De eerste indruk

Het ophalen van het visum in Beijing ging gepaard met een twee uur durende sessie over de do’s en don’ts in Noord-Korea. Aangekomen in Pyongyang, de hoofdstad, lever ik mijn paspoort en mobiele telefoon in. Fotocamera mag mee want er zit geen gps op.

De eerste indruk is dat het stil is op straat. Brede wegen, weinig auto’s. Ook in het hotel is het stil. In de enorme eetzaal zijn geen andere gasten, waarschijnlijk in het hele hotel niet. Het is ten strengste verboden om je buiten het hotel te begeven zonder de gidsen, dus ik lig vroeg op bed.

Toerisme in Noord-Korea

Veel toeristen zijn hier niet, maar wel meer dan je zou verwachten en dan vooral Chinezen. Zij reizen meestal in grote groepen. Mijn man en ik reizen met twee Noord-Koreaanse Engelssprekende gidsen en een chauffeur.

De verschillende hotels waar ik overnacht zijn koud maar verder prima. Het eten, dat voornamelijk in de hotels gebeurt, is lekker. De avonden worden meestal afgesloten met een biertje in de hotelbar. Laat wordt het nooit, want de gidsen moeten iedere avond een verslag schrijven. Gekscherend vraag ik dan ook wel eens wat voor rapportcijfer we die dag gehaald hebben.

Wat is er te zien en te doen

Verplaatsen gaat met een minibus, en op mijn verzoek nemen we ook een stuk de metro die prachtig is. Ik heb zelf uit een lange lijst bezienswaardigheden keuzes gemaakt om de dagen te vullen waarbij ik geprobeerd heb enige variatie aan te brengen en ook een beetje het gewone leven mee te krijgen.

De chauffeur rijdt van indrukwekkend verfijnde mozaïeken naar immens grote monumenten, gebouwen en musea. Ook rijdt hij naar een school, een boeddhistische tempel, het circus, de bowlingbaan en naar het noorden voor de prachtige bergen.

Eeuwig president van Noord-Korea

Een bezoek aan het mausoleum, waar het gebalsemde lichaam van Kim Il-Sung ligt opgebaard, is surrealistisch. Tijdens de briefing in Beijing waren we voorbereid. Mijn man moest met stropdas verschijnen die in China nog snel even was aangeschaft want die zat niet in zijn rugzak.

Om de in 1994 overleden grondlegger en eeuwig president van Noord-Korea wordt nog steeds zichtbaar gerouwd. Tranen vloeien bij de vele Noord-Koreaanse bezoekers. Ik volg de gidsen en eenmaal daar heb ik exact gekopieerd wat de gidsen deden: buigen aan alle kanten van de glazen kist.

Noord & Zuid nog in oorlog

In het zuiden van Noord-Korea ligt de DMZ (demilitarized zone) waar ik niet alleen de Zuid-Koreaanse militairen aan de overkant zie staan, maar waar ik ook het vredesmuseum bezoek. Een extra militaire gids legt onder andere uit dat in 1953 de wapenstilstand is gesloten. Er is nooit vrede gesloten en ze zijn dus eigenlijk nog steeds in staat van oorlog.

Circus en bowlingbaan

De uitjes naar het circus en de bowlingbaan geven het gevoel dat er hier ook gewoon geleefd wordt. Naast werken is het plezier maken met familie en vrienden. De bowlingbaan, zo’n 20 banen naast elkaar, ziet er hetzelfde uit als in Nederland. Tja, daar reis je dan helemaal voor naar Noord-Korea en verlies je nog ook.

Het verbaast mij nergens iets van winkels te zien, ik weet dat er een basisrantsoen en distributiesysteem is maar waar haal je het op? Nieuwsgierig vraag ik het de gidsen. Niet veel later sta ik in een tl-verlichte toeristenwinkel waar je tegen US-dollars wat prullaria kan kopen en, zeggen ze met trots, de enige plek waar je een blikje Coca-Cola kan kopen. Alsof ik daarop zit te wachten. Ik heb dus nog steeds geen idee waar de gewone man (of vrouw) zijn eten haalt.

Van Noord- naar Zuid-Korea

Bij het afscheid op het treinstation krijg ik mijn paspoort en mobiele telefoon terug. Die laatste is helemaal ingetapet en mag ik pas in China openmaken.

De trein zit vol met Chinese mannen die in Noord-Korea hebben gewerkt. Wanneer de trein, na de nodige checks, Noord-Korea uitrijdt, klinkt overal het Nokia-deuntje (toen de meest populaire telefoon). Daarna zijn er enthousiaste kreten van Chinese mannen die na maanden weer de stem van vrouw en kinderen horen. De eerste stad over de grens stap ik uit en regel ik de ferry naar Zuid-Korea. Dezelfde taal, dezelfde gerechten, dezelfde cultuur maar een totaal andere wereld.

De ervaring

Wat vond ik ervan? Niet echt te bevatten. Veel toerisme is gericht op de recente geschiedenis, maar er is ook moois te bewonderen uit de veel vroegere Goryeo dynastie. Het echte leven krijg je minimaal mee. Er is aan veel een tekort, deels door westerse sancties. Niet alleen aan eten en spullen maar ook aan elektriciteit. In musea en hotels is al heel lang geen verwarming aan geweest. Mijn winterjas was mijn grootste vriend, ook binnen.

