Nadeel: moeilijk wendbaar

Als je met de trein reist, ben je aan de trein gebonden. Je zit vast aan hoe laat de trein vertrekt, of deze misschien vertraagt is of uitvalt en waar deze heen gaat. Vooral in een land als Noorwegen zijn er nadelen als je met de trein gaat. De echt mooie delen van Noorwegen, plekken als Drevsjø en Rorøs, ga je niet zomaar zien. Ik had het geluk dat ik Ida had om me mee te nemen, maar als je gebonden bent aan het OV is het onmogelijk om deze plekken te ontdekken.

Bovendien gebeurt het weleens dat je in je hostel niks zit te doen omdat het te vroeg is om naar het station te lopen. Wie met de auto gaat, kan vertrekken wanneer hij wil.

Kort gezegd ben je overgeleverd aan het schema van de trein en dat neemt een deel van je vrijheid weg.

Voordeel: goedkoop

Met een interrailpas zijn alle reiskosten gedekt. Je hebt een ticket en daarmee is de kous af. Je bent niet afhankelijk van de prijs van benzine en bovendien is benzine voor honderden kilometers al snel duurder dan je interrailkaart. Hier komt bij dat je geen parkeerkosten hebt en je geen moeite hoeft te doen om een plek voor je auto te vinden (een voordeel waar Ida me terecht op gewezen heeft).

Nadeel: bagage

In een auto kan je het je veroorloven om een extra oplader of een flesje doucheschuim mee te nemen. Daarentegen in een trein moet je goed plannen, omdat je anders toezicht moet houden en plek moet vinden voor tassen vol spullen. In een auto is er, voor een groot deel, extra opbergruimte voor spullen en hoef je minder goed op te letten wat er mee gaat, al helemaal als je alleen bent.

Neutraal: tijdsduur

Of de trein of de auto sneller is, hangt af van de route die je neemt. Treinen kunnen veelal rechtdoor en sneller waar een auto dit niet kan. Een vliegtuig kan je sneller dan een auto of trein van de ene kant van Europa naar de andere brengen. Dan gaat het erom wat je wilt: wil je het liefst binnen zes uur in Griekenland zitten, of vind je het niet erg om er meerdere dagen over te doen? Wil je tussendoor kunnen stoppen, of is aan een stuk door trekken prima?

Voordeel: klimaatneutraal

De trein is aanzienlijk beter voor het milieu dan de auto of het vliegtuig. Het vervoert meer mensen met minder brandstof. Dit is ook de reden dat veel mensen tegenwoordig de trein verkiezen boven het vliegtuig.

Interrailen, de voors en tegens … uiteindelijk zul je zelf een afweging moeten maken. Wat is belangrijker? Wendbaarheid of snelheid? Vind je in de trein zitten leuk? Of wil je liever de vrijheid van een auto?

Die keus kan ik niet voor je maken. Maar misschien, heel misschien, heb ik hem na 22 artikelen wel een beetje beïnvloed.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Interrailen | Voors en Tegens verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

¦ ¦ De trein van Düsseldorf naar Arnhem

Voor mij begint de afdronk van de reis al op de weg naar huis. Ik wil tegelijkertijd dat de laatste rit nooit voorbij is en dat ik er zo snel mogelijk klaar mee ben. Tijdens mijn rit van Hotel auf der Höhe, Koblenz, terug naar Utrecht Centraal voelde ik me onrustig.

We hadden op de valreep toch nog gedonder met de Deutsche Bahn. Onze oorspronkelijke trein, die over Venlo ging, reed niet meer. Gelukkig was het geen groot probleem, omdat de trein waar we al in zaten doorreed naar Düsseldorf. Vanuit Düsseldorf konden we naar Arnhem en vanuit Arnhem konden we door naar Utrecht.

¦ ¦ Thuis

Ik kwam thuis in het huis van mijn ouders. Dit huis voelt altijd vreemd als ik net op vakantie ben geweest. Ik herken het nog, maar het voelt anders, en het ruikt ook anders. Vaak zakt dit gevoel weg in de loop van de tweede dag dat ik thuis ben. Ik moet elke keer weer wennen aan thuis voordat ik ‘Thuis’ kan zijn.

