Kastenstelsel

Indiërs zijn in eerste instantie vriendelijk, maar zakelijk. Overal waar we komen worden we begroet met een glimlach en ‘Namasté’. Toch jammer dat de daarop volgende zin vaak ‘Money, please?’ of ‘You need taxi?’ is. Die zinnen blijven ons tot het einde van de reis om de oren vliegen. Ik had wel verwacht dat India arm was, maar toch blijf ik me verbazen over de mensen die op de stoep slapen, eten en hun behoefte doen. Met onze lokale gids komen we in één van de armste wijken van Khajuraho. Hier wonen de paria’s, die buiten het kastenstelsel vallen.

De regering kan beweren dat het kastenstelsel afgeschaft is, maar in de dagelijkse praktijk is het er nog wel degelijk.

Zo stoppen alle kindjes, die vrolijk met ons meelopen, plots als we een nieuwe straat inlopen. Onze gids legt uit dat de kinderen niet in deze straat mogen komen, omdat hier een hogere kaste begint. Een eyeopener voor mij, een wake-up call. En daarmee bedoel ik nu even niet de veel te vroege telefoontjes om te zorgen dat je de bus haalt !

Komt een vrouw bij de Ganges

Vandaag staat ons de langste busrit van de reis te wachten en gaat onze wekker al om 5 uur ’s nachts. We rijden vandaag 400 km oostelijk naar Varanasi, de stad van de Ganges. De rit gaat nog veel langer duren, wat we gelukkig die ochtend nog niet weten. Varanasi is één en al file, omdat de zogenoemde Shiva-feestmaand begonnen is. Onze buschauffeur wordt er zo wanhopig van dat hij besluit te gaan spookrijden. We houden ons hart weer vast en komen gelukkig zonder kleerscheuren bij het hotel aan.

En dan heb ik nog niet eens genoemd dat we vandaag een geit aangereden hebben. Gelukkig is alles in India op te lossen met rupees en heeft de chauffeur de eigenaar van de geit wat zakgeld toegestoken. 

De Ganges, of Ganga, zoals de Indiërs haar noemen, blijkt te zijn overstroomd. Normaal gesproken zijn er overal ghats (trappen) en een boulevard waarover je langs de Ganges kan lopen. Nu staat het water echter zo hoog dat hier niets meer van te zien is. We moeten van een afstandje blijven kijken over de hoofden van honderden Indiërs. Door de overstroming mag ook niemand het water op (dat mag sowieso niet met motorboten, alleen met paddels, want heilig) of in. Kom je eens in je leven bij de Ganges …

overstroomde Ganges

koeien zoeken verkoeling in de Ganges

winkelstraat Varanasi

You like beer?

Ook is het de moeite waard om iets te vertellen over hoe het er aan toegaat als je in India uit eten gaat. Als je je tafeltje gevonden hebt, komt er zo snel mogelijk een ober op je af om je te voorzien van een menukaart. Vervolgens blijven de obers/gastheren achter je staan tot je je keus gemaakt hebt. Elke kaart is zo ongeveer hetzelfde. Je hebt naan (brood) en de keus tussen kip of groente. Naast dat rund geenszins gegeten mag worden (want heilig), zijn de meeste Indiërs helemaal vegetariër en wordt er ook weinig varkensvlees geserveerd (want onrein). Per gezin houden de Indiërs hier ook nog eigen dieetregels op na. Zelfs bij de McDonald’s zijn er geen hamburgers te krijgen en thee wordt standaard met melk geserveerd, zoals het de Britse traditie betaamt. Maar daar kom je pas achter als je je chai besteld hebt !

***

Uit eten in India – deel 1

Ober komt aan met flesjes bier voor de groepsgenoten die dit besteld hebben. Ober vraagt aan mijn vader: ‘You like beer?’

Vader: ‘I like it, but I didn’t order it.’

Ober kijkt vertwijfeld, schenkt dan bier in.

Vader boos. ‘No! I didn’t order it.’

Ober in de war.

Vader laat het erbij.

***

Uit eten in India – deel 2

Drankjes zijn op en we willen eten. We wenken de ober. Hij snelt toe.

‘Order?’

Ik: ‘Yes.’

Ober loopt weg. Komt terug met de rekening van de drankjes.

***

Uit eten in India – deel 3

zandheksen voor lunch

Ober snelt toe.

‘Bill?’

‘Yes’

Ober snelt weg. Komt terug met kladblok.

‘What you had?’

‘One coke and one tikka naan.’

Ober doet een rekensom uit het hoofd.

‘460 rupees.’

Er bekruipt me het gevoel dat ik hem alles wijs had kunnen maken wat ik gegeten heb.

Het eind in zicht

We vertrekken zonder de gids opnieuw naar de Ganges, maar nu om de bekende crematies ter plaatste mee te maken. We worden eerst door een priester rondgeleid in een Brahmahuis. Dit is vergelijkbaar met een hospice. Een crematie in India kost behoorlijk wat geld. Alleen het hout al kost omgerekend zo’n 40 euro, wat voor Indiërs een kapitaal is. We worden daarom vriendelijk doch vrijpostig verzocht een gift te doen aan het huis.

Die avond horen we van de gids dat dit pure afzetterij is en we beter niet hadden kunnen betalen: ‘Het liegen is in India uitgevonden,’ aldus Wieb.

Daarna mogen we dan toch echt de crematies zien. Eigenlijk mag ik ze helemaal niet zien, omdat de vrouwen niet bij de crematie mogen zijn, maar voor goed betalende toeristen maken ze graag een uitzondering. Langs de Ganges zijn verschillende pleintjes waar een stuk of zes mensen tegelijk verbrand worden. Ik dacht dat ik geschokt zou zijn, maar dat was ik eigenlijk helemaal niet, want de nabestaanden zijn helemaal niet verdrietig. Ze zijn juist blij omdat de overledene rust heeft gevonden en een stap dichterbij de moksha is, het moment dat je niet meer opnieuw herboren hoeft te worden.

pallets voor crematies

Afsluiten in stijl

Onze reis door India sluit af door bij het plaatsje Sunauli de grens met Nepal over te gaan. Over Nepal vertel ik graag meer in een andere blog.

Op de laatste reisdag vliegen we van Kathmandu terug naar Delhi. Hier hebben we het laatste diner met onze groep en ik ga gekleed in een traditionele sari. Het is nog een heel werk dat ding om te krijgen, maar het was het zeker waard. Ik voel me net een maharani als ik de trap in het hotel afloop en het personeel zal dat beamen.

Om de reis in stijl af te sluiten, hebben we pech met de bus op weg naar onze vlucht Delhi-Amsterdam. Dit is in India de normaalste zaak van de wereld. En hoe lost men dat hier op: wat gepruts met draadjes of een willekeurige vloeistof erin gooien en vervolgens met negen Indiërs de bus duwen. Wonder boven wonder rijdt de bus even later weer en komen we moe maar rijk aan ervaring op Schiphol aan. En heb ik ontzettend trek in een hamburger.

grens India-Nepal bij Sunauli – leuk voor foto’s

Love it or hate it

Als ik over mijn reis naar India vertel, krijg ik eigenlijk altijd twee reacties:

1.India? Dat trekt me totaal niet! Of 2: India, ontzettend gaaf ben ik ook geweest!

Zowel voor als na mijn reis hoor ik bij de optie 2-mensen. Het is een land van tegenstrijdigheden, maar ik vond het fantastisch en verrijkend.

Het staat zo ver van onze cultuur, ons doen en laten af, dat je het je bijna niet kunt voorstellen als je er niet geweest bent. Maar als het je eerste Azië-reis is, zou je misschien willen overwegen om met een iets minder schokkend land te beginnen, zoals Indonesië of Maleisië. Of je duikt gelijk in het diepe, the choice is yours

Tot slot: must-sees Noord-India

• Agra: Taj Mahal
• Varanasi: Ganges, crematieplaatsen (de lokale gidsen wijzen je met alle plezier de weg)
• Delhi: Old-Delhi verkennen per tuktuk/riksja, Lotustempel, Indian gate, Gurudwara Bangla Sahib (Sikh tempel), Gandhi Smriti (laatste verblijfplaats van/eerbetoon aan Mahatma Gandhi)
• Khajuraho: Erotische tempels
• Jaipur: Jal Mahal (Waterpaleis), City Palace, Hawa Mahal (Paleis van de winden), Amber Fort (destijds per olifant naar het fort, maar dat zal nu waarschijnlijk niet meer mogen)
• Tussen Jaipur en Agra: Chand Baori (‘trappenput’), Fatehpur Sikri (de verlaten stad)

Heb jij zelf ook leuke tips voor een reis naar India die zeker niet mogen ontbreken? Stuur ze naar Ik wil Reizen via contact of schrijf er een gastblog over!

Rosalie

Hoi! Ik ben Rosalie, 29 jaar en woon in Brabant. Ik heb Sociale Geografie & Planologie gestudeerd, omdat ik geïnteresseerd ben in landen (of regio’s) en culturen, het ‘waar?’ en ‘waarom daar?’. Tijdens mijn studie heb ik meerdere mooie (studie-)reizen gemaakt in Europa. Daarnaast kom ik uit een reislustig gezin, waardoor ik ook al verdere reizen heb mogen maken, van Amerika tot Azië. Die mooie oude en nieuwe belevenissen wil ik graag delen en hopelijk kan ik je ermee inspireren! Leuk weetje: ik spaar sleutelhangers van alle landen waar ik kom – ondertussen zo’n 35!

Het bericht India | Love it or hate it – deel 2 verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Namasté

Daar zijn we dan: na 7,5 uur in het vliegtuig zijn we zojuist geland op Delhi Airport. We maken kennis met onze groepsgenoten (de ‘Holland Group’), gids Wieb en de buschauffeur, een echte Sikh met tulband en baard. Uitgeput van onze vlucht wil ik zo snel mogelijk op mijn hotelbed ploffen. Als ik het kaartje in de deur steek, slaak ik een kreet als er gelijk een spin op me af komt rennen. Namasté, je bent in India.

Ons tweede thuis

Na de eerste paar dagen kan ik zeggen dat de bus ons tweede thuis geworden is. En godzijdank een huis met airconditioning. Oké, de Sikh zet dan wel de airco steeds uit om brandstof te besparen, maar hé: er is airco. Wieb heeft uitgelegd dat de meeste chauffeurs in India Sikh zijn, omdat ze beschouwd worden als verantwoordelijke mensen.
Dat ‘verantwoordelijke’, daar wil ik achteraf toch nog even op terugkomen: we hebben niet zelden doodsangsten in die bus uitgestaan, omdat de chauffeur overal inhaalde waar het naar onze Nederlandse maatstaven eigenlijk niet kon.

Rijden in India bestaat uit zo veel mogelijk toeteren en zo hard mogelijk rijden op een zo slecht mogelijke weg. Het resultaat: heel veel net-niet-aanrijdingen.

De eerste keer dat ik er een druk kruispunt moest oversteken, durfde ik haast niet te gaan lopen. Maar wees gerust: na een week loop je over het drukste kruispunt van Varanasi alsof je nooit anders gedaan hebt, omdat je weet dat iedereen er alles aan doet om jou te ontwijken. Wonderbaarlijk lijkt dit ook bijna altijd goed te gaan. Behalve dan de bus die we vanuit onze rit in het ravijn zagen liggen. Maar daar zal ik niet over uitweiden, anders wil niemand meer naar India .

kruispunt Varanasi

boze stier Varanasi

Oud en Nieuw Delhi

We worden bij alle bezienswaardigheden van Delhi gedropt. Het gekke is dat ik er voor deze reis nooit bij stil heb gestaan dat New Delhi erop duidt dat er ook een Old Delhi is, de oude stad. Per riksja worden we door de buurten en markten van Old Delhi gefietst. Ook de typerende ‘slangenbezweerders’ ontbreken niet in het straatbeeld. Verder bezoeken we het huis waar Gandhi zijn laatste dagen doorbracht en een handjevol tempels, waaronder de bekende Sikh tempel Bangla Sahib, waar je in de keuken mee mag kijken hoe er eten wordt bereid voor alle buurtbewoners. Dat zijn er nogal wat, dus er zijn enorme ketels voor nodig. Tempels bezoek je in India altijd blootsvoets en bij voorkeur met hoofddoekje.

Het programma is behoorlijk vol. Soms zo vol, dat we bij sommige bezienswaardigheden alleen even de bus uit gaan voor een korte fotostop. Ach, met die bedrukkende warmte is dat ook weer zo’n probleem niet. Waar het voor de bus lastig komen is, staan de tuktuk- en riksjarijders ons al enthousiast op te wachten (‘Miss, where you go? I bring you!’).

slangenbezweerder

straatbeeld Old Delhi

Een harem van 30 man

Van Delhi zijn we naar Jaipur gereisd en onderweg trokken de vele mannen in oranje kleding en bepakking onze aandacht. Wieb legt uit dat deze mannen bezig zijn met een bedevaartstocht. Eén van onze busstops bij een tempelcomplex, blijkt ook een gewilde tussenstop voor deze bedevaartgangers. Ik ben de bus nog niet uit, of ik word omsingeld door een horde van Indiase mannen. Ze willen allemaal met me op de foto en vanaf een afstandje zie ik mijn vader op zijn beurt dit spektakel weer fotograferen. Nog bijkomend van mijn ‘fans’ hoor ik Wieb roepen dat de tijd erop zit. We moeten weer de bus in.

‘Maar ik heb de tempels nog niet gezien,’ breng ik uit. Wieb grijnst naar me. ‘Als jij hier zou wonen, zou je er zo een harem van 30 mannen op na kunnen houden.’
De naam van dit tempelcomplex moet ik je verschuldigd blijven.

De Taj Mahal

Stiekem de belangrijkste reden dat ik naar India wilde: de Taj Mahal met eigen ogen zien. Na een uitgebreide securitycheck en aardig wat roepies lichter (locals hebben een gereduceerd tarief) mogen we doorlopen en daar is hij dan, de Taj Mahal. Het mausoleum is zo mooi, dat je er naar moet blijven kijken. In mijn voorstelling was de Taj wit, maar nu zie ik dat dat eigenlijk maar voor een deel waar is. Het plateau en alle bouwwerken eromheen zijn rood. Als je goed kijkt, zie je dat de vier grote pilaren om de Taj in een lichte hoek naar buiten staan. En met een reden: mocht het ooit tot een aardbeving komen, vallen de pilaren naar buiten en niet op het gebouw zelf. Je mag het mausoleum zelf niet betreden en ook vooral geen foto’s maken, al trekt geen enkele Indiër zich daar iets van aan.

Na een korte blik door de deur, strijk ik op een bankje verderop neer. Gelijk word ik door de ene na de andere Indiër benaderd met de vraag of ze een foto met me mogen maken (of ze doen dit stiekem vanaf een afstandje). Ik voel me in dit land op en top celebrity.

Ik vraag later aan Wieb waarom iedereen hier steeds met ons op de foto wil. Zijn antwoord is dat Indiërs vanuit alle hoeken van het land hierheen komen. In sommige regio’s hebben de mensen nog nooit blond haar gezien, alleen van tv. Daarnaast geeft het hen blijkbaar aanzien als ze met een ‘rijke blanke’ op de foto gaan. Hiermee kunnen ze opscheppen bij vrienden en familie dat ze Hollandse vrienden hebben.

Money, please

De korte nachten en lange dagen in de bus beginnen ons een beetje op te breken. Ook zijn de eerste zieken gevallen, wat in India niet ongebruikelijk is. Misselijk zijn, buikloop, veel mensen krijgen er in meer of mindere mate wel last van in India. Wij zijn het eten noch de matige hygiëne in dit land niet gewend. En met een strak busschema is dat toch wel lastig.
Vandaag rijden we naar Khajuraho en houden we even ons hart vast als we bijna een koe aanrijden met de bus. In de ochtend bezoeken we de zogenoemde Erotische Tempels, die bekend staan om hun ongecensureerde kamasutra op de wanden. Die vergeet je niet snel meer.

De middag is vrij om zelf in te vullen en we nemen de tuktuk naar het centrum. Een lokale jongen biedt ons, tegen een kleine vergoeding, aan om de Old Town te laten zien. Voor we hem volgen willen we de tuktukchauffeurs even betalen, maar daar willen ze niets van weten. ‘Later, when you come back!’ zeggen ze. Dat hebben ze goed bekeken, zo zijn ze verzekerd van een volgende rit. Ze lijken elkaar ook allemaal te kennen, de chauffeurs, de ‘spontane’ gidsen en de winkeleigenaren met zaakjes waar we subtiel naar binnen geloodst worden.

Zin in meer verhalen over India? Inspiratie en tips nodig voor je eigen Indiareis? Lees dan zeker het tweede deel van mijn blog ‘India | Love it or hate it’.

Benieuwd naar andere verhalen over India? Lees dan zeker deze blogs! Wil je graag zelf leuke reistips of ervaringen delen? Dat kan in een gastblog voor Ik Wil Reizen.nl of via contact.

Rosalie

Hoi! Ik ben Rosalie, 29 jaar en woon in Brabant. Ik heb Sociale Geografie & Planologie gestudeerd, omdat ik geïnteresseerd ben in landen (of regio’s) en culturen, het ‘waar?’ en ‘waarom daar?’. Tijdens mijn studie heb ik meerdere mooie (studie-)reizen gemaakt in Europa. Daarnaast kom ik uit een reislustig gezin, waardoor ik ook al verdere reizen heb mogen maken, van Amerika tot Azië. Die mooie oude en nieuwe belevenissen wil ik graag delen en hopelijk kan ik je ermee inspireren! Leuk weetje: ik spaar sleutelhangers van alle landen waar ik kom – ondertussen zo’n 35!

Het bericht India | Love it or hate it – deel 1 verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Taj Mahal vs Baby Taj: het mausoleum

Waarom zou je naar nog een mausoleum gaan als je het mooiste mausoleum van alle mausoleums hebt gezien? Daar kan ik kort over zijn, er zijn genoeg redenen. Ten eerste, het is een stuk minder toeristisch. Je struikelt hier dus niet over de selfiesticks van andere toeristen. De meeste mensen die naar India gaan doen de ‘gouden driehoek’: Delhi, Agra en Jaipur. De tours, die worden aangeboden, hebben meestal de duur van één week, net genoeg om de hoogtepunten van de steden te zien. De Baby Taj zit hier vaak niet tussen.

Ten tweede is de Baby Taj veel verfijnder dan de Taj Mahal. Je kunt in een van de kamers in het gebouw rustig uren kijken naar de verschillende zuilen met fijn uitgesneden figuurtjes erin. De Baby Taj wordt ook wel gezien als de proefversie van de Taj Mahal. Ze hebben dezelfde opbouw, alleen is de Baby Taj minder groot uitgevallen. De roodbruine kleur van zowel het zandstenen gebouw als het terras eromheen geven een warme gloed en een vriendelijke uitstraling.

Reizen vanuit Agra naar Baby Taj

Vanuit Agra en omgeving is de Baby Taj goed te bereiken. Neem als uitgangspunt de South Gate van de Taj Mahal, dan ben je binnen 30-45 minuten per tuk tuk of taxi bij de ingang. Doordat het verkeer op de brug over de Yamuna vaak muurvast staat, duurt dit stuk het langste. Maar dat geeft niet. In de tussentijd kun je je ogen de kost geven. Wie telt er de meeste mensen op een brommer? Wie spot geiten of schapen die per fiets worden vervoerd. Op de brug wordt ook door verschillende mensen eten verkocht zoals maïskolven of kokoskoekjes.

Veel chauffeurs zullen aanbieden om op je te wachten. Ondanks dat ik normaal niet zo’n fan ben van chauffeurs die op je wachten, omdat je dan zo’n opgejaagd gevoel hebt, zou ik dat hier wel doen. De chauffeurs berekenen geen wachturen en zo weet je zeker dat je ook weer veilig terug komt naar je hotel. Aan deze kant van de rivier wonen de wat armere mensen en dat zie je direct aan de ongure types die op toeristen af komen. Daarom kan je maar beter het zekere voor het onzekere nemen in dit land in Azië.

Baby Taj: kleurgebruik en rivier

Naast het roodbruine van het zandsteen dat gebruikt is voor het mausoleum, zijn er tal van andere kleuren te zien. Het kleurgebruik is heel goed op elkaar afgestemd en wordt niet schreeuwerig. Aan de achterzijde van de baby Taj, kun je de rivier overzien. Als je geluk hebt, zie je wat spelende kinderen die naar het eilandje in het midden van de rivier zwemmen of proberen een salto te maken.  Mocht je nog tijd over hebben na je bezoek, ga dan ook eens naar het Agra fort. Bij het kopen van het entreekaartje voor de Baby Taj, krijg je immers de toegang tot het fort cadeau.

Laura A

Hi, mijn naam is Laura Antheunisse. Ik woon in midden Nederland, maar ben graag zo veel mogelijk op reis. Leuke stedentripjes binnen Europa of een vakantie naar een tropisch oord doen het altijd goed. Op bestemming ga ik het liefst naar culturele bezienswaardigheden, snorkelen of een andere actieve activiteit. Mijn lijstje met ‘To Go’ bestemmingen is nog enorm lang en ik ben nog lang niet uit gereisd. Graag maak ik anderen enthousiast met mijn reisverhalen. Ik kan niet wachten om mijn backpack weer in te pakken voor de volgende reis.

Het bericht India | Baby Taj, het kleine broertje van Taj Mahal verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Taj Mahal als eerste hoogtepunt

Tijdens een rondreis die ik door India heb gemaakt, van Mumbai naar New Delhi, was Taj Mahal één van de laatste hoogtepunten. Op weg naar Agra fantaseerde we al over de Taj Mahal, of deze in de werkelijkheid even groot en imposant zou zijn. Bij aankomst in Agra moesten we vervolgens nog op zoek naar een hostel. Na wat rondvragen en onderhandelen kwamen we uit bij een hotel centraal in Agra. We besloten ook in dit hotel te gaan avondeten, op het dakterras! Daar aangekomen zagen we de Taj Mahal voor het eerst. Wij konden onze ogen er niet vanaf houden, zo dicht bij in een roze lucht van de ondergaande zon. Het dakterras was op ons na leeg, wat het extra speciaal maakte. Na een heerlijke curry te hebben gegeten, begonnen de vliegende honden rond te zoeven.

India: kosten en ingang Taj Mahal

De volgende ochtend liepen we naar de ingang van de Taj Mahal, het was eindelijk zover. We gingen één van de wereldwonderen in Azië bezoeken. De gemoedelijke straatjes met af en toe een koe of een afgeladen handelskar die maar net tussen de steegjes door paste. Je zou niet kunnen vermoeden dat tussen deze drukte zo’n uitgestrekt gebouw kan staan. Aangekomen bij de ingang merkte wij wel dat we als toeristen werden behandeld. Wij moesten 1000 Indian Rupees per persoon betalen, +/- 14 Euro. Wanneer je vier weken door India hebt gereisd is dit in vergelijking enorm veel. Voorbeelden van andere uitgaven in India: 2 uur durende kookles voor 2 personen, 900 Indian Rupees, voor twee personen een 21 uur durende treinreis van Vasco Da Gama naar Hyderabad in het sleeper compartiment 850 Indian Rupees. Bezoekers uit India betaalde slechts 50-200 Indian Rupees. Dit mocht de pret niet drukken. Je kunt het complex het beste betreden vanaf de South Gate.

Mausoleum

De Taj mahal is gebouwd om Mumtaz Mahal in bij te zetten nadat zij tijdens haar kraambed overleed, later werd ook de opdrachtgever van de bouw en man van Mumtaz Mahal in de Taj Mahal bijgezet. Je kunt het mausoleum ook betreden, voor binnenkomst doe je je schoenen uit en loop je in stilte en met respect door het witte gebouw. Er zijn Indiase mensen die de Taj Mahal als bedevaartsoord zien en emotioneel reageren op het betreden van de ‘heilige stenen’. Neem je tijd om het gebouw te doorlopen en let op de details. Er is nagedacht over elke steen en elk detail.

Tips voor bezoek aan India

• Ga in de ochtend om de grootste hordes mensen te ontlopen (en de hitte).
• Neem geen rugzak mee, deze moet je achterlaten.
• Vergeet niet te genieten.

Trek ongeveer vier uur uit voor je bezoek aan de Taj Mahal, zo heb je genoeg tijd om zowel het park rondom de Taj Mahal te doorlopen, de Taj vanaf een afstandje te bewonderen en het mausoleum te bezoeken.

Laura A

Hi, mijn naam is Laura Antheunisse. Ik woon in midden Nederland, maar ben graag zo veel mogelijk op reis. Leuke stedentripjes binnen Europa of een vakantie naar een tropisch oord doen het altijd goed. Op bestemming ga ik het liefst naar culturele bezienswaardigheden, snorkelen of een andere actieve activiteit. Mijn lijstje met ‘To Go’ bestemmingen is nog enorm lang en ik ben nog lang niet uit gereisd. Graag maak ik anderen enthousiast met mijn reisverhalen. Ik kan niet wachten om mijn backpack weer in te pakken voor de volgende reis.

Het bericht India | De Taj Mahal met recht een wereldwonder verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.