Op vrijdag 21 februari beginnen de inleidende beschietingen van de Vastelaovend, zoals Carnaval in Maastricht heet. Rechtstreeks vanuit het werk gaan honderden Maastrichtenaren op kroegentocht. Gewoon in de kleding die ze aanhebben. Verkleed ‘carnavallen’ op vrijdag en zaterdag daar doen we hier niet aan. Op zaterdag draagt de burgemeester symbolisch de macht over aan de Stadsprins tijdens de Sleuteloverdracht, een uitvoerige ceremonie die wordt bijgewoond door bekende, landelijke politici. De echte Vastelaovend begint op zondag om 11 minuten over 12 als op het Vrijthof 11 kanonschoten klinken. Tegelijkertijd wordt het Mooswief met haar groentemand in een mast omhoog getakeld. Na de elf knallen verspreidt ‘het volk’ zich drie dagen lang over de hele stad. Niet gekleed in onesie of boerenkiel, maar vermomd als telefooncel, bruidstaart of bloemkool. Je kijkt gegarandeerd je ogen uit in het natuurrijke Maastricht.

Thermo-ondergoed tijdens Carnaval in Maastricht

Originaliteit en kleur zijn de toverwoorden van het Carnaval in Maastricht. De meeste pekskes zijn zelf gemaakt. Ben je niet handig, dan zoek je in ieder geval zelf je outfit bij elkaar op oma’s zolder en bij de kringloop om het geheel vervolgens af te maken met veren, glitters en lampjes. Een pekske is pas compleet met hoed of pruik en met een geschminkt gezicht. Hoe onherkenbaarder, hoe leuker. Het gaat er niet om er zo sexy mogelijk uit te zien, daar krijg je alleen maar een blaasontsteking van. Dus laat dat Playboybunniepakje of verpleegsterkostuumpje vooral thuis en investeer in thermo-ondergoed. 

© Lieke – Feest in Maastricht

Doseren met drank tijdens Carnaval

Vastelaovend in Maastricht gaat ook niet over (coma)zuipen. Mensen die hun eigen grenzen niet kennen, heb je natuurlijk altijd, maar echte carnavalisten weten te doseren. De dagen duren immers lang als je van het middaguur tot middernacht achter de zaate hermeniekes en sambabands aan door de stad trekt. Behalve deze livemuziek schalt ook overal vrolijkheid door de boxen. Geen ‘Hollandse’ meezingers, maar vrolijke liedjes in het dialect. 

Mooswief omlaag | ontroerend moment voor Maastrichtenaren

Op dinsdagnacht om 24.00 uur wordt op een bommetjevol Vrijthof het Mooswief weer naar beneden gehaald. De Stadsprins treedt dan af. Een ceremoniële gebeurtenis ten teken dat het weer voor een jaar voorbij is. Voor veel Maastrichtenaren een ontroerend moment. Niet iedereen houdt het droog als het normale leven weer begint. 

Lieke Rijkx

Schrijven en reizen zijn mijn favoriete bezigheden. Met schrijven verdien ik geld, met reizen geef ik het weer uit. Mijn grootste avontuur beleefde ik in Benin, waar ik drie maanden bij een gezin op het platteland woonde. Ik was niet eerderbuiten Europa geweest en had nog nooit gevlogen. Daar ging ik, als achttienjarige, naar een onbekende bestemming. Er volgden vele reizen, zoals een road trip door Cuba, een afstudeerstage in Dakar (Senegal) en een winters verblijf in Fez (Marokko). Dichterbij huis ga ik ook graag op pad. Ik kan uren slenteren door Middelburg, Den Bosch, Lille, Brussel of Luik.

Het bericht Carnaval in Maastricht | Vastelaovend in Mestreech verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

“Pfffft, lelijke stad. Wat is daar dan te beleven, behalve een minuscuul plassend mannetje dat door drommen toeristen aan het oog wordt onttrokken?”

Brussel heeft inderdaad lelijke kanten die je lieflijk ‘rafelrandjes’ kan noemen, maar die toch echt pijn doen aan je ogen. Losse stoeptegels, bouwputten, rondslingerend afval, dichtgetimmerde ramen en verf die van de gevels bladdert. Je struikelt soms letterlijk over pijnlijke taferelen van mensen die bedelen, soms met een droevig kijkend kind op schoot, of een lamgeslagen hond aan de lijn. Je staat regelmatig oog in oog met smakeloze, misplaatste hoogbouw zoals het Muntcentrum of loopt door complete straten vol grijze lelijkheid zoals de Wetstraat. Maar als je Brussel een kans geeft, zie je dat het een prachtige stad is.

Café Walvis: gezelligste terras van de stad

In 2010 liep ik stage bij de Nederlandse Ambassade in Brussel. Zeven maanden verbleef ik in de Europese hoofdstad in een prachtig appartement aan de Vlaamsesteenweg. Vierhoog met uitzicht over het kanaal. Mijn benedenbuur? Het legendarische Café Walvis met één van de gezelligste terrassen van de stad. Op die plek, met op tafel een glas bier en een kop huisgemaakte soep (wat de ene dag hoofdgerecht is, wordt bij de Walvis de volgende dag succesvol door de blender gehaald), stal Brussel mijn hart.

La Mer du Nord: vishandel Brussel

De Vlaamsesteenweg met zijn authentieke winkeltjes en gezellige restaurants leidt naar het sfeervolle Sint-Katelijneplein. Op één van de pittoreske hoeken zit La Mer du Nord, een verplichte halte voor elke zichzelf respecterende Brusselaar en iedere citytripper in België. Deze vishandel staat bekend om de massa volk die ze aantrekt en de goede sfeer. Vreemden delen statafels en lachen er met elkaar. La Mer du Nord neemt voor de bestellingen zijn toevlucht tot het ‘voornamensysteem’. Je plaatst je bestelling, je zegt je naam en vijf tot tien minuten later schalt je naam over het plein. Je glas koude, witte wijn krijg je wel meteen al mee. En nee, het maakt niet uit dat het nog niet eens middag is.

La Vilette aan de Graanmarkt

Dit plein gaat over in de Graanmarkt, dat bij goed weer vol staat met terrasstoelen. Mijn favoriete restaurant La Villette is er één van de blikvangers. De beste Belgische gerechten vinden er hun weg naar de kleine tafeltjes met de geruite tafelkleedjes. Denk aan parelhoen in kriekenbier of mosselen met een witlof-witbiersaus. De kaart is er sinds 2010 nauwelijks veranderd, maar dat hoeft ook niet. De laatste keer dat ik er was, hoorde ik een Amerikaanse gast zeggen

“This was the best steak I’ve ever eaten.”

Het Sint-Katelijne La Kasbah

Voor mijn favoriete restaurant met een meer exotische keuken moet je in levendige Antoine Dansaertstraat zijn. Redelijk vooraan in deze straat, die vanwege de grandeur uitstralende panden, hippe cafés en sfeervolle etalages van Belgische modeontwerpers sowieso de moeite is om doorheen te lopen, ligt Marokkaans restaurant La Kasbah. Een collega met Marokkaanse wortels raadde mij dit restaurant aan met de woorden ‘Tajines zoals mijn oma die maakte en dan nog beter’. De kleurrijke lantaarns aan het plafond geven het restaurant een sprookjesachtige sfeer.

© Lieke – Brussel La Kasbah

Uitzichtpunten: justitiepaleis, muziekinstrumentenmuseum & Triomfboog

Deze blog gaat tot nu toe vooral over eten. Voor mij – en gelukkig ook voor mijn vriend – is lekker eten één van de belangrijkste ingrediënten van een geslaagde stedentrip. Ik heb ook iets met uitzichtpunten. Vanaf grote hoogte neerkijken op het stadsgewoel, maakt me zen. Brussel heeft volop van dit soort plekken. Loop naar het Justitiepaleis, dat helaas eeuwig in de steigers staat, en kijk uit over de lager gelegen wijk De Marollen. Slenter door het muziekinstrumentenmuseum (MIM) en eindig in de bar op de bovenste verdieping. Ik kan er uren uit het raam staren zonder me te vervelen. De Triomfboog in het Jubelpark, de buitengalerij van de Koekelbergbasiliek of de bovenste bollen van het Atomium zijn natuurlijk ook goede plekken om uit te kijken over bruisend Brussel.

Creatief met rietjes: herbruikbare bekers

Het weren van wegwerpplastic wordt in Brussel bijzonder serieus genomen. Herbruikbare bekers bij festivals zijn al jaren de regel en sinds 1 juli van dit jaar is alle plastic dat niet herbruikbaar is verboden tijdens evenementen in de openbare ruimte. Veel cafés, restaurants en cocktailbars volgen dit goede voorbeeld. In plaats van plastic rietjes zag ik tijdens mijn laatste bezoek rietjes van bamboe, van roestvrij staal en van pasta (met op de menukaart een waarschuwing dat pasta gluten bevat!).

© Lieke – Brussel stalen rietjes

En nog veel meer
Behalve goed eten, bijzondere rietjes en fraaie uitzichtpunten, heeft Brussel nog veel meer te bieden. De vele toffe (gratis) festivals, de parken, de fonteinen, de weekmarkten, de winkels, de musea, de frietkotten, de kroegen, de voetgangerszone op de plek waar ooit een drukke weg was… ik heb ze allemaal nog niet genoemd. Om van deze blog geen boek te maken, laat ik het hierbij. Ik kan niets anders zeggen dan: kijk door de lelijkheid heen en ontdek de schoonheid van Brussel! Op zoek naar andere mooie plekken in België? In Brugge kun je genieten van het Bourgondische leven

Lieke Rijkx

Schrijven en reizen zijn mijn favoriete bezigheden. Met schrijven verdien ik geld, met reizen geef ik het weer uit. Mijn grootste avontuur beleefde ik in Benin, waar ik drie maanden bij een gezin op het platteland woonde. Ik was niet eerderbuiten Europa geweest en had nog nooit gevlogen. Daar ging ik, als achttienjarige, naar een onbekende bestemming. Er volgden vele reizen, zoals een road trip door Cuba, een afstudeerstage in Dakar (Senegal) en een winters verblijf in Fez (Marokko). Dichterbij huis ga ik ook graag op pad. Ik kan uren slenteren door Middelburg, Den Bosch, Lille, Brussel of Luik.

Het bericht Brussel | Het beste eten & drinken van de stad verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Mijn favoriete groene oase is het Waldeckpark, vooral door de monumentale bomen en de hoogteverschillen. Het park is begin jaren 20 aangelegd op en rondom bastion Waldeck, onderdeel van de vestingwerken. De groene oase ligt tussen natuurgebied Jekerdal en het Stadspark, maar is helaas omringd door een aantal drukke straten. Daardoor laten veel mensen het park links liggen, wat eeuwig zonde is. Zo mis je bijvoorbeeld de natuurstenen sarcofaag van generaal Andries des Tombe en een aantal perfect geplaatste bankjes. Het Waldeckpark was – voor het die naam kreeg – het toneel van diverse belegeringen. Het bekendste figuur uit die gewelddadige historie is D’Artagnan, één van de musketiers. Hij sneuvelde hier tijdens het Beleg van Maastricht in 1637.

Boomkunst en Natuurgluren

Het Stadspark is bij mooi weer al gauw overbevolkt, althans in de buurt van de Onze Lieve Vrouwewal. Wandel je een klein stukje verder het centrum uit, dan wordt het rustiger. Om op de Tapijn weer meer mensen te treffen. Rondom dit voormalige militaire terrein toverde boombeeldkunstenaar Roel van Wijlick met zijn kettingzaag 7 oude boomstammen om in kunstwerken van dieren. Het terrein was ooit omgeven door hoge hekken en prikkeldraad. Nu is het eigendom van Universiteit Maastricht en door de vele bankjes en uitgestrekte grasvelden een uitnodigende plek. Er wordt volop gerestaureerd, afgebroken en gebouwd. De bomen die Roel onder handen nam, moesten alvast wijken voor toekomstige nieuwbouw. Zijn kunstwerken zijn onderdeel van het project Natuurgluren, dat mensen attent wil maken op de natuur in de stad. Via de QR-codes bij de houtsculpturen zijn dierenfilmpjes te bekijken.

Klimmen, klauteren, zwieren

In de toekomst moeten niet alleen bomen, maar ook twee bijzondere gebouwen tegen de vlakte: Brasserie Tapijn en Het Werkgebouw. De sfeervolle brasserie opende in 2015 haar deuren en liep vanaf dag één als een tierelier. In de brasserie herinneren allerlei elementen je aan het militaire verleden en zelfs de gerechten hebben bijpassende namen. Neem gerust je kinderen mee. Bij slecht weer is er genoeg speelruimte binnen en bij mooi weer kunnen ze op avontuur op het Tapijnterrein. Het Schommelstation en het Stadsmeubel nodigen uit tot klimmen, klauteren en zwieren.

Het Werkgebouw

Bedenkers en makers van deze bijzondere objecten? De ondernemers van Het Werkgebouw. Het karakteristieke pand met rolpoorten biedt onderdak aan gepassioneerde vakmensen. Hier ontstaan kleurrijke glas-in-lood ramen, fraaie houten meubels, bijzonder ijzerwerk, kleding van biologisch katoen en andere duurzame materialen, sieraden uit plastic afval, tassen uit banners en nog veel meer. Het Werkgebouw is een collectief van zelfstandige ondernemers, die allemaal ook een bijdrage leveren aan het geheel. Onder andere door om de beurt op zaterdag en zondag de Toonzaal te bemannen. Als je echt een uniek souvenir of bijzonder cadeau mee wil nemen, koop je het hier. Het verhaal van de maker krijg je er dan bij.

Bezienswaardigheden stadspark

Het Stadspark heeft nog veel meer te bieden, denk aan de Tapijntuin en de Berenkuil. En dan heb de vele andere groene oases en plekken in Maastricht zoals het Frontenpark, Kleine Weerd en de Sint-Pietersberg nog niet genoemd…

Nog meer moois ontdekken in Nederland? Dat kan in een aantal inspirerende blogs of schrijf je eigen gastblog over jouw favoriete plekjes!   

Lieke Rijkx

Schrijven en reizen zijn mijn favoriete bezigheden. Met schrijven verdien ik geld, met reizen geef ik het weer uit. Mijn grootste avontuur beleefde ik in Benin, waar ik drie maanden bij een gezin op het platteland woonde. Ik was niet eerderbuiten Europa geweest en had nog nooit gevlogen. Daar ging ik, als achttienjarige, naar een onbekende bestemming. Er volgden vele reizen, zoals een road trip door Cuba, een afstudeerstage in Dakar (Senegal) en een winters verblijf in Fez (Marokko). Dichterbij huis ga ik ook graag op pad. Ik kan uren slenteren door Middelburg, Den Bosch, Lille, Brussel of Luik.

Het bericht Nederland | De groene oases van Maastricht verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

In de zomer van 2005 bevonden mijn reisgenoot en ik ons op de plastic achterbank van een oude Lada. Kinderslot op de deuren en een paar handboeien bungelend aan de achteruitkijkspiegel. We voelden ons niet zo op ons gemak achterin de politieauto die ons naar het hoofdbureau moest brengen. We reden snel door de drukke straten van Havana. Het politiebureau zag eruit als een middeleeuws slot waarin je donkere kerkers met martelwerktuigen vermoedt, wat ons er niet geruster op maakte. Dit is een verhaal van Cuba, veiligheid onderweg.

“Yes we have been stupid”, moesten we toegeven toen we na uren wachten een Engels sprekende ambtenaar tegenover ons vonden. Eerder die dag hadden we vijf (!) lifters meegenomen op de achterbank van ons kleine huurautootje op de wegen op Cuba. Onderweg stapte dit bonte gezelschap uit, terwijl wij doorreden naar Havana. Daar aangekomen ontdekten we dat de koordjes van onze hoedenplank waren doorgesneden en er een tas uit de kofferbak ontbrak. De tas van mijn reisgenoot, met daarin gelukkig vooral makkelijk vervangbare spullen zoals kleding en toiletspullen. Het opnoemen van de waarde van de vermiste spullen, zorgde nog wel even voor een ongemakkelijk moment. In de tas zat onder andere Hugo Boss-deodorant die €40,- had gekost. De ambtenaar spreidde zijn armen en zei “That must have been a bottle this big!”

Cuba veilig voor toeristen

Ook het omschrijven van het uiterlijk van de lifters was ongemakkelijk. Mijn reisgenoot wilde dat zo perfect mogelijk doen en had het onder andere over ‘a man with a dark skin complexion’. De beambte aan de andere kant van de tafel trok daarbij enkel vragend zijn wenkbrauwen op. Dit was een avontuur voor ons, maar kan overal gebeuren. Het is belangrijk om te delen om je reis veiligheid en overal over na te denken voordat je ja zegt. Achteraf hebben we hier weer veel van geleerd wat betreft de veiligheid op Cuba en Noord-Amerika.

Reizen door Cuba

De ‘beroving’ en de aangifte op het politiebureau was niet ons enige avontuur op Cuba, waar we logeerden in de leukste casas particulare, waar we salsa dansten bij zonsondergang en (te) veel mojitos dronken. We zagen de prachtigste landschappen aan ons voorbij trekken. Vooral de Sierra de los Organos, met zijn mogotes (grote, groene, losstaande kalkstenen bergen) die oprijzen uit de platte tabaksvelden van de Viñalesvallei, maakten indruk. We beklommen een berg en daalden af in een kloof. Beide wandelingen waren totaal onvoorbereid zonder water en op slechte schoenen. Bij de afdaling hield een passant ons gezelschap. Toen we beneden waren zei hij in zijn beste Engels ‘by the way, I do have a heart condition’. Gelukkig kwam de man heelhuids boven.

We probeerden boodschappen te doen in een winkel die alleen voor Cubanen bedoeld was, wat niet lukte. Wel waren we de enige toeristen bij een bokstoernooi in een grote sporthal, waar we gratis naar binnen mochten omdat we er niet met ‘toeristenvaluta’ konden betalen. Boksen is een echte volkssport op Cuba.

Visum Cuba

Toen we het land weer verlieten, wisten de douanemedewerkers op het vliegveld ons precies te vertellen waar we allemaal hadden gelogeerd. Ons visum moesten we weer inleveren. In ons paspoort hebben we dus geen bewijs dat we het prachtige Cuba ooit bezochten. Gelukkig hebben we de foto’s nog.  

Lieke Rijkx

Schrijven en reizen zijn mijn favoriete bezigheden. Met schrijven verdien ik geld, met reizen geef ik het weer uit. Mijn grootste avontuur beleefde ik in Benin, waar ik drie maanden bij een gezin op het platteland woonde. Ik was niet eerderbuiten Europa geweest en had nog nooit gevlogen. Daar ging ik, als achttienjarige, naar een onbekende bestemming. Er volgden vele reizen, zoals een road trip door Cuba, een afstudeerstage in Dakar (Senegal) en een winters verblijf in Fez (Marokko). Dichterbij huis ga ik ook graag op pad. Ik kan uren slenteren door Middelburg, Den Bosch, Lille, Brussel of Luik.

Het bericht Cuba | Veiligheid onderweg verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.