¦ ¦ Plakken

Voor mij was het moment dat ik echt thuis was het moment waarop ik alle kaarten, tickets, visitekaartjes, hotel- en restaurantbonnetjes en stickers uit mijn laptophoes schudde en in mijn dagboek ging plakken. Toen was het allemaal opgeborgen. Op het moment kan ik door de hoeveelheid plaatjes mijn dagboek niet helemaal goed sluiten, alsof de vakantie er nog steeds uit probeert te piepen.

¦ ¦ Dubbel

Thuiskomen is geen verdrietige gebeurtenis. Zoals wel te zien is op de laatste foto die gemaakt is in de trein, waarbij ik vrij lamlendig tegen mijn rugzak aanhang, kijk ik er onderhand ook naar uit om weer thuis te zijn. Dan kan ik weer eens slapen in mijn eigen bed, weer eens iets eten wat niet of pasta met tomatensaus of fastfood is en, bovenal, dan kan ik mijn haar weer eens wassen met behoorlijke shampoo en conditioner. Die had ik wel bij me, maar ik was ze vergeten in een hostel in Bergen. Ach ja, ik hoop dat iemand er nog wat aan gehad heeft.

Bovendien moet het leven ook weer doorgaan. Op vakantie gaan kost jammer genoeg geld en op een gegeven moment begint het geld nog meer op te raken dan dat het aan het begin al was. Dan moet je terug naar huis, geld verdienen en naar college.

¦ ¦ Thuiskomen

Ik ga ervan uit dat iedereen anders omgaat met thuiskomen. Ik schrijf dit laatste stuk meer om te laten zien hoe ik ermee omga, en misschien ook wel om mijn reis voor mezelf goed af te sluiten. Het is ten tijde van schrijven ongeveer een maand geleden dat ik onderweg was en de zin om opnieuw te vertrekken begint alweer te komen.

Tegen de tijd dat dit artikel online staat, heb ik alweer een semester achter de rug. Een nieuw ‘reisje’ zit er voorlopig niet in. Nu ben ik bezig met de voorbereidingen voor tijdelijke verhuizing naar Keulen.

Wil je nog nagenieten van de interrailverhalen van Roos? Klik dan door naar deze pagina!

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Post-travel hangover verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

∫ ∫ Toverland

We zijn eerst met z’n drieën – Filip, Esmee en ik – naar de ontzettend rommelige nerdwinkel Zeitgeist geweest. Deze winkel staat helemaal vol met manga, comics, fantasy-boeken, bordspellen, en nog veel meer. Op de website is wel te zien dat de winkel nettere dagen gekend heeft. Op het moment is het al een queeste om door de gangpaden te lopen, vanwege alle losse stapeltjes en ongeorganiseerde papieren.

∫ ∫ Hotel auf die höhe

Daarna hebben we Filip op de trein terug naar Nederland gezet en zijn Esmee en ik naar het Hotel auf die Höhe gegaan. Dit kan met de auto en met bus 51. De bus staat niet aangegeven op google maps, maar het hotel is dus wel degelijk bereikbaar met het openbaar vervoer.

Esmee en ik noemden het een ‘Henk-en-Gerda’ hotel. Niet heel interessant voor de gemiddelde student, maar wij wilden eigenlijk alleen maar boekjes lezen en kletsen, dus het was prima. Het ontbijtbuffet was bovendien van topkwaliteit.

∫ ∫ Festung Ehrenbreitstein

De volgende dag hebben we onze ticket verzilverd voor een boottocht naar die Deutsche Ecke en de toegang tot Festung Ehrenbreitstein.

Als je naar het fort wilt, neem hier dan flink de tijd voor. Het is drie keer zo groot als je denkt. Je komt binnen in het grootste museum, waar ze naast een tentoonstelling over het fort ook wisseltentoonstellingen hebben. Ondanks dat die allemaal heel goed zijn, zou ik hier niet te lang blijven hangen. Verderop in het fort zitten een heel hostel, meerdere restaurants, een prehistorisch museum over de mensen die duizenden jaren geleden in Koblenz woonden, opstellingen van harnassen en vlaggen die in het fort stonden, en nog veel meer dat Esmee en ik waarschijnlijk gemist hebben. Vergeet vooral niet van het uitzicht te genieten.

∫ ∫ Riesehappe

Je kan van het fort wandelend of met de kabelbaan naar beneden.  Ik was in mijn eentje waarschijnlijk gaan lopen, maar Esmee zag dat niet zitten, dus gingen we met de kabelbaan.