Armoede is er overal op de wereld. Het grootste verschil hier is dat er geen vrijheid van denken is, en je ook informatie wordt onthouden. Onze gidsen waren vol ongeloof toen mijn man bij het zien van een foto van Kaddafi terloops zei ‘die leeft ook niet meer’. Het was wereldnieuws, de media werd dagenlang gedomineerd door zijn dood, maar zelfs deze goed geïnformeerde gidsen wisten ruim een maand later nog steeds van niets. Een leven zonder internet, zonder informatie anders dan gecensureerde staatstelevisie of staatskrant, is voor ons niet te bevatten.

Een bijzondere ervaring die maar weer eens laat zien hoeveel het uitmaakt waar je wiegje staat.

Nancy

Een Rotterdamse die op Scheveningen woont. Het vakantiegevoel is hier nooit ver weg, maar ik ga er ook graag op uit. Na bijna zo’n honderd landen te hebben bezocht, is er nog steeds geen onbetwistbare favoriet. Een goed excuus om te blijven ontdekken. De overweldigende natuur of overvolle steden, reizen is altijd heerlijk. Je hoeft niet ver, mensen ontmoeten in een interessante omgeving, dat is waar het voor mij om draait.

Het bericht Noord-Korea | Afgesloten van de wereld verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Ik weet nog goed dat we tijdens het boeken van onze rondreis door China voor een keuze gesteld werden: panda’s of Shanghai? Na het bezoek aan Xi’an (zie mijn vorige blog) kon je namelijk kiezen om door te reizen naar Shanghai of naar het binnenland en oog in oog komen te staan met de panda’s in Chengdu. Best wel een moeilijke keuze, want allebei zijn natuurlijk een belevenis op zich. Uiteindelijk kozen wij voor het bruisende Shanghai, omdat daar voor ons adolescenten – mijn zus en ik – meer te doen was. Maar ik kan het ook goed begrijpen als je liever de panda’s en de rust opzoekt.

Nieuw Shanghai

Dus op naar Shanghai! Omdat Shanghai dusdanig ver van Xi’an ligt, zijn we daar op het vliegtuig naar Shanghai gestapt. Het eerste wat opviel bij het landen zijn de vele wolkenkrabbers en de smog/mist die boven de stad hangt. Die smog staat natuurlijk niet in de reisgidsen. Toch wil ik hier ook foto’s van delen want het hoort immers wel bij dit soort megasteden. Shanghai is de grootste stad van China. Waar Beijing 22 miljoen inwoners telt, heeft Shanghai ondertussen de 25 miljoen gepasseerd!

Als ik de stad in drie woorden moet beschrijven, zijn dat: spectaculair, groot en overvol. Eigenlijk zoals elke grote Aziatische stad.

De foto’s die je niet online ziet – Shanghai in smog

Onze eerste activiteit was een bezoek aan Pudong, het business district van Shanghai. Het bevindt zich aan de oostzijde van de Huang Pu rivier en vormt de bekende skyline van Shanghai. Daar gaan we omhoog in de Jin Mao wolkenkrabber, waar je tegen betaling naar de 88e verdieping (420m) kan gaan om het uitzicht te bewonderen. Het was zeker een belevenis! Alleen jammer dat het glas de binnenruimte weerspiegelde omdat het buiten donker was. Daardoor was het uitzicht minder mooi om te zien en lastiger te fotograferen.

Jin Mao Toren

Skyline en De Bund Boulevard Shanghai

De oplettende kijker zal op mijn skylinefoto zien dat er iets mist, namelijk de Shanghai Tower. Die was destijds (2012) nog in aanbouw en dus niet te bezoeken. Ondertussen kan je deze 650 meter hoge wolkenkrabber wel bezoeken. Voor bovenstaande skylinefoto moet je aan de andere kant van de Huang Pu rivier zijn op ‘De Bund’. Dat is de 1,5 km lange boulevard van de stad en leuk om een stukje overheen te wandelen.

Oud Shanghai

Shanghai is nu dan wel enorm, het is begonnen als klein vissersdorpje. Daarom is er naast het moderne deel ook een historisch centrum om te bezoeken, ook wel bekend als Yu Garden. Het is mooi, maar met een uurtje heb je het ook wel weer gezien.

Tip: Ga hier eten bij een lokaal eettentje. Het eten was wederom heerlijk!

Wat er nog meer in Shanghai te doen is

Eigenlijk is een betere vraag wat er niét in Shanghai te doen is. Hier een greep van wat we zoal nog meer gedaan hebben:

• We maakten een ritje in de Maglev, (destijds) de snelste trein ter wereld. De Maglev kan een snelheid bereiken van 431 km/u. Spoiler alert: hij gaat lang niet altijd zo snel. Tijdens ons ritje reed hij ‘maar’ 300 km/u, maar ook dat is al indrukwekkend. Ondertussen is de Chinese Maglev ingehaald door de Japanse, die 603 km/u (!) kan. Eentje voor op onze bucketlist dus.
• We bezochten de enorme maquettes en leerden meer van de ontwikkeling van Shanghai als metropool in het Museum of Urban Planning. Gelukkig is hier ook de nodige Engelse toelichting te vinden, waar het in veel Chinese musea nog weleens aan ontbreekt.
• We waagden een dansje met de locals op de boulevard. Samen buiten sporten en spellen doen is namelijk heel normaal in China.
• Bezochten een authentieke zijdefabriek.
• Woonden de spectaculaire Shanghai Dinner & Acrobatic Show bij. Het indrukwekkendst waren toch wel de motorrijders die in een hele kleine ijzeren bol langs elkaar scheuren en trucjes doen, zonder elkaar te raken. Al zal dat toch weleens misgaan, zou je zeggen … Foto’s maken was erg lastig, dus voor een impressie van deze show, zie de link onderaan deze blog.
• En tot slot maakten we een daguitstapje naar Zhujiajiao Water Town. Vraag me niet om het voor je uit te spreken, ik gebruik liever de naam ‘Chinees Venetië’. Je kan zelfs op een echte ‘gondel’ het dorp door. Ook mist hier het bezoek aan meer lokale markten – met meer levende beesten – niet. Ik denk dat onze Voedsel- en Warenauthoriteit hier direct rechtsomkeert zou hebben gemaakt …

