselijk gevochten werd en 674 burgerslachtoffers vielen. Dat leert ons nog maar eens: in een oorlog zijn er geen winnaars, enkel verliezers.

Wat je in het museum nog kan ontdekken: hoe leefde een 19e-eeuws leger in de citadel? Dat wordt duidelijk in een ingerichte smederij, een keuken en een bakkerij, kruitkamers en wapenopslagplaatsen, compleet met muffe soldatenvertrekken. Bij een collectie oude uniformen en wapens uit vroegere eeuwen sloeg de verbeelding van de tieners op hol – goed voor een paar ‘niet voor publicatie vatbare’ maar wel hilarische foto’s! Daarbij niet vergeten op de binnenplaats te genieten van de schitterende vergezichten!

De avontuurlijke toerist kan vanaf de citadel naar het centrum van de stad afdalen via 408 treden. Die werden in 1577 in de rotsen uitgehakt. Handiger en sneller en waarschijnlijk veiliger is gewoon de kabelbaan te nemen. Die is trouwens inbegrepen in het toegangsticket voor de citadel.

Adres en gratis parking: Chemin de la Citadelle 1 – Dinant (https://www.citadellededinant.be/nl/)

Niet te missen in Dinant:

*De collegiale kerk Notre-Dame, met haar bolvormige toren en uitzonderlijk interieur.

*Het charmante centrum met de gekleurde gevels van de herenhuizen.

*De beelden van saxofoons overal in de stad – Adolphe Sax werd hier geboren.

HET KASTEEL VAN VÊVES

Zo weggelopen uit een Disneyfilm, hier verwacht je Doornroosje tegen te komen! Het Kasteel van Vevês is magnifiek gerestaureerd en met zijn spitse torens en grote slottoren, het perfecte beeld van hoe een kasteel eruit moet zien. Ook de geschiedenis is speciaal: dit pareltje is al 800 jaar eigendom van dezelfde familie! Wat de rondleiding hier zo leuk maakt is het schattenspel. Dat leidt je langs alle vertrekken van het kasteel, waarbij je vragen moet oplossen en een schat moet zoeken. Een prettig extraatje: de kleintjes mogen zich  verkleden als ridder of prinses. En ja hoor, ook de ‘grote’ kids liepen rond als giechelende jonkvrouwen op sneakers met hippe zonnebril. En natuurlijk werd de schat gevonden!

Adres: Chateau de Vêves – Route de Furfooz 3 – Celles

CELLES

Onze laatste halte is één van de 30 “plus beaux villages de Wallonie”, op slechts een paar km van het kasteel van Vevês. Hier moeten we zeker stoppen! De perfecte Ardennen postkaart: een lieflijk centrum tussen zachte heuvels, bossen, weilanden en akkers en een traag riviertje … dat is Celles. Alles hier draagt de naam van Sint-Hadelin, een heilige kluizenaar die in de 7e eeuw een paar wonderen heeft verricht. Maak gewoon een wandeling dan kom je al het moois wel tegen want groot is het dorpje niet. De Romaanse kerk, de dorpsfontein, de traditionele huizen en de kruisweg naar de Sint-Hadelin hermitage zijn authentiek en behoren tot het  belangrijke erfgoed van Wallonië.

En daar eindigde onze roadtrip door de Belgische Ardennen – een avontuur, niet ver, niet lang en niet moeilijk maar wel volmaakt! 

Benieuwd naar andere verhalen over België? Die vind je hier: http://www.ikwilreizen.nl/europa/belgie/! Of stuur je eigen verhaal naar Ik Wil Reizen via contact.  

Bernadette

Hoi lieve mensen,

Ik ben Bernadette. Fulltime met vakantie, synoniem voor “op pensioen”. Dat ben ik dus, sinds 1 augustus 2019. 

Na een behoorlijk drukke familie- en werkloopbaan, is het nu tijd voor nieuwe ontdekkingen, leuke bezigheden en vooral veel reizen met als belangrijke regel: “alles mag, niets moet”. Die instelling heeft sindsdien gezorgd voor een diep gevoel van ontspannen en beleven. 

Wat vorig jaar niets meer was dan een rap gezegd zinnetje tegen de (nu ex-) collega’s – ik schrijf wel een blog over mijn reizen – is sindsdien werkelijkheid geworden. 

Op die manier combineer ik meteen 2 van mijn grote hobby’s: schrijven en reizen. Wat begon met boekbesprekingen en spreekbeurten voor de vriendinnetjes vroeger tot kinderverhalen voor de kleinkinderen, is nu dus aangevuld met reisverhalen van landen en steden en onbekende plekjes. Zo kan iedereen meegenieten van al wat dichtbij of veraf aan moois te zien is!

Het bericht De Belgische Ardennen | Bouillon en Dinant verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Dit kan je allemaal doen in de omgeving van Sofia:  

Vitosha

Wie ‘Sofia’ denkt en zegt, denkt en zegt bijna tegelijkertijd ‘Vitosha’. Stad en berg zijn dan ook onlosmakelijk met elkaar verbonden. Waar je ook loopt in Sofia, altijd is er wel een stuk van de Vitosha te zien, als een schilderij aan een verre muur. De berg is ook een ideale weerman. Dikke grijze wolken over de top en je krijgt regen. En nog voor er sneeuw valt in de straten van de stad, merk je de winter al aan de witte stippen op de toppen van de berg.

Weekend, een zonnige doordeweekse dag, vakantie, lente of zomer, altijd is er wel een reden om de Vitosha op te wandelen. Het oudste (sinds 1934) beschermde natuurpark van de Balkan in de achtertuin van Sofia is voor veel inwoners dan ook hét perfecte excuus om te ontsnappen aan de stad wanneer het daar te druk of te warm is. Schrik dus niet als je terechtkomt in een wandelfile op de berg op een zomerse zondag. Trouwens, in weinig Europese hoofdsteden heb je de kans om bijna met je neus op een gebergte te zitten waarvan de hoogste top 2.290 m is. Nog een reden om een wandeldag in te plannen tijdens je citytrip. Want daarvoor is de Vitosha ideaal, om wandeltochten te maken. Die kunnen gemakkelijk uitgebreid worden naar tochten van enkele dagen omdat er meer dan 20 berghutten zijn in het hele gebied.

Aleko berghut

Een aantal wandelroutes vertrekken vanaf de Aleko berghut op 1.816 m. Die berghut is eenvoudig te bereiken met het openbaar vervoer (bus 66 vanaf het Zoopark) of met de auto of de taxi. Op Dragalevtsi kan je ook een stoeltjeslift nemen naar Aleko. Leuker is het om de gondola of kabellift te nemen op Simeonovsko. Deze buitenwijk van Sofia ligt op zo’n 10 km van het centrum en is te bereiken met bus E123 vanaf Geo Milev busstation of met de taxi of de auto (ul. Okolovrasten pat richting Ikea en dan ul. 197-ma). De gondola doet er bijna een half uur over van Simeonovo naar de Aleko hut met 2 stops onderweg. De afstand die overbrugd wordt is 6.270 m. Een heel eind naar omhoog maar in ruil krijg je wel spectaculaire uitzichten over de stad!

Aan de Aleko hut is er een bron waar je je drinkfles kan vullen. Je kan er overnachten. Er is een café, een restaurant en kraampjes met warme maïskolven. Goed voor wat extra energie voor de tocht naar de Cherni Vrah, de top van de Vitosha op 2.290 m. Kies je het wandelpad dat links van de berghut vertrekt, dan ga je bijna meteen vrij steil omhoog. Aan de rechterkant kan je een makkelijker kiezelpad volgen maar na 1,5 km komen links en rechts samen om één pad te vormen naar boven.

Stenenrivier

Verwacht je aan een gevarieerde wandeling van ongeveer 5,5 km die je langs berkenbossen, sparrenbomen en de Stenenrivier brengt. Die rivier is geen ‘water’-rivier maar bestaat uit grote keien, afkomstig van een gletsjer uit de ijstijd. Onvoorstelbaar wat de natuur laat zien! Een hele klim om erover te geraken maar heerlijk om van rotsblok naar rotsblok te springen, te kruipen of te stappen! Hogerop wordt het terrein vlakker, de bomen maken plaats voor kleine struiken, gras en ruige alpenbegroeiing om uiteindelijk op de top te eindigen.

Het weerstation op het vlakke plateau dateert al van 1935 en is ook de thuisbasis van het reddingsteam van de Vitosha. Wat je ziet op dit hoogste punt van de Vitosha is behoorlijk oud – gelukkig zijn de roestige resten van een stoeltjeslift niet meer in gebruik. Bij het kleine cafeetje kan je een kom kippensoep (de echte, de Bulgaarse!) of een beker warme chocomelk kopen. Er staan ook een paar picknicktafels en bankjes om even uit te rusten want je moet natuurlijk ook weer terug! Dat kan langs dezelfde weg maar het is prettig om langs een andere route naar beneden te gaan – alleen is de routemarkering niet overal even duidelijk en ja, wij liepen verkeerd en ja, wij haalden net de laatste lift terug.

Ben je in Sofia, zet dan zeker deze geweldige hike op je lijstje! Geen echte wandelaar? Ook mountainbikers vinden op de Vitosha heel wat uitgestippelde routes!

TIP  

Hou er rekening mee dat het op de top een stuk kouder is dan beneden, dat het er meestal flink waait en dat de Vitosha een mistige berg is. Mist komt vaak en heel onverwacht opzetten rond de top!

TIP  

Neem dus een warme trui of jasje mee. Doe goede wandelschoenen aan. Check de openingstijden van de kabellift want die werkt soms enkel in het weekend en check ook wanneer de laatste lift terug naar beneden, naar Simeonovo gaat. 

Boyanakerk

Weggestopt in het groen onderaan de Vitosha in de buitenwijk Boyana, staat de kleine maar oh zo wondermooie kerk van de HH. Nicholas en Panteleimon, een middeleeuwse Bulgaars-orthodoxe kerk, algemeen gekend als de Boyanakerk. Het oorspronkelijke gebouwtje dateert van de 10e en 11e eeuw, werd gerenoveerd en uitgebreid in de 13e eeuw en het meest recente stuk werd in de 19e eeuw toegevoegd. Tot 1954 waren er ook effectief kerkdiensten in de Boyanakerk.

De prachtige fresco’s uit de 13e eeuw hebben het kerkje op de UNESCO Werelderfgoedlijst gezet. Aangebracht over afbeeldingen uit vroegere eeuwen, vormen de 90 muurschilderingen één van de meest volledige en goed bewaarde middeleeuwse kunstmonumenten in Oost-Europa. Je kan alleen maar diepe bewondering hebben voor de kunstenaars die, in een ver verleden, deze meesterwerken hebben gemaakt waar we nu, honderden jaren later, nog steeds van kunnen genieten.

Binnen in de Boyanakerk mag je geen foto’s nemen. Je moet er dus zelf naartoe als je de schitterende fresco’s wil zien. De foto onder komt van de site van Unesco, om je al een idee te geven.

Adres: 1-3, ul. Boyansko ezero

Dragalevtsiklooster

Van de kerk van Boyana is het maar een paar km naar de wijk Dragalevtsi. De bossen aan het begin van het Vitosha natuurpark verbergen het klooster met de lange naam Dragalevski manastir „Sveta Bogoroditsa Vitoshka”. Niet simpel te vinden en de weg vragen aan een local was ook geen goed idee. Mijn uitspraak van Bulgaarse woorden is voor veel verbetering vatbaar. Eens gevonden is het wel duidelijk waarom dit klooster zo populair is bij de inwoners van Sofia.

De vredige ligging tussen de bomen, de setting van de gebouwen rond de tuin en zeker ook de geschiedenis van dit klooster zorgen ervoor dat het hier, vooral in het weekend, erg druk is.

Van de oorspronkelijke gebouwen uit de 14e eeuw rest enkel nog de kerk. De andere gebouwen, het klooster en de boerderij, zijn later heropgebouwd. Heel merkwaardig is ook dat de Turkse bezetter het klooster niet verwoest heeft zoals met veel Bulgaarse kloosters in die tijd wel gebeurde. Nochtans speelde het Dragalevtsiklooster een actieve rol in de Bulgaarse onafhankelijkheidsstrijd. Vandaag wordt het klooster nog steeds gebruikt o.a. als zomerverblijf voor orthodoxe monniken.

Nood aan een rustige middag? Dan is de kloostertuin een ideale plek. Ga gewoon op een bankje zitten en geniet van de uitzichten! 

Praveshkiklooster

Verder weg van Sofia (op 65 km) maar toch wil ik dit vrijwel onbekende klooster toevoegen aan mijn lijstje. Puur per toeval ontdekt (staat in geen enkele van mijn Bulgarije-reisgidsen) tijdens een verblijf in het RIU Pravets Resort voor het MozArt Festival. Ik kende Pravets enkel van het golfresort en als de geboortestad van de communistische leider Todor Zjivkov. Maar bij een tochtje in de omgeving was het kleine bordje ‘манастир’ (manastir of klooster) aan het begin van een weggetje tussen de velden wel heel intrigerend.

Een lange muur, een poort, een deur, een kerk, een huisje en een klein gebouw dat blijkbaar het klooster was. En 1 monnik – één maar – die daar alleen leefde met een oud vrouwtje die kookte en de was deed. Een rondleiding liet een Bulgaars-orthodox kerkje zien met knap gerestaureerde fresco’s en een schat aan heel oude iconen. In een gebrekkig Engels-Bulgaars vertelde de monnik de geschiedenis van het klooster maar sprak hij ook heel open over zijn leven alleen en de dagelijkse struggle met het geloof.

Heel bijzonder en ik ben die ontmoeting met die eenzame monnik nooit vergeten.

Koprivshtitsa 

Ook niet in de onmiddellijke omgeving van Sofia maar dit pareltje is de rit van 110 km echt wel waard. Die rit brengt je trouwens langs een magnifieke beboste streek. Koprivshtitsa ligt immers verstopt in een vallei aan de oevers van de Topolnitsa, omringd door de plooien van de Sredna Gora bergketen. Dit is met stip het mooiste stadje van Bulgarije! De houten huizen, in een authentieke Bulgaarse stijl, geschilderd in alle kleuren van de regenboog, de bruggetjes over de rivier, de kasseistraatjes, de inwoners nog vaak met paard en kar op weg en de oeroude degelijke vrachtwagen, dit is wat men ‘schilderachtig’ noemt.

Geen wonder dat het volledige bergstadje uitgeroepen werd tot stadsmuseum en historisch monument. Bijna elk huis (of toch 383 in totaal) is gebouwd en ingericht in de stijl van de Bulgaarse Nationale Wedergeboorte met vooral ook aandacht voor de geschiedenis van de Aprilopstand in de 19e eeuw die hier begon (opstand tegen de Turkse overheerser wat uiteindelijk leidde tot de onafhankelijk van Bulgarije). En dit zou Oost-Europa niet zijn als er niet ook nog een massief monument op een heuvel staat om deze opstand te gedenken.

Vergeet dit pittoreske museumstadje niet op je lijstje te zetten als je een bezoek aan Sofia brengt. Makkelijk te bereiken met de trein en een busje brengt de toeristen van het station naar het centrum van de stad.

Bulgaarse gebruiken

Die mogen niet ontbreken want een paar van de gebruiken in Bulgarije zijn mij altijd bijgebleven en horen nu ook tot mijn jaarlijkse gewoontes.

**De lente vieren 

Elk jaar op 1 maart wordt ‘Baba Marta’ (vertaald ‘Grootmoeder Maart’) gevierd, het einde van de winter en het begin van de lente. Dan geef je en krijg je een ‘Martenitsa’ – poppetjes of armbandjes van witte en rode wollen draadjes. Die ‘Martenitsa’ staan symbool voor een nieuw begin maar ook voor geluk en gezondheid en liefde en vrede. Je hangt de poppetjes aan een boom of struik tot die bloesems krijgt. Ik heb er gelukkig nog eentje – dus de lente van 2022 komt helemaal goed!

**Orthodox Pasen vieren

Dat moet je ooit een keer in je leven meemaken. Het paasfeest van de Bulgaars-Orthodoxe Kerk verschilt namelijk erg van dat van de Katholieke Kerk. Ik herinner mij nog levendig de sfeervolle kaarsenprocessie ’s avonds laat rond de kathedraal in Varna op paaszaterdag. Maar het leukste waren toch de beschilderde eieren, die meegedragen werden. Die worden na de kerkdienst tegen elkaar geklopt om elkaar een goed leven te wensen. Heel speciaal!

Dat speciaal geldt ook voor de rest van Bulgarije. Het land weet telkens opnieuw te fascineren met spectaculaire landschappen, historische steden, slapende bergdorpen en populaire zandstranden. Redenen genoeg om je volgende zomervakantie eens in Bulgarije door te brengen! Daar krijg je geen spijt van! Ik kan het weten, ik heb het land doorkruist van oost naar west en van noord naar zuid. Met andere woorden, ik ben zowat overal geweest!

Heb jij ook zo’n nummer 1 reisbestemming, zo’n land dat je hart heeft veroverd en waar je heel veel over wilt vertellen? Schrijf er een gastblog over en misschien staat jouw verhaal binnenkort ook op Ik Wil Reizen!

Bernadette

Hoi lieve mensen,

Ik ben Bernadette. Fulltime met vakantie, synoniem voor “op pensioen”. Dat ben ik dus, sinds 1 augustus 2019. 

Na een behoorlijk drukke familie- en werkloopbaan, is het nu tijd voor nieuwe ontdekkingen, leuke bezigheden en vooral veel reizen met als belangrijke regel: “alles mag, niets moet”. Die instelling heeft sindsdien gezorgd voor een diep gevoel van ontspannen en beleven. 

Wat vorig jaar niets meer was dan een rap gezegd zinnetje tegen de (nu ex-) collega’s – ik schrijf wel een blog over mijn reizen – is sindsdien werkelijkheid geworden. 

Op die manier combineer ik meteen 2 van mijn grote hobby’s: schrijven en reizen. Wat begon met boekbesprekingen en spreekbeurten voor de vriendinnetjes vroeger tot kinderverhalen voor de kleinkinderen, is nu dus aangevuld met reisverhalen van landen en steden en onbekende plekjes. Zo kan iedereen meegenieten van al wat dichtbij of veraf aan moois te zien is!

Het bericht Sofia | Een mix van natuur en cultuur verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Bijzondere monumenten zien in Sofia

*Archeologische Site Serdika

Bijna het eerste wat je ziet als je het centrum van Sofia binnenrijdt, zijn de glazen koepels die een deel van de oude Romeinse stad Serdika beschermen. Deze eeuwenoude stad werd toevallig ontdekt bij de aanleg van de metrolijn. Het antieke Sofia – onder het moderne Sofia – werd gerestaureerd, met de nodige kritiek op de reconstructie naar goede Bulgaarse gewoonte. De archeologische site is heel groot en strekt zich uit over zo’n 9.000 m² tussen het Sveta Petka kerkje aan de ene kant en de Banya Bashi moskee aan de andere kant. Een deel van het oude Serdika loopt onder de ploshtad Nezavisimost door (waar het Largo zich bevindt). Een ander deel van de ruïnes zit onder de bulevard Maria Luiza. En aan de kant van TZUM (Tsentralen Universalen Magazin) bevindt zich het open gedeelte van het complex.

Ooit waren er Romeinse straten, een vroegchristelijke basiliek en een water- en rioleringssysteem. Er werden versierde tegelvloeren gevonden en één van de grootste amfitheaters uit het Romeinse tijdperk. Maar het belangrijkste is toch wel de goed bewaard gebleven oude hoofdweg van Serdika, de Decumanus Maximus. In het Sofia van de 21e eeuw kan je gewoon over een authentieke Romeinse straat lopen.

Wat dit alles zo uniek maakt, is het geheel van antieke restanten die bovengronds omringd zijn door middeleeuwse kerken, 19e-eeuwse monumenten, regeringsgebouwen uit het socialistische tijdperk en de architectuur van moderne hotels. Een fascinerende mix, zeker als je daar nog bij optelt dat de ingang van de metro en een aantal souvenirwinkeltjes naast de toegang tot het antieke Serdika liggen.

*Nationaal Theater Ivan Vazov

Het oudste, het grootste en het mooiste theater van Bulgarije staat in Sofia en dat is het Nationaal Theater Ivan Vazov aan de ul. Dyakon Ignatiy. Het dateert uit begin 1900 en is behoorlijk indrukwekkend in rood en wit, met neoklassieke zuilen, gouden versieringen, Apollo en zijn muzen op de voorgevel en strijdwagens op de torens. Zo vaak gezien en toch elke keer een wauw gevoel! Wat het theater trouwens extra speciaal maakt, is de ligging. Mijn nummer 1 lievelingsgebouw ligt aan mijn absolute nummer 1 lievelingsparkje, de Gradska Gradina (City Garden), dat trouwens het oudste park van Sofia is.

Het is altijd genieten van de waterpartij met fonteinen, de bomen, de struiken en bloemenperkjes, de schakende oude Bulgaarse meneertjes, de drukke koffiebar, het ijsjeskraam, de vrolijkheid op het kinderspeelpleintje en altijd hoor je wel ergens een straatmuzikant of een groepje dat live muziek brengt. Niet echt groot maar dit parkje in het verlengde van dat prachtige theater is genieten op topniveau.

Vanop het terras van het Grand Hotel Sofia, met een zalige cappuccino en een verrukkelijke punt cheesecake, zag ik het heel vaak lente, zomer, herfst en winter worden in dit stukje Sofia dat mijn hart heeft gestolen. Nog steeds!  

*NDK

Dat is de Bulgaarse afkorting voor het Natsionalen Dvorets na Kulturata of het Nationaal Cultuurpaleis. Dit immense gebouw werd in 3 jaar tijd uit de grond gestampt om, in 1981 bij de opening, het 1.300-jarige bestaan van Bulgarije te vieren. Het is één van de grootste congrescentra van Oost-Europa en bevat meer staal dan de Eiffeltoren. Ook de binneninrichting is monumentaal met gigantische lusters en grote kunstwerken in de inkom, de gangen en de zalen. Terrassen op het dak, 8 verdiepingen hoog, 3 niveaus onder de grond, een enorme bronzen zon aan de voorgevel, het NDK is een perfect voorbeeld van de socialistische bombastische architectuur. Het laat je in ieder geval niet onberoerd en je houdt ervan of je verafschuwt het. Zet mij maar bij team “houden van”. Dat overweldigende, krachtige monument aan de bul. Bulgaria, het heeft iets!

Bijna elke dag valt hier wel wat te beleven, van ballet tot popconcerten, van kunsttentoonstellingen tot modeshows. Het NDK is het culturele middelpunt van Sofia. Ik was er jaren geleden voor een internationale beurs en toen stond het (afschuwelijke – sorry mensen maar dat is/was echt een lelijk ding) monument voor het 1.300-jarige bestaan van Bulgarije nog op het immense plein voor het NDK. Roestig ijzer, loshangende granieten platen, beton, graffiti en afval, dat was het droeve lot van dit ‘kunstwerk’. Het werd uiteindelijk gedemonteerd en weggehaald. Het plein en het park zijn intussen heringericht en schitteren met fonteinen en bloemperken. Je vindt er restaurantjes, fastfood, winkeltjes en de Lovers Bridge (met openluchttentoonstellingen). Die verbindt het NDK complex met het Yuzhen Park en garandeert een fantastisch zicht op de overal aanwezige Vitosha.

*Centrale Mineraalbaden

Deze moet je zeker bezoeken! Steek aan TZUM de ul. Triaditska over en je loopt zo de tuinen van de Tsentralna Mineralna Banya in. Het gebouw, met de opvallende mozaïeken in majolica-aardewerk op de gevel, is een geslaagd staaltje van mix architectuur met Bulgaarse, Byzantijnse en oosters-orthodoxe versieringen. De Centrale Baden zoals je ze nu ziet, zijn het resultaat van de restauratie van de minerale baden die er waren in de 16e eeuw. Maar ook in de tijd van de Romeinen waren er op deze plaats al een badhuis en thermale baden. Want voor wie het niet weet: de minerale waterbronnen zijn dé reden dat Sofia gesticht werd op de plaats waar de stad nog steeds gelegen is nl. boven de natuurlijke waterbronnen. Er zijn ongeveer 40 van deze bronnen met 8 verschillende thermale zones met een temperatuur die varieert van 30 tot 90 °C.

De Mineralna Banya van Sofia werden tot 1986 als openbaar badhuis gebruikt, met één groot mineraalbad en een afzonderlijke vleugel voor de vrouwen en voor de mannen met kleinere mineraalbaden. Nadien is het gebouw lang gesloten gebleven wegens de slechte staat van het dak en de verouderde infrastructuur. Nu is dit het Sofia City Museum maar een deel van het gebouw wordt nog steeds gebruikt voor hydrotherapie.

De tuinen en de centrale fontein, die water krijgt van de natuurlijke mineraalbron, zijn een ideale plek om de locals te zien aanschuiven aan de openbare waterkranen op het plein waar dag en nacht het warme bronwater uitstroomt. Beter dan het gewone leidingwater in Sofia en gratis, je zou voor minder je koffer vullen met grote flessen water!

Nog een stukje echt en oprecht Sofia: heel levendig en iedereen kent iedereen want Sofia, dat is eigenlijk één groot dorp!

Nog meer monumenten om te bewonderen:

-het standbeeld van Sveta Sofiya aan de ploshtad Nezavisimost.

-het monument voor het Sovjetleger aan de Orlov Most of Adelaarsbrug.

-het Largo, een gebouwencomplex aan de bul. Kniaz Aleksandar Dondukov, dat bestaat uit het partijhuis, het regeringsgebouw en het presidentsvo of het kantoor van de president waar je elk uur aan de ingang de wisseling van de wacht kan zien.

–TZUM warenhuis (dat soms ook tot het Largo wordt gerekend) of de pracht en praal uit het communistische tijdperk want in 1957 was dit de eerste echte shopping mall in het land waar de Bulgaren ongelooflijk trots op waren. TZUM is nog steeds een shopping mall voor high end en luxe artikelen en niet meer, zoals vroeger, voor iedereen.

Er zijn nog tientallen andere monumenten, verspreid over het centrum en de rand van Sofia, maar die mag je zelf ontdekken.

Een zondagmiddag in het park

Sofia is een groene stad met heel veel grote en kleine parken en parkjes. Want dat doen ze in Sofia op een zonnige zondagmiddag, met de ganse familie naar het park, picknick mee, voetbal mee, spelletjes mee, accordeon mee en babbelen (daar zijn ze allemaal supergoed in!).

*Borisova Gradina

Pal in het centrum van Sofia aan Tsarigradsko shose, is dit het grootste en oudste park. Verwacht geen keurig aangelegd landschapspark want dat is het niet. Achteraan het park is zelfs een heus eikenbos! Op een warme zomerdag (en het kan in de zomer echt heet zijn in Sofia) is het prettig wandelen in de bomenschaduw. De lange brede lanen met lindebomen en kastanjes lopen recht naar de Bratska Mogila, de broederschapsheuvel, met het gedenkteken voor de gesneuvelden voor het communisme (hoe kan het anders in een voormalig Sovjetland). Uiteraard is dit een groots en imponerend monument met een 42 m hoge obelisk en meer dan levensgrote bronzen beelden. Overal in het park staan trouwens nog meer beelden van bekende en beroemde Bulgaren. Wel een woordenboekje meenemen anders weet je niet waar of naar wie je kijkt – bordjes zijn enkel in het Bulgaars.

Als je het ganse park wil zien, ben je wel even onderweg. Er is het Arianameer met roeibootjes en watertrappers (waar vooral de kleinkinderen dol op waren), er is een zomerzwembad, er zijn tennisvelden en fietspaden, speelpleintjes en een bomenparcours maar ook een rozentuin en een lelievijver en genoeg rustige plekjes en bankjes om even te ontsnappen aan de drukte van het centrum. In de zomermaanden kan je zelfs genieten van live concerten aan de muziekkiosk. De rand van het park is erg gezellig met koffiebars en eethuisjes en kraampjes die ijsjes verkopen in de zomer en nootjes en warme, zoete maïskolven in de winter. Voor de voetbalfans: ook de stadions van CSKA Sofia en het Vasil Levski stadion (van het nationale elftal) liggen in het park.

Zeker een middag reserveren voor deze heerlijke plek als je in Sofia bent!

*Yuzhen Park

Of South Park. Een uitgestrekt, mooi aangelegd en populair park. Ook omwille van de ligging – aan de hoofdingang begint (of eindigt) de bekende bul. Vitosha. Het wisselende zicht op de berg is dan ook één van de troeven van het park. Er zijn wandelwegen, fietspaden, vijvers en fonteinen en veel ruimte om te sporten. Het strakke parkontwerp laat ook plaats voor delen waar de natuur zijn gang mag gaan. Je kan er fietsen en gocarts huren en er rijdt een treintje door het park. In de buurt zijn heel wat eethuisjes en restaurants.

Nog meer parken om van te genieten:

-Doctor’s Garden (ul. Shipka), een groen parkje in de buurt van de universiteit, waar vooral locals komen chillen met meegebrachte drankjes en picknicks. Veel bankjes, veel groen en veel ruimte voor de kids.

-Zapaden Park (bul. Doctor Peter Dertiliev), een klein bosachtig park, buiten het centrum, in de buurt van de Mega Mall Sofia.

-Royal garden (ul Moskovska), aan het Ethnografisch museum met het Trabant monument.

-Loven Park in het verlengde van Borisova Gradina met de Sofia Zoo en een vestiging van restaurantketen Villa Victoria, in een historisch gebouw uit 1905. Luxe in een schaduwrijk parkje!

Shoppingparadijs Sofia

De uitspraak ‘Shop Till You Drop’ is volgens mij uitgevonden in Sofia. Je hebt er nu eens letterlijk alles, van het kleinste miniwinkeltje of ‘kleck shop’ (op voetpadniveau) dat vooral sigaretten en bier verkoopt tot giga shopping malls met een heus pretpark op het dak, van chique winkelstraten tot ouderwetse marktjes.

Shopping Malls

Behalve TZUM, dat uit de periode van de Volksrepubliek stamt, had Bulgarije tot 2006 geen echt shopping center. Daar kwam verandering in met de bouw van ‘Park Center Sofia’ (oude naam: City Center Sofia), het eerste maar nu één van de kleinste. Vanaf dat moment was er geen houden meer aan. In een periode van 8 jaar werden er maar liefst 9 shopping malls gebouwd, de ene al groter en imposanter dan de andere met top of the bill, Paradise Center. 2 watervallen, een meertje, een heus pretpark op het dak, 14 cinemazalen, een sportcenter met zwembad, spa, tennis en squash en een concertzaal, om maar een deeltje op te noemen en het belangrijkste, meer dan 330 winkels, dit gaat je verbeelding te boven!

Maar ondanks dit luxe project met een adembenemend zicht op de Vitosha, blijft mijn favoriete mall toch wel de kleine en meer gewone Mall of Sofia op bul. A. Stamboliyski.

Stadsmarkten

Geen betere manier om een stad en zijn inwoners te leren kennen dan rondslenteren op de markt! En er zijn heel wat markten en marktjes te vinden in Sofia, met elk hun eigen Oost-Europese sfeer, tijdloos en in trek bij zowel de locals als de expats en de toeristen. Zeker een paar op je lijstje zetten als je door de stad wandelt.

*Zhenski Pazar

De ‘vrouwenmarkt’ is Sofia’s grootste en oudste markt, daterend van eind de jaren 1800. Na alle musea en kerken en monumenten is dit toch wel één van dé toeristische toppers in de stad. Je vindt op deze markt bijna alles wat je in het dagdagelijkse leven nodig hebt en aan prijzen die een stuk lager liggen dan in de supermarkten. Denk aan groenten en fruit, vlees- en zuivelproducten, kleding en kleurrijk Bulgaars aardewerk, potten en pannen en gereedschap en souvenirs, kruiden, thee, honing, bloemen en planten … en dat alles vermengd met luid Bulgaars gebabbel en de intense geuren van de foodstalletjes. Een belevenis!

Vergeet tussen alle kraampjes door de omgeving niet te bekijken. De markt ligt in de schaduw van de groene torentjes van de Sv. Sv. Cyrillus & Methodius kerk en links en rechts is het een opeenvolging van 19e-eeuwse vervallen herenhuizen, grauwe blokken uit het grijze verleden en gevels in felle kleuren.

Je vindt de markt elke dag langs bul. Stefan Stambolov, het stuk tussen ul. Ekzarh Yosif en bul. Slivnitsa.

*Tsentralni Hali

De overdekte markthallen, door de locals simpelweg Halite genoemd, midden in het centrum van Sofia, staan er ook al sinds 1911. Vandaag is het schitterende gebouw aan de bul. Maria Luiza in art-nouveaustijl met het karakteristieke kloktorentje vooral een plek om even halt te houden voor een tasje bilkov chaĭ en een typische Bulgaarse shopska salade. De binnenkant is net te modern voor de stijlvolle buitenkant. Vaak zijn er kraampjes gesloten en de hoge kwaliteitsproducten die er vroeger verkocht werden, hebben plaats gemaakt voor souvenirs en juwelen en kleding en een supermarkt. Wel interessant is de kelderverdieping. Daar zijn nog resten te zien van de stadsmuren en de publieke baden van de oude Romeinse stad Serdika.

*Antiekmarkt Alexander Nevski Kathedraal

Als je op zoek bent naar anders dan andere souvenirs, oude juwelen, munten, schilderijtjes, handwerk … moet je eens gaan rondneuzen bij de kraampjes rond de Alexander Nevski Kathedraal. Een niet te missen plek, al wordt er evenveel nep verkocht als echte antieke spullen. Met een paar Bulgaarse woorden maak je zo een praatje met de verkopers! Goeie herinneringen! Ze proberen je altijd wel iets aan te smeren dat je echt niet nodig hebt of niet eens wil. Zoals een echt vossenbontje in hartje zomer!

*Bitaka

De enige, echte ‘vlooienmarkt’ waar je de raarste dingen vindt. Oude cd’s, kapot speelgoed, plastic bestek, foto’s, reclamefolders … uitgestald op een deken of in oude koffers, bedenk het en je ziet het wel ergens te koop liggen. Enkel in het weekend. Gelegen buiten het centrum in de buurt van de wijk Malashevtsi. Slenter langs verwaarloosde straatjes en over open stukken land. Stap tussen de plassen als het geregend heeft en de scheuren in het beton … hallucinant! Als je echt iets leuks wil vinden, kom dan zéér vroeg!

Nog eentje die niet mag ontbreken: de dagelijkse boekenmarkt op ploshtad Slaveykov, het plein met het bronzen beeld van 2 meneertjes op een bankje. Het overgrote deel van wat er verkocht wordt zijn natuurlijk Bulgaarse boeken. Maar je vindt er ook Engelse en Franse en vrolijke prentenboekjes zonder taal!

Winkelstraten

Het eens zo grijze en kleurloze Sofia heeft zijn achterstand mooi weggewerkt en heeft nu een schat aan trendy winkels en westerse modeketens verzameld. De bekendste is natuurlijk de autovrije bul. Vitosha. Alles wat naam en bekendheid heeft in de modewereld is er vertegenwoordigd. Chique boutiques, grote winkelketens, talrijke restaurants en terrasjes die vechten om een plekje op deze beroemde boulevard, je bent hier zo een namiddagje zoet.

Wil je niet wat je overal tegenkomt, dan is ul. Tsar Ivan Shishman een goed idee. Minder druk dan Vitosha maar wel met originele lokale winkels, kunstgalerietjes en trendy koffiebars met superlekkere taarten. Loop ook de zijstraat ul. Graf Ignatiev in, gekend voor de tearooms met het beste ijs en voor de beste bakkerijtjes van de stad en vooral de straat met veel schoenwinkels! Dit is Sofia zoals het was en is met een tram die nog door de smalle straat rijdt.

Een van de eerste plekken waar ik ging winkelen was ul. Pirotska, de eerste, echte autovrije winkelstraat in de hoofdstad. Een beetje verouderd, Bulgaars slordig maar dat heeft ook zijn charme. Je vindt er alleen maar Bulgaarse merken en mode maar van een onverslijtbare kwaliteit. Getuigen mijn winterlaarzen, gemaakt voor de eeuwigheid!

Al is Sofia geen Londen of Parijs, de stad heeft in de loop der jaren zijn eigen unieke karakter weten te bewaren en biedt de toeristen een mix van cultuur en traditie, die fascineert en verrast. Met andere woorden: deze stad moet dringend op je bucketlist!

TIP  Een ongewone citymap is die van Zona Urbana:

TIP  Actuele info over concerten, tentoonstellingen, stadsrondleidingen enz. vind je hier:

https://programata.bg/

https://www.getyourguide.com/sofia

https://www.spottedbylocals.com/sofia/

http://www.freesofiatour.com/

In de derde en laatste Sofiablog neem ik jullie mee buiten de stad naar de Vitoshaberg, de Boyana kerk, het Dragalevsi klooster en de historische museumstad Koprivshtitsa.

Wil je zelf ook je favoriete stad met zijn boeiende plekken en interessante adresjes delen met onze lezers? Verzamel je tips en je verhalen in een gastblog en stuur die naar Ik Wil Reizen of neem contact op! 

Bernadette

Hoi lieve mensen,

Ik ben Bernadette. Fulltime met vakantie, synoniem voor “op pensioen”. Dat ben ik dus, sinds 1 augustus 2019. 

Na een behoorlijk drukke familie- en werkloopbaan, is het nu tijd voor nieuwe ontdekkingen, leuke bezigheden en vooral veel reizen met als belangrijke regel: “alles mag, niets moet”. Die instelling heeft sindsdien gezorgd voor een diep gevoel van ontspannen en beleven. 

Wat vorig jaar niets meer was dan een rap gezegd zinnetje tegen de (nu ex-) collega’s – ik schrijf wel een blog over mijn reizen – is sindsdien werkelijkheid geworden. 

Op die manier combineer ik meteen 2 van mijn grote hobby’s: schrijven en reizen. Wat begon met boekbesprekingen en spreekbeurten voor de vriendinnetjes vroeger tot kinderverhalen voor de kleinkinderen, is nu dus aangevuld met reisverhalen van landen en steden en onbekende plekjes. Zo kan iedereen meegenieten van al wat dichtbij of veraf aan moois te zien is!

Het bericht Sofia | Langs parken en monumenten, een verrassend perfecte stad verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Soms weet je het meteen: dit is mijn stad!

En ik wist het meteen toen ik jaren geleden, in de winter en de sneeuw, landde op terminal 2 van Sofia Airport. Die eerste keer werd een aantal keren (als in 30? 32? keer) en elk bezoek werd fijner dan het vorige. De stad voelde na een tijdje als een tweede thuis, een echt ‘home from home’. Nochtans was mijn eerste indruk van de buitenrand van de stad niet bijster positief. Straten in slechte staat met scheuren en gaten en rioolputten zonder putdeksels, waar de taxichauffeur handig langsreed. Een oude man met paard en kar op weg naar ergens. Verwilderde lapjes grasland met onder de stakerige boompjes, een onderkomen, gemaakt van grote stukken karton, houten planken en golfplaten. Tsigani, mompelde de taxichauffeur.

Grijze, verwaarloosde en vervallen gebouwen met zijgevels vol graffiti … een behoorlijke schok en de tegenstelling met het centrum van de stad kon niet groter. In de loop der jaren zijn de meeste straten, in het centrum en de buitenwijken, heraangelegd, het paard en de kar zijn verdwenen en veel woonblokken, daterend van de communistische tijd, worden of zijn hersteld en opnieuw geschilderd of voorzien van nieuwe gevels en ramen. Dat is natuurlijk ook Sofia, een stad met een Oostblokverleden dat nog steeds zichtbaar is en overduidelijk deel uitmaakt van haar geschiedenis.

Ulpia Serdika

Die geschiedenis begon trouwens zo’n 7000 jaar geleden, wat Sofia één van de oudste steden van Europa maakt. Dat zie je, aan de vele Romeinse en Byzantijnse vondsten in de musea. Dat merk je, in het centrum waar de ruïnes van de oude gerestaureerde Romeinse stad Ulpia Serdika één groot (ondergronds) openluchtmuseum vormen. Die opgravingen en het 24 m hoge standbeeld van Sveta Sofiya waren mijn eerste kennismaking met de cultuur van deze stad. Die 2 hotspots werden, bij elk volgend bezoek, uitgebreid met andere interessante monumenten, straten, pleintjes en parken.

En hier zit het probleem: waar begin je als je zoveel weet over een stad, als je bijna blindelings de weg weet omdat het stadsplan in je hoofd zit? Worden het de ‘lekkere’ herinneringen waar ik, zelfs jaren later, nog steeds van geniet. Als ik terugdenk aan Sofia, denk ik in de eerste plaats aan de vele terrasjes en het heerlijke eten. Of worden het de culturele herinneringen of de leuke? Toch maar de lekkere! De carrot cake die ik deze week at, heeft beslist. Dat was zo’n ‘terug in de tijd’ moment, want nergens at ik zo’n perfecte als in de Bodega in Sofia! Ik proef die nog! 

Mehana, pizzeria of hippe eettent

Voor Bulgaren, dus ook voor die van Sofia, is eten belangrijk en ze nodigen je graag uit want eten, dat doe je samen. Elke gelegenheid is goed voor een lunch, een koffie met taart of iets zoets – want zoet moet erbij – of een diner. Dat uit eten gaan is best even wennen, zeker als je uitgenodigd wordt door een local. De menukaart wordt eindeloos en tot in de kleinste details besproken maar ook de maaltijd zelf duurt eindeloos. Bulgaren eten graag maar praten nog liever. Eten is voor hen een erg sociale bezigheid dus tussen 2 happen door wordt er gewoon verder gebabbeld. Dat en minstens een paar tv’s met volumeknop op zeer luid, maakt een Bulgaars etentje een echte belevenis.

Oh ja, nog dit: gerechten worden opgediend als ze klaar zijn – maak dus wel duidelijk wat je eerst wil of het dessert komt samen met de soep! Geen grap, echt meegemaakt!

Die typische Bulgaarse keuken van shopska salata (1) bestrooid met sirene, een frisse tarator (2) in de zomer, een zoete banitsa (3) met een zoutig glas ayran (4) erbij of een klassiek stoofpotje in de winter, dat is echt helemaal mijn ding! En natuurlijk de kippensoep niet vergeten! De Bulgaarse kippensoep, daar wordt een mens lyrisch van. De beste eet je in de wijk Dragalevtsi.

Of je nu kiest voor een traditionele mehana (Bulgaarse taverne), een simpele pizzeria of een hippe eettent, voor vegetariërs is er goed nieuws: je vindt heel wat groenten- en rijstgerechten zonder vlees op bijna alle menukaarten.

(1)Shopska salata = tomaten, komkommer, paprika, lente-uitjes of gewone ajuin, olijven en veel  zachte Bulgaarse sirene (witte kaas – genre feta)

(2)Tarator = koude komkommersoep met yoghurt, knoflook, olie, walnoten, dille en water

(3)Banitsa = zoet of hartig gebak, gemaakt van filodeeg

(4)Ayran = drankje van yoghurt, water en zout

Mijn favoriete eetadresjes

(Dit zijn er maar enkele want alle plekjes vermelden waar ik ooit ben gaan eten of op het terras zat, zou lijken op een culinaire Sofiagids.)

Traditioneel eten, vaak met life folklore muziek:

**Authentiek Bulgaars: Izbata Tavern – 18 ulitsa Slavyanska

**In het decor van een oude molen: Vodenitzata – Kv Dragalevtsi, Park Vitosha, Dragalevtsi

**De kelder met life muziek: Hadjidraganovite Izbi – 18 ulitsa Hristo Belchev

**Menukaart met authentieke kloosterrecepten: Manastirska Magernitsa – 67 ulitsa Han Asparuh

Internationale keuken:

**Bodega – 6 ulitsa Tsar Asen (voor de tapas en de beste carrot cake ever!!)

**Spaghetti Company – 69 bul. Bulgaria (in Mall Bulgaria – floor 3)

**Boom! Burgers – 15 ulitsa Karnigradska (voor de burgers met hoofdletter B)

**Confetti – 4 ulitsa Graf Ignatiev (voor het terras achteraan in de zomer maar ook voor de kleurige ijsjes en de smakelijke lunchgerechtjes)

Chique uit eten:

**Captain Cook – 100 bul. James Bourchier (de prijs op de menukaart is per kilo! De rekening kan dus een verrassing zijn!)

**Chepishev – 27 ulitsa Ivan Yonchev (in Boyana)

De werkelijke top is The Residence (adres: ulitsa Dimi Panitsa) maar dat is een elite privéclub (de enige in Bulgarije trouwens!) dus je raakt er enkel binnen op uitnodiging van iemand die lid is. Een oogverblindend interieur, een mooi ingerichte tuin, het meest verrukkelijke eten (van een sterren- en bord aflikken niveau) en je krijgt er een krukje om je handtas op te zetten – naar het Bulgaars bijgeloof: je handtas op de grond zetten betekent geldverlies en armoede. Ik zet mijn tas sindsdien nooit meer op de grond!

Snel, goedkoop en lekker:

Aan het tegenovergestelde eind van de foodladder staat Studentski Grad, de studentenwijk van Sofia met flashy bars, clubs, cafés en eethuisjes, vaak in achteraf, niet-geplaveide steegjes. Vooral in de zomer is dit de place to be met gezellige loungebars en, naar goede Bulgaarse gewoonte, te luide muziek en zalige drankjes (ja, ook non-alcoholisch). Ik denk aan plekjes als Pri Shopite – Borimechkata  – La Campanella of Grosh 21. Verwacht hier geen culinair kunstwerk, maar simpel en goedkoop en veel, heel veel fastfood en pizza’s. Het is hier altijd druk en alles is 24/24 uur open.

Als het snel moet gaan en goedkoop moet zijn, heb je de Hotpot (ulitsa Dimitar Petkov 100В – zijstraat van bul. Aleksandar Stamboliyski), een cafetaria-achtig, lunchroom-achtig iets.

Een speciale vermelding krijgt tearoom Nedelya  (90 bul. Aleksandar Stamboliyski) – wat vertaald zondag betekent – voor de beste taarten en de meest verfrissende citronnada.

Wil je op weg naar de Vitosha, een fijn lunchplekje met zwembad? Dan is hier een tip: Jagoda 88 -familiehotel in Simeonovo – 4 ulitsa Acad. Dimitar Angelov.

Maar met stip op nummer 1 staat toch wel de Happy, dé Bulgaarse keten van de snelle, verse en erg lekkere hap! Druk en lawaaierig en iedereen komt er. Wil je zien en gezien worden, ga dan naar de Happy! De leukste Happy is die met een zwembad op 12-14 bul. Pencho Slaveykov!

Sofia, een stad van kerken

Ben je voor het eerst in Sofia, dan valt het op: de kerken en kerkjes en gebedshuizen. Je kan er niet naast kijken. Ze liggen op wandelafstand van elkaar, in het historisch centrum van de stad.

**De meest indrukwekkende is zonder twijfel, de Sveti Aleksandar Nevski herdenkingskathedraal (ploshtad Sveti Aleksandar Nevski). Deze Bulgaars-orthodoxe kathedraal is één van de grootste in de wereld en werd gebouwd ter nagedachtenis aan de gesneuvelde soldaten uit de Russisch – Turkse bevrijdingsoorlog in de 19e eeuw. De met bladgoud bedekte grote koepel en klokkentoren en de kleinere groen koperen koepels zijn beslist bijzonder. Op een zonnige dag schittert dit monument in al zijn pracht. Maar ook het interieur schittert door alle luxe materialen die gebruikt werden voor de decoratie. Een kerkdienst in deze immense kathedraal is hemels, met kaarsen, wierook, gezang en zacht biddende mensen. Heel rustgevend! Wist je dat de 12 klokken in de toren gemaakt zijn in Rusland en dat de kathedraal de rijkste collectie iconen bezit?

**De oudste christelijke kerk is de Sveta Sofiya, die uiteindelijk haar naam gaf aan de stad. Deze rozerode basiliek staat, omringd door groen, in de schaduw van de grote kathedraal.

**De mooiste is toch wel het kleine Russische kerkje, Sveti Nikolai (bul. Tsar Osvoboditel 3). Heel onopvallend staat het in een klein parkje mooi te zijn, met de groene mozaïekjes op de gevel en de  vergulde koepels die blinken in de zon.

**De meest centrale is de Sveta Nedelya of Gezegende Zondagkerk. Die vind je op een pleintje, de ploshtad Sveta Nedelya, pal in het centrum van Sofia, aan het begin van bulevard Vitosha. Genietend van een drankje op de terrasjes aan de overkant, kan je hier wel eens een bruidspaar spotten.

**Merkwaardig zijn dan weer de Sveta Petka, piepklein en ondergronds gelegen aan de ploshtad Nezavisimost , en de Sveti Georgi met de opvallende rode baksteen en rond rood dakje, waar het Sheraton Hotel rond gebouwd werd. De kleine geheimen van Sofia: in elke hoek en zelfs onder de grond vind je verborgen schatten.

**De Banya Bashi Moskee (bul. Kn. Mariya Luiza) wordt nog steeds gebruikt. Van de 70 moskeeën die Sofia vroeger telde, blijft alleen deze nog over. De hoge, fijne minaret zie je al van ver. Ondanks mijn beleefd en herhaald vragen, ben ik hier nooit binnen geraakt.

** De Sofia Synagoge, een opmerkelijk gebouw in Moorse stijl, is één van de grootste in Europa. Je komt er echter enkel in op uitnodiging of als je zelf joods bent.

Dat is zo mooi aan Sofia: op een paar honderd meter van elkaar, zijn alle religies en culturen aanwezig, als een soort centrum van verdraagzaamheid in de stad. Katholiek, orthodoxe christen, moslim en jood, het kan samen.

Sveti Aleksandar Nevski

Sveti Nikolai

Sveta Nedelya

Dit moet je zeker ook doen in Sofia

De stad heeft een paar aparte en boeiende musea, ook voor wie geen fan is van urenlang slenteren langs schilderijen of historische voorwerpen.

**Het Nationaal Socialistisch Museum heeft, de naam zegt het al, kunst uit de socialistische periode van Bulgarije. De grote rode ster, die boven op het dak van het Partijhuis stond tot aan de val van het communisme in 1989, staat nu in de tuin van het museum. Die ster heeft daar het gezelschap gekregen van heel wat grote, minder grote maar ook gigagrote beelden, die vroeger de pleinen en boulevards van Sofia versierden. Je komt er Lenin, Stalin en Marx tegen. Bevreemdend maar ook wel fascinerend! (Adres: ul. Lachezar Stanchev 7)

**De Nationale Kunstgalerie in het vroegere koninklijke paleis is gewoonweg schitterend! De monumentale gele buitengevel en de prachtige zalen zien er nog steeds paleisachtig uit en de tentoongestelde collecties zijn zeker de moeite waard! Van eeuwenoude iconen tot Bulgaarse schilderkunst en klederdracht, ik heb hier echt lopen genieten! (Adres: ploshtad Knyaz Aleksandar I)

Er zijn nog tientallen andere musea: Buitenlandse Kunst – Militaire Geschiedenis – Archeologie – het Natuurhistorisch en het Ethnografisch Museum en zelfs een complete straat met kleine musea en galeries (ul. Tsar Samuil). Wie zin heeft, is hier nog wel even bezig!

Dit moet je zeker ook weten over Sofia

*Sofia is geen grote stad en, zoals ook de rest van Bulgarije, nog altijd goedkoop. Ideaal dus voor iemand met een klein budget die toch een weekend weg wil. De vliegtickets zijn goedkoop, zeker als je kiest voor een low budget maatschappij – Bulgaria Air kan af en toe behoorlijk duur zijn. Een vlucht van 2,5 uur brengt je naar Sofia Airport en 10 km verder (via bul. Bryuksel en Tsarigradsko shose) sta je al in het centrum.

*Uitkijken welke taxi je neemt – er rijden ook fake taxi’s rond die het dubbele en meer aanrekenen van het normale tarief. Ik nam altijd O.K. taxi (geel en met een blauw Taksi bord). Dat zijn trouwens de enige taxi’s die een vergunning hebben voor de luchthaven. Voor de kortste weg en de goedkoopste rit, zeg je gewoon zoals ik altijd zei: I live here, don’t need a sightseeing tour!

*Sofia ligt in het westen van Bulgarije, aan de Iskar rivier. De stad is volledig omgeven door bergketens en ligt op een hoogte van 550 m. Het Vitoshagebergte overheerst de stad met de Cherni Vrah op 2.290 m als hoogste punt. Altijd een blij weerzien met die Vitosha wanneer ik in Sofia was. In november zag ik altijd het bovenste topje wit kleuren en dan wist ik, de winter komt eraan!

*De beste reistijd om naar Sofia te gaan is van april tot oktober. Niet te warm en niet te veel regen. Juli en augustus zijn de kalme maanden maar ook de zeer warme maanden. Dan loopt de stad leeg en zit iedereen aan de Zwarte Zee. Vanaf november kan er al sneeuw vallen en december en januari zijn vaak ijskoud (- 20 °c was geen uitzondering) of je raakt ingesneeuwd.

*Nog geen euro in Bulgarije dus ook in Sofia betaal je in leva (1 lev = +/- 0,51 euro). Een veilige tip: maak gebruik van de ATM’s van de grote bankkantoren. Dat is beter en veiliger dan geld wisselen in één van de wisselkantoortjes.

*Wil je JA zeggen, schudt dan NEEN en omgekeerd. Zeer verwarrend en het heeft tot heel wat hilarische toestanden geleid – zoals die mevrouw bij de bakker die tot 4 keer een ander brood toonde voor ik doorhad dat het schudden was en niet knikken!

*Vergeet de fooien niet! De lonen liggen laag (veruit de laagste in de EU) en vooral in de horeca is een fooi een noodzakelijke aanvulling op het inkomen.

Spiekbriefje of basiswoorden leren

Niet simpel die Bulgaarse taal! Alleen al het cyrillisch alfabet is zwoegen en zweten om alle tekens te herkennen. Ze heel vaak zien helpt. Een taalgids en een online cursus helpen ook. Of je doet zoals ik: een paar basiswoorden en -zinnen leren en een spiekbriefje meenemen voor de boodschappen in het buurtwinkeltje waar de lieve dame achter de kassa enkel Bulgaars sprak. Mijn Bulgaars met Vlaams accent vond ze altijd supergrappig!

Hier dus een simpel rijtje om mee te beginnen:

Hallo / Zdrahveyteh

Hoe gaat het met je / Kak see

Goed / Dobreh

Dank je / Blagodaryah

Ja / Dah

Nee / Neh

Alstublieft / Molya

De rekening alstublieft / Smetkata molya

Excuseer me / Izvinehteh

Goedemorgen / Dobro utro

Goedemiddag / Dobŭr den

Goedenavond / Dobŭr vecher

Je merkt het al, ik raak niet uitgepraat over Sofia en er is natuurlijk nog veel meer te zien en te doen. Ik wil nog vertellen over de groene parken, de monumenten en de kloosters, de pleintjes en de marktjes en vergeet Sofia als shoppingstad niet. Op z’n Bulgaars is dat big en bigger! Maar dat is voor deel 2 met nog meer tips en niet te missen plekken in deze fantastische stad.

Sofia, dat is een stad om in te kaderen met in elke kader, een herinnering met een gouden randje! Ik moet dringend nog eens terug!

Nieuwsgierig geworden naar andere, minder bekende steden voor een boeiende citytrip? Ontdek Koblenz of laat je verleiden door Dublin of deel jouw mooiste citytrip in een gastblog voor de lezers van Ik Wil Reizen.nl!  

Bernadette

Hoi lieve mensen,

Ik ben Bernadette. Fulltime met vakantie, synoniem voor “op pensioen”. Dat ben ik dus, sinds 1 augustus 2019. 

Na een behoorlijk drukke familie- en werkloopbaan, is het nu tijd voor nieuwe ontdekkingen, leuke bezigheden en vooral veel reizen met als belangrijke regel: “alles mag, niets moet”. Die instelling heeft sindsdien gezorgd voor een diep gevoel van ontspannen en beleven. 

Wat vorig jaar niets meer was dan een rap gezegd zinnetje tegen de (nu ex-) collega’s – ik schrijf wel een blog over mijn reizen – is sindsdien werkelijkheid geworden. 

Op die manier combineer ik meteen 2 van mijn grote hobby’s: schrijven en reizen. Wat begon met boekbesprekingen en spreekbeurten voor de vriendinnetjes vroeger tot kinderverhalen voor de kleinkinderen, is nu dus aangevuld met reisverhalen van landen en steden en onbekende plekjes. Zo kan iedereen meegenieten van al wat dichtbij of veraf aan moois te zien is!

Het bericht Sofia | Een geweldige stad voor een citytrip verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

De zee is de moeder van alle Belgen, de stem

in hun armen en benen, de vlucht in hun ogen,

de vis in hun vel. Spatten mens, altijd dezelfde,

klein en onnozel, en ik een van hen, …

(Charles Ducal)

Wat is dat toch met de zee?

Een eenvoudige foto van enkel lucht en water en zand en toch is het net de pure eenvoud van die 3 elementen die ons doet dromen. Uren naar die onwaarschijnlijk uitgestrekte watermassa kijken, gaat nooit vervelen. Golven die eindeloos over het strand rollen, geen begin, geen einde. In de verre verte een lijn, geen idee waar het water eindigt en de lucht begint. Hypnotiserend, tijd vergetend, emoties en het ervaren van een vrijheid die diep en overweldigend is. Heel erg bewust van je eigen kleine ‘ik’ en tegelijkertijd de sensatie van iets groots.

Opnieuw het kind dat van de duinen wil rollen maar, net hier aan de kust, weer heel erg bewust van de merkwaardige sprongen van het leven.

Goed voor de mentale gezondheid ook, die zeelucht aan de Belgische Kust. En goed voor onze longen, daar zorgen de algen voor die in de lucht terechtkomen. Hier wordt je gelukkiger, blijer en slaap je beter! Geen wonder dat een mens geraakt wordt door de zee want veel kans dat ook onze voorouders kustbewoners waren. Het Oudgermaanse woord ‘flauma’, dat vloed of stroming betekent, staat immers aan de basis van het woord ‘Vlaams’.

Wat valt er te ontdekken?

Elke kustgemeente en elke badplaats aan de Belgische Kust, heeft zijn eigenheid en verborgen plekjes en soms is het moeilijk te kiezen tussen mooie natuurgebieden of levendige en eigentijdse cultuur, sportieve activiteiten of gewoon lekker gaan eten.

Koksijde

De Hoge Blekker, met zijn 33 m de hoogste duin aan de Kust, is zeker een bezienswaardigheid. In het natuurgebied zelf is het heerlijk wandelen langs het schelpenpad. Ook het Duingebied ‘Ter Yde’ is een ideale plek om alle drukte te vergeten. Een omgeving van duinen, grasland, bos en wilde paarden nodigt uit om te genieten. Liefhebbers van surrealistische kunst vinden zeker inspiratie in het museum ‘Paul Delvaux’. Zijn schilderijen, tekeningen en etsen worden hier tentoongesteld. Nog meer cultuur brengt het ’Abdijmuseum Ten Duinen’ en de bijhorende archeologische site. Zin in actie? Je kan een golfballetje slaan op het golfterrein van ‘Golf Ter Hille’ en de honger kan gestild worden met verse garnaaltjes, gevangen door de garnaalvissers te paard, die nog altijd op het strand te vinden zijn.

Bredene

Het kleine badplaatsje uit mijn jeugd, dat jarenlang de vaste vakantiebestemming was. Geen dijk vol winkelende toeristen maar zalige duinen en altijd zonnig en warm (fantasie of werkelijkheid, vraag ik mij nu af). Uitwaaien is hier een echte dagactiviteit want van de duinen gaat het mooi over op het strand. Een lange zandweg om helemaal tot in Oostende te wandelen. Surfen, zeilen, raften … watersporters moeten naar de ‘Twins Club’, uniek gelegen tussen de duinen en het strand. Een bijzondere plek in Bredene is het visserskapelletje van ‘Onze- Lieve-Vrouw-Ter-Duinen’.

Dit bedevaartsoord voor vissers laat door kaartjes en foto’s een beeld zien van ‘de zee die geeft maar ook neemt’.

Blankenberge

Is heel lang de zondag/kustdaguitstap geweest. Prettige herinneringen aan dat stadje en zijn indrukwekkende pier, zijn houten staketsels en zijn exotisch aandoende Paravang. Het centrum met zijn belle-époquehuizen is zeker een bezoekje waard. Relaxen en lekker lounchen met zicht op zee kan in de vele strandbars, die je langs de Blankenbergse kust vindt. Voor rust en stilte moet je naar het natuurgebied de ‘Uitkerkse Polder’. Kijkhutten en een uitkijktoren zorgen voor een ongestoord zicht op trekvogels en weidevogels. Vervelen is hier niet aan de orde!

Waarom we telkens terugkomen?

Lente, zomer, herfst of winter, de Belgische Kust trekt altijd. En daar zijn veel redenen voor:

• eindelijk boven op een duin en dan die eerste blik op het strand en de zee, onbetaalbaar
• het luie slenteren langs de waterkant, voeten net wel of net niet nat
• zand tussen de tenen en haren die plakken van de zilte zeewind
• de golven die maar blijven komen
• de lucht die anders ruikt, de geluiden die anders klinken
• witte zeilbootjes in de verte op het water
• schelpen zoeken en geen zakje meehebben om ze in te bewaren
• zandkastelen en kasteelgrachten vol zeewater
• de zoete vanillegeur van wafels en pannenkoeken, die nergens zo lekker zijn als hier
• en ’s avonds, helemaal uitgewaaid met een helder hoofd terug naar huis

Daarom komen we telkens weer terug, voor de nostalgie en voor 10 goeie redenen.

Want de zee, dat is eindeloze muziek, het mooiste lied, het beste symfonisch orkest!

Wat is met stip jouw favoriete vakantiebestemming in eigen land? Verzamel alle boeiendste plaatsen, alle verhalen en de lekkerste adresjes in een gastblog! 

Bernadette

Hoi lieve mensen,

Ik ben Bernadette. Fulltime met vakantie, synoniem voor “op pensioen”. Dat ben ik dus, sinds 1 augustus 2019. 

Na een behoorlijk drukke familie- en werkloopbaan, is het nu tijd voor nieuwe ontdekkingen, leuke bezigheden en vooral veel reizen met als belangrijke regel: “alles mag, niets moet”. Die instelling heeft sindsdien gezorgd voor een diep gevoel van ontspannen en beleven. 

Wat vorig jaar niets meer was dan een rap gezegd zinnetje tegen de (nu ex-) collega’s – ik schrijf wel een blog over mijn reizen – is sindsdien werkelijkheid geworden. 

Op die manier combineer ik meteen 2 van mijn grote hobby’s: schrijven en reizen. Wat begon met boekbesprekingen en spreekbeurten voor de vriendinnetjes vroeger tot kinderverhalen voor de kleinkinderen, is nu dus aangevuld met reisverhalen van landen en steden en onbekende plekjes. Zo kan iedereen meegenieten van al wat dichtbij of veraf aan moois te zien is!

Het bericht De Belgische Kust | Zee en zand, mijn favoriete uitwaaiplek verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Bijna – maar ik denk dat ze weldra zal komen -,

De fallus impudicus staat al in bloei

En de blaadjes krijgen bomen!’

Dat zong Jan De Wilde jaren geleden en dat is precies wat er nu ook weer gebeurt! 

Elke ochtend, na het ontbijt en de krant, wandel ik met de hond langs het smalle bospad rond de visvijver. Ik hoef het tuinpoortje maar open te doen en ik sta meteen op de zanderige bosweg, die heel toepasselijk Zandstraat noemt maar dus geen straat is. Midden in de natuur met maïsvelden en de koeienweide en vijvers en bos – ik weet het, het is een luxe. Elke dag zie ik de natuur hier veranderen.

Ik merk welke wilde bloemetjes er gisteren nog niet stonden en welke takken ineens lichtgroen kleuren van de nieuwe blaadjes. Ik zie en hoor en ruik de lente nog voor het 21 maart is. De vogeltjes zijn druk met takjes en mos voor dat ene perfecte nestje. De specht, die hier ergens zit, is om 6 uur ’s morgens al druk aan het roffelen. Voorzichtige krokusjes, de kopjes van de blauwe druifjes en een uitbundig bloeiende helleborus, het wordt helemaal voorjaar.

Tijd om naar buiten te gaan en de lente van dichtbij te gaan beleven, tijd voor die allereerste echte lentewandeling!

De Liniewegel

Niet eens zo ver verwijderd van mijn eigen groene dorp blijkt, verrassend genoeg, een heel apart natuurgebied te liggen. Op slechts een paar minuten lopen van de kerk van Eksaarde, pal in het centrum van dit kleine Waaslandse dorp, heel vaak voorbijgereden, nooit opgemerkt, maar hier begint dus de Liniewegel. Van de dorpsstraat meteen in het groen. Waarom heb ik dit niet eerder ontdekt? Altijd druk met over de grenzen te kijken en in mijn eigen achtertuin liggen onverwachte pareltjes!

Zoals de naam al doet vermoeden, was de Linie een militaire verdedigingsgordel van grachten en forten, gebouwd begin 18e eeuw door de Fransen, als verdediging tegen de Republiek Holland. Van die verdediging is nauwelijks nog iets te merken maar het mooie natuurgebied, waar de kronkelende Liniewegel doorloopt, is er nog steeds. Geen asfaltwegen, geen verkeer, amper huizen want dit was eeuwenlang naast verdedigingsgebied ook overstromingsgebied – alleen maar veldweggetjes dus en stilte.

Als je goed luistert, hoor je hoe stil het hier is.

Wat je wel hoort, zijn de vogels. Zo’n 60 verschillende soorten zitten er, verscholen in de dichte braamstruiken langs het smalle wandelpaadje of verstopt achter de kijkmuur en genietend van de rust op de vijvers, grachtjes, rietveldjes en oude, ondergelopen turfputten. Een roodborstje poseert gewillig voor de foto maar de slobeenden verdwijnen luid kwakend bij het minste geruchtje. De wilgen langs de kant hebben al donzig grijze wilgenkatjes en overal verschijnen de paarse bloemetjes van de paarse (logisch) dovenetel.

De weiden langs het pad hebben een lichte groene waas gekregen en overal merk je: de lente is begonnen.

De mysterieuze Kruiskapel

Een kapelletje met een eigen Facebookgroep en een wonderlijk verhaal – aan het eind van een statige dreef van rode beuken ligt de Kruiskapel en de bijzondere waterput, omgeven door het mysterie van de twee kruisen. Geloof je niet zo snel in oude sagen en legenden, dan is er nog altijd het mooie  bouwwerk uit de 17e eeuw, midden in een heerlijk natuurgebied. Vanaf hier loopt de liniewegel verder over zanderige paadjes naar de Moervaart. Wandelend over de onverharde dijk, zie je op het water een duikende meerkoet en onverwacht komt om de bocht een eenzame kanovaarder. Plasstop best even uitstellen!

Aan de overkant van de Moervaart verraden de rietveldjes en de watervogels dat hier een stuk van de Moervaartmeersen ligt. Deze smalle strook moerasland met zijn wuivende rietpluimen is vrij uniek in deze streek. Het oude pomphuis op de Moervaart is eigendom van een hele rij zwaluwnestjes. En kijk, de uitnodigende bank staat precies op de goeie plek. Daarna gaat het in een bijna rechte lijn terug naar het startpunt van de wandeling, langs het mooie, open landschap van dit kleine paradijsje.

Kost niks maar is oh zo veel waard, vlakbij en toch heb je een buitenland gevoel – wil ik nog vaker gaan doen! 

Wil jij ook de lente beleven en de winter van je afschudden? Ga naar buiten, ga wandelen en schrijf er een mooie tekst over! Voor meer wandelinspiratie en lente-uitstapjes klik je hier.

Bernadette

Hoi lieve mensen,

Ik ben Bernadette. Fulltime met vakantie, synoniem voor “op pensioen”. Dat ben ik dus, sinds 1 augustus 2019. 

Na een behoorlijk drukke familie- en werkloopbaan, is het nu tijd voor nieuwe ontdekkingen, leuke bezigheden en vooral veel reizen met als belangrijke regel: “alles mag, niets moet”. Die instelling heeft sindsdien gezorgd voor een diep gevoel van ontspannen en beleven. 

Wat vorig jaar niets meer was dan een rap gezegd zinnetje tegen de (nu ex-) collega’s – ik schrijf wel een blog over mijn reizen – is sindsdien werkelijkheid geworden. 

Op die manier combineer ik meteen 2 van mijn grote hobby’s: schrijven en reizen. Wat begon met boekbesprekingen en spreekbeurten voor de vriendinnetjes vroeger tot kinderverhalen voor de kleinkinderen, is nu dus aangevuld met reisverhalen van landen en steden en onbekende plekjes. Zo kan iedereen meegenieten van al wat dichtbij of veraf aan moois te zien is!

Het bericht Lentewandeling | Langs de Linie en de mysterieuze Kruiskapel verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Ik ga op vakantie en ik neem mee

… reisgidsen! Niet één maar liefst een paar. Niks zo leuk als lezen over de vakantiebestemming, dat is genieten vooraf! De geschiedenis van het land of de stad waar de reis naartoe gaat vind ik altijd mateloos interessant. Wat heeft zo’n land of stad meegemaakt, hoe zijn ze ontstaan en gegroeid tot wat ze nu zijn. Wie zijn de mensen die er wonen, wat zijn de plaatselijke gewoontes, de bijzondere plekken en wat is het nationale gerecht. Vanuit mijn luie zetel droom ik weg en loop ik al door middeleeuwse kasseistraatjes en over lange zandstranden. Reisblogs lezen is ook zo iets, ideaal om net die iets andere informatie te verzamelen!

De reisvoorbereiding

Dat op zich is ook een beetje reizen en begint al bij het zoeken van een bestemming. Wordt het dichtbij of gaan we helemaal naar de verste plek op aarde? Voorlopig zijn die verre reizen nog een grote onzekerheid in deze door COVID-19 stilgelegde wereld en tot het voorbij is, kunnen en mogen we wel dromen en plannen maken, al is het enkel in ons hoofd of op papier.

Een bestemming dus en dat zal nog even dichtbij zijn, maar ook daar zijn mooie dingen om te ontdekken. Beperkt tot ons kleine België zolang de grenzen gesloten zijn, is er wel de kust, het binnenland, de Kempen, de Oostkantons, de Ardennen en Henegouwen om beter te leren kennen.

Maar ook een vakantie in eigen land, vraagt om een lijstje. Te beginnen met een inpaklijstje, maar die heb ik in veelvoud, eentje voor een citytrip, eentje voor de bergen, eentje voor een strandvakantie en eentje voor een wandelvakantie. Handig en het inpakken gaat altijd vlot. Koffer klaar, over naar het volgende lijstje.

Het leuke deel

Eens de bestemming vast staat, het tijdstip en de duur van de reis bepaalt is, het budget opgemaakt is, dan komt het leuke deel. De reisroute uitstippelen, activiteiten vastleggen, opzoeken wat de vakantieplek te bieden heeft, welke wandelroutes zijn er, waar kunnen de boodschappen gedaan worden, zijn er interessante kastelen, kerken (die loop ik nooit voorbij – ik heb een voorliefde voor kerken) of mooie parken … en dat gaat allemaal in 1 grote map.

Oké, de horeca is nog gesloten (op dit moment nog) maar afhalen mag wel en is ook lekker. Musea moeten vooraf gereserveerd worden maar wandelen mag en fietsen mag en gewoon relaxen en niks doen mag ook. Genoeg mogelijkheden over om toch een fijne vakantie te plannen.

Een lijstje met handige apps is ook zo’n ding – de RouteYou-app bijvoorbeeld voor wandelingen en fietstochten – GetYourGuide voor alles wat er te doen is in een bepaalde stad.

En dan zijn er nog alle dingen die voor het vertrek geregeld moeten worden: opvang voor de hond – wie zorgt voor de moestuin – wie geeft de planten en bloemen water. Je raadt het al: ook dat staat op een lijstje!

Het echte vakantielijstje: het blijft een plezier om er eentje te maken! Weten dat alles goed geregeld is, zorgt voor een relaxte en een 100 % genieten-vakantie.

Maar, ik geef eerlijk toe, gewoon op een zonnige ochtend vertrekken naar ‘ik weet nog niet waar naartoe’ heeft ook zo zijn charmes en ik moet bekennen, het blijft wennen, deze nieuwe realiteit van niet even het vliegtuig op om wat Spaanse zon te pakken. Maar het is niet anders.

Toch komt de heimwee af en toe binnen langs de open deur (ook al probeer ik die stevig dicht te houden) en wil ik heel graag terug naar de citroenboompjes, de rozige zoutmeren, de eindeloze duinen en de Middellandse Zee. Misschien moet ik dat ook op het echte vakantielijstje zetten … voor als het weer mag.

Ook moeite met het inpakken van je koffers en vergeet je dan ook nog altijd iets? Met deze lijst wordt die klus een stuk eenvoudiger!

Bernadette

Hoi lieve mensen,

Ik ben Bernadette. Fulltime met vakantie, synoniem voor “op pensioen”. Dat ben ik dus, sinds 1 augustus 2019. 

Na een behoorlijk drukke familie- en werkloopbaan, is het nu tijd voor nieuwe ontdekkingen, leuke bezigheden en vooral veel reizen met als belangrijke regel: “alles mag, niets moet”. Die instelling heeft sindsdien gezorgd voor een diep gevoel van ontspannen en beleven. 

Wat vorig jaar niets meer was dan een rap gezegd zinnetje tegen de (nu ex-) collega’s – ik schrijf wel een blog over mijn reizen – is sindsdien werkelijkheid geworden. 

Op die manier combineer ik meteen 2 van mijn grote hobby’s: schrijven en reizen. Wat begon met boekbesprekingen en spreekbeurten voor de vriendinnetjes vroeger tot kinderverhalen voor de kleinkinderen, is nu dus aangevuld met reisverhalen van landen en steden en onbekende plekjes. Zo kan iedereen meegenieten van al wat dichtbij of veraf aan moois te zien is!

Het bericht Het echte vakantielijstje verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Travelling: It makes you speechless and then turns you into a storyteller.

FOTOBOEK

Foto’s, heel veel foto’s, geheugen van de camera vol, smartphone overbelast … zo komen we terug van vakantie. Elke foto is een herinnering, aan elke foto hangt een verhaal. De herinneringen en de bijhorende verhalen worden na de reis terug gehaald en opnieuw en opnieuw verteld.

Iedereen herinnert zich nog die gekke foto van Croky, de papegaai, die de Caesar Salad in Cafe Melbourne in Thames (Nieuw-Zeeland) blijkbaar ook erg lekker vond. Van de foto van het Hundertwasser toilet in Kawakawa (Nieuw-Zeeland) worden we nu nog vrolijk. De “fish & chips” foto, genomen bij Jimmy Jacks Rib Shack, doet ons meteen terug verlangen naar de heerlijke kust bij Paihia (Nieuw-Zeeland). En we smaken nu nog de fantastische koffie van het wauw-café Eutopia in Kaiwaka (Nieuw-Zeeland).

Heerlijk nagenieten is dit. Het avontuurlijke en opwindende gevoel van de reis komt, bij het zien van de foto’s, meteen terug. Een fotoboek is dan dé ideale oplossing om al deze herinneringen samen te houden.

Maak je eigen fotoboek 

Of doe eens iets leuks met je ontelbare foto’s. 12 mooie foto’s voor een verjaardagskalender voor je ouders, een leuke foto op een koffiebeker voor je dochter, een afdruk op canvas van die zonnige strandfoto voor je beste vriendin … Of maak een fotoboek van elke reis wat tegenwoordig heel eenvoudig kan via een groot aantal sites – het ideale kadootje voor oma en opa die geen computer en geen smartphone hebben.

REISDAGBOEK

“Een beeld zegt meer dan duizend woorden”

Niet helemaal mee eens want dat beeld of die foto is slechts een momentopname en vertelt niet het hele verhaal. Mijn tip: neem een handig schriftje met een leuke kaft mee op reis en schrijf elke avond kort alles op wat er die dag is gebeurd en wat je gedaan hebt. Vergeet de grappige of bijzondere dingen niet want net die kleine details hebben de neiging te vervagen na verloop van tijd.

Die heerlijke Luikse suikerwafel van bij La Belle Wafle in Wellington en de vriendelijke eigenaar die opgroeide in Brussel en even terug Frans wou praten met ons – tussen de vele indrukken was ik deze misschien vergeten na een reis van vijf weken. Gelukkig stond dit prettige voorval genoteerd in mijn schriftje!

Zo’n schriftje is ook handig om tijdens de reis een extra planning te maken of de gemaakte uitgaven te noteren. Zo kom je dan tot de ontdekking dat het budget voor souvenirs eigenlijk al overschreden is. Een reisdagboek is ook de ideale basis om een reisblog te starten.

REISBLOG

Reizen, schrijven en foto’s nemen: perfect te combineren in een reisblog. Dat doe ik dus sinds vorig jaar. Een fijne bezigheid want op die manier kan ik al mijn reisverhalen en foto’s delen met vrienden en kennissen. Het verhaal achter de foto’s wordt echt en authentiek want het is een eigen, persoonlijk verhaal. De herinneringen zijn slechts één muisklik ver en zijn altijd en overal terug te halen.

De perfecte foto van de mooiste berg ter wereld Mount Taranaki (Nieuw-Zeeland), het adembenemende uitzicht op Orakei Korako (Nieuw-Zeeland) – onvergetelijke herinneringen die gekoesterd worden en meer zijn dan alleen maar een foto.

En toch, de mooiste reisherinneringen zitten niet in een foto-album of op de computer en zijn ook niet beschreven in een blog maar zitten in mijn hoofd.

Ik kan ze op elk moment, dag of nacht, weer tevoorschijn halen en er opnieuw van genieten.

Benieuwd naar andere reisherinneringen? Lees de inspirerende reisblogs! Je eigen reisherinneringen delen kan ook via een gastblog.

Bernadette

Hoi lieve mensen,

Ik ben Bernadette. Fulltime met vakantie, synoniem voor “op pensioen”. Dat ben ik dus, sinds 1 augustus 2019. 

Na een behoorlijk drukke familie- en werkloopbaan, is het nu tijd voor nieuwe ontdekkingen, leuke bezigheden en vooral veel reizen met als belangrijke regel: “alles mag, niets moet”. Die instelling heeft sindsdien gezorgd voor een diep gevoel van ontspannen en beleven. 

Wat vorig jaar niets meer was dan een rap gezegd zinnetje tegen de (nu ex-) collega’s – ik schrijf wel een blog over mijn reizen – is sindsdien werkelijkheid geworden. 

Op die manier combineer ik meteen 2 van mijn grote hobby’s: schrijven en reizen. Wat begon met boekbesprekingen en spreekbeurten voor de vriendinnetjes vroeger tot kinderverhalen voor de kleinkinderen, is nu dus aangevuld met reisverhalen van landen en steden en onbekende plekjes. Zo kan iedereen meegenieten van al wat dichtbij of veraf aan moois te zien is!

Het bericht Van reisdagboek tot fotoboek en reisblog | Extra genieten van je reisherinneringen verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Wat staat al jaar en dag op je lijstje voor als er meer tijd is, meer geld is, meer durf is?

Daar begint het natuurlijk mee, met een lijstje. Van zodra je dingen opschrijft, lijken die meteen een stuk reëler. Het lijstje laat zich niet negeren. Je kan niet doen of het er niet is en misschien ga je er eindelijk concreet mee aan de slag. Dat is wat ik onlangs gedaan heb: een lijstje gemaakt van mijn dromen, wensen en verlangens. Om even te ontsnappen aan de coronastress. Maar ook om op een mooie dag niet te moeten zeggen: had ik toch maar …

Wat staat op mijn droomlijstje?

• Egypte – met stip op nummer 1. Sinds de geschiedenislessen over het oude Egypte en de farao’s, heeft dit land en zijn cultuur mij gefascineerd. Een bezoek aan de tempels van Luxor, Karnak en Aboe Simbel, het piramidecomplex van Gizeh en de ruïnes van het honderdpoortig Thebe. Dat is echt een jeugddroom. Ik wil er geen boeken meer over lezen of documentaires over zien. Ik wil de “echte” monumenten.

Waarom heb ik dit dan nog nooit gedaan? De voor de hand liggende redenen: te ver, te duur, in Afrika, niet veilig, niemand die mee wou … Nochtans is ver een relatief begrip. Een reis kan ook budgetvriendelijk en alleen is ook leuk. Dus ga ik werk maken van een goedkope cultuurreis naar Egypte om eindelijk alle historische bouwwerken uit mijn dromen te kunnen bewonderen!

• Santiago de Compostela – al jaren op nummer 2 staat de Camino. Voor niet-ingewijden is dit El Camino de Santiago de Compostela. Mijn grote droom is het om ooit deze voettocht te wandelen! Elk jaar zeg ik: volgend jaar en dat is nu dus écht volgend jaar! Ik begin voorzichtig en doe niet de hele route van de Camino Francés. Die loopt immers van Saint-Jean-Pied-de-Port in Frankrijk over een afstand van 775 km naar Compostela in Spanje. Wat mij iets te ambitieus lijkt. Ik ga voor de helft.

Deze droom zit al in het voorbereidende stadium. Dat wil zeggen: lezen over de tocht en YouTube filmpjes bekijken van de verschillende étappes. Voorlopig heb ik ook al een plekje gereserveerd bij een wandelgroepje want dit lijkt mij leuker met een paar mensen dan alleen. Nog een trainingsschema opstellen zodat ik, tegen september 2021, minstens 30 km (afstand van de langste dagtocht) kan wandelen (met rugzak) zonder enige moeite.

Tip: spreekt deze meerdaagse wandeltocht ook tot jouw verbeelding? Wacht dan niet te lang om een planning op te stellen of slaapplaatsen te reserveren. Volgend jaar 2021 is een heilig jaar in Compostela dus het wordt daar (nog) drukker dan andere jaren.

Is dit het enige wat op mijn lijstje staat?

Helemaal niet. Elke dag is er wel een droomgedachte die ineens naar boven komt. Ik wil dus nog heel veel. Naar Vietnam en naar Jordanië bijvoorbeeld. Of een cruise maken naar het Hoge Noorden en met de Transsiberië Express helemaal van Moskou naar Vladivostok. Oh ja, en als Muse ooit weer eens naar België komt, wil ik op de eerste rij staan!

Wat is al werkelijkheid geworden?

• Nieuw-Zeeland – eind vorig jaar 5 weken door dit fascinerend land gereisd. Mijn reis was geen gewone roadtrip maar een heel speciale familiereis. Dit was mijn eerste bezoek aan het nieuwe thuisland van mijn geëmigreerde dochter en schoonzoon. En ik wist het meteen: hier kom ik nog vaak terug, ondanks de afstand van 18316 km en de 23 vlieguren! Dit is immers een land waarvoor te weinig synoniemen zijn van het woord “adembenemend”. Om elke hoek, om elke bocht ervaar je hier een wauw-effect! Trouwens, het Nieuw-Zeelandse “to see” en “to do” lijstje wordt elke week een beetje langer. Als ik de landkaart er bij neem, heb ik nog maar een klein deel van het Noordereiland ontdekt en dan is er nog een volledig Zuidereiland dat wacht om gezien te worden.

Benieuwd naar alle verhalen van deze reis? Een dagboekverslag vind je op mijn blog: https://www.bloggen.be/tickettotravel/

• Verhuizen naar Spanje en Spaans leren – dat is echter een “work in progress”. De coronacrisis heeft er voor gezorgd dat dit plan niet helemaal is doorgegaan zoals voorzien. En eerlijk, misschien toch wat onderschat dat kinderen en kleinkinderen en de hond mij toch meer aan mijn kleine landje binden dan eerst gedacht. Op dit ogenblik is het zonnige, zuiderse Spanje dus een droom die al sinds maart “on hold” staat. En de Spaanse les? Die gaat wel verder door. Net hoofdstuk 9 begonnen. Oké, het is nog steeds Spaans voor beginners maar simpele zinnetjes willen al wel lukken! De volgende keer dat ik boodschappen doe in de supermercado, kan dat in ’t Spaans. Hoe leuk is dat?

En dat, lieve lezers, het waarmaken van een droom, een wens, een verlangen, geeft een ontzettend goed gevoel! Het weten dat iets wat je heel graag wou doen, ook echt gedaan is, maakt een wereld van verschil, een wereld waarin alles ineens mogelijk is.

Als je maar droomt, durft en doet!

Bernadette

Hoi lieve mensen,

Ik ben Bernadette. Fulltime met vakantie, synoniem voor “op pensioen”. Dat ben ik dus, sinds 1 augustus 2019. 

Na een behoorlijk drukke familie- en werkloopbaan, is het nu tijd voor nieuwe ontdekkingen, leuke bezigheden en vooral veel reizen met als belangrijke regel: “alles mag, niets moet”. Die instelling heeft sindsdien gezorgd voor een diep gevoel van ontspannen en beleven. 

Wat vorig jaar niets meer was dan een rap gezegd zinnetje tegen de (nu ex-) collega’s – ik schrijf wel een blog over mijn reizen – is sindsdien werkelijkheid geworden. 

Op die manier combineer ik meteen 2 van mijn grote hobby’s: schrijven en reizen. Wat begon met boekbesprekingen en spreekbeurten voor de vriendinnetjes vroeger tot kinderverhalen voor de kleinkinderen, is nu dus aangevuld met reisverhalen van landen en steden en onbekende plekjes. Zo kan iedereen meegenieten van al wat dichtbij of veraf aan moois te zien is!

Het bericht Droomblog | Waar droom je van nu de wereld stilstaat? verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.