Weer terug beneden zag ik dat er een ijskraampje stond. Toen moest ik even iets rechtzetten. De laatste keer dat ik in Koblenz was, had ik namelijk een eetstoornis. Een extra ijsje jaagde me in die tijd de stuipen op het lijf. Dat deed het nu niet meer.

Dus, een extra ijsje, niet alleen voor mij, maar ook voor het meisje van vier jaar geleden. Omdat het toch goed is gekomen.

∫ ∫ Lummelen

Na het fort uitgeplozen te hebben waren we zo moe dat we nog wat winkeltjes doorgesloft zijn en vervolgens zijn gaan eten bij een goedkope Thai. Daarna zijn we in het hotel in bed geploft. Praten, colaatje drinken aan de bar, boekje lezen; allemaal prima. Ik heb het eerder gezegd: soms zijn de hoogtepunten van je reis je bezoekjes aan de disco. Soms zijn het de tosti’s in het hostel en de colaatjes aan de bar in een hotel van vergane glorie.

Toen zette de realiteit wel in: dat ik weer terug naar huis ging, de volgende ochtend, na een maand op reis geweest te zijn.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Kalmpjes aan in Koblenz verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

RONDREIZEN

De reden dat ik alleen reis is omdat ik dan zelf alle keuzes kan maken. Over hoe laat ik eet en waar ik heen ga, maar ook over of ik op het laatste moment mijn route verander. Dit zijn opties die lastiger te plannen zijn als je met meerdere mensen op pad bent.

Tijdens deze interrailreis heb ik wel twee reisgenoten gehad die veel van mijn ideeën met mij deelden. Over waar we heen wilden, over wat we gingen eten en over welke trein we wilden nemen bijvoorbeeld.

VERSCHILLEN

Maar er waren ook verschillen  in wat we wilden. Ik heb bijvoorbeeld mijn hele interrailreis zelf gekookt, omdat het anders te veel kost. Filip had daarentegen geld gespaard om goed uit eten te kunnen. Nu werd dit opgelost omdat Filip best voor mij wilde betalen, met als tegendienst dat ik de boodschappen voor de lunch en het ontbijt betaalde. Maar dit bewijst dat er dingen zijn die je het beste van tevoren kan bespreken. Waar ga je eten? Waar ga je slapen? Hoe laat wil je gaan slapen en wat is het laatst en het vroegst dat je in de trein wilt zitten? Zorg ervoor dat je hierover op één lijn zit.

KASSEL

Voor ons was het vroegst dat we in de trein wilden zitten acht uur. We hebben die dag in de trein ontbeten. Dat kwam het best uit.

We waren een dag eerder van Leipzig doorgereisd naar Kassel. Kassel is een stadje waar niet bizar veel te doen is. Het interessantste onderdeel is een gigantische tuin, die dienst doet als stadspark. Het ziet eruit als een gemiddelde kasteeltuin, met als enige probleem dat er geen kasteel is. Hierdoor voelt het geheel als een spooktuin.

Er staat in de tuin een mausoleum op een eilandje. Er is geen manier om hier te komen en je kan er alleen naar kijken. Op de achtergrond hing een groot regenfront, terwijl de zon onderging en er in de richting van ons hostel een kermis stond te knipperen. Achter ons zaten de wasberen in de bladeren te rommelen. Dat was een moment waarop ik blij was dat Filip erbij was, want in mijn eentje had ik daar niet willen lopen.

VERGANE GLORIE

Verder is Kassel vrij lelijk en is er niet zoveel te doen. Bij het station zit een stripboekenmuseum, dat is op zich best leuk en niet al te duur. Verder deed Kassel dienst als een stop onderweg naar Koblenz, waar Filip terug zou gaan naar Nederland en ik met mijn vriendin Esmee door zou gaan.

WAT JE WILT JOH!

Met mensen op vakantie gaan zorgt voor gezelligheid en voor een bepaalde veiligheid. Alleen gaan zorgt voor vrijheid. Uiteindelijk zul je daar tussen moeten kiezen.

Mijn ervaring is dat hostels gezellig en veilig genoeg zijn en dat vrijheid op vakantie dan het fijnst is. Ik ken ook mensen die een hekel hebben aan alleen op vakantie gaan, omdat er niemand is die ze kennen. Dat zul je zelf moeten bedenken.