Maglev

Maquette van Shangai

zijdefabriek en een dansje wagen met de locals

Zhujiajiao Water Town

Zoals je ziet kan je je rustig een week in Shanghai vermaken. Die tijd hadden wij echter niet dus dit is in een dag of drie gepropt om alles te kunnen doen. Maar dat was het zeker waard! En om onze dagen in stijl af te sluiten, hadden we op onze vertrekdag vertraging omdat de vlucht niet mocht opstijgen in een tropische storm. Hebben we ook dat eens meegemaakt. Gelukkig landden we een halve dag later veilig op onze volgende stop, Yangshuo.

https://www.anwb.nl/vakantie/china/bezienswaardigheden

https://www.azie.nl/china/reisgids/shanghai/

https://www.treinreiziger.nl/treinrecords-de-snelste-treinen-ter-wereld-tot-603-km-u/#:~:text=Magneettrein%3A%20snelste%20trein%20ooit&text=In%202015%20heeft%20JR%2DMaglev,reizigersdienst%20het%20snelst%20ter%20wereld.

https://www.shanghaiacrobaticshow.com/

Rosalie

Hoi! Ik ben Rosalie, 29 jaar en woon in Brabant. Ik heb Sociale Geografie & Planologie gestudeerd, omdat ik geïnteresseerd ben in landen (of regio’s) en culturen, het ‘waar?’ en ‘waarom daar?’. Tijdens mijn studie heb ik meerdere mooie (studie-)reizen gemaakt in Europa. Daarnaast kom ik uit een reislustig gezin, waardoor ik ook al verdere reizen heb mogen maken, van Amerika tot Azië. Die mooie oude en nieuwe belevenissen wil ik graag delen en hopelijk kan ik je ermee inspireren! Leuk weetje: ik spaar sleutelhangers van alle landen waar ik kom – ondertussen zo’n 35!

Het bericht China – deel 5 | Spectaculair Shanghai verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Vanuit Beijing stapten we op de nachttrein naar Xi’an. Deze rit duurt ongeveer 12 uur. Ondanks dat de trein best oké was – een privécoupé voor vier met twee bunkbeds – echt slapen deden we er niet. 

station Beijing

nachttrein Beijing

Xi’an

Na even opfrissen van de nachttrein stond onze eerste activiteit in Xi’an alweer gepland: fietsen op de stadsmuur! Het is één van de best bewaarde/gerestaureerde stadsmuren van China en omsluit 14 km² grond. Erg leuk om te doen en je ziet gelijk iets van de stad. Dat wil zeggen, zo ver de smog en mist het toelaten …

Na het fietstochtje hadden we vrije tijd om te shoppen want onze gids verzekerde ons dat je in Xi’an centrum uitstekend souvenirs kunt scoren. Tip: laat je naam of een mooie spreuk in het Chinees op doek zetten om thuis op te hangen. Nu vraag je je misschien af: leuk en aardig, maar hoe weet je of ze niet iets heel anders op het doek schrijven? Nou, de dame van onze ‘doekenwinkel’ had heel netjes een namenwoordenboek erbij gepakt waar je je eigen naam in aan kunt wijzen. Of iets dat daar het dichtst bij in de buurt komt, want niet alle westerse namen kunnen letterlijk vertaald worden. 

Ook opvallend vond ik dat alle lokale gidsen een Engelse naam krijgen, omdat wij westerlingen blijkbaar hun namen anders niet kunnen uitspreken of onthouden. Weer wat geleerd. Zou dat andersom ook gebeuren, dat Nederlandse gidsen een andere naam gebruiken voor Chinese toeristen (en de beruchte hordes Japanners)? 

We sloten de dag af met echte traditionele Chinese hot pot, wat eigenlijk gewoon fonduen is. Zoals het met al onze bezoekjes aan de restaurants in China gaat, hadden we geen idee wat we allemaal aten. Maar lekker was het sowieso!

centrum XI’an

mijn naam op doek

Het Terracottaleger

Xi’an was eeuwenlang de hoofdstad van China en het is dan ook niet verrassend dat hier het wereldberoemde terracottaleger van keizer Qin Shi Huangdi (de eerste keizer van China) te vinden is. Hij bouwde dit als mausoleum om hem in het hiernamaals te laten bewaken door een enorm leger van 8000 soldaten. Hij was namelijk bang dat alle vijanden die hij had gedood hem zouden opwachten in het hiernamaals. Bijzonder is dat elke krijger een eigen gezicht heeft en er dus geen twee hetzelfde zijn. Ook zouden alle dwangarbeiders (700.000, twee keer zoveel als voor de Chinese muur) levend begraven zijn rondom het graf om dit alles geheim te houden.

Terracottaleger (Pit )

Alles werd ondergronds aangelegd, waarna er een heuvel op geplaatst werd van 76 meter hoog. En nog lang niet alles is opgegraven. Er schijnen nog honderden grafkamers te zijn. Ook de heuvel waar het graf van Qin onder ligt, is nog niet opgegraven. Waarom niet? Ze hebben natuurlijk nog aardig wat werk te verrichten, maar sommige historici zeggen dat men bang is om het onderliggende te beschadigen, omdat de technieken nog niet goed genoeg zijn. Daarnaast is men bang voor ‘traps’, zoals ook bij de Egyptische piramides het geval was. En tot slot speelt wellicht ook het bijgeloof nog een rol waardoor men Qins tombe niet open wil maken, want wie weet wat je je daarmee voor ongeluk op de hals haalt. Het leger is zo’n 2000 jaar oud en werd, doordat het zo goed bedekt was, pas in de jaren 70 (her)ontdekt door een boer die een put wilde graven en per toeval op een terracottasoldaat stuitte. Het zal je maar gebeuren!

Bezoek leger en museum

Bij een bezoek aan het terracottaleger kun je je gerust uren vermaken. Het gehele terrein is 2,5 km² groot. Maar als je niet zoveel tijd hebt, kun je je beperken tot Hal 1 (‘Pit 1’ genoemd) en het museum. In Hal 1 zijn de meeste goed bewaarde warriors te vinden en deze is ook het indrukwekkendst. Er zijn vier grote hallen over de opgegraven delen geplaatst om ze te beschermen. Drie hallen kunnen bezocht worden. Je kan dit zowel met gids als zelfstandig doen. Wij hebben dit op eigen houtje gedaan, wat al indrukwekkend genoeg is, dus een gids is niet per se nodig. Voor de liefhebber is er ook een museumwinkel waar je je eigen – kleine of levensechte – warriors kan kopen voor thuis bij de voordeur. Altijd handig voor het hiernamaals (en inbrekers). En tot slot moet je natuurlijk wel even een foto maken van jezelf als terracottawarrior. Niet mijn charmantste foto, maar als iedereen het doet, kan je natuurlijk niet achterblijven …

We sloten onze dagen in Xi’an af met een echte traditionele dansvoorstelling gecombineerd met een heerlijke maaltijd. De voorstelling en kostuums zijn prachtig. Dit is zeker een aanrader om mee te maken als je in China bent. En het eten was ook hier niet te versmaden. De koks hadden zich uitgesloofd met allerlei soorten dumplings (dim sums) en andere lekkernijen. Wederom was het vroeg naar bed, want de volgende dag vlogen we door naar wereldstad Shanghai!

Bronnen

https://www.evisumservice.nl/visum-china/bezienswaardigheden/xi-an/

https://www.reis-expert.nl/azie/china/highlights-china/terracottaleger/

http://www.rudolfdesoet.nl/reis-naar-china-deel-2-van-2-terracotta-leger/

China, een land dat tot de verbeelding spreekt! Daarom hebben wij voor jou de boeiendste plekken en de leukste verhalen verzameld op onze reissite Ik Wil Reizen.nl!

Gastblogs zijn nog steeds welkom als ook jij je tips en ervaringen wil delen met onze lezers.

Rosalie

Hoi! Ik ben Rosalie, 29 jaar en woon in Brabant. Ik heb Sociale Geografie & Planologie gestudeerd, omdat ik geïnteresseerd ben in landen (of regio’s) en culturen, het ‘waar?’ en ‘waarom daar?’. Tijdens mijn studie heb ik meerdere mooie (studie-)reizen gemaakt in Europa. Daarnaast kom ik uit een reislustig gezin, waardoor ik ook al verdere reizen heb mogen maken, van Amerika tot Azië. Die mooie oude en nieuwe belevenissen wil ik graag delen en hopelijk kan ik je ermee inspireren! Leuk weetje: ik spaar sleutelhangers van alle landen waar ik kom – ondertussen zo’n 35!

Het bericht China – deel 4 | Xi’an: terracotta en tradities verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

In mijn blog over de Verboden Stad kon je al lezen dat het niet alleen verboden was deze ‘stad’ in te gaan voor de gewone burger, maar ook voor de keizer om de stad te verlaten. Toch wist men in de Qing dynastie de regels wel wat op te rekken. In de nabijheid van Beijing werden extra paleizen gebouwd, die gebruikt werden als vertrek in de zomermaanden. Het paleis van keizerin Cixi is hier één van en is ook zeker een must-see.

Dit paleis – met name de tuinen – is net als de Verboden Stad erg groot. Het totale terrein is ruim 70.000 m² groot. Het paleis is niet in één keer gebouwd, maar is door verschillende keizers telkens wat uitgebreid. Je kunt er gemakkelijk een dag vullen met het bekijken van de tuinen, tempels, paviljoenen, bruggen, torens en het Kunmingmeer, met daarbij de 17-bogenbrug en de Marmeren Boot (die niet echt kan varen). Bijzonder aan dit meer is, dat het door 100.000 man met de hand uitgegraven is. De aarde is vervolgens gebruikt voor de aanleg van de Langleven Heuvel. Indrukwekkend!

Langleven Heuvel

Marmeren Boot

Kunmingmeer

Kunmingmeer

Keizerin Cixi heeft rond 1900 verschillende renovaties aan het paleis laten verrichten. Dit werd haar niet in dank afgenomen, omdat het geld eigenlijk ten goede moest komen van de Chinese marine in hun oorlog met Engeland. Als je geïnteresseerd bent in de Chinese dynastieëngeschiedenis, loont het de moeite om meer te lezen over keizerin Cixi, die niet al te geliefd was bij haar onderdanen en aardig wat op haar kerfstok had.

Intermezzo: (bij)geloof in China

Wat ik zelf heel interessant vond in China, is de rol die bijgeloof speelde en nog steeds speelt in de Chinese cultuur. Bijvoorbeeld:

• In alle winkels en restaurants zie je gelukskatjes die met hun pootje wenken. De oorsprong van deze katjes ligt eigenlijk in Japan. Daar noemt men ze Maneki Neko. De katjes brengen volgens de Chinezen geluk en rijkdom.
• Getallen: 4, 5 en 7 brengen ongeluk. 6, 8, en 9 brengen daarentegen geluk. De positieve of negatieve associatie is vaak gelinkt aan de uitspraak van het getal. Het cijfer 9 associeerde men met ‘eeuwigheid’ en met de keizer, want hij had 9 draken op zijn mantel. De Verboden Stad heeft daarom 9999 en een halve kamer.
  Chinezen gaan heel ver in hun bijgeloof van getallen. Etages met ongeluksgetallen slaat men over en men betaalt grote bedragen neergelegd om bepaalde telefoonnummers, huisnummers, verdiepingen, rijbewijsnummers, bankrekeningnummers of nummerborden te bemachtigen en om op een bepaalde datum te kunnen trouwen.
• Zoals wel algemener bekend is van China, wordt ook veel waarde gehecht aan astrologie: de Chinese dierenriem. Zo vroegen een aantal Chinezen aan mij uit welk jaar ik kom. Ik ben blijkbaar een aap, waar ze een beetje om moesten gniffelen. Maar apen zijn aantrekkelijk, grappig en hebben veel fantasie, heb ik me laten vertellen. Die kan ik dus mooi in mijn zak steken!

Hemelse sferen

In en rond Beijing zijn veel tempels te vinden. De Tempel van de Hemel is daarvan het bekendst. De Tempel van de Hemel is misschien wel één van de mooiste tempels van China. Hij is onderdeel van vier bij elkaar horende tempels: de Hemel, de Zon, de Maan en de Aarde. De tempels werden door de keizers gebruikt om te offeren aan de goden, in hoop op een goede toekomst. Als je wat langer de tijd hebt in Beijing is de Tempel van de Hemel zeker de moeite waard, al is het daar wel erg toeristisch. Echter een beetje jammer voor ons: ‘de hemel’ was er ver te zoeken, want het was dichtbewolkt (geen uitzondering in Beijing).

Hemelse Tempel

Hemelse Tempel

Ook bij de tempels zie je verschillende dingen van het Chinese (bij)geloof terug. Dit is vanuit de gedachte van Feng Shui: je omgeving bepaalt je geluk. Zo zijn de kleuren rood en goud veel in tempels terug te vinden. Geel was namelijk de kleur van de keizer en rood symboliseert geluk. Je ziet deze kleuren ook terug bij belangrijke gebeurtenissen, zoals bruiloften. Daar is de bruid niet in wit, maar in rood en goud gekleed.

Tempels moesten ook beschermd worden tegen boze geesten. Daarvoor gebruikte men beelden van (fabel)dieren. Zo zie je bij de ingang vaak twee leeuwen (kracht) en in de tempels en op de daken dieren zoals kraanvogels (onsterfelijkheid), schildpad (lang leven) en draken. Hoe belangrijker het gebouw, hoe meer beeldjes van dieren op het dak! Het is dan ook niet gek dat de meeste tempels op elkaar lijken, een enkele zoals de Tempel van de Hemel uitgezonderd. Dus na er een paar te hebben gezien, heb je ze bij wijze van spreken allemaal gezien.

Bronnen:
https://www.reis-expert.nl/azie/china/highlights-china/beijing/zomerpaleis/

https://www.horoscoop-luna.nl/chinese-horoscoop

https://ltl-chinees.nl/geluksgetallen-in-china/

https://mens-en-samenleving.infonu.nl/internationaal/61713-symbolische-betekenis-van-getallen-in-china.html

Zoek je inspiratie voor je volgende reis door China? Heb je tips en informatie nodig? Op onze Chinapagina vind je zeker wat je wilt weten!

Rosalie

Hoi! Ik ben Rosalie, 29 jaar en woon in Brabant. Ik heb Sociale Geografie & Planologie gestudeerd, omdat ik geïnteresseerd ben in landen (of regio’s) en culturen, het ‘waar?’ en ‘waarom daar?’. Tijdens mijn studie heb ik meerdere mooie (studie-)reizen gemaakt in Europa. Daarnaast kom ik uit een reislustig gezin, waardoor ik ook al verdere reizen heb mogen maken, van Amerika tot Azië. Die mooie oude en nieuwe belevenissen wil ik graag delen en hopelijk kan ik je ermee inspireren! Leuk weetje: ik spaar sleutelhangers van alle landen waar ik kom – ondertussen zo’n 35!

Het bericht China – deel 3 | Beijing: Zomerpaleis en hemelse sferen verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

In mijn vorige blog vertelde ik je over mijn eerste indrukken van Beijing en de Chinese Muur. Wie geïnteresseerd is in de geschiedenis van het Chinese keizerrijk, komt in Beijing zeker aan zijn trekken. In deze blog vertel ik je meer over keizerlijk Beijing, namelijk over de wereldberoemde Verboden Stad. En deel ik een aantal wijze lessen die ik al reizende over China geleerd heb.

De woonplaats van de keizer

Naast de Chinese Muur is ook de Verboden Stad een echte toeristische trekpleister. Tegenwoordig mogen wij ‘gewone’ burgers gelukkig ook in de Verboden Stad komen. Want, zoals de naam al aangeeft, was dat vroeger streng verboden. De Verboden Stad was de woonplaats van de keizer, zijn familie, hofhouding, concubines (minnaressen van de keizer) en eunuchen. Alle mannen in de Verboden Stad moesten eunuch zijn, zodat de keizer de enige echte man was en hij ook zeker wist dat al zijn nakomelingen echt van hem waren. Je zou misschien denken dat er door deze strenge toegangsregels niet zoveel mensen in de Verboden Stad woonden. Toch waren dit er een stuk of duizend!

De Verboden Stad in cijfers:

• Er komen 80.000 bezoekers per dag.
• Er staan ruim 700 gebouwen.
• De stad heeft een oppervlakte van 7,2 km². Waarom zo groot? Simpel: het moest ontzag inboezemen en de onaantastbaarheid van de keizer aanduiden.
• Het was 500 jaar lang de residentie van 24 keizers uit de Ming en Qing dynastie.
• 1912: de laatste keizer die in de stad woonde, Pu-Yi, moet gedwongen aftreden (door de oprichting van de Volksrepubliek China).
• 1924: de laatste keizer en zijn hofhouding moeten gedwongen de stad verlaten.

Door de Chinezen het bos niet meer zien

Gezien de Verboden Stad zo groot is en er ook nog eens enorm lange rijen kunnen staan (nee, ik overdrijf niet, zie foto hieronder!), moet je hier ruim de tijd voor nemen. Het is ook aan te raden van tevoren tickets online te kopen. De officiële site is alleen in het Chinees, maar er zijn ook genoeg reissites die dit voor je kunnen regelen (zie bijv. Tripadvisor). Wij stonden ondanks ticket alsnog in onderstaande rij, maar waren hierdoor wel sneller aan de beurt dan de rij doet vermoeden. Een voordeel van de grootte van de stad is weer dat er veel toeristen tegelijk naar binnen kunnen.

Leuk weetje: Chinezen doen eigenlijk niet aan het principe van wachten in een rij. Ze dringen gewoon voor, want ze vinden wachten onzin. Dus je zult geregeld merken dat je met een groepje toeristen netjes in de rij voor de wc staat, terwijl er af en toe een Chinees vrouwtje langs glipt en zonder schaamte het eerste het beste hokje voor je neus kaapt. Gelukkig maken zelfs de Chinezen een uitzondering bij de Verboden Stad, anders zou je er nooit binnen komen!

Rij voor de Verboden Stad

Druk plein in de Verboden Stad

Intermezzo: wijze lessen in China

• Als alle Chinezen opeens naar binnen rennen, volg ze dan! Dat betekent dat er hoogstwaarschijnlijk een tropische bui aankomt.
• De meeste mensen spreken geen Engels. Nee, echt niet. Daarnaast zijn menukaarten en plattegronden vaak alleen in Chinese tekens. En op al onze bekende, westerse websites en apps moet je niet teveel rekenen. De kans is groot dat ze daar geblokkeerd zijn, net als veel sociale media. Wij kregen de tip om een visitekaartje van het hotel mee te nemen. Dat kan je aan de taxichauffeur geven om je weer terug te brengen.
  De jonge generatie wil echter wel graag Engels leren en willen geregeld een praatje met je maken om te oefenen. Je bent geneigd ze af te poeieren, omdat je denkt dat ze je alsnog iets willen aansmeren, maar dat bleek vaak niet het geval. Het was dus oprechte interesse.
• Misschien voor de hand liggend: neem geen foto’s van overheidspersonen en infrastructuur, dat wordt niet gewaardeerd (lees: beboet).
• Bij de douane zijn ze erg streng en ze maken regelmatig je koffer open. Bij mij was zelfs een sleutelhanger “verdacht”. Dit zal er door corona niet soepeler op geworden zijn.
• Men wil je in China graag weghouden van de minder ontwikkelde delen van het land. In eerste instantie zie je daarom alleen de goede wijken en onderhouden wegen. Om het China achter deze façade te zien, moet je van de gebaande paden afwijken.
• Als je iets koopt, ding dan altijd af. Volgens onze gids heb je pas een goede deal gemaakt als de verkoper nors kijkt en mokkend je geld aanneemt. Natuurlijk mag je hen ook een beetje winst gunnen, voor onze begrippen is alles goedkoop.
• Chinezen tonen liever geen emoties in het openbaar. Heb je toch een meningsverschil? Dan kan je ze beter wat yuan toestoppen dan in discussie gaan.
• En tot slot: denk je dat je een slecht hotel hebt omdat de bedden zo hard zijn als een plank? Nee hoor, dat zijn alle bedden daar. Ze vinden dat zelf lekker liggen en goed voor hun rug.

In de Verboden Stad

Na de royale rijen te hebben getrotseerd, mag je dan eindelijk door de grote Poort van de Hemelse Vrede naar binnen wandelen. Maar eerst natuurlijk nog even op de foto met het portret van Mao Zedong boven de poort. In de Verboden Stad zul je veel grote, lege pleinen en lange gangen aantreffen (op de toeristen na). Gelukkig zijn er sinds het gedwongen vertrek van de laatste keizer nog aardig wat bezittingen bewaard gebleven en nu in de vele kamers te zien. Let ook op de mooie details, zoals de mythische wezens op de daken en schilderingen (hierover meer in mijn volgende blog). Zelf vond ik de keizerlijke tuin het mooiste deel van de Verboden Stad.

Je kan de stad zelf of met (luister-)gids bezoeken. Dit laatste raad ik wel aan, omdat de stad dan veel meer gaat leven. Wij liepen zonder gids rond en daardoor maakte het toch minder indruk op me dan bijvoorbeeld de Chinese Muur, waar ik al veel meer over wist. Verder is het leuk om van tevoren de film The Last Emperor te kijken. Het is een lange zit, maar daardoor zal de stad ook zeker meer voor je gaan leven!

Bronnen:

https://historiek.net/verboden-stad-historisch-paleizencomplex-in-china/144254/

https://kunstvensters.com/2021/02/04/wat-zijn-de-geheimen-van-de-verboden-stad/

Zoek je nog meer Azië-verhalen? Neem dan vooral ook eens een kijkje op deze pagina! Ben je onlangs zelf naar China geweest? Deel je eigen verhaal op www.ikwilreizen.nl en stuur ons een gastblog.

Rosalie

Hoi! Ik ben Rosalie, 29 jaar en woon in Brabant. Ik heb Sociale Geografie & Planologie gestudeerd, omdat ik geïnteresseerd ben in landen (of regio’s) en culturen, het ‘waar?’ en ‘waarom daar?’. Tijdens mijn studie heb ik meerdere mooie (studie-)reizen gemaakt in Europa. Daarnaast kom ik uit een reislustig gezin, waardoor ik ook al verdere reizen heb mogen maken, van Amerika tot Azië. Die mooie oude en nieuwe belevenissen wil ik graag delen en hopelijk kan ik je ermee inspireren! Leuk weetje: ik spaar sleutelhangers van alle landen waar ik kom – ondertussen zo’n 35!

Het bericht China – deel 2 | De Verboden Stad verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Eerste hoogtepunt: de Chinese Muur

Eenmaal aangekomen in Beijing, na een tien uur durende vlucht, gingen we (de Foxgroep, mijn vader, zus en ik) gelijk naar bed. Want, onder het mom van ‘geen tijd voor een jetlag’, moesten we volgens het strakke reisschema de volgende dag vroeg op. Toen stond namelijk een bezoek aan het eerste hoogtepunt in Beijing op de planning: de Chinese Muur. Oké, de Muur loopt niet letterlijk door of langs Beijing, maar deze stad is wel een gebruikelijk startpunt om de Muur te bezoeken. Vanaf Beijing is het zo’n 65 km naar de Muur, een fluitje van een cent voor Chinese begrippen.

Maar hoe kom je eigenlijk op de Muur? Hier had ik voor onze reis nog niet bij stilgestaan. Omdat de Muur zo groot is, is hij in bepaalde ‘secties’ verdeeld. Onze bus reed naar de bekende Mutianyu-sectie en vanaf daar gingen we per kabelbaan naar de Muur. Ik vond dat een hele leuke manier om alvast een indruk van de Muur en de indrukwekkende omgeving te krijgen. De liefhebber kan op dat punt ook terug via een tokkelbaan.

En daar sta je dan, na alle foto’s die je ongetwijfeld al op internet en sociale media van dit verdedigingswerk gezien hebt. Wat imposant! Zo ver als het zicht toelaat zie je de Muur en zal je beamen dat dit 6.259 km lange bouwwerk een (ter)echt wereldwonder is.

⇒ Let wel op: je hebt gauw de neiging om een heel stuk over de Muur te gaan struinen. Maar je kan niet zomaar overal van de Muur af. Het eerstvolgende punt kan best nog wel een stuk lopen zijn en niet overal kan de bus of taxi komen. Of je zult terug moeten naar je startpunt. Ik raad daarom aan om ruim de tijd te nemen voor de Chinese Muur en enigszins uit te stippelen waar en hoe ver je wilt lopen. Denk ook aan een flesje water, want het kan er behoorlijk warm (lees: benauwd) zijn.

Eten in China: geen foe yong hai

China staat voor mij met stip op nummer een van landen waar ik het lekkerst gegeten heb. Maar ook waar ik het meest merkwaardige eten tegengekomen ben. Om alvast antwoord te geven op de twee meest gestelde vragen als je in China geweest bent: ja, ze eten er katten en honden en ja, je moet echt met stokjes eten.

Wat eet je?

Als je naar China gaat, kun je het beste maar accepteren dat je nooit 100 % zeker weet wat je eet. Het is helemaal niet zoals ‘de Chinees’ die wij in Nederland kennen. Sterker nog, we hebben ze gevraagd of ze ‘foe yong hai’ en ‘koe loe yoek’ kenden en toen keken ze ons schaapachtig aan. Al kan het ook de taalbarrière zijn, want veel mensen spreken niet zo goed Engels. Telkens als wij aan de bediening vroegen wat er in een gerecht zat, zeiden ze standaard: ‘pork’, varkensvlees dus.

Van de menukaart werden we ook niet veel wijzer: Engelse menukaarten zijn er lang niet overal. Laten we hopen dat het echt varkensvlees was …

Vergeet in Beijing niet om een bezoekje te brengen aan de lokale voedselmarkten. Je kijkt er gegarandeerd je ogen uit. Wij vroegen onze gids om even een seintje te geven als we langs de ‘honden- en kattenafdeling’ kwamen, zodat we die met een omweggetje konden passeren. Maar vergeleken met wat we verder op de markten zagen, zijn die honden en katten zo gek nog niet. Zou jij het durven eten?

Hoe eet je?

Zoals gezegd is het gebruikelijk dat je met stokjes eet en die liggen dan ook voor je klaar op tafel, samen met een soeplepel. Als je er echt niet mee kan eten, kan je vast wel een mes en vork krijgen. Maar ik kan je geruststellen: binnen no time ben je heel handig met die stokjes!

In China is het gebruikelijk dat je eten deelt. Je krijgt verschillende schalen met gerechten, vaak op een ronde tafel met een plateau dat je rond kan draaien. De schalen worden bijgevuld zolang ze leeg raken. Laat dus iets staan als je echt vol zit! Verder drinken ze bij het eten doorgaans thee.

Het eten delen was erg komisch toen we in China bij een Italiaan gingen eten. Achteraf vraag ik me ook af waarom we eigenlijk in China naar een Italiaan gingen, maar goed: we bestelden allemaal een pizza. De pizza’s werden vervolgens één voor één gebracht, want die zijn ook om te delen. Althans, zo redeneerden de (Italiaanse?) Chinezen. Zoals je zult vermoeden, duurde het érg lang voor we alle twintig onze pizza ophadden …

Boeren als het smaakt
Dit cliché wil ik toch echt even de wereld uit helpen. Het is inderdaad zo dat Chinezen boeren, rochelen en spugen. Maar niet om te laten zien dat het smaakt. Ze doen het gewoon, omdat het als normaal gezien wordt. Niemand kijkt gek op, behalve dan de toeristen. Chinezen zijn dan ook niet snel beledigd als het om eetgewoonten gaat.

Traditionele Pekingeend
Tot slot mag ook de traditionele pekingeend niet aan je trip naar Beijing ontbreken. Omdat het heel bewerkelijk is, moet je een dag van tevoren in een restaurant reserveren. Wij vonden het ontzettend lekker en ik heb in Nederland nog geen restaurant gevonden dat dit kon evenaren.

Benieuwd geworden naar de andere hoogtepunten van Beijing? Daarover vertel ik je meer in mijn volgende blog!

Rosalie

Hoi! Ik ben Rosalie, 29 jaar en woon in Brabant. Ik heb Sociale Geografie & Planologie gestudeerd, omdat ik geïnteresseerd ben in landen (of regio’s) en culturen, het ‘waar?’ en ‘waarom daar?’. Tijdens mijn studie heb ik meerdere mooie (studie-)reizen gemaakt in Europa. Daarnaast kom ik uit een reislustig gezin, waardoor ik ook al verdere reizen heb mogen maken, van Amerika tot Azië. Die mooie oude en nieuwe belevenissen wil ik graag delen en hopelijk kan ik je ermee inspireren! Leuk weetje: ik spaar sleutelhangers van alle landen waar ik kom – ondertussen zo’n 35!

Het bericht China – deel 1 | Van Peking naar Beijing verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

De grote poorten met de tekst ‘Indian border ends’ en ‘Welcome in Nepal’ leveren leuke vakantiekiekjes op.

De kleine broer van India

Na onze drukke, chaotische weken in India voelt Nepal als een verademing. Ik zou het land omschrijven als de kleine broer van India. Het eerste verschil valt al gauw op na de grens: het is rustiger op straat! Daar hebben de borden met ‘verboden te claxonneren’ ongetwijfeld iets mee te maken.

straatbeeld Nepal

impressie straatbeeld Nepal

Geboorteplaats van Boeddha

De vrolijke gebedsvlaggetjes onderweg hinten al naar het tweede verschil: naast het hindoeïsme speelt het boeddhisme in Nepal een belangrijke rol. Dat is niet gek, gezien in Nepal de geboorteplaats van de Boeddha te vinden is. In de Maya Devi-tempel in Lumbini kun je de exacte plaats bezoeken. Al is ‘exact’ hier wel een ruim begrip, want het is wel al zo’n 2500 jaar geleden.

tempelcomplex Maya Devi

herkenbare gebedsvlaggetjes

Denk aan DEET

In Nepal zijn DEET, een klamboe en een zaklamp (want de stroom valt vaak uit) geen overbodige luxe. Dat geldt zeker op onze tweede bestemming: het Chitwan National Park. Dit is een malariagebied en de muggen hebben aan toeristen een feestmaal. Als je in de zomer reist, moet je ook rekening houden met de bijbehorende tropische buien in de ochtend. Maar laat je hierdoor niet uit het veld slaan. Hoe oneindig ze ook lijken, tegen de middag klaart het wonderlijk weer helemaal op.

Het Chitwan verkennen we per olifant, maar het kan ook per kano of jeep. Deze laatste twee zijn wel zo diervriendelijk en je ontloopt alle takken die in je gezicht zwiepen (inclusief inheemse boombewoners).

Wil je toch olifanten zien, dan kan je het olifantenopvangcentrum bezoeken en ’s ochtends meegaan als de olifanten gewassen worden in de rivier. Je mag ze dan voeren en de liefhebber mag mee zwemmen. Voor wat betreft de wat grotere junglebewoners, kan je in het Chitwan neushoorns, tijgers, luipaarden en krokodillen spotten.

Chitwan olifantentocht

Chitwan olifanten badderen

Trekkings in alle smaken

Het grootste verschil met India ervaren we bij onze volgende bestemming: de trekkersstad Pokhara. We staan hier aan de voet van de Himalaya en die bergketen beslaat het grootste deel van Nepal. Vanaf hier kan je trekkings lopen in alle smaken: kort, lang, pittig en extra pittig. Enthousiast melden we ons aan voor een drie uur durende trekking.

Puffend en zwetend bereiken we het hoogste punt van de trekking. We blijken er iets langer over te hebben gedaan, namelijk zes uur! Maar dan heb je ook wat: het uitzicht, indrukwekkend. Mijn tips zijn daarom: zorg dat je over enige conditie beschikt en plan geen tweede excursie na je trekking. Anders zit je net als wij te knikkebollen bij het monnikenklooster.

De apen van Kathmandu

Onze laatste bestemming is de Nepalese hoofdstad Kathmandu. Uiteraard krijgen we een stadstour met stop bij het verblijf van de Kumari (de ‘levende godin’) en hebben we de eer een blik van haar op te vangen. Ook de bekende Monkey Temple mag niet ontbