Surfen in Dakar: Golven en Gezelligheid

Dakar, de bruisende hoofdstad van Senegal, staat niet alleen bekend om zijn kleurrijke markten en levendige muziekscene, maar ook om zijn indrukwekkende surfspots. Langs de kustlijn vind je diverse stranden die surfers van over de hele wereld aantrekken. De golven van Yoff Beach en N’Gor Beach bieden ideale omstandigheden voor zowel beginners als gevorderde surfers.

Na een dag op de golven te hebben doorgebracht, dompel je je onder in de lokale cultuur. Proef de heerlijke Senegalese keuken in een van de vele restaurants. Dans mee op de opzwepende muziek, en maak kennis met de warme gastvrijheid van de lokale bevolking.

Visavonturen in Saint-Louis: Vangst van de Dag

Reis verder naar het noorden en je komt aan in Saint-Louis. Deze stad is doordrenkt van geschiedenis en omgeven door de uitgestrekte wateren van de Atlantische Oceaan en de rivier de Senegal. Hier wacht een paradijs voor visliefhebbers.

Ga op avontuur met lokale vissers en ervaar het traditionele vissen met pirogues, smalle houten kano’s. Of je nu een ervaren visser bent of gewoon wilt genieten van de serene omgeving, de wateren rond Saint-Louis bieden een overvloed aan vissoorten. Na een dag op het water geniet je van een verse vismaaltijd in een van de charmante visrestaurants aan de rivier.

Touba’s Spirituele Grootsheid: Moskee en Cultuur

Touba, gelegen in het binnenland van Senegal, is de spirituele hoofdstad van het land en het epicentrum van de Mouridiya-soefi-orde. Hier bevindt zich het indrukwekkende moskeecomplex, een van de grootste ter wereld. De Grote Moskee van Touba domineert de skyline en is een architecturaal meesterwerk.

Touba is doordrenkt van spiritualiteit. Een bezoek aan het moskeecomplex biedt dan ook inzicht in de religieuze en culturele rijkdom van Senegal. Neem deel aan gebedsceremonies. Verken de omliggende markten, en ontmoet de vriendelijke lokale bevolking die graag hun geloof en tradities met je delen.

Senegal biedt niet alleen een spectaculaire mix van ervaringen. Het land is ook de perfecte toegangspoort tot het ontdekken van de diversiteit van West-Afrika. Ervaar waarom Senegal een onmisbare bestemming is voor avontuurlijke zielen die op verkenning willen in deze fantastische regio.

Heb je interesse in meer verhalen en foto’s van dit fascinerende land? Neem dan zeker eens een kijkje op onze Senegal pagina!

Ook Afrika-liefhebber? Luister dan naar De Africast die onze blogger Jos Hummelen ook presenteert!

** Alle foto’s in deze blog zijn eigendom van Jos Hummelen en mogen niet  verveelvoudigd, gekopieerd, gepubliceerd, opgeslagen, aangepast of gebruikt worden (online en offline) zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de fotograaf.

Jos

Jos Hummelen is geograaf van origine en werkt o.a. voor Eastpackers, een reisorganisatie die het begrip voor landen in Oost-Europa, de Balkan en de Kaukasus wil vergroten. Dat doen ze door uitwisselingen, vrijwilligersprojecten en natuurlijk mooie groepsreizen. Verder heeft Jos een voorliefde voor Afrika, waar hij veel is geweest en ook heeft gewerkt. Ook in Nederland zet hij zich in. Zo is hij bijvoorbeeld betrokken bij de stichting Albinisme in Afrika.

Het bericht Senegal | De perfecte bestemming voor de Afrika-liefhebber! verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

De lekkerste fruitshake van heel Tel Aviv

Tamar is net terug uit Israël, waar ze politieke bijeenkomsten bijwoonde, maar toch ook veel op het strand te vinden was. Tamar: “Mijn zomer stond in het teken van genieten, en er is geen betere plek dan Tel Aviv om dit te doen.” De meeste mensen kennen Tel Aviv om het strand en de ‘tayelet’ – de boulevard. Daar heb je de bekendste stranden zoals Gordon, Frishman, Banana Beach en Trumpledor Beach maar voor Tamar begint het net voor deze boulevard, op (wat zij noemt) ‘het kleine strandje’ op bijna het noordelijkste puntje van Tel Aviv – Hilton Bay. Tamar: “De jeugdige sfeer, de surfers, de muziek. Als je een dagje echt wilt genieten op het strand dan is dit de plek om naartoe te gaan.

“Als je van het strand afloopt, kom je in het mooie ‘Independence Park’ waar ik elke dag naar de prachtige zonsondergang kwam kijken.”

Maar Tel Aviv is zo veel meer dan alleen het strand. Er zijn veel gebieden die Tamar heeft leren kennen in de vele keren dat ze naar Israël afreisde. Als eerste noemt ze Sheinkin, Shuk Hacarmel en Nahalat Binyamin. “Als ik door dit gebied liep, begon ik altijd aan de kant van de straat Sheinkin/Rotschild. Vanaf hier loop je de gezellige winkelstraat binnen met allemaal kleine cafeetjes en boetiekjes. Aan het einde van de straat staat daar dan ‘The beautiful and the juices’.

“Ik weet niet wat ze op deze plek anders doen dan alle andere plekjes, maar deze verse fruitshakes zijn de lekkerste van heel Tel Aviv.”

Met mijn shake loop ik door naar de markt Shuk Hacarmel, waar je van alles kunt vinden. Maar het leukste op de markt zijn de streetfoodkraampjes waar je gewoon de hele dag kunt eten. Voor iets typisch Israëlisch raad ik Panda Pita aan, beste pita ooit.” Maar Tel Aviv gaat niet alleen over luieren, eten en drinken … Tamar: “Na de markt loop ik dan vaak door Nahalat Binyamin. Als dit op een dinsdag of vrijdag is, heb je hier ook de kunstmarkt waarin lokale kunstenaars allerlei handgemaakte kunst verkopen. Van zelfgemaakte sieraden en portemonnees tot beeldjes en schilderijen voor in je huis.”

Gordon

Frishman

Stappen in ‘de witte stad’

Tamar wil het toch echt ook even hebben over ‘Rotschild’, ‘Allenby’ en ‘Mikve Israël’. Tamar: “Voor een leuk avondje uit begin ik meestal aan het begin van de beroemde straat Rothschild. Op deze straat heb je verschillende leuke cafeetjes, bars en befaamde restaurants. Richting het einde van Rothschild kom je uit op een andere bekende straat, Allenby. Hier zit het restaurant van de bekende Israëlische chef Eyal Shani, Port Said. Ook voor een avondje uit is het hier ontzettend gezellig en heerlijk om de hele nacht door te brengen. Verder zijn er overdag op Allenby allemaal verschillende kledingwinkels en restaurantjes. Links op Allenby kom je in het gebied van Mikve Israël waar de leukste clubs zitten zoals Kuli Alma, Drama en Sputnik.”

Ga op zoek naar straatkunst!

Dan gaan we naar het zuiden van Tel Aviv, want daar zitten Florentin en Neve Tzedek. Tamar: “Dit gebied is ontzettend leuk en staat bekend om de streetart en de verschillende kunstgalerijen. Dus als je van kunst houdt, is dit de plek om naartoe te gaan. Het staat vol met gezellige bars waar elke avond wel jazz-optredens te zien zijn. Hier zit ook de Levinsky Markt. De Levinsky Markt is vaak zelfs nog leuker dan Shuk Hacarmel als je het mij vraagt, en goedkoper! Want er komen hier veel minder toeristen.

“De Levinsky Markt is vaak zelfs nog leuker dan Shuk Hacarmel als je het mij vraagt, en goedkoper!”

Maar Tamar is nog niet klaar met tips voor de kunstliefhebber: “Verder heb je ook Neve Tzedek voor de liefhebber, een rustig en gezellig gebied.” Deze highlights wil Tamar benoemen, maar eigenlijk wil ze ook nog even over Dizengodd, Rabin Square en Yaffo beginnen. Dat bewaren we tot een volgende blog.

Yaffo

Tamar besluit: “Als je een zomer wilt genieten van strand, eten, feestjes en gezelligheid dan zou ik Tel Aviv op je lijstje zetten!”

Tekst blog: Jos Hummelen

Foto’s blog: Tamar Efrati

Jos

Jos Hummelen is geograaf van origine en werkt o.a. voor Eastpackers, een reisorganisatie die het begrip voor landen in Oost-Europa, de Balkan en de Kaukasus wil vergroten. Dat doen ze door uitwisselingen, vrijwilligersprojecten en natuurlijk mooie groepsreizen. Verder heeft Jos een voorliefde voor Afrika, waar hij veel is geweest en ook heeft gewerkt. Ook in Nederland zet hij zich in. Zo is hij bijvoorbeeld betrokken bij de stichting Albinisme in Afrika.

Het bericht Israël | Het unieke Tel Aviv is voor luiaards, kunstliefhebbers en feestbeesten verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

 Als je je vinger op de kaart van Afrika legt, je weet ‘west’ van ‘oost’ te onderscheiden en je volgt de westkust van een West-Afrikaans land dat je al kent naar het westen, dan kom je op een gegeven moment een delta tegen. Net boven die delta zit een uitstulpinkje. Dat schiereiland is Dakar, de grootste stad van het land. Die grote rivier is waarschijnlijk ‘de Gambia’. Senegal ligt om Gambia heen gevouwen, want dat vonden de Fransen en Britten een goed idee.

Senegal is dus Sahel en ondanks dat het het meest westelijke puntje van Afrika bezit (geweest! Check!), is het al bijna Noord-Afrika. En wat krijgen we in Noord-Afrika, lieve mensen? Juist. Daar krijgen we islam. Kortom: Senegal is een moslimland. Dát is op zich niet zo fascinerend, maar wel hoe Senegalezen hun animistische denkbeelden en Afrikaanse gebruiken en liederen hebben gecombineerd. Zo krijg je dus een blend van zaken die je kent uit bijvoorbeeld Iran of Marokko met Afrikaanse vibes die je kent uit Tanzania of Zambia.

Dat ga ik uitleggen.

Touba, het mekka van Afrika

 Er was eens een baasje en hij heette ‘Bamba’. Hij vond de Fransen met hun katholicisme maar niks en de Fransen vonden hem (dus) maar niks. De Franse kolonisator vond hem zelfs een bedreiging en dus ging Bamba met de eerste de beste stoomboot naar Gabon. Toen hij terugkwam van zijn verbanning was hij een held: hij maakte namelijk geen knieval voor de rijke en sterke witneuzen, neen-neen, he was having none of it. Inmiddels had Bamba ook een volgeling die niet van zijn zijde week: Baye Fall. Samen vormden zij het mythische duo dat een stuk land (ver van de kust en dus ver van de Fransen) kreeg toebedeeld. Bamba beval Baye Fall alle bomen te kappen en iedereen zonder geld met een koffie welkom te heten om gratis te wonen in ‘Touba’. Steeds meer mensen kwamen in Touba wonen, waar Bamba met de scepter zwaaide.

De wereld zit eigenlijk vrij eenvoudig in elkaar. Allah, Mohammed, Bamba en Baye Fall. En in die volgorde.

Dat is het verhaal. Althans, zoals ik het interpreteer. Resultaat: Touba is nu de op één na grootste stad van Senegal. Waar de regels van Bamba gelden: geen alcohol (saaaaai!), geen tabak, geen restaurants (want je eet met je broeders) en geen hotels (want je slaapt bij je broeders). Wel corruptie en een vreselijk misbruik van macht, maar dat zijn geen officiële regels, dat gebeurt gewoon als je de boel organiseert rondom een paar halfgoden.

Als je door Touba tourt (hihi), is er eigenlijk maar één plek waar je uit wilt komen: in het centrum waar een enorme moskee ver boven alles en iedereen uittorent. Bij binnenkomst krijg je (jawel!) een gratis koffie (genaamd: Café Touba) uitgereikt van rastamannen in gekleurde outfits: de Baye Fall (zie foto). Naast de gigantische moskee (ontworpen door een Italiaan, tot mijn grote verbazing en kleine teleurstelling), vind je er ook allerlei mausolea, die je kunt bezoeken en waar je kunt bidden (mocht je de geest krijgen).

En een enorme bibliotheek, waar handgeschreven korans liggen en de enige bekende foto van Bamba. Die foto zie je overal terug: op auto’s, op winkels en natuurlijk op karretjes door heel Senegal heen waar Café Touba wordt verkocht. Eens in de zoveel tijd komen er miljoenen mensen naar Touba om een heel weekend – free of charge – een bedevaart te doen. Er wordt gezongen en gedanst op z’n Afrikaans: met eindeloze energie. Ook de kleding is kleurrijk en geeft een echte originele Sub-Sahara-Africa vibe. En dat terwijl het dus ‘gewoon’ een islamitisch festival is.

Saint-Louis, een klein stukje vervallen Frankrijk

“Ga niet!” galmde het in de expat bubble van Dakar. Een goede reden om wel te gaan. “Er is daar niks. Alleen een brug en veel vuil.” Ik heb inderdaad een plastic strand gevonden en een brug die westers aandoet, maar toen was ik nog niet klaar met Saint-Louis. Ik maakte er een sport van om foto’s te maken van schitterende oude, maar vervallen gebouwen met een groothoek, waarbij je dan de rechte straten aan weerszijden zag weglopen. Voor de fotografen onder ons: in Lightroom nevel verwijderen, textuur en helderheid een boost en je hebt met F22 en een korte sluitertijd de foto van je leven. Maar goed, dat is dus al gedaan.

Op mijn strooptochten naar mooie kiekjes bleef ik van verbazing in verbazing vallen. Het verwonderde me niet dat de gehele binnenstad Unesco Werelderfgoed is. Als er twee rode bakstenen op elkaar liggen in Afrika is dat al reden genoeg voor een feestje met optocht. Maar ik was wel verbaasd over een moskee met klok en bel, over een stokoude metalen takelmachine op de kade en over de oudste hotels die Saint-Louis rijk was: Hotel de la Poste en Hotel du Palais. Gave gebouwen zeg!

«Je zou er bijna nostalgische gevoelens over de koloniale tijd aan overhouden. Bijna.»

De grootste verrassing van Saint-Louis was een fotomuseum. Ze wilde ‘voor het grote publiek onzichtbaar blijven’, dus ik mocht niet over hen bloggen. Dus ik zeg alleen maar: zoek een fotomuseum en je krijgt een tour door heel Saint-Louis.

Saly, voor als je het helemaal gehad hebt

 Ik ga je niet verklappen hoe het kan dat schorem als ik terechtkwam in een viersterrenhotel in Saly. Ik kan je alleen verklappen dat het wel echt lekker is om jezelf op te sluiten in een reservaat van melk en honing. Even aan het strand liggen om de stank van Kaolack te vergeten. Even een ‘all you can eat’ lunch vatten en vergeten dat je op de markt van Diourbel zowat je geestelijke gezondheid verloor. Even een tweepersoonsbed, een luxe die je miste in het fijne Missirah.

Zelf streek ik neer in Hotel Royam. Want áls je het doet, doe het dan goed! Het mooie aan Saly is: er is verder niks te beleven, dus je kunt net zo goed in het hotel blijven. Op één dikke vette uitzondering na: lagune de la Somone. Ik trof mijzelf aan achter een heerlijk bord vers geroosterde zeedieren in schelp. Zelden at ik zo’n overheerlijke lunch. Vlak voor mij het uitzicht over de delta, waar vrouwen bezig waren om te werken in hun onderwaterboerderij. Andere vrouwen waarden rustig de rivier over. Achter me een knetterend vuurtje en boven mij een houten dak om me te beschermen voor de hete zon.

In Senegal heb je het allemaal: Afrika en het Midden-Oosten – luxe en houtje-touwtje – culturele en sportieve activiteiten. De mogelijkheid om voor ‘veel te veel’ een tour te doen, maar ook om dat zelf een beetje vorm te geven met lokaal vervoer of handjeklap met een taxichauffeur. Het weer in januari aan de kust is heerlijk, maar zelfs in Touba is het prima uit te houden.

Kortom: voor een vervreemdend en vrolijk avontuur, ga naar Senegal.

Ben jij wel eens in Senegal geweest? Laat het ons weten en deel je leuke reistips of ervaringen over Afrika in een gastblog.

Jos

Jos Hummelen is geograaf van origine en werkt o.a. voor Eastpackers, een reisorganisatie die het begrip voor landen in Oost-Europa, de Balkan en de Kaukasus wil vergroten. Dat doen ze door uitwisselingen, vrijwilligersprojecten en natuurlijk mooie groepsreizen. Verder heeft Jos een voorliefde voor Afrika, waar hij veel is geweest en ook heeft gewerkt. Ook in Nederland zet hij zich in. Zo is hij bijvoorbeeld betrokken bij de stichting Albinisme in Afrika.

Het bericht Senegal | Van alle markten thuis verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

In Dakar kan je vrij gemakkelijk Afrika nog even ontlopen. Net als Kaapstad, is dit nog ‘Africa Light’. Er zijn barretjes waar je geserveerd wordt zoals je dat gewend bent. Er zijn restaurants waar je alles krijgt wat je in Amsterdam ook kunt krijgen. Maar je kunt je ook al volle bak onderdompelen door eens te zien wat je bij elkaar kunt verzamelen op de chaotische markt van Dakar voor € 10. Of je wisselt het af. Je bezoekt het groteske standbeeld van ‘Africa’s Renaissance’ en daarna ga je de wijk in om een Café Touba te scoren voor een paar cent. Je gaat naar het toeristische eiland Gorée (nee, meneer, ik hoef geen gids voor € 250, dank u vriendelijk, vraag die Amerikaan maar) om daarna de benenwagen te pakken naar een centraal plein.

Moskee-tour

Op een morgen kreeg ik het op mijn heupen en bedacht: ik ga vandaag de drie grootste moskeeën van Dakar bekijken. Als we onze ogen sluiten en we kijken wat we zien als we het woord ‘moslim’ uitspreken, dan zien we vaak geen zwarte Afrikaan. Toch is de islam al eeuwen een evident onderdeel van de cultuur van Senegal. De Fransen konden hun Christus maar nauwelijks kwijt bij de lokale bevolking. Om een Senegalees te begrijpen, moet je ook iets weten over de islam. Sterker nog: hún islam. Want met wat animalistische vibes en meer recente halve-heiligen (die Maribu’s worden genoemd), krijgt het een hele unieke slag van de molen.

Waar kun je de religie beter ontdekken dan in het huis van God?

Mijn favoriete (en ook jouw favo, let maar op) is de ‘Mosquée de la Divinité’. Ze prijkt trots aan de kust. Haar minaretten kijken uit over de eindeloze oceaan. Als je niet-moslim bent: pindakaas, je mag er niet in. Het exterieur is evengoed ook de moeite waard. Je kunt er komen vanaf de hoofdweg (die duikt naar beneden), maar je kunt er ook heen met de boot(!). Een goede nummer twee is ‘Mosquée Massalikoul Djinâne’. Volgens omstanders de grootste moskee van West-Afrika. Prachtig opgezet, maar voor ons natuurlijk wel wat te kitscherig. Hier kwam ik een poeslieve Marokkaanse man tegen die ook wat woordjes Nederlands kon. Hij gaf aan zeer trots te zijn op deze ‘plaats van aanbidding’, die normaal gesproken altijd open was (maar corona…). De top drie wordt afgesloten met ‘Grande Mosquée de Dakar’. De schone pleinen eromheen en de duidelijke keuzes in architectuur doen bijna on-Afrikaans aan. Je waant je even in Marokko (tot je de naburige markt op stapt).

Mosquée Massalikoul Djinâne

Grande Mosquée de Dakar

Ngor

 Na lang twijfelen en intern beraad heb ik toch maar besloten dit geheimpje onmogelijk voor mezelf te kunnen houden. Daarom: neem in godesnaam een veerbootje naar het ludieke en prachtige eilandje Ngor. Het ligt vlak voor de kust (je kunt er ook heen zwemmen) en het is hilarisch en fascinerend tegelijk. Aan de kust aan de Dakar-kant heb je hele snoezige tentjes waar je allerlei vette happen kunt krijgen (maar mensen, bedenk: ooit moet je weer poepen). In het midden heb je superveel kunst. Op muren, op daken, in tuinen en – uiteraard – te koop. De huisjes verraden Portugese, Franse en lokale invloeden. Aan de oceaan-kant zijn schitterende uitkijkpunten.

Luister eens alleen naar de zee en voel de wind op je huid. Noem het desnoods mediteren.

Ile de Ngor

Surfen

 Surfen is tegenwoordig een dingetje. Ben je tussen de twintig en dertig, dan kun je eigenlijk wel inpakken en wegwezen als je dat niet – in elk geval – geprobeerd hebt. Eindeloos respect dus, voor mensen die zeggen: mwa. Toch wil ik je aanmoedigen: koop een fel-groene zwembroek, of een huidkleurig badpak en neem een groen-gele taxi naar ‘Yoff BCEAO’. Je krijgt een paar minuten uitleg en mag het daarna gaan voelen op het woelige water aan de noordkust van Dakar. Een van de beste plekken om te leren surfen en niet duur. Ik geef je één tip: geniet van de momenten dat je eraf dondert.

Blijf lachen, wat er ook gebeurt. Zoals dat voor heel je trip naar Senegal geldt. 

Deze blog moet je binnenkort zeker ook lezen: ‘Senegal is van alle markten thuis’ – gastblog door Jos.

Lees nog meer reisverhalen over Afrika of schrijf je eigen verhaal voor onze lezers in een gastblog.

Jos

Jos Hummelen is geograaf van origine en werkt o.a. voor Eastpackers, een reisorganisatie die het begrip voor landen in Oost-Europa, de Balkan en de Kaukasus wil vergroten. Dat doen ze door uitwisselingen, vrijwilligersprojecten en natuurlijk mooie groepsreizen. Verder heeft Jos een voorliefde voor Afrika, waar hij veel is geweest en ook heeft gewerkt. Ook in Nederland zet hij zich in. Zo is hij bijvoorbeeld betrokken bij de stichting Albinisme in Afrika.

Het bericht Senegal | Dakar heeft het allemaal verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Vervoer

Dit had ik wel graag uitgelegd gekregen: er zijn vier manieren om jou en je vrolijke, zomerse rokje (dat wel net lang genoeg is) of jou in je beige neokoloniale outfit met zeer korte witte broek, te verplaatsen. Langzaam, goedkoop en érg gezellig: de bushtaxi. Dat is smaak één. Dat zijn die hoge bussen, vaak beschilderd. Die zijn iets langzamer, omdat ze pas gaan rijden als ze vol zitten. Dan heb je een kleiner busje, zeg maar een schildersbusje. Die zijn ietsje sneller, want: ietsje kleiner. Dan is er de toeristentaxi: de groene taxi. Die mensen kennen beter Engels, weten de toeristische plekken en zijn verzekerd. Als laatste is er de ‘gele-gele’: de gele taxi. De meeste auto’s zien er levensmoe uit en steevast ontbreekt er wel iets: een achteruitkijkspiegel, de mogelijkheid om het raam dicht of open te doen en hopelijk niet de rem.

Een keer zat ik in een auto die geen vering meer had. Dat was echt een attractie!

Dan is het nu tijd om het grote geheim uit de doeken te doen. Of eigenlijk twee. Ten eerste ging er een wereld voor mij open toen ik het verschil doorkreeg tussen ‘towntrip’ en ‘no towntrip’. Dat eerste is van deur tot deur en bij dat tweede droppen ze je gewoon aan de hoofdweg, wat negen van de tien keer prima is. Als de bewuste groene of gele taxi wél van de grote weg afslaat, dan is dat ineens een ‘towntrip’ geworden en gaat de prijs keer tien. Het verschil is zo gigantisch, dat je bijna gaat denken dat je erbij genaaid wordt. Maar dat is in werkelijkheid niet zo, want je hebt het in deze blog gelezen.

Dan het tweede goed bewaard gebleven geheim. Je kent ‘junctions’, kruispunten. En eigenlijk gaat al het vervoer tussen die kruispunten. De bekendste zijn: Westfield, Senegambia, Trafficlights, Turntable, Airport Junction en Castol. Er hangt altijd een mannetje uit zo’n ‘van’ en roept waar hij heengaat, met een langgerekte ‘A’ erachter. Dat wordt dan dus: ‘Turntable-aaaaa’? Of ‘Westfield-aaaaa’. Heerlijk. Mijn ongevraagde advies is: reis van kruispunt naar kruispunt, zonder towntrip en met zo’n gele-gele. Lache man. En dood gaan we allemaal.

Oh ja, één tip nog. Echt dood wil je natuurlijk niet, dus huur nooit of te nimmer een motor. Niet doen.

 

Geld nodig?

Als je, zo vlak voordat je je welgetrainde vakantiebillen in een gele-gele laat glijden, nog even je latte macchiato met havermelk wilt afrekenen, kan dat (verrassing!) niet met pin. Zorg dus dat je cash bij je hebt. Het beste is om te pinnen in Nederland en dat beetje bij beetje om te wisselen bij een kantoor met een lekkere reet. Pardon: met een aantrekkelijke rate. Goede wisselkoers, dus. Ben je er toch doorheen, dan staan hier wel pinautomaten, maar er is een redelijke kans dat ze je pasje ondankbaar uitspuwen.

Dan zijn er twee escape-routes. De eerste is Standard Chartered. Een internationale bank en gerenommeerd. Sterker nog: puur en alleen omdat ze Liverpool sponsoren denk ik dat het wereldtop is, verder dus nergens op gebaseerd. Daarnaast kun je naar een grote bank, zoals de GT, de Gambian Trust Bank, bijvoorbeeld in Senegambia. Daar kun je dan pinnen via een apparaatje en dan krijg je het zó, schoon in het handje. Kan je weer terug naar die fijne koffietent die ik nooit gevonden heb.

Cultuur van afhankelijkheid

Mocht je dat vervelende toontje van mij nog steeds trekken en je hebt het gered tot hier, dan feliciteer ik je en waarschuw ik dat het alleen nog maar vervelender wordt. Want: in Gambia is een cultuur van afhankelijkheid. Onderlinge afhankelijkheid, godbetert, maar afhankelijkheid nevertheless. Daar komt nog bij dat je soms benaderd kan worden als een lopende pinautomaat, vandaar ook dat dit stukje, vlak na het subkopje ‘geld nodig?’ staat. Hier is namelijk altijd geld nodig en bij gebrek aan een bank is er voor de locals af en toe het geluk dat er een witmens (Toubab) langs huppelt. Hoe leuk je het ook hebt met je vrienden, met je vlam of met je pake en moeke, afhankelijk ben je meestal niet, in Nederland. Hier zit dus potentieel een bron van grote ergernis en miscommunicatie.

Doe jezelf, de Gambiaan en de wereld een lol en geef nooit iets (substantieels) voor niets.

Je emoties kan ik al verklappen: het gaat van hilariteit, naar verbazing, naar ergernis en uiteindelijk een diepe gekweldheid over het feit dat al die Toubabs voor jou, zo kortzichtig zijn geweest om hier als Sinterklaas rond te gaan lopen en zich daar goed over te voelen. En jij zit nu met een paar kinderen om je heen die roepen ‘minti, minti’ (snoepje, alsjeblieft, witmens). Van een afstand hoor je wat voetballende semi-volwassen jongens roepen ‘something for the boys’ en straks op het strand kun je op je vingers natellen dat iemand die dag zijn kopje rijst niet bij elkaar heeft weten te scharrelen en of jij dan misschien een duit in het zakje kunt doen, for no good reason. Het aller-allerergste zijn de Toubabs die, in hun onmetelijke arrogantie en naïviteit, af en toe een raampje opendraaien en hun goedkope troep over de kinderhoofdjes uitstrooien.

Wat voor beeld moet dat geven aan kwetsbare kinderen in de tijd dat alles indruk maakt?

Vroeger gaven Afrikaanse nobelen elkaar zoveel mogelijk giften om zodoende te laten zien dat ze rijker waren en dus boven de ander stonden. Om iets van gelijkwaardigheid en wederkerigheid te behouden, zou ik zeggen:

betaal een goede prijs, bij goed werk geef je een redelijke fooi en koop zo nodig wat onzin op het strand, maar hou alsjeblieft op met weggeven alsof je een halfgod bent.

Africa Experience

Het abstracte concept ‘Afrika’ kun je uiteindelijk niet op papier zetten, dat moet je beleven, meemaken. En dat kun je in Gambia volop. Je proeft het in een veel te sterk gekruide Afra, die je opeet bij de metaalbewerker onder de boom. Je ziet het in de kleurrijke boten aan de prachtige stranden. En je hoort het in het fijne accent, het willekeurig gebruiken van hij en zij, het af en toe gebruiken van een meervoud en de totale onkunde om hun tong om bepaalde woorden te krijgen. Heerlijk toch? Gambianen zijn vet fijne mensen. Hoe verder van de Senegambia-strip en de stranden af, hoe fijner!

Ga ervan genieten, ga het aan met een glimlach en kom terug met verhalen, zodat anderen ook gaan.

En ook nu willen we jullie vragen om dit uitzonderlijke verhaal te delen op social media (Instagram – Facebook – Twitter). COVID-19 heerst nog steeds over de wereld dus reizen en werken in een ander werelddeel is niet evident.

Laat je inspireren door de verhalen van Jos en ga zelf op ontdekking in Gambia! Ook gepassioneerd door reizen en het contact met de locals? Vind je daarnaast schrijven ook heel leuk? Pen dan je ervaringen en herinneringen neer in een gastblog. 

Jos

Jos Hummelen is geograaf van origine en werkt o.a. voor Eastpackers, een reisorganisatie die het begrip voor landen in Oost-Europa, de Balkan en de Kaukasus wil vergroten. Dat doen ze door uitwisselingen, vrijwilligersprojecten en natuurlijk mooie groepsreizen. Verder heeft Jos een voorliefde voor Afrika, waar hij veel is geweest en ook heeft gewerkt. Ook in Nederland zet hij zich in. Zo is hij bijvoorbeeld betrokken bij de stichting Albinisme in Afrika.

Het bericht Gambia deel 2 | The African Experience verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Maar wat is Gambia écht?

Gambia is vrij typisch in veel dingen. In de manier van benaderen: vrolijk, sociaal en een pietsje opdringerig. In de manier waarop mensen hier wonen. Maar ook in de manier waarop hier de economie loopt: goeddeels grijs en via obscure markten. En in het toerisme: vooral gericht op het strand en met de mogelijkheid om helemaal niets mee te krijgen van het echte land en dus ook van de ellende.

No problem in The Gambia? Genoeg problems in The Gambia.

Het is een land waarbij mensen met hun eigen geslacht van de grond eten, terwijl een flitsende Nollywood scene over het kleurenbeeld de donkere woonkamer in knalt. Het is een land waar de rijksten der aarde vertoeven onder de fijne zon van de Sahel, terwijl een kleurrijk vrouwtje met een schaal fruit over het strand paradeert. Er zit glaswerk tussen de twee. Het is een land van vrolijkheid, van gezelligheid, van uitbuiting en complexe relaties. Als je aan mij vraagt, nu ik hier een paar maanden ben geweest, hoe het land écht is? Dan zeg ik: een land als geen ander, met mogelijkheden te over als reiziger, als weldoener en als ondernemer.

Een land dat nog echt een jungle is, waarbij niets gratis is en alles moeite kost.

Een land, kortom, om volkomen verliefd op te worden.

 

Trips!

Het is absoluut en ontegenzeggelijk de moeite om eens met je luie, witte kont van het strand af te komen en een trip te maken. Wat er aan het strand gebeurt, hoef ik niet uit te leggen: fijne tentjes, fijne golven, fijne drankjes, fijne muziek. Maar wat er allemaal nog meer gebeurt als je zelf iets organiseert of meegaat met een gids, moet ik je eigenlijk niet willen zeggen, want dan gaat de verrassing eraf.

Zo was ik behoorlijk in shock dat krokodillen van ‘The Crocodile Pool’ in Bakau loslopen en dat je een slang om je nek geworpen krijgt bij ‘The Reptile Farm’. Banjul zelf, maar dat kan ook aan mijn gids liggen, viel een beetje tegen. Ik had gedacht er meer cultuur en historie aan te treffen, maar trof een stadje zoals alle anderen aan. Vlak onder Banjul kun je wel heerlijk de mangroven in. Ga eens een dag vissen. Of laat je op een kano door de smalle paden varen, op zoek naar vogels of verscholen dorpjes waar je palmwijn krijgt.

Ga eens een dag rondlopen op de markt van Serrekunda of (en bij voorkeur) Brikama en kijk eens hoeveel je ergens vanaf krijgt, waarna je alsnog boos wegloopt. Probeer een keer naar zo’n beauty contest te gaan, je kijkt je ogen uit. Kijk eens of je de moskee van Gunjur kunt vinden, die pal aan de zee staat en volgens mij een van de grootste en mooiste is van dit moslimland. Neem eens een taxi naar een van de kustplaatsen, zoals Sanyang en Tanji, om daar te zien hoe de vissers de vis binnenhalen en hoe de vis wordt verkocht.

Bestudeer de kaart gewoon goed, gok dat het daar wel eens gaaf zou kunnen zijn, neem wat geld mee,

doe eens gek en kom voor het donker terug.

Gids nodig?

Woorden als ‘gids’ en ‘tour’ betekenen in Gambia nét iets anders dan bij ons. In Nederland neem je een gids voor vermaak, interessante feitjes en om op plekken te komen die anders verborgen blijven. Met een tour doe je verschillende plaatsen aan. Een dagtour duurt zo ongeveer van zonsopkomst tot zonsondergang en een gids is niet je vriend maar een professional, die er vaak lol in heeft om je ietsje wijzer te maken.

In Gambia neem je een gids voor drie redenen. Ten eerste voor vervoer, ten tweede voor de aardigheid en ten derde voor de veiligheid. Maar zoals bij alles geldt, er zijn geen garanties in dit land. Reken nooit op water, elektriciteit of waar voor je geld. “It’s an experience” krijg je terug, als ze je beteuterde witte neus zien – als je toch per ongeluk verwachtingen koesterde. Van iemand die met toeristen werkt, verwacht je dat hij in elk geval snapt hoe toeristen denken. Maar dat ligt zo ver af van de logica die hier geldt, dat je moet rekenen op onduidelijkheid.

Het begint en eindigt altijd met geld.

Bij ons (omdat we gewoon meer hebben) is het vaak niet zo’n punt – je spreekt iets af en daar doe je het voor. Hier is geld altijd een punt en hier is een afspraak zelden een harde afspraak: alles loopt door elkaar en het was toch anders. Wat is nou inclusief en wat is nou exclusief? Reken erop: niets is inclusief alles. Vaak blijkt ook achteraf dat iets eigenlijk wel iets mag kosten, ook als je er samen op uit ging en als vrienden of ‘familie’ deed en in elk geval de kosten wel had gedekt. Waarom staat dit nooit in blogs? Omdat het chagrijnig is en ondankbaar klinkt. Maar een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Dan de ‘tour’ zelf. Kijk niet gek op als je gids je gewoon ergens dropt, zonder tekst of uitleg. Kijk niet gek op als het maar één locatie blijkt te zijn en kijk niet gek op als het vervoer toch weer nét iets anders blijkt te zijn. Een gids verdient in Gambia extreem goed, maar vaak zijn het veredelde taxichauffeurs.

Is zonder dan een goed idee? Soms, maar vaak ook niet.Ten eerste zijn gidsen welbespraakt en als ze niet veel weten over de locatie waar je bent, weten ze soms wel wat over politiek, de natuur, iets geks wat je hebt gezien op straat of het leven van een Gambiaan. Gidsen zijn gids geworden omdat ze sociaal zijn, warm volk dus. Ten tweede is die ‘veiligheid’ waar ik het over had ook een schild tegen al te veel mensen die je continu aanspreken. Het kan immers in Gambia gemakkelijk té sociaal worden. Je bent al met iemand, dus jij bent ‘bezet’. Fijn zo, kun je rustig van achter dat schild van de omgeving genieten. Ten derde kom je voor minder verrassingen te staan. Je kunt prima kaart lezen en komt er heus wel, maar hoe is de weg? Welke gids moet je hebben? En wat is de echte prijs?

Als je geen zin hebt in gedoe, neem een gids.

In de paar maanden dat ik in Gambia ben geweest heb ik dus wisselende ervaringen. De beste gids die je kunt vinden woont in Brikama, maar komt overal, brengt je overal en kent iedereen. Mamadi Jaiteh is de naam (te vinden via: www.mamaditours.com ), een vrolijke en zeer sociale gast met een visie op ontwikkeling, samenwerking met het Westen, toerisme en vooral op educatie.

Lieve lezers, willen jullie deze blog heel veel delen op social media (Instagram – Facebook – Twitter)? Reizen in deze coronatijd is best wel uitzonderlijk!

Nieuwsgierig geworden naar het vervolg van dit ‘Vrolijke Gambia-avontuur’? Lees dan ook deel 2 met nog meer boeiende tips en inside info. Heb jij ook dit sympathieke, kleine land ontdekt? Deel dan jou eigen reisverhaal in een gastblog of neem contact op met Ik wil Reizen voor meer info.

Jos

Jos Hummelen is geograaf van origine en werkt o.a. voor Eastpackers, een reisorganisatie die het begrip voor landen in Oost-Europa, de Balkan en de Kaukasus wil vergroten. Dat doen ze door uitwisselingen, vrijwilligersprojecten en natuurlijk mooie groepsreizen. Verder heeft Jos een voorliefde voor Afrika, waar hij veel is geweest en ook heeft gewerkt. Ook in Nederland zet hij zich in. Zo is hij bijvoorbeeld betrokken bij de stichting Albinisme in Afrika.

Het bericht Gambia deel 1 | Een vrolijk avontuur verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

18 augustus, 07:14. Ons wagonnetje komt met piepende remmen tot stilstand in het eerste plekje van Mongolië: Sukhbataar. We krijgen onze paspoorten terug van een boze man in communisten-uniform die ik overdreven vrolijk groet. We (ik reis met Jelle, een oud-studiegenootje) komen net met de trein vanuit Siberië aan in een hele andere wereld. De vegetatie op het landschap is lager geworden, we hebben eindeloze Taiga-bossen definitief achter ons gelaten. Het gras geeft een gele gloed aan het landschap, waar af en toe een Mongoolse yurt (tent) is opgezet. Een dood normaal ‘hallo’ is niks minder dan “Сайн байна уу”, dus succes daarmee. De taal verraadt het trouwens al: Mongolen horen liever bij Rusland dan bij China.

18 augustus, 18:13. Onze trein stopt op het uit de kluiten gewassen station van Ulaan Bataar (UB). We lopen door de hoge hal, waarde pilaren wel 15 meter hoog rijken. Voor het station ligt, geheel in de Russische traditie, een draconisch plein, dat halfleeg is. Alleen een huizenhoog standbeeld met GhenghisKhan ontbreekt nog (maar die lopen we later tegen het lijf). Er staan enkele verkopers te zwaaien met koopwaar, we kopen niks want we willen snel door met deze zware backpacks. We gaan richting ons couchsurf-vriendinnetje uit Frankrijk: Camille.

De urban sprawl begint bijna direct in Ulaan Bataar: het is een zooitje ongeregeld. Het valtmij gelijk op: Ulaanbataar is een stad die in een hoog tempo de ‘landelijkheid’wilt afschudden. Het ene moment zie je iemand lopen die je voor het plaatje zoop een paard kan hijsen en terwijl je daarover mijmert wordt je bijnaaangereden door een Hummer H2. Wat ik toen nog niet wist is dat elke auto in UBook een Uber is, de bestuurder had het waarschijnlijk niet vreemd gevonden als we na de bijna-aanrijding hadden gevraagd voor een betaalde lift.

Mongoolse kloosters

Na een enigszins rustiger uitziend blok van de stad te bereiken, staan we meteen met onze neus voor een aantal oude authentieke Mongoolse kloosters. Een soort Boeddhistische tempels. Wat Jelle vooral bijbleef was een frappant detail. In een klein boekenhandeltje aldaar kon men niet alleen lectuur over Boeddhistische geschiedenis en gebruiken in Mongolië kopen, maar ook obscure biografieën over Adolf Hitler. Al snel bleek dat deMongolen zich door extremen laten inspireren. Het idee van een puur ras spreekthun erg aan in hun poging zich af te zetten tegen de Chinezen die langzaam maarzeker hun cultuur steeds meer proberen te beïnvloeden. Van onze Franse gastvrouw vernamen wij dat er zelfs een café in Ulaan Bataar bestaat wat van binnen gedecoreerd is met nazi vlaggen en kostumen. 

19 augustus, 15:00. Jelle en ik zijn van die Nederlanders die geen rekening houden met het zeer relevante ‘heetste tijdstip van de dag’. Rond die tijd staan wij namelijk te zweten op de trappen die ons moeten leiden naar het Zaisan Memorial. Boven aangekomen kan je goed zien wat een bende Ulaan Bataar is. Als je planoloog bent en je leest dit, neem alsjeblieft de trein richting Enschede en stap pas weeruit in UB: werk zat! Het Memorial zelf is vooral heel bizar: ik wist helemaal niet dat de Mongolen en de Russen samen optrokken tegen de Japanners (wel leuk voor een foto). Vanaf hier kun je een enorme gouden Boeddha zien staan voor een aantal flats, wat een tof contrast is.

’s Avonds hebben we afgesproken met een hele hoop Westerse mensen, allemaal ontmoet via de vrolijke Camille. We kunnen in Nederland wel ingewikkeld doen over Turken en Marokkanen die op een kluitje gaan wonen. Maar die neiging hebben we allemaal. Voor je het weet zit je in een karaoke-bar te babbelen met een mooie Oostenrijkse en voel je ineens heel veel gemeenschappelijkheid. De expat-scene in Mongolië is levendig en hecht: juist omdat Mongolen zo verschillend zijn, zoeken expats elkaar hier graag op.

Nationaal park Terelj

21 augustus, 07:15. Jelle en ik moeten vroeg op: we worden opgehaald door iemand die voor een dag onze gids wil zijn. We gaan op weg naar het nationaal park genaamd Terelj (spreek uit: Tschzierielsj). Hij neemt zijn vrouw (of was het nou zijn zus, niemand die het weet) mee om hem gezelschap te houden. Ze heeft er zin in, maar spreekt geen woord Engels (en wij geen Mongools, dus even goede vrienden). In de auto rammelen de boxen eruit doordat onze chauffeur Westerse rapmuziek draait, maar dat mag de pret niet drukken: we laten UB achter ons en rijden een schitterend landschap in. Boven ons bidden enorme roofvogels.

Onze chauffeur wil overal wel stoppen. Op een redelijk willekeurig moment vraag ik hem dat dan ook. Ik klim naar een kleurrijk altaar, waar ik allerlei willekeurige beeldjes zie liggen. Als ik verder kijk zie ik prachtige Mongoolse paarden. Ik loop erop af en schiet wat foto’s. Dan hoor ik geschreeuw, dus ik maak rechtsomkeer. Maar het geschreeuw houdt niet op. Er staat een man naast zijn tent te zwaaien en het lijkt wel alsof hij wilt dat ik kom. Ik loop erheen en hij heet mij welkom in zijn yurt. Hij is opa. Oma is er ook. Hun kleinkind slaapt op huiden en opa roert inmiddels in een grote pan met een wit-geel goedje. Ik krijg het opgediend en bedenk: dit is paardenmelk. Uiteraard is het niet te zuipen, maar ik hou me sterk.

Dan komt Jelle plompverloren binnen gezet. Jelle ziet er misschien iets minder Hollands uit dan ik, maar is veel langer. Op die manier is het een contrasterende ontmoeting. Ook Jelle krijgt zijn horsemilk. Jelle kan het alleen écht niet aan. Als opa even bij de paarden buiten aan het kijken is, drink ik Jelle’s portie heel snel op. Als wij willen bedanken voor de gastvrijheid worden we teruggeduwd op onze zetel en krijgen we nog een kom: “Drink! Drink!” Ik begin goedergetrouw te sippen, maar Jelle kan het echt niet aan. We moeten opa teleurstellen en bekennen dat paardenmelk niet ons kopje thee is.

Mongolië is wat je verwacht: uitgestrekte landschappen en rondtrekkende paardenfokkers. Maar het is ook wat je niet verwacht: modern, anti-Chinees en een eindeloze stoet Uber chauffeurs die je naar één van de honderden karaoke-bars willen rijden.

Jos

Jos Hummelen is geograaf van origine en werkt o.a. voor Eastpackers, een reisorganisatie die het begrip voor landen in Oost-Europa, de Balkan en de Kaukasus wil vergroten. Dat doen ze door uitwisselingen, vrijwilligersprojecten en natuurlijk mooie groepsreizen. Verder heeft Jos een voorliefde voor Afrika, waar hij veel is geweest en ook heeft gewerkt. Ook in Nederland zet hij zich in. Zo is hij bijvoorbeeld betrokken bij de stichting Albinisme in Afrika.

Het bericht Mongolië | Doorreis langs kloosters, Nationaal Park en meer verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Gastvrijheid gaat heel ver

Reden nummer één om te gaan zijn de mensen. Ons woord ‘gastvrijheid’ schiet tekort. Hun gastvrijheid gaat werkelijk heel ver: van taxichauffeurs die je geld – als gast in hun land –  niet aan willen nemen tot families die je in hun huis als Perzische koning behandelen. Ik heb precies nul vervelende ontmoetingen gehad en iedereen is zeer behulpzaam.

Nadat ik de graven van de oude Perzische koningen had bezocht in het zuiden, gingen mijn Iraanse vrienden terug naar Shiraz, terwijl ik door naar Isfahan wilde. Ik ging aan de weg staan om te liften. Een minuutje later stopte Ben, een aardige en rustige arts die op weg was naar zijn vriendin in Teheran. Het enige waar Ben zich écht druk om kon maken was moslimfundamentalisme. Dan liep de anders zo kalme Ben rood aan en zei:

“Dat moet je niet onderschatten! Er is geen ruimte voor liberale gedachten in dit land!”

Midden in de nacht reden we het sprookjesachtige Isfahan in. Iran is een nachtdier vanwege de hitte. Ik bood aan om Bens’ overnachting te betalen. Hij wilde echter door naar Teheran. Op z’n Iraans drong ik erop aan dat ik een maaltijd voor hem zou betalen. Ik had immers zo’n acht uur in zijn auto gezeten en genoten van zijn frisse foerage (Iraniërs toveren altijd overal fruit vandaan, geen idee waar het groeit, maar het is er altijd). Wij gingen ergens op een stoep zitten en bestelde naar hartenlust (eten is erg goedkoop). Voordat ik goed en wel mijn bord leeg had, stond de ober met de betaalpas van Ben in zijn handen. Ik schrok op en vroeg de verkoper om de pas terug te geven, omdat ik nu eens wilde betalen. De verkoper antwoorde: “Hij is Farsi (Iraans) en jij niet. Dus hij betaalt.”

“Alsof Iran één groot vrolijk complot is”

Een ander goed moment om de vrolijke gastvrijheid van de mensen te illustreren was in Kermanshah. Ik wilde een zonnebril kopen van de man op de foto.

Deze foto is genomen vlak nadat ik een tweede bod deed. Dat is toch geniaal? De fijne man vond mijn openingsbod zo hilarisch dat hij bijna niet meer bij kwam. Ik heb de bril voor een tikkie duurder gekocht, dus dit was onderdeel van de onderhandelingsstrategie (mensen, neem die cultuur alsjeblieft serieus en doe niet zo stoer met je euro). We hebben een win-win situatie bereikt en ik hield naast een zonnebril ook nog eens deze fantastische foto over.

Onderscheid tussen overheid

Iraniërs weten beter dan wij dat je onderscheid moet maken tussen een overheid en de mensen die in een land wonen. Zo worden Iraniërs niet gerepresenteerd door hun overheid en gaan ze er ook niet vanuit dat wij onderdeel zijn van de misstanden, zoals het isoleren van Iran (wat vooral de bevolking raakt). In het verleden hadden Westerse landen bijvoorbeeld een hand in de Iran-Irak oorlog (iets wat elke Iraniër weet), maar daar word jij als toerist absoluut niet op aan gekeken. Jij bent de gast van het land en ze zullen je heel goed behandelen.

Moslimcultuur van Iran

Iran is iets totaal anders dan je tot dan toe hebt meegemaakt: de moskeeën en andere religieuze bedevaartsoorden zijn waanzinnig. Zo was ik in Mashad (bij Afghanistan) waar een belangrijke Sjiitische imam ligt opgebaard (imam Reza, voor de fans). Je kunt helemaal verdwalen in dat enorme complex, waar de diversiteit van kleuren fascinerend is. Ik bezocht ook een oude stad, waar mensen nog in woningen van klei wonen en torens bouwen voor hunduiven. Uiteraard heeft Iran ook een uitgestrekte woestijn (zie foto). Waar je goed kunt zijn voor een frisse zonsopkomst of een adembenemende zonsondergang. De weidsheid van het land is prachtig.

Iran is niet voor iedereen

Taa-wattes?

Als je naar Iran gaat, verdiep je dan eerst in het principe van ‘Taarof’. Dit gaat over de gastvrijheid en nederigheid die de huidige Perzen hebben geërfd van hun voorouders (uit de tijd dat Iran nog een plek was waarveel reizigers langskwamen). Binnen deze traditie kunnen zelfs de armste mensen genereus zijn, ook als ze het niet kunnen missen. Echter wil ik alle lezers op het hart binden om hier voorzichtig mee om te gaan. Soms wordt er verwacht dat je (bijvoorbeeld in de taxi) het geld eigen handig in de borstzak van de bestuurder stopt en snel je biezen pakt. 

Ik had nog beloofd uit te leggen dat Iran ‘niet voor iedereen’ is. Dat is simpel: Iran is niet voor vrouwen die het te kwaad krijgenals hun vrouwelijkheid (en de daarbij behoren klassieke verwachtingspatronen) steeds wordt benadrukt. Iran is niet voor homoseksuele mannen. De banaliteit: de doodstraf staat op jouw voorkeur. Iran is niet voor de notoire zuipschuit: het is best moeilijk om alcohol te vinden en vooral om door te zakken. Er is bijna altijd ‘religieuze politie’ op de been, die toeziet op het naleven van de Iraanse wetgeving. In sommige steden, zoals Shiraz, is de religieuze politie gelukkig corrupt en wordt er in de markthal na sluiting huisgebrouwen wodkasoldaat gemaakt.

Maar het kan natuurlijk ook zijn dat je als vrouw denkt: die hoofddoek en die stereotypering neem ik tijdelijk op de koop toe. Onze (vrouwelijke) ambassadeur in Teheran maakt er een sport van de regeltjes steeds een beetje op te rekken. 

Bedankt voor het lezen van deze blog en als je geïnteresseerd bent in een doorreis: check dan mijn blog over Armenië en Georgië. Take care!

Jos

Jos Hummelen is geograaf van origine en werkt o.a. voor Eastpackers, een reisorganisatie die het begrip voor landen in Oost-Europa, de Balkan en de Kaukasus wil vergroten. Dat doen ze door uitwisselingen, vrijwilligersprojecten en natuurlijk mooie groepsreizen. Verder heeft Jos een voorliefde voor Afrika, waar hij veel is geweest en ook heeft gewerkt. Ook in Nederland zet hij zich in. Zo is hij bijvoorbeeld betrokken bij de stichting Albinisme in Afrika.

Het bericht Iran | Gastvrijheid in een spraakmakend land verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.