In Koblenz heb ik Filip op de trein gezet en Esmee van de trein gehaald. Wij gingen met zijn tweeën naar een hotel in Koblenz, als mijn laatste halte voordat ik weer terug ging naar huis.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Samen in de trein verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Ω Heel simpel gezegd: zo weinig mogelijk

Als interrailer reis je per definitie met de trein. Dit betekent dat je geen eindeloze hoeveelheid bagage mee kan nemen. Het maximum is een grote rugzak of koffer en een handbagagetas. Anders wordt het te veel slepen en te veel in de gaten houden.

Dit betekent dat je goed moet opletten wat je allemaal meeneemt. De ervaring leert dat je een outfit die je thuis misschien twee dagen zou dragen, op vakantie wel vier dagen achter elkaar aan hebt. Neem dus niet te veel kleren mee. Download je boeken, tickets en spelletjes op je telefoon. Elke trein heeft wel een stopcontact dezer dagen. Neem ook niet te veel toiletartikelen mee; je gebruikt het gewoon niet.

Ω Wat moet je dan wél bij je hebben?

De meeste hostels bieden de mogelijkheid om een handdoek en slotjes voor een kluisje te huren. Makkelijker is het om deze wel zelf mee te nemen, tenzij je het niet erg vindt om meer geld uit te geven.
Bovendien wil je wasmiddel bij je hebben. Dit zorgt ervoor dat je minder kleding mee hoeft te nemen en elk hostel heeft wel een waskamer.
Nog een must-have zijn hersluitbare plastic zakjes. Deze zijn bruikbaar om eten veilig te houden, flessen ervan te weerhouden om te gaan lekken en om natte kleding apart te houden van de rest van je spullen.

Ω En hóe neem je dat dan mee?

De meeste interrailers hebben een grote backpack. Eentje met veel vakjes en bandjes, waar lekker veel in past. Dat is ook het handigst, omdat je hem op je rug kan hangen, waardoor je je handen vrij hebt. Als je hem goed inpakt, in laagjes, hangt hij ook goed in balans. Een nadeel is wel dat je ontzettend last krijgt van je rug. Zoals mijn vriendin Esmee zei toen we in Koblenz waren: ‘meid, ik kan je rugzak in je rug voelen.’
Doordat je in de trein zit, hoef je je rugzak niet veel te dragen, waardoor dit nauwelijks nog een nadeel is.
Anderen hadden een rolkoffer bij zich. Dit kan ook, je bent alleen minder in balans (Alle gewicht hangt aan één arm) en het is meer gedoe met slepen. Je spaart wel je rug, en je hoeft niet vijf minuten voordat je bij het station aankomt al beginnen met je topzware rugzak op je rug te heisen.

Ω Kleine tasjes

Verder is het ook handig om een handbagage tas bij je te hebben. Zelf hield ik deze tas op reisdagen in mijn grote rugzak, terwijl ik spullen die ik in de trein nodig had bovenop ingepakt had. Met nog een tasje lopen vond ik onhandig.
Wel had ik een heuptasje om, met daarin de belangrijkste dingen: mijn paspoort, de sleutel van het hostel, een pen, eventueel een fysiek vervoersbewijs en, het aller- aller- belangrijkste: een flesje handgel. Waar je ook op bezuinigt als je gaat inpakken: doe het niet op antibacteriële handgel. Ik zie nu pas dat ik in mijn hele artikelenserie nog geen enkele keer de antibacteriële handgel genoemd heb. Duizendmaal mijn excuses daarvoor, want als interrailer wil je nooit, nooit, nooit je handgel thuis vergeten!

Zo zit het dus, met inpakken en met je bagage. Zo weinig mogelijk, in een zo handig mogelijke tas. En zorg ervoor dat je wat ruimte overhoudt voor eten of eventuele souvenirs!

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Bagagedrager (dat ben jij) verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

≡ Mini-interrail

De twee vrienden die ik ontmoet heb in Duitsland waren allebei op reis met een Deutschlandkarte. Deze is te halen op de website van de Deutsche Bahn.

Als je voor een ticket naar de website gaat, vraagt Deutsche Bahn of je een abonnement wilt afsluiten. Dit is normaal en hier moet je ‘ja’ op zeggen, zolang je maar niet vergeet dit abonnement op te zeggen voor de tiende van de volgende kalendermaand. Anders wordt er nog een keer negenenveertig euro afgeschreven. Bovendien is het aan te raden om het ticket te kopen aan het begin van de maand, omdat deze na een kalendermaand afloopt. Dat betekent dat een ticket dat gekocht is op vijfentwintig augustus even goed afgelopen is op één september als een ticket dat je op drie augustus gekocht hebt.

≡ Beperkingen

Tegenwoordig is het een actie die in Duitsland het hele jaar door geldt, in plaats van alleen in de zomer. Men kan dus altijd een Deutschlandkarte aanschaffen en gebruiken.
Met een Deutschlandkarte kan men niet met de IC’s (de intercity’s), of met de ICE’s (de internationale treinen). Ze gelden enkel voor het regiovervoer, dus de sprinters en de S-Bahn. Dit gaat over het algemeen minder snel en zodoende kan je minder afstand afleggen in een dag dan je met een direct ticket of een interrailpas zou kunnen. Veel van het regiovervoer, behalve de metro en de bus, is al inbegrepen in een interrailpas.

≡ Pünktlich

Mijn ervaring deze vakantie is dat het regiovervoer in Duitsland vaker op tijd rijdt dan de intercity’s en internationale treinen. Geen enkele van mijn regiotreinen is te laat geweest. Daar komt bij dat het prima comfortabele treinen zijn, waar reizen met veel bepakking geen probleem is (je moet er niet in willen verhuizen, maar ik ga ervan uit dat je daarvoor niet op een reisblog bent).

≡ Leipzig

De reis van Berlijn naar Leipzig duurde met het regiovervoer iets meer dan vier uur. Mijn vriend en ik hadden wat films gedownload en onderweg gekeken.
Een voordeel is ook dat de S-Bahn je dichter bij je hostel in de stad kan afzetten. In ons geval, precies voor de deur (van het Five Elements Hostel).
Leipzig is een mooie Duitse stad. Volgens een vriendin van me zijn er twee soorten Duitse steden: Cement Chic en Karel de Grote. Leipzig valt in de categorie Karel de Grote.

Wij hadden niet bizar veel tijd, dus we zijn alleen binnen geweest in het stadsmuseum. Dat zit in het stadhuis. We waren er op dinsdag, wat een goede dag is, want dan is er gratis entree. Hier bewaren ze veel speciale voorwerpen uit de stad.

Helaas hadden we maar een namiddag en een ochtend de tijd, dus we hebben niet heel veel andere dingen gedaan. We zijn wat gaan drinken in een cafétje en hebben de herbouwde kerk aan de Augustusplatz bekeken (een hoek van de stad waar het meer Cement Chic wordt).

De volgende dag zijn we alweer doorgereden, naar het plaatsje Kassel.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Duitsland | Overal naartoe voor negenenveertig euro! verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Ι Berlijn is groot Ι

Om van Berlin Hauptbahnhof naar het restaurant dat we gekozen hadden te komen, waren Filip en ik uiteindelijk al vijfenveertig minuten bezig. Simpeler gezegd: met de voet, zoals veel interrailers gewend zijn, ga je het in Berlijn niet halen. Zorg ervoor dat je een goedkoop drie-in-een metro, bus en S-bahn kaartje kan kopen. Een dagkaart is op het station te krijgen en kost 9,95. Als je ook nog eens student bent, gaat er nog iets af. In de zomer heb je ook de keuze om te reizen met de zogenaamde Deutschland Karte, waarmee je voor negenenveertig euro van al het regiovervoer in Duitsland gebruik kan maken. Op dit ticket kom ik in mijn volgende artikel terug.
Medestudenten vertelden me na terugkomst dat een fiets in Berlijn ook een goede oplossing is. Let dan wel op dat fietspaden in Duitsland niet zo duidelijk zijn als in Nederland en dat de afstanden in Berlijn alsnog ver zijn.

Ι Charlottenburg Ι

Filip en ik vinden het allebei leuk om op bezoek te gaan bij nerdy winkels in vreemde steden. Dit hebben we veel gedaan en we hebben behoorlijk wat koopjes gescoord, maar ik vond dat we ook wat cultuur moesten snuiven. Zodoende heb ik Filip meegenomen naar de paleistuin van kasteel Charlottenburg.
In het kasteel was ik al eens eerder geweest. Het is zeker de moeite waard, maar het is helaas ook dicht op maandag, net zoals veel andere musea in Berlijn – let hierop! Gelukkig is de paleistuin alleen ook al een mooi zicht.

De tuin is begonnen als een keurig bijgehouden tuin in de stijl van de verlichting. Dit betekent dat de paden en struiken recht aangelegd zijn en in mooie vormen zijn neergezet. De tweede helft daarentegen is een ruigere tuin, in Engelse romantische stijl, zoals de Englischer Garten in München (waar de Eysbach door stroomt). Er zijn speeltuintjes en gebouwen in de tuin, waardoor er veel te ontdekken valt door enkel rond te lopen.

Ι Nerds Ι

Berlijn heeft best wat te halen aan winkels voor geeks. Een van de beste winkels voor stripboeken, manga en fantasy is Modern Graphics, waarvan er twee in Berlijn zitten. Allebei deze winkels hebben, naast de voordelige prijzen die je in Duitsland sowieso hebt op dit soort media, ook nog eens een grote tweedehands bak, waardoor boekjes die in Nederland vijftien euro kosten ineens nog maar drie zijn.

Ι Altes Museum Ι

We hadden niet heel veel tijd in Berlijn, al helemaal niet omdat alles zo groot is (Ik weet dat ik het vaak zeg, maar ik was er ondersteboven van!). In de ochtend, voordat we door zouden gaan naar Leipzig, zijn we naar het Altes Museum gegaan. Dit museum ligt op het museumeiland van Berlijn, waar verder onder andere ook het Neues Museum, de grote dom, het Humbold Forum en het Pergamonmuseum liggen. Deze zijn allen de moeite waard én hebben studentenkorting, maar we hadden maar tijd voor eentje.

Dat werd het Altes Museum, waar vooral artefacten uit de Grieks-Romeinse tijd bewaard worden. Mijn favoriete voorwerp is de pot met de afbeelding van Achilles en Ajax, twee oorlogshelden uit de legenden, die een spelletje zitten te spelen terwijl de godin Athena op ze neerkijkt.

Voor Berlijn heb je wat meer dagen nodig dan slechts één, al is het maar omdat je minstens de helft van een van die dagen in de metro zit. Een voordeel van niet zo lang op één plek zitten, daarentegen, is dat je ook niet de druk voelt om alles gedaan te krijgen.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Berlijn | Mein Stadt ist zu laut! verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Oslo – Hamburg

In totaal ben ik 32 uur zonder pauze ‘on the road’ geweest: eerst met de regiobus van Drevsjø naar Elverum, vervolgens van Elverum naar Hamar en tenslotte van Hamar naar Oslo. In Oslo had ik enkele uren ‘rust,’ waarbij ik stiekem een lasagne heb opgewarmd in het hostel waarin ik niet meer sliep en vervolgens heb gewacht bij het busstation. Om hier te komen vanuit het centraal station moet je eerst door een paar behoorlijk vage gangen, maar het busstation zelf is heel fijn (en de wifi razendsnel).

De bus van Oslo naar Hamburg was een rit van zestien uur. In het hoogseizoen heb ik hier zo’n tachtig euro voor betaald.

Iedereen aan boord

Ik vind de FlixBus goed te doen. Ik kies vaak wel een rit die ‘s avonds vertrekt en ‘s ochtends aankomt. Niet dat je echt slaapt in de FlixBus, maar zo van elf tot acht doe je vaak toch een beetje alsof. Als je precies rond deze tijden in de bus zit, is de rit een stuk minder vervelend dan overdag.

Zorg ervoor dat je dan wel te eten bij je hebt. Vaak kan je bij de buschauffeur snacks en drinken kopen, maar geen echte broodjes. Op overpriced chips overleven is niet leuk als je ook van tevoren op het station even een broodje kan scoren.

FlixBussen hebben wel een toilet. Neem voor de zekerheid maar wel je eigen zakdoekjes en handgel mee. Je tanden poetsen kan in deze hokjes vaak nét. Maar je kon op de veerpont tussen Denemarken en Duitsland zien wie er in de FlixBus meereed aan wie er in de toiletten zijn tanden stond te poetsen en make-up stond te doen.

 Slapen

 Eigenlijk geldt voor de FlixBus hetzelfde als voor hostels: het is niet jouw auto. Dus gedraag je netjes, maar cijfer jezelf ook niet weg.
Zelf heb ik zowaar geslapen (nadruk op het woordje ‘slapen,’ wat toch wat anders is dan ‘uitrusten’) in de FlixBus, met behulp van mijn trouwe oordopjes en slaapmaskertje. Je kan je stoel bovendien iets achterover zetten, waardoor je min of meer kan liggen.
Ik werd elke halte wakker. Dat ik geslapen had wist ik doordat er vanaf Göteborg een man naast me zat die, toen ik mijn ogen open deed in Kopenhagen, ineens weg was, terwijl ik aan het gangpad zat. Nog alle lof naar hem dat hij zo stil over me heen geklommen is om zijn sigaret te roken.

De ervaring van veel mensen met slapen in de FlixBus is dat ze even op hun telefoon kijken als het een uur is alvorens hun ogen te sluiten. De volgende keer dat je je telefoon pakt is het ineens half vijf en dan weet je dat je toch even weg moet zijn geweest.

De FlixBus is de ultieme ‘verwacht niet te veel en dan is het oké.’ De FlixBus vertrekt op rare tijden en heeft absoluut geen luxe. Daardoor is het zo goedkoop en het brengt je relatief snel naar waar je moet zijn.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Van Drevsjø naar Berlijn | FlixBusje komt zo verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Het recht om te zwerven

Eigenlijk is het heel simpel: in Noorwegen mag iedereen die het wil, gebruik maken van alle fiets- en wandelpaden, zwemmen en varen op alle meren, vissen (zei het met een licentie), een kampvuur maken op de aangewezen plekken, wildkamperen en bessen en andere natuurlijke producten plukken. Dit recht is bij wet beschermd.

Natuurlijk gaat dit, net zoals bij hostels, twee kanten uit: je mag van de natuur gebruikmaken, maar wees er wel netjes mee. Het is dus niet de bedoeling dat je dieren verstoort, vuur sticht op plekken waar dit niet kan en vist zonder licentie. Anders dan dat ben je vrij om te gaan en te staan waar je wilt en hierom alleen al is Noorwegen een erg geliefd land bij fietsers, mountainbikers en hikers.

Autoweg

Ida’s auto had pech. Nu kom je op het platteland in Noorwegen niet zo ver zonder auto (naar de supermarkt wordt al een hele kluif), dus daar moest onmiddellijk naar gekeken worden. Er is wel een garage in Drevsjø, maar deze zat volgeboekt. Dus gingen we naar de dichtstbijzijnde andere garage, in Rorøs, twee uur verderop.

Het was een prachtige rit, dus mij hoor je niet klagen. Hoe meer bergen, rendieren en meren ik kan zien, hoe gelukkiger ik word.

Rorøs

Rorøs is een oud mijnwerkersdorp. Van de zeventiende eeuw tot aan 1977 werd hier koper ontgonnen. Op het moment staan er nog enkele oude huisjes en liggen er grote hopen oud afval uit de mijnen. De heuvels zijn onderdeel van het cultureel erfgoed en elk jaar wordt hier een toneelstuk opgevoerd. Het stuk gaat over hoe twee vrouwen het stadje gered hebben van de Zweden door twee boodschappers te verleiden.

Er ligt een museum, met informatie over het dorp en de mijnen. De eerste verdieping, met basisinformatie, is gratis te bezoeken. Voor de tweede verdieping moet men betalen, maar het is een schappelijke prijs waar voor de gemiddelde interrailer ook nog studentenkorting bovenop komt. Zelf heb ik dit niet gedaan, omdat een vriendin van Ida een rondleiding gaf.

Kunstgalerijen

Rorøs is bovendien een kunstzinnig stadje. De beste – aldus Ida, en ik ben het toch wel een beetje met haar eens – is Lysgaard, van een kunstenaar die potjes en bekertjes verkoopt. Mooie, normale, en enigszins suggestieve. Hij maakt het allemaal zelf in een werkplaats en gallerij die eruitziet alsof hij uit Alice in Wonderland zou kunnen komen, met spiegels aan het plafond, kaleidoscopen in de muur en zogenaamde ‘hoeden.’ Het is het waard om, als je Rorøs bezoekt, hier een stop te maken.

Stilte

Na Røros heb ik mijn spullen in Ida’s huis achtergelaten en ben ik een rondje gaan lopen.

Halverwege ben ik gaan zitten om naar de bergen in de verte te kijken. Soms kun je begrijpen waarom mensen vroeger dachten dat er reuzen en dwergen bestonden. In de verte lag een berg die exact de vorm had van een slapende reus. Zo noemde ik hem dan ook maar.

Soms vraag ik me af wat ik allemaal zal onthouden van een bepaald moment. Die gedachte ging ook daar aan het meer door mijn hoofd. Dit specifieke moment zal ik wel een tijdje bewaren, verwacht ik.

De volgende dag nam ik de bus terug… nou ja, terug. De volgende dag begon voor mij een marathon van Drevsjø helemaal naar Berlijn, een tocht die in totaal 32 uur duurde.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Rorøs | Somewhere in de middle of nowhere verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

∇ Online vrienden

Heel snel, voordat ik verder ga over Drevsjø: er zijn wel voorzorgsmaatregelen die ik neem bij het ontmoeten van online mensen. Niet je volledige naam geven en altijd eerst ontmoeten bij een openbare plek zijn het belangrijkst. Het liefst ontmoet je mensen bij een station, waar je altijd weer weg kan. Kan dat niet, omdat je in the middle of nowhere in Noorwegen bent bijvoorbeeld, is een supermarkt ook een mogelijkheid. Simpel gezegd: een plek waar je niet alleen bent.

∇ Noorse bussen

Het Noorse platteland is zonder auto moeilijk bereikbaar. Om vanuit Oslo in het dorp Drevsjø te komen moest ik eerst met de trein naar het stadje Hamar, daarna met de bus naar de plaats Elverum, om vervolgens vanuit Elverum nog een bus te nemen, eentje die eens in de vijf uur vertrekt.

Wel had ik het geluk dat er een actie gold in de zomer waardoor mijn buskaartje maar tien kronen was, of 90 cent. Normaal (normaal als in, wanneer de kinderen uit het gebied naar school moeten) is het duurder.

∇ Drevsjø

Eigenlijk logeerde ik geeneens echt in Drevsjø, maar dit is wel het plaatsje dat voor de omliggende gehuchten, waar Ida woont, een regiofunctie heeft. Daarmee bedoel ik dat er een supermarkt, een bushalte en een pizzatent zijn.

Het eerste wat me opviel is dat het in het gebied zo stil was. Zelfs op het platteland is het in Nederland onmogelijk om het zo stil te krijgen. Het tweede wat me opviel is dat er zomaar rendieren lopen, zoals dat er in Nederlandse steden meeuwen over straat waggelen. Voor niks bang, midden op straat, en met een air alsof ze de grond waarop ze lopen bezitten.

∇ Afstand

Die avond hebben we een korte wandeling gemaakt, gekletst en pizza gegeten. De dag daarna hebben we rustig ontbeten. Ik had een pot speculoos meegenomen en Ida had voor mij bruine kaas en bergbraambessenjam. De jam had ze zelf gemaakt. De jam was lekker, zoet en een beetje zuur. De kaas verwarde me vooral. Het heeft de kleur van speculoos, maar smaakt een beetje zoet-zoutig. Verder hadden we nog zalm en roomkaas, iets wat altijd goed smaakt.

∇ Bezoekerscentrum

Ida werkt bij een bezoekerscentrum ongeveer vijfenveertig minuten van Drevsjø. Waar je in Nederland in vijfenveertig minuten heen en weer kan zijn tussen twee steden, is het in Noorwegen slechts de afstand tussen een werk- en een woonplek. Het voordeel is dat de weg minder saai is. In plaats van polders, zie je hier bergen, meren en bossen.

De naam van het bezoekerscentrum is Visitor Center National Park Femundsmarka, Gutulia. Een bezoekerscentrum kan je het best zien als een faciliteit waar je informatie kan vinden over wandelpaden, de plaatselijke flora en fauna, plaatselijke regels en waar je een visserslicentie kan kopen als dat wilt. Daarnaast heeft dit bezoekerscentrum een mooie tentoonstelling.

Noorwegen is aantrekkelijk voor natuurliefhebbers, door zowel de prachtige omgeving als door ‘het recht om te zwerven.’ Hierover vertel ik in het volgende artikel meer.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Drevsjø | Op bezoek bij de rendieren verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.