Surfen in Dakar: Golven en Gezelligheid

Dakar, de bruisende hoofdstad van Senegal, staat niet alleen bekend om zijn kleurrijke markten en levendige muziekscene, maar ook om zijn indrukwekkende surfspots. Langs de kustlijn vind je diverse stranden die surfers van over de hele wereld aantrekken. De golven van Yoff Beach en N’Gor Beach bieden ideale omstandigheden voor zowel beginners als gevorderde surfers.

Na een dag op de golven te hebben doorgebracht, dompel je je onder in de lokale cultuur. Proef de heerlijke Senegalese keuken in een van de vele restaurants. Dans mee op de opzwepende muziek, en maak kennis met de warme gastvrijheid van de lokale bevolking.

Visavonturen in Saint-Louis: Vangst van de Dag

Reis verder naar het noorden en je komt aan in Saint-Louis. Deze stad is doordrenkt van geschiedenis en omgeven door de uitgestrekte wateren van de Atlantische Oceaan en de rivier de Senegal. Hier wacht een paradijs voor visliefhebbers.

Ga op avontuur met lokale vissers en ervaar het traditionele vissen met pirogues, smalle houten kano’s. Of je nu een ervaren visser bent of gewoon wilt genieten van de serene omgeving, de wateren rond Saint-Louis bieden een overvloed aan vissoorten. Na een dag op het water geniet je van een verse vismaaltijd in een van de charmante visrestaurants aan de rivier.

Touba’s Spirituele Grootsheid: Moskee en Cultuur

Touba, gelegen in het binnenland van Senegal, is de spirituele hoofdstad van het land en het epicentrum van de Mouridiya-soefi-orde. Hier bevindt zich het indrukwekkende moskeecomplex, een van de grootste ter wereld. De Grote Moskee van Touba domineert de skyline en is een architecturaal meesterwerk.

Touba is doordrenkt van spiritualiteit. Een bezoek aan het moskeecomplex biedt dan ook inzicht in de religieuze en culturele rijkdom van Senegal. Neem deel aan gebedsceremonies. Verken de omliggende markten, en ontmoet de vriendelijke lokale bevolking die graag hun geloof en tradities met je delen.

Senegal biedt niet alleen een spectaculaire mix van ervaringen. Het land is ook de perfecte toegangspoort tot het ontdekken van de diversiteit van West-Afrika. Ervaar waarom Senegal een onmisbare bestemming is voor avontuurlijke zielen die op verkenning willen in deze fantastische regio.

Heb je interesse in meer verhalen en foto’s van dit fascinerende land? Neem dan zeker eens een kijkje op onze Senegal pagina!

Ook Afrika-liefhebber? Luister dan naar De Africast die onze blogger Jos Hummelen ook presenteert!

** Alle foto’s in deze blog zijn eigendom van Jos Hummelen en mogen niet  verveelvoudigd, gekopieerd, gepubliceerd, opgeslagen, aangepast of gebruikt worden (online en offline) zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de fotograaf.

Jos

Jos Hummelen is geograaf van origine en werkt o.a. voor Eastpackers, een reisorganisatie die het begrip voor landen in Oost-Europa, de Balkan en de Kaukasus wil vergroten. Dat doen ze door uitwisselingen, vrijwilligersprojecten en natuurlijk mooie groepsreizen. Verder heeft Jos een voorliefde voor Afrika, waar hij veel is geweest en ook heeft gewerkt. Ook in Nederland zet hij zich in. Zo is hij bijvoorbeeld betrokken bij de stichting Albinisme in Afrika.

Het bericht Senegal | De perfecte bestemming voor de Afrika-liefhebber! verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

 Als je je vinger op de kaart van Afrika legt, je weet ‘west’ van ‘oost’ te onderscheiden en je volgt de westkust van een West-Afrikaans land dat je al kent naar het westen, dan kom je op een gegeven moment een delta tegen. Net boven die delta zit een uitstulpinkje. Dat schiereiland is Dakar, de grootste stad van het land. Die grote rivier is waarschijnlijk ‘de Gambia’. Senegal ligt om Gambia heen gevouwen, want dat vonden de Fransen en Britten een goed idee.

Senegal is dus Sahel en ondanks dat het het meest westelijke puntje van Afrika bezit (geweest! Check!), is het al bijna Noord-Afrika. En wat krijgen we in Noord-Afrika, lieve mensen? Juist. Daar krijgen we islam. Kortom: Senegal is een moslimland. Dát is op zich niet zo fascinerend, maar wel hoe Senegalezen hun animistische denkbeelden en Afrikaanse gebruiken en liederen hebben gecombineerd. Zo krijg je dus een blend van zaken die je kent uit bijvoorbeeld Iran of Marokko met Afrikaanse vibes die je kent uit Tanzania of Zambia.

Dat ga ik uitleggen.

Touba, het mekka van Afrika

 Er was eens een baasje en hij heette ‘Bamba’. Hij vond de Fransen met hun katholicisme maar niks en de Fransen vonden hem (dus) maar niks. De Franse kolonisator vond hem zelfs een bedreiging en dus ging Bamba met de eerste de beste stoomboot naar Gabon. Toen hij terugkwam van zijn verbanning was hij een held: hij maakte namelijk geen knieval voor de rijke en sterke witneuzen, neen-neen, he was having none of it. Inmiddels had Bamba ook een volgeling die niet van zijn zijde week: Baye Fall. Samen vormden zij het mythische duo dat een stuk land (ver van de kust en dus ver van de Fransen) kreeg toebedeeld. Bamba beval Baye Fall alle bomen te kappen en iedereen zonder geld met een koffie welkom te heten om gratis te wonen in ‘Touba’. Steeds meer mensen kwamen in Touba wonen, waar Bamba met de scepter zwaaide.

De wereld zit eigenlijk vrij eenvoudig in elkaar. Allah, Mohammed, Bamba en Baye Fall. En in die volgorde.

Dat is het verhaal. Althans, zoals ik het interpreteer. Resultaat: Touba is nu de op één na grootste stad van Senegal. Waar de regels van Bamba gelden: geen alcohol (saaaaai!), geen tabak, geen restaurants (want je eet met je broeders) en geen hotels (want je slaapt bij je broeders). Wel corruptie en een vreselijk misbruik van macht, maar dat zijn geen officiële regels, dat gebeurt gewoon als je de boel organiseert rondom een paar halfgoden.

Als je door Touba tourt (hihi), is er eigenlijk maar één plek waar je uit wilt komen: in het centrum waar een enorme moskee ver boven alles en iedereen uittorent. Bij binnenkomst krijg je (jawel!) een gratis koffie (genaamd: Café Touba) uitgereikt van rastamannen in gekleurde outfits: de Baye Fall (zie foto). Naast de gigantische moskee (ontworpen door een Italiaan, tot mijn grote verbazing en kleine teleurstelling), vind je er ook allerlei mausolea, die je kunt bezoeken en waar je kunt bidden (mocht je de geest krijgen).

En een enorme bibliotheek, waar handgeschreven korans liggen en de enige bekende foto van Bamba. Die foto zie je overal terug: op auto’s, op winkels en natuurlijk op karretjes door heel Senegal heen waar Café Touba wordt verkocht. Eens in de zoveel tijd komen er miljoenen mensen naar Touba om een heel weekend – free of charge – een bedevaart te doen. Er wordt gezongen en gedanst op z’n Afrikaans: met eindeloze energie. Ook de kleding is kleurrijk en geeft een echte originele Sub-Sahara-Africa vibe. En dat terwijl het dus ‘gewoon’ een islamitisch festival is.

Saint-Louis, een klein stukje vervallen Frankrijk

“Ga niet!” galmde het in de expat bubble van Dakar. Een goede reden om wel te gaan. “Er is daar niks. Alleen een brug en veel vuil.” Ik heb inderdaad een plastic strand gevonden en een brug die westers aandoet, maar toen was ik nog niet klaar met Saint-Louis. Ik maakte er een sport van om foto’s te maken van schitterende oude, maar vervallen gebouwen met een groothoek, waarbij je dan de rechte straten aan weerszijden zag weglopen. Voor de fotografen onder ons: in Lightroom nevel verwijderen, textuur en helderheid een boost en je hebt met F22 en een korte sluitertijd de foto van je leven. Maar goed, dat is dus al gedaan.

Op mijn strooptochten naar mooie kiekjes bleef ik van verbazing in verbazing vallen. Het verwonderde me niet dat de gehele binnenstad Unesco Werelderfgoed is. Als er twee rode bakstenen op elkaar liggen in Afrika is dat al reden genoeg voor een feestje met optocht. Maar ik was wel verbaasd over een moskee met klok en bel, over een stokoude metalen takelmachine op de kade en over de oudste hotels die Saint-Louis rijk was: Hotel de la Poste en Hotel du Palais. Gave gebouwen zeg!

«Je zou er bijna nostalgische gevoelens over de koloniale tijd aan overhouden. Bijna.»

De grootste verrassing van Saint-Louis was een fotomuseum. Ze wilde ‘voor het grote publiek onzichtbaar blijven’, dus ik mocht niet over hen bloggen. Dus ik zeg alleen maar: zoek een fotomuseum en je krijgt een tour door heel Saint-Louis.

Saly, voor als je het helemaal gehad hebt

 Ik ga je niet verklappen hoe het kan dat schorem als ik terechtkwam in een viersterrenhotel in Saly. Ik kan je alleen verklappen dat het wel echt lekker is om jezelf op te sluiten in een reservaat van melk en honing. Even aan het strand liggen om de stank van Kaolack te vergeten. Even een ‘all you can eat’ lunch vatten en vergeten dat je op de markt van Diourbel zowat je geestelijke gezondheid verloor. Even een tweepersoonsbed, een luxe die je miste in het fijne Missirah.

Zelf streek ik neer in Hotel Royam. Want áls je het doet, doe het dan goed! Het mooie aan Saly is: er is verder niks te beleven, dus je kunt net zo goed in het hotel blijven. Op één dikke vette uitzondering na: lagune de la Somone. Ik trof mijzelf aan achter een heerlijk bord vers geroosterde zeedieren in schelp. Zelden at ik zo’n overheerlijke lunch. Vlak voor mij het uitzicht over de delta, waar vrouwen bezig waren om te werken in hun onderwaterboerderij. Andere vrouwen waarden rustig de rivier over. Achter me een knetterend vuurtje en boven mij een houten dak om me te beschermen voor de hete zon.

In Senegal heb je het allemaal: Afrika en het Midden-Oosten – luxe en houtje-touwtje – culturele en sportieve activiteiten. De mogelijkheid om voor ‘veel te veel’ een tour te doen, maar ook om dat zelf een beetje vorm te geven met lokaal vervoer of handjeklap met een taxichauffeur. Het weer in januari aan de kust is heerlijk, maar zelfs in Touba is het prima uit te houden.

Kortom: voor een vervreemdend en vrolijk avontuur, ga naar Senegal.

Ben jij wel eens in Senegal geweest? Laat het ons weten en deel je leuke reistips of ervaringen over Afrika in een gastblog.

Jos

Jos Hummelen is geograaf van origine en werkt o.a. voor Eastpackers, een reisorganisatie die het begrip voor landen in Oost-Europa, de Balkan en de Kaukasus wil vergroten. Dat doen ze door uitwisselingen, vrijwilligersprojecten en natuurlijk mooie groepsreizen. Verder heeft Jos een voorliefde voor Afrika, waar hij veel is geweest en ook heeft gewerkt. Ook in Nederland zet hij zich in. Zo is hij bijvoorbeeld betrokken bij de stichting Albinisme in Afrika.

Het bericht Senegal | Van alle markten thuis verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

In Dakar kan je vrij gemakkelijk Afrika nog even ontlopen. Net als Kaapstad, is dit nog ‘Africa Light’. Er zijn barretjes waar je geserveerd wordt zoals je dat gewend bent. Er zijn restaurants waar je alles krijgt wat je in Amsterdam ook kunt krijgen. Maar je kunt je ook al volle bak onderdompelen door eens te zien wat je bij elkaar kunt verzamelen op de chaotische markt van Dakar voor € 10. Of je wisselt het af. Je bezoekt het groteske standbeeld van ‘Africa’s Renaissance’ en daarna ga je de wijk in om een Café Touba te scoren voor een paar cent. Je gaat naar het toeristische eiland Gorée (nee, meneer, ik hoef geen gids voor € 250, dank u vriendelijk, vraag die Amerikaan maar) om daarna de benenwagen te pakken naar een centraal plein.

Moskee-tour

Op een morgen kreeg ik het op mijn heupen en bedacht: ik ga vandaag de drie grootste moskeeën van Dakar bekijken. Als we onze ogen sluiten en we kijken wat we zien als we het woord ‘moslim’ uitspreken, dan zien we vaak geen zwarte Afrikaan. Toch is de islam al eeuwen een evident onderdeel van de cultuur van Senegal. De Fransen konden hun Christus maar nauwelijks kwijt bij de lokale bevolking. Om een Senegalees te begrijpen, moet je ook iets weten over de islam. Sterker nog: hún islam. Want met wat animalistische vibes en meer recente halve-heiligen (die Maribu’s worden genoemd), krijgt het een hele unieke slag van de molen.

Waar kun je de religie beter ontdekken dan in het huis van God?

Mijn favoriete (en ook jouw favo, let maar op) is de ‘Mosquée de la Divinité’. Ze prijkt trots aan de kust. Haar minaretten kijken uit over de eindeloze oceaan. Als je niet-moslim bent: pindakaas, je mag er niet in. Het exterieur is evengoed ook de moeite waard. Je kunt er komen vanaf de hoofdweg (die duikt naar beneden), maar je kunt er ook heen met de boot(!). Een goede nummer twee is ‘Mosquée Massalikoul Djinâne’. Volgens omstanders de grootste moskee van West-Afrika. Prachtig opgezet, maar voor ons natuurlijk wel wat te kitscherig. Hier kwam ik een poeslieve Marokkaanse man tegen die ook wat woordjes Nederlands kon. Hij gaf aan zeer trots te zijn op deze ‘plaats van aanbidding’, die normaal gesproken altijd open was (maar corona…). De top drie wordt afgesloten met ‘Grande Mosquée de Dakar’. De schone pleinen eromheen en de duidelijke keuzes in architectuur doen bijna on-Afrikaans aan. Je waant je even in Marokko (tot je de naburige markt op stapt).

Mosquée Massalikoul Djinâne

Grande Mosquée de Dakar

Ngor

 Na lang twijfelen en intern beraad heb ik toch maar besloten dit geheimpje onmogelijk voor mezelf te kunnen houden. Daarom: neem in godesnaam een veerbootje naar het ludieke en prachtige eilandje Ngor. Het ligt vlak voor de kust (je kunt er ook heen zwemmen) en het is hilarisch en fascinerend tegelijk. Aan de kust aan de Dakar-kant heb je hele snoezige tentjes waar je allerlei vette happen kunt krijgen (maar mensen, bedenk: ooit moet je weer poepen). In het midden heb je superveel kunst. Op muren, op daken, in tuinen en – uiteraard – te koop. De huisjes verraden Portugese, Franse en lokale invloeden. Aan de oceaan-kant zijn schitterende uitkijkpunten.

Luister eens alleen naar de zee en voel de wind op je huid. Noem het desnoods mediteren.

Ile de Ngor

Surfen

 Surfen is tegenwoordig een dingetje. Ben je tussen de twintig en dertig, dan kun je eigenlijk wel inpakken en wegwezen als je dat niet – in elk geval – geprobeerd hebt. Eindeloos respect dus, voor mensen die zeggen: mwa. Toch wil ik je aanmoedigen: koop een fel-groene zwembroek, of een huidkleurig badpak en neem een groen-gele taxi naar ‘Yoff BCEAO’. Je krijgt een paar minuten uitleg en mag het daarna gaan voelen op het woelige water aan de noordkust van Dakar. Een van de beste plekken om te leren surfen en niet duur. Ik geef je één tip: geniet van de momenten dat je eraf dondert.

Blijf lachen, wat er ook gebeurt. Zoals dat voor heel je trip naar Senegal geldt. 

Deze blog moet je binnenkort zeker ook lezen: ‘Senegal is van alle markten thuis’ – gastblog door Jos.

Lees nog meer reisverhalen over Afrika of schrijf je eigen verhaal voor onze lezers in een gastblog.

Jos

Jos Hummelen is geograaf van origine en werkt o.a. voor Eastpackers, een reisorganisatie die het begrip voor landen in Oost-Europa, de Balkan en de Kaukasus wil vergroten. Dat doen ze door uitwisselingen, vrijwilligersprojecten en natuurlijk mooie groepsreizen. Verder heeft Jos een voorliefde voor Afrika, waar hij veel is geweest en ook heeft gewerkt. Ook in Nederland zet hij zich in. Zo is hij bijvoorbeeld betrokken bij de stichting Albinisme in Afrika.

Het bericht Senegal | Dakar heeft het allemaal verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

– Let op hoe je je kleedt. Egypte is voornamelijk een moslimland. Ik liep rond in een lange broek, een T-shirt of een T-shirt met lange mouwen en alsnog kreeg ik veel aandacht. Je kunt ook een sjaal/hoofddoek kopen, zodat je nog wat minder opvalt. Ik heb ook vrouwen gezien die gewoon rondlopen in korte broek en T-shirts zonder mouwen. Het kan wel, maar weet dus dat je dan veel wordt aangesproken en/of nageroepen.

– Onderhandel ALTIJD over de prijs. Ze weten dat je een toerist bent en geven in eerste instantie altijd een veels te hoog bedrag: op een markt, met het boeken van een tour, in een supermarkt … Het voelt misschien heel gek en alsof je aan het zeuren bent over 2 euro, maar ze verwachten het van je. Biedt de helft van wat ze zeggen en ga van daaruit onderhandelen.

Hoe langer jij twijfelt, hoe meer de prijs omlaag gaat.

– Je moet iedereen fooi geven: de taxi, in de restaurants als het nog niet inbegrepen is, maar ook de schoonmaker van je hotel, de man die de tassen uit de bus haalt etc. Wat je geeft, is aan jou. Wij deden bij taxi’s en restaurants meestal 10% van het gehele bedrag. Verder is het aan jou wat je wilt geven.

– Houdt er rekening mee dat niets gratis is. Voor elke vorm van informatie die je van iemand krijgt, wordt geld verwacht. Egyptenaren zijn dan ook niet verlegen om hier om te vragen. Wij hebben een aantal keer gehad dat we de weg aan het zoeken waren en even stil stonden om te kijken. Dit wordt meteen gezien en er zullen meerdere mensen naar je toekomen om je te helpen.

Weet dat als je hier op ingaat, dat er geld gevraagd zal worden.

– Lees reviews voor je een hotel of restaurant uitkiest! Duurder is niet altijd beter. Dit is echt zo in Egypte, een duurder restaurant of hotel heeft niet per se betere kwaliteit.

– Wil je alcohol kopen? Koop dit bij Drinkies. Dit is de beste kwaliteit en het goedkoopst. Je mag niet zomaar alcohol drinken op straat. Er zijn ook genoeg mensen te vinden (of Drinkies zelf) die alcohol bezorgen. Een normale prijs voor een grote Stella bier is tussen de 25 en 35 EGP.

– Uber is nog niet overal beschikbaar, zoals in Luxor en Dahab. Hier kun je beter de prijs vragen aan je hotel/hostel of kijken of er een bus rijdt. Gobus of Delta Bus zijn goede organisaties.

– Sterrenhotels hebben andere standaarden hier dan wat we in Europa gewend zijn. Een 5-sterrenhotel in Egypte is meer een 2-sterrenhotel in (bijvoorbeeld) Nederland.

– Wanneer je dingen wilt regelen, zoals wij met een PCR-test, maar ook met het kopen van een SIM kaart of het kopen van een vliegticket, neem iemand mee die je vertrouwt en Egyptisch spreekt. Ik zeg erbij iemand die je vertrouwt, want het kan ook tegen je werken als je de verkeerde persoon meeneemt. Dat je bijvoorbeeld ineens meer moet betalen dan zou moeten. Engels wordt slecht gesproken in dit land.

En tenslotte nog dit: Egyptenaren nemen hun tijd. Dus als zij zeggen dat het over 5 minuten is, is dit in Egyptische minuten

en niet in Nederlandse

Ben jij op zoek naar meer reisverhalen over boeiend Afrika? Heb je zelf een backpack-verhaal voor onze lezers? Schrijf het neer in een gastblog!

Sanne

Mijn naam is Sanne, 27 jaar en officieel uit een klein stadje in Nederland, maar ik voel me meer een
wereldburger. Vijf jaar geleden heb ik voor het eerst de stap genomen om de wereld op eigen houtje te
verkennen en kwam erachter dat ‘wanderlust’ echt bestaat! Zuid-Oost Azië heeft mijn hart, maar ik heb
de afgelopen twee jaar ook Nieuw-Zeeland en de US verkend. Ik vind het heel erg tof om mijn
ervaringen hier te delen en anderen enthousiast te maken om deze mooie planeet te verkennen.
Hopelijk vinden jullie mijn verhalen inspirerend!’

Meer reisfoto’s zijn te vinden op mijn Instagram: endless.connections

Het bericht Egypte deel 2 | Een lijst met reistips verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Cultuurshock

Ik heb in lange tijd niet zo’n cultuurshock gehad als in Egypte. Alles is er zo anders, vergeleken met andere landen waar ik ben geweest. Dat maakte deze reis bijzonder, maar ook een uitdaging. Het was een unieke kans om Egypte te zien zonder honderdduizenden toeristen – we hadden zowat elke plek voor onszelf.

We vlogen op Caïro, een stad met 20 miljoen mensen. Ondanks corona is het heel erg druk op straat, voornamelijk veel verkeer maar ook de drukte van de markten, die gewoon doorgaan. De straat oversteken voelt als een soort ‘Russian Roulette’: je gaat gewoon en houdt je hand op naar de auto’s, in de hoop dat ze stoppen. Twijfelen is gevaarlijk. Er wordt wat afgetoeterd naar elkaar, uit irritatie maar ook als waarschuwing of als bedankje. We hebben in Egypte dan ook geen auto gehuurd. Dat wordt afgeraden en ik begrijp waarom: de rijstijl is een kunst op zich.

We kwamen om 3 uur ’s nachts aan in ons hotel en werden gelijk geconfronteerd met wat een rode lijn is gebleven in de rest van onze reis: de verkooppraatjes. Onze hoteleigenaar wilde gelijk weten of we een tour wilden boeken voor in de ochtend, om allemaal plekken te bezoeken in Caïro.

Het feit dat je ‘nee’ zegt, maakt niet dat Egyptenaren daardoor opgeven.

Ze geven je ‘betere’ prijzen, ‘speciale’ kortingen om wat voor reden dan ook, of ze besluiten dat ze een lijst voor je zullen maken met wat je niet mag missen en dan kan je ‘zelf beslissen’ of je wel of niet wilt gaan. Maar uit eigen ervaring heb ik gemerkt dat ze hierna alsnog gaan proberen om je over te halen een tour met hun te boeken.

Een gigantisch museum

We zijn naar het ‘Egyptisch Museum’ geweest en onderweg daar naartoe, merkten we voor het eerst hoe goed Egyptenaren, op een vriendelijke manier, kunnen liegen. Een man sprak ons aan met de vraag waar we naartoe gingen, waar we vandaan kwamen en ‘Welcome in Egypt!’

(deze zin zul je een miljoen keer horen, ook al ben je er misschien al een maand)

Hij vertelde ons dat het museum dicht was voor de komende 40 minuten vanwege het gebed, maar dat we in de tussentijd wel naar een markt konden gaan die hij ons liet zien. Ik voelde dat er iets niet pluis was, dus toen hij wegliep, zijn we naar het museum gelopen en je raadt het al: dat was gewoon open. Dit is een manier om je bij vrienden, familie of henzelf geld uit te laten geven. Laat je niet misleiden door hun vriendelijkheid en behulpzaamheid.

Het Egyptisch museum is gigantisch en er wordt een nieuw gebouwd vlakbij Giza, dat nog groter is! Het is zeker een bezoekje waard. Je kan er makkelijk een hele dag rondlopen, vanwege de grootte en alles wat ze hebben gevonden in de piramides en graftombes.

Het hoogtepunt van Giza: de piramiden

Na Caïro zijn we naar Giza gegaan waar we de piramides hebben gezien! Je kunt ervoor kiezen om een tour te nemen of je kunt ervoor kiezen om te gaan lopen. Ze raden het af om te lopen, omdat sommige delen wat verder uit elkaar kunnen liggen, maar eerlijk gezegd zou het prima te doen zijn om te lopen. We hadden ook het voordeel dat we in wintertijd daar waren. Dan is het niet zo bloedje heet overdag.

Wij kozen ervoor om een kameel en paard te nemen. Aangezien we aan het reizen waren met een budget, waren we erg besluiteloos over de prijs. Naarmate we langer twijfelden, ging de prijs ook steeds meer omlaag. Uiteindelijk hebben we voor minder dan de helft van de prijs (!) deze tour kunnen doen. Het was heel speciaal om de piramides van zo dichtbij te zien, al helemaal omdat er bijna geen andere toeristen waren.

Het beste van Luxor: Hassan, de tempel van Karnak en de Koningsvallei

Vanaf Giza kozen we ervoor om met de trein naar Luxor te gaan. Je kunt met een slaaptrein gaan, deze kost 80 dollar per persoon. Wij kozen ervoor om met een dagtrein te gaan, zodat we ook wat van het landschap konden zien. Het totaalbedrag was maar 15 dollar!

LET OP: je kunt deze tickets niet op het station zelf kopen als buitenlander, alleen online.

Zorg ervoor dat je dit van tevoren doet, zodat je zeker weet dat je een plekje hebt in de eerste klas (AC1). Ze verkopen alleen snacks en drinken in de trein, dus neem eten mee.
Eenmaal in Luxor hadden we een Airbnb bij Hassan die ik graag even in de spotlight wil zetten. Wij waren Hassen zijn eerste gasten, maar hij heeft al veel ervaring met mensen van over de hele wereld. De Airbnb was op de Westkant van Luxor. Dit is het rustige gedeelte. Ik raad het aan om hier te verblijven i.p.v. op de Oostkant, want daar zit je echt middenin de drukte. Er gaat een boot van West naar Oost voor maar 5 EGP. Aan de Oostkant hebben we de Karnak tempel gezien. Dit is de grootste tempel waar ik zelf ooit in ben geweest. Zeker de moeite waard!!

Verder hebben we een auto voor een dag geboekt voor de Westkant. Het hoogtepunt hier was de Koningsvallei. Je mag maar 3 graven in, tenzij je een extra ticket koopt. Dan kun je 3 andere, specifieke graven ook zien. Ik raad aan om van tevoren goed te bedenken welke graven je wilt zien, zodat je niet teleurgesteld bent en geen geld hoeft te betalen aan iemand die je zijn voorkeuren vertelt. De graven zelf zijn heel mooi. De meeste muurschilderingen hebben nog kleur en het is een bizar idee dat deze hier al duizenden jaren liggen. In de graven lopen Egyptenaren rond die je ticket willen zien maar die daarna ook direct met je meelopen en allemaal informatie willen vertellen of foto’s van je willen nemen.

Allemaal voor geld natuurlijk.

Dahab of Bali in Egypte

We wilde onze reis eindigen in Dahab. Hiervoor kan je normaal gesproken met de boot (3 uur) naar Sharm El Sheikh en dan met een bus/taxi naar Dahab. Vanwege de weinige toeristen ging de boot niet, dus wij moesten met de Gobus. Dit betekende dat we terug moesten naar Caïro (6 uur) en daarna met een andere bus naar Sharm el Sheikh (weer 7,5 uur). We besloten om een overnachting in Caïro te boeken om een paar uurtjes te kunnen slapen en om 4 uur ’s nachts de bus te nemen naar Sharm el Sheikh. Onderweg naar Sharm was het bizar hoe vaak we moesten stoppen voor checks van tickets, paspoorten en baggage. Op de meest random plekken staan mannen van het leger in vaak zelfgemaakte hutjes met AK geweren.

Alleen in Egypte heb ik een militair gezien die thee aan het drinken was, casual een AK droeg en ondertussen ook de geiten voerde.

Dahab voelde voor mij qua sfeer een beetje als Bali. Het is heel chill met strandtentjes en je kunt er goed (kite)surfen, duiken of snorkelen. Je hebt meer keuze ook qua eten, zoals vegetarisch eten en ontbijt (Egypte heeft niet veel ontbijtplekken). Alles ziet er wat meer ‘hipster’ uit en er leeft een expat community. In Dahab hebben we de meeste tijd doorgebracht van onze reis. Je kunt elke dag naar een ander restaurant of bar, de hele dag een beetje chillen in de zon of een fiets huren en op onderzoek gaan. Ga ook zeker naar de Blue Hole! Daar kan je onwijs mooi snorkelen, wij hebben hier een fietstocht van gemaakt. Wat hier ook onwijs mooi is: de zonsondergang elke avond, aan de andere kant van het stadje.

Al met al kan ik zeggen dat Egypte een ervaring was, mijn geduld is vaak getest, maar het was ook bijzonder om dit land zonder massatoerisme te zien. Ik zou zelf niet meer teruggaan en voor iedereen die gaat is mijn persoonlijke kijk: ga om te duiken, om de piramides, Luxor en Aswan te zien, maar dat is het dan ook.

Lees zeker volgende week deel 2 waarin Sanne een lijst aan tips geeft voor een reis naar Egypte.   

Ga Sanne acherna en stuur ons een gastblog met jouw Egypte verhaal.

Sanne

Mijn naam is Sanne, 27 jaar en officieel uit een klein stadje in Nederland, maar ik voel me meer een
wereldburger. Vijf jaar geleden heb ik voor het eerst de stap genomen om de wereld op eigen houtje te
verkennen en kwam erachter dat ‘wanderlust’ echt bestaat! Zuid-Oost Azië heeft mijn hart, maar ik heb
de afgelopen twee jaar ook Nieuw-Zeeland en de US verkend. Ik vind het heel erg tof om mijn
ervaringen hier te delen en anderen enthousiast te maken om deze mooie planeet te verkennen.
Hopelijk vinden jullie mijn verhalen inspirerend!’

Meer reisfoto’s zijn te vinden op mijn Instagram: endless.connections

Het bericht Egypte deel 1 | Zonder massatoerisme verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Vervoer

Dit had ik wel graag uitgelegd gekregen: er zijn vier manieren om jou en je vrolijke, zomerse rokje (dat wel net lang genoeg is) of jou in je beige neokoloniale outfit met zeer korte witte broek, te verplaatsen. Langzaam, goedkoop en érg gezellig: de bushtaxi. Dat is smaak één. Dat zijn die hoge bussen, vaak beschilderd. Die zijn iets langzamer, omdat ze pas gaan rijden als ze vol zitten. Dan heb je een kleiner busje, zeg maar een schildersbusje. Die zijn ietsje sneller, want: ietsje kleiner. Dan is er de toeristentaxi: de groene taxi. Die mensen kennen beter Engels, weten de toeristische plekken en zijn verzekerd. Als laatste is er de ‘gele-gele’: de gele taxi. De meeste auto’s zien er levensmoe uit en steevast ontbreekt er wel iets: een achteruitkijkspiegel, de mogelijkheid om het raam dicht of open te doen en hopelijk niet de rem.

Een keer zat ik in een auto die geen vering meer had. Dat was echt een attractie!

Dan is het nu tijd om het grote geheim uit de doeken te doen. Of eigenlijk twee. Ten eerste ging er een wereld voor mij open toen ik het verschil doorkreeg tussen ‘towntrip’ en ‘no towntrip’. Dat eerste is van deur tot deur en bij dat tweede droppen ze je gewoon aan de hoofdweg, wat negen van de tien keer prima is. Als de bewuste groene of gele taxi wél van de grote weg afslaat, dan is dat ineens een ‘towntrip’ geworden en gaat de prijs keer tien. Het verschil is zo gigantisch, dat je bijna gaat denken dat je erbij genaaid wordt. Maar dat is in werkelijkheid niet zo, want je hebt het in deze blog gelezen.

Dan het tweede goed bewaard gebleven geheim. Je kent ‘junctions’, kruispunten. En eigenlijk gaat al het vervoer tussen die kruispunten. De bekendste zijn: Westfield, Senegambia, Trafficlights, Turntable, Airport Junction en Castol. Er hangt altijd een mannetje uit zo’n ‘van’ en roept waar hij heengaat, met een langgerekte ‘A’ erachter. Dat wordt dan dus: ‘Turntable-aaaaa’? Of ‘Westfield-aaaaa’. Heerlijk. Mijn ongevraagde advies is: reis van kruispunt naar kruispunt, zonder towntrip en met zo’n gele-gele. Lache man. En dood gaan we allemaal.

Oh ja, één tip nog. Echt dood wil je natuurlijk niet, dus huur nooit of te nimmer een motor. Niet doen.

 

Geld nodig?

Als je, zo vlak voordat je je welgetrainde vakantiebillen in een gele-gele laat glijden, nog even je latte macchiato met havermelk wilt afrekenen, kan dat (verrassing!) niet met pin. Zorg dus dat je cash bij je hebt. Het beste is om te pinnen in Nederland en dat beetje bij beetje om te wisselen bij een kantoor met een lekkere reet. Pardon: met een aantrekkelijke rate. Goede wisselkoers, dus. Ben je er toch doorheen, dan staan hier wel pinautomaten, maar er is een redelijke kans dat ze je pasje ondankbaar uitspuwen.

Dan zijn er twee escape-routes. De eerste is Standard Chartered. Een internationale bank en gerenommeerd. Sterker nog: puur en alleen omdat ze Liverpool sponsoren denk ik dat het wereldtop is, verder dus nergens op gebaseerd. Daarnaast kun je naar een grote bank, zoals de GT, de Gambian Trust Bank, bijvoorbeeld in Senegambia. Daar kun je dan pinnen via een apparaatje en dan krijg je het zó, schoon in het handje. Kan je weer terug naar die fijne koffietent die ik nooit gevonden heb.

Cultuur van afhankelijkheid

Mocht je dat vervelende toontje van mij nog steeds trekken en je hebt het gered tot hier, dan feliciteer ik je en waarschuw ik dat het alleen nog maar vervelender wordt. Want: in Gambia is een cultuur van afhankelijkheid. Onderlinge afhankelijkheid, godbetert, maar afhankelijkheid nevertheless. Daar komt nog bij dat je soms benaderd kan worden als een lopende pinautomaat, vandaar ook dat dit stukje, vlak na het subkopje ‘geld nodig?’ staat. Hier is namelijk altijd geld nodig en bij gebrek aan een bank is er voor de locals af en toe het geluk dat er een witmens (Toubab) langs huppelt. Hoe leuk je het ook hebt met je vrienden, met je vlam of met je pake en moeke, afhankelijk ben je meestal niet, in Nederland. Hier zit dus potentieel een bron van grote ergernis en miscommunicatie.

Doe jezelf, de Gambiaan en de wereld een lol en geef nooit iets (substantieels) voor niets.

Je emoties kan ik al verklappen: het gaat van hilariteit, naar verbazing, naar ergernis en uiteindelijk een diepe gekweldheid over het feit dat al die Toubabs voor jou, zo kortzichtig zijn geweest om hier als Sinterklaas rond te gaan lopen en zich daar goed over te voelen. En jij zit nu met een paar kinderen om je heen die roepen ‘minti, minti’ (snoepje, alsjeblieft, witmens). Van een afstand hoor je wat voetballende semi-volwassen jongens roepen ‘something for the boys’ en straks op het strand kun je op je vingers natellen dat iemand die dag zijn kopje rijst niet bij elkaar heeft weten te scharrelen en of jij dan misschien een duit in het zakje kunt doen, for no good reason. Het aller-allerergste zijn de Toubabs die, in hun onmetelijke arrogantie en naïviteit, af en toe een raampje opendraaien en hun goedkope troep over de kinderhoofdjes uitstrooien.

Wat voor beeld moet dat geven aan kwetsbare kinderen in de tijd dat alles indruk maakt?

Vroeger gaven Afrikaanse nobelen elkaar zoveel mogelijk giften om zodoende te laten zien dat ze rijker waren en dus boven de ander stonden. Om iets van gelijkwaardigheid en wederkerigheid te behouden, zou ik zeggen:

betaal een goede prijs, bij goed werk geef je een redelijke fooi en koop zo nodig wat onzin op het strand, maar hou alsjeblieft op met weggeven alsof je een halfgod bent.

Africa Experience

Het abstracte concept ‘Afrika’ kun je uiteindelijk niet op papier zetten, dat moet je beleven, meemaken. En dat kun je in Gambia volop. Je proeft het in een veel te sterk gekruide Afra, die je opeet bij de metaalbewerker onder de boom. Je ziet het in de kleurrijke boten aan de prachtige stranden. En je hoort het in het fijne accent, het willekeurig gebruiken van hij en zij, het af en toe gebruiken van een meervoud en de totale onkunde om hun tong om bepaalde woorden te krijgen. Heerlijk toch? Gambianen zijn vet fijne mensen. Hoe verder van de Senegambia-strip en de stranden af, hoe fijner!

Ga ervan genieten, ga het aan met een glimlach en kom terug met verhalen, zodat anderen ook gaan.

En ook nu willen we jullie vragen om dit uitzonderlijke verhaal te delen op social media (Instagram – Facebook – Twitter). COVID-19 heerst nog steeds over de wereld dus reizen en werken in een ander werelddeel is niet evident.

Laat je inspireren door de verhalen van Jos en ga zelf op ontdekking in Gambia! Ook gepassioneerd door reizen en het contact met de locals? Vind je daarnaast schrijven ook heel leuk? Pen dan je ervaringen en herinneringen neer in een gastblog. 

Jos

Jos Hummelen is geograaf van origine en werkt o.a. voor Eastpackers, een reisorganisatie die het begrip voor landen in Oost-Europa, de Balkan en de Kaukasus wil vergroten. Dat doen ze door uitwisselingen, vrijwilligersprojecten en natuurlijk mooie groepsreizen. Verder heeft Jos een voorliefde voor Afrika, waar hij veel is geweest en ook heeft gewerkt. Ook in Nederland zet hij zich in. Zo is hij bijvoorbeeld betrokken bij de stichting Albinisme in Afrika.

Het bericht Gambia deel 2 | The African Experience verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Maar wat is Gambia écht?

Gambia is vrij typisch in veel dingen. In de manier van benaderen: vrolijk, sociaal en een pietsje opdringerig. In de manier waarop mensen hier wonen. Maar ook in de manier waarop hier de economie loopt: goeddeels grijs en via obscure markten. En in het toerisme: vooral gericht op het strand en met de mogelijkheid om helemaal niets mee te krijgen van het echte land en dus ook van de ellende.

No problem in The Gambia? Genoeg problems in The Gambia.

Het is een land waarbij mensen met hun eigen geslacht van de grond eten, terwijl een flitsende Nollywood scene over het kleurenbeeld de donkere woonkamer in knalt. Het is een land waar de rijksten der aarde vertoeven onder de fijne zon van de Sahel, terwijl een kleurrijk vrouwtje met een schaal fruit over het strand paradeert. Er zit glaswerk tussen de twee. Het is een land van vrolijkheid, van gezelligheid, van uitbuiting en complexe relaties. Als je aan mij vraagt, nu ik hier een paar maanden ben geweest, hoe het land écht is? Dan zeg ik: een land als geen ander, met mogelijkheden te over als reiziger, als weldoener en als ondernemer.

Een land dat nog echt een jungle is, waarbij niets gratis is en alles moeite kost.

Een land, kortom, om volkomen verliefd op te worden.

 

Trips!

Het is absoluut en ontegenzeggelijk de moeite om eens met je luie, witte kont van het strand af te komen en een trip te maken. Wat er aan het strand gebeurt, hoef ik niet uit te leggen: fijne tentjes, fijne golven, fijne drankjes, fijne muziek. Maar wat er allemaal nog meer gebeurt als je zelf iets organiseert of meegaat met een gids, moet ik je eigenlijk niet willen zeggen, want dan gaat de verrassing eraf.

Zo was ik behoorlijk in shock dat krokodillen van ‘The Crocodile Pool’ in Bakau loslopen en dat je een slang om je nek geworpen krijgt bij ‘The Reptile Farm’. Banjul zelf, maar dat kan ook aan mijn gids liggen, viel een beetje tegen. Ik had gedacht er meer cultuur en historie aan te treffen, maar trof een stadje zoals alle anderen aan. Vlak onder Banjul kun je wel heerlijk de mangroven in. Ga eens een dag vissen. Of laat je op een kano door de smalle paden varen, op zoek naar vogels of verscholen dorpjes waar je palmwijn krijgt.

Ga eens een dag rondlopen op de markt van Serrekunda of (en bij voorkeur) Brikama en kijk eens hoeveel je ergens vanaf krijgt, waarna je alsnog boos wegloopt. Probeer een keer naar zo’n beauty contest te gaan, je kijkt je ogen uit. Kijk eens of je de moskee van Gunjur kunt vinden, die pal aan de zee staat en volgens mij een van de grootste en mooiste is van dit moslimland. Neem eens een taxi naar een van de kustplaatsen, zoals Sanyang en Tanji, om daar te zien hoe de vissers de vis binnenhalen en hoe de vis wordt verkocht.

Bestudeer de kaart gewoon goed, gok dat het daar wel eens gaaf zou kunnen zijn, neem wat geld mee,

doe eens gek en kom voor het donker terug.

Gids nodig?

Woorden als ‘gids’ en ‘tour’ betekenen in Gambia nét iets anders dan bij ons. In Nederland neem je een gids voor vermaak, interessante feitjes en om op plekken te komen die anders verborgen blijven. Met een tour doe je verschillende plaatsen aan. Een dagtour duurt zo ongeveer van zonsopkomst tot zonsondergang en een gids is niet je vriend maar een professional, die er vaak lol in heeft om je ietsje wijzer te maken.

In Gambia neem je een gids voor drie redenen. Ten eerste voor vervoer, ten tweede voor de aardigheid en ten derde voor de veiligheid. Maar zoals bij alles geldt, er zijn geen garanties in dit land. Reken nooit op water, elektriciteit of waar voor je geld. “It’s an experience” krijg je terug, als ze je beteuterde witte neus zien – als je toch per ongeluk verwachtingen koesterde. Van iemand die met toeristen werkt, verwacht je dat hij in elk geval snapt hoe toeristen denken. Maar dat ligt zo ver af van de logica die hier geldt, dat je moet rekenen op onduidelijkheid.

Het begint en eindigt altijd met geld.

Bij ons (omdat we gewoon meer hebben) is het vaak niet zo’n punt – je spreekt iets af en daar doe je het voor. Hier is geld altijd een punt en hier is een afspraak zelden een harde afspraak: alles loopt door elkaar en het was toch anders. Wat is nou inclusief en wat is nou exclusief? Reken erop: niets is inclusief alles. Vaak blijkt ook achteraf dat iets eigenlijk wel iets mag kosten, ook als je er samen op uit ging en als vrienden of ‘familie’ deed en in elk geval de kosten wel had gedekt. Waarom staat dit nooit in blogs? Omdat het chagrijnig is en ondankbaar klinkt. Maar een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Dan de ‘tour’ zelf. Kijk niet gek op als je gids je gewoon ergens dropt, zonder tekst of uitleg. Kijk niet gek op als het maar één locatie blijkt te zijn en kijk niet gek op als het vervoer toch weer nét iets anders blijkt te zijn. Een gids verdient in Gambia extreem goed, maar vaak zijn het veredelde taxichauffeurs.

Is zonder dan een goed idee? Soms, maar vaak ook niet.Ten eerste zijn gidsen welbespraakt en als ze niet veel weten over de locatie waar je bent, weten ze soms wel wat over politiek, de natuur, iets geks wat je hebt gezien op straat of het leven van een Gambiaan. Gidsen zijn gids geworden omdat ze sociaal zijn, warm volk dus. Ten tweede is die ‘veiligheid’ waar ik het over had ook een schild tegen al te veel mensen die je continu aanspreken. Het kan immers in Gambia gemakkelijk té sociaal worden. Je bent al met iemand, dus jij bent ‘bezet’. Fijn zo, kun je rustig van achter dat schild van de omgeving genieten. Ten derde kom je voor minder verrassingen te staan. Je kunt prima kaart lezen en komt er heus wel, maar hoe is de weg? Welke gids moet je hebben? En wat is de echte prijs?

Als je geen zin hebt in gedoe, neem een gids.

In de paar maanden dat ik in Gambia ben geweest heb ik dus wisselende ervaringen. De beste gids die je kunt vinden woont in Brikama, maar komt overal, brengt je overal en kent iedereen. Mamadi Jaiteh is de naam (te vinden via: www.mamaditours.com ), een vrolijke en zeer sociale gast met een visie op ontwikkeling, samenwerking met het Westen, toerisme en vooral op educatie.

Lieve lezers, willen jullie deze blog heel veel delen op social media (Instagram – Facebook – Twitter)? Reizen in deze coronatijd is best wel uitzonderlijk!

Nieuwsgierig geworden naar het vervolg van dit ‘Vrolijke Gambia-avontuur’? Lees dan ook deel 2 met nog meer boeiende tips en inside info. Heb jij ook dit sympathieke, kleine land ontdekt? Deel dan jou eigen reisverhaal in een gastblog of neem contact op met Ik wil Reizen voor meer info.

Jos

Jos Hummelen is geograaf van origine en werkt o.a. voor Eastpackers, een reisorganisatie die het begrip voor landen in Oost-Europa, de Balkan en de Kaukasus wil vergroten. Dat doen ze door uitwisselingen, vrijwilligersprojecten en natuurlijk mooie groepsreizen. Verder heeft Jos een voorliefde voor Afrika, waar hij veel is geweest en ook heeft gewerkt. Ook in Nederland zet hij zich in. Zo is hij bijvoorbeeld betrokken bij de stichting Albinisme in Afrika.

Het bericht Gambia deel 1 | Een vrolijk avontuur verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Voorbereiding

Als je naar het Simien Mountains National Park wil, kun je allerlei soorten hikes doen. Wij kozen voor een vierdaagse hike, zodat we alle hoogtepunten mee zouden pakken. Dit betekent dus ook dat je voor vier dagen spullen mee moet nemen, want je gaat kamperen. Heerlijk, als je het mij vraagt.

Vanuit Gondar werden we opgehaald met een 4×4, zodat we de ruige wegen richting het park makkelijk konden berijden. Onderweg stapte er een scout in met een enorm geweer. Het is verplicht om scouts bij je te hebben, vanwege de wilde dieren in het park. Onze scout sprak letterlijk geen woord Engels (op ’yes’ en ‘no’ na), maar met handen en voeten kwamen we een heel eind. Onze gids had het Engels ietsje beter onder de knie en was de liefste gids die we ooit hebben gehad. Hij heeft ons vier dagen mee genomen naar de meest mooie plekken van het park.

FYI: het National Park ligt boven de 2.500 m, en de hoogste top die je kunt beklimmen ligt op 4.543 m.

Hoogtepunten

Je gaat geen olifanten tegenkomen in Ethiopië, maar het land staat wel bekend om de ‘gelada baboons’. Het is onmogelijk deze te missen in dit park, dus op dag één stonden wij meteen tussen de chillende apen. En dag één was ook al meteen een hoogtepunt. Letterlijk bij iedere bocht die je om loopt, werden we verrast door prachtige uitzichten.

Ik kan me niet herinneren dat ik zo vaak in mijn leven ‘ohhhhh’ en ‘aaahhh’ heb geroepen.

Het was zo bijzonder om in dit park te wandelen, zonder andere toeristen (op onze andere 5 groepsgenoten na). Van de waterval Jin Bahir, die meer dan 500 m naar beneden klettert in de Geech Abyss Canyon, tot vergezichten van kilometers ver, steile bergtoppen en enorme afgronden. Je vindt het allemaal in dit park. Je merkte ook aan onze gids dat hij ontzettend trots was om hier te lopen, en om te mogen gidsen.

Regen, hagel en storm

Als je denkt dat het in Ethiopië altijd warm is, dan heb je het mooi mis. Wij belandden op dag twee in een enorme hagelbui, die twee uur lang duurde. We liepen op een open graanvlakte waar we 0,0 beschutting hadden. Hier hebben we behoorlijk afgezien. Na de regen kwam er even geen zonneschijn die dag, en met flink wat hoofdpijn van de hagel, de kou en de hoogte (4.300 m) lagen we vroeg te slapen. Gelukkig zagen we de volgende ochtend om 6.30 uur weer wat zonnestralen achter de bergen vandaan komen en waren we het onstuimige weer van de vorige dag al snel weer vergeten. Helemaal positief gestemd gingen we op naar Imet Gogo.

Imet Gogo

Imet Gogo, hier hadden we veel over gelezen. Eén van de highlights in het park. Maar Ethiopië zou Ethiopië niet zijn als er niet van alles mis ging, namelijk ook het programma. Ineens bleek dat we maar ‘geboekt’ stonden voor 3 dagen en dat we Imet Gogo zouden missen. Gelukkig was daar onze gids die ons alsnog mee nam naar dit hoogtepunt. Eerst moesten we het steile stuk, wat we de dag daarvoor in de hagel naar beneden liepen, nog helemaal terug omhoog lopen. Waar wij duidelijk voelden dat we op enorme hoogte liepen, stapten onze gids en de scout gestaag door. Na een tijdje kwamen we op een uitkijkpunt waar je u tegen zegt, waarvan je eigenlijk al dacht dat het niet beter zou worden. Om Imet Gogo te bereiken, moesten we nog een ‘klein’ stukje klimmen door de sneeuw, en daar stonden we, bovenop Imet Gogo.

Wauw wauw wauw. Imet Gogo was een 360 graden punt, dus waar je ook keek, zag je ongelofelijk mooie uitzichten. Dit was een kippenvel moment waar ik nog vaak aan terug denk.

Het mag duidelijk zijn dat ik iedereen aan kan raden om het Simien Mountains National Park op je bucketlist te zetten. Ik kan er in ieder geval niet over uitgepraat raken en schrijf er nog meer over op mijn blog.

Na vier dagen hiken, werd het tijd voor wat ander moois: de kerken van Tigray. En na Tigray zouden we de grens over vliegen naar Kenia. Benieuwd naar de volgende avonturen? Stay tuned.

Op zoek naar meer inspiratie over dit fantastische land? Check de inspirerende blogposts .

Heb jij ook boeiende reizen gemaakt in Afrika? Wil jij je verhalen, tips en ervaringen delen met onze lezers? Neem dan contact met ons op!

Kristel

Mijn naam is Kristel en al bijna 10 jaar heeft de travelbug mij in haar macht. Ik reis zoveel ik kan en heb een voorliefde voor het continent Afrika, en dan met name voor Ethiopië. Ik inspireer anderen met mijn blogs op www.reizenethiopie.nl om ook naar dit unieke land af te reizen. Verder is het heel makkelijk om mij happy te maken. Laat mij maar hiken in de bergen en ik ben een gelukkig mens!

Het bericht Ethiopië | Mijn persoonlijke hoogtepunt: het Simien Mountains National Park verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Vermoeiend maar de moeite

4 weken ‘vakantie’, waarvan 2,5 gepland stonden voor Ethiopië. Ik schrijf vakantie tussen haakjes, want ik moet toegeven, het was soms best een vermoeiende reis. Maar het was het echt dubbel en dwars waard. Ethiopië is een land dat zo ontzettend veel te bieden heeft. De natuur is overweldigend. Je vindt er nog steeds veel authentieke stammen. De cultuur en historie zijn interessant en iedere dag is compleet anders.

Het noorden van Ethiopië

Ethiopië is een heel groot land. Bedenk daarbij ook dat de wegen uiteraard niet zo goed zijn als in Nederland. Afstanden afleggen in het binnenland kan dus erg lang duren. Lees: dagen. Als je het hele land wil bezoeken, kun je er rustig minimaal 4 weken voor uittrekken. Voor ons stond het noorden van Ethiopië op de planning, waar we al veel highlights mee konden pakken.

Addis Abeba

De reis startte in de hoofdstad van Ethiopië, Addis Abeba. Addis Abeba is niet per se een mooie stad, maar heeft wel een aantal interessante plekken om te bezoeken, zoals het Red Terror Martyrs’ Memorial Museum. Dit is een klein museum dat een inkijkje geeft in de gruwelijke misdaden die hebben plaatsgevonden tijdens het Derg-regime in 1977/1978. Er liggen zelfs kasten vol met overgebleven schedels en beenderen.

Vanaf Addis Abeba is de meest voor de hand liggende stop, Bahir Dar. Bahir Dar is een stad die aan het Tanameer ligt, het grootste meer van Ethiopië en tevens het hoogst gelegen meer van heel Afrika. Het meer bevindt zich namelijk op een hoogte van 1800 m.

Blue Nile Falls

Vanuit Bahir Dar, kun je makkelijk zelf de 500 meter brede Blue Nile Falls bezoeken. Eén van de highlights in Ethiopië. De watervallen monden uit in de Blauwe Nijl. In het Amhaars, de lokale taal van Ethiopië, worden deze watervallen ook wel Tis Abay genoemd, wat vertaald wordt naar ‘geweldige rook’.

Wij kozen ervoor om met het openbaar vervoer te reizen, in een bus die in Nederland nooit, maar dan ook nooit meer door de APK zou komen. Maar is dat niet ‘part of the experience’?

Om de watervallen te bezoeken, begin je de wandeling door een Afrikaans dorp, waar allerlei kindjes om je heen rennen en springen, omdat ze je graag met handen en voeten dingen willen vertellen. Vanaf dit dorp kun je in een wandeling van 2 uur alle kanten van de overweldigende watervallen zien. Je kunt zelfs onderaan de waterval komen en zien hoe die van 45 meter hoog naar beneden stort. Waar je bij de Victoria Falls hordes mensen tegenkomt, kun je hier de hele dag ongestoord, zonder andere toeristen, rondlopen. Heerlijk! Hoewel, ongestoord is een groot woord.

Hier hobbelen de hele dag kinderen achter je!

Eenmaal teruggekomen in Bahir Dar, kun je nog een lekker vers visje uit het Tanameer scoren of allerlei fraaie kerken en kloosters uit de 15e eeuw bezichtigen. Deze bevinden zich op een aantal eilandjes in het meer en zijn per boot te bezoeken.

Gondar

Na Bahir Dar reizen de meeste mensen door naar Gondar. Gondar is een vestingstad met overgebleven kastelen en paleizen uit de 16e en 17e eeuw. Dit gehele werelderfgoed heet Fasil Ghebbi. De vestingstad wordt omringd door een 900 m lange muur en is een indrukwekkend en verrassend stukje Ethiopië. Als je meegenomen wil worden in de verhalen van vroeger, is het aan te raden om een gids in de arm te nemen.

Gondar

Na Gondar stonden de Simien Mountains op het programma, mijn ULTIEME hoogtepunt van Ethiopië.

Ben je benieuwd naar dit volgende avontuur? Binnenkort lees je er meer over!

Voor de Afrika-liefhebber zijn er nog meer mooie reisverhalen of deel je eigen verhaal in een gastblog met onze lezers! Meer lezen over reizen door Ethiopië of praktische info nodig? Dat kan op https://hikenbiken.nl/hiken-in-ethiopie.

Kristel

Mijn naam is Kristel en al bijna 10 jaar heeft de travelbug mij in haar macht. Ik reis zoveel ik kan en heb een voorliefde voor het continent Afrika, en dan met name voor Ethiopië. Ik inspireer anderen met mijn blogs op www.reizenethiopie.nl om ook naar dit unieke land af te reizen. Verder is het heel makkelijk om mij happy te maken. Laat mij maar hiken in de bergen en ik ben een gelukkig mens!

Het bericht Ethiopië | Als je een reis zoekt die niet doorsnee is verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

1. Een self-drive safari in Etosha

Het nationaal park Etosha in het noorden van Namibië is een van de weinige plekken in Afrika waar je helemaal zelf op safari kan. Geen rangers of groepsbussen, maar met jouw eigen huurauto door het eindeloze park rijden om olifanten, leeuwen en giraffes te spotten. Breng gerust meerdere dagen in Etosha door. Je kan kamperen of een lodge boeken op een aantal plekken in het park, waardoor je zo lang mogelijk kan genieten van al het wild. Extra leuk is dat deze plekken vlakbij de waterholes liggen waar de dieren rond zonsondergang en ’s ochtends vroeg komen drinken. 

2. Kamperen op de Brukkaros-vulkaan

Dit is een geheime tip voor jouw Namibiëreis. Er is geen plek zo off the beaten track als de Brukkaros-vulkaan. Zorg dus dat je voldoende water en reservebanden bij je hebt, want hier kom je niet snel een andere reiziger tegen. De vulkaan ligt in het hart van het land en is sinds zijn eerste uitbarsting al niet meer actief. In de krater groeien nu zelfs bomen en hier kan je doorheen wandelen. Met een stevige 4×4 kan je tot een half uur hiken van de krater komen. Daar was ooit een camping, maar sinds die is verlaten is er geen sanitair, water of elektriciteit. Hier slaap je waarschijnlijk helemaal alleen onder de mooiste sterrenhemel ooit.

3. Een meerdaagse hike door de Fish River Canyon

De meerdaagse hike door de op een na grootste canyon ter wereld is zo pittig dat je er een gezondheidsverklaring voor moet hebben. De hike duurt vijf dagen en start in Hobas om te eindigen bij de hot springs van Ai-Ais. Die hot springs heb je dan ook wel verdiend na dagen zwoegen in het stof en zweet! Als dat je iets te avontuurlijk is, kan je de canyon ook vanaf prachtige viewpoints bezoeken. Die vind je in de buurt van Hobas, waar je met een 4×4 langs de rand van de canyon kan rijden naar de mooiste uitzichtspunten.

4. De verlaten ghost town Kolmanskop

Er is maar weinig wat zo tot de verbeelding spreekt als verlaten steden en Kolmanskop is daar misschien wel de mooiste van. Het oude stadje vlakbij de kustplaats Lüderitz ontstond ooit, toen dit gebied in de ban van diamanten was. Ze lagen gewoon in de woestijn voor het oprapen en dat was dus precies wat hier werd gedaan. De medewerkers woonden in alle luxe in Kolmanskop, waar ze een eigen ziekenhuis, bakker, ijsfabriek en kegelbaan hadden. Toen ergens anders betere diamanten te vinden waren, werd de stad plots verlaten. Om vervolgens te worden overgenomen door de woestijn van Namibië! Dat geeft tegenwoordig een spookachtige gezicht met zandduinen die zich door ramen en deuren wringen. Ga tijdens jouw bezoek vooral mee met de rondleiding die bij jouw toegangsticket inbegrepen is om meer te leren over het luxe stadje dat hun onder de woestijn verdwijnt. 

Lees ook:

• Zuid- Afrika de gardenroute
• Zuid – Afrika de gardenroute deel 2
• Roadtrippen door Zuid- en Oost Afrika

Maartje en Sebastiaan

Maartje en Sebastiaan zijn de content creaters achter The Orange Backpack en reismaatjes sinds hun tiende date in Cambodja en Laos. Ze wonen in hun duurzame tiny house in Rotterdam, waar ze parttime huismussen zijn als ze niet met hun oranje backpack de wereld verkennen.

Het bericht Namibië | 4 meest avontuurlijke dingen om te doen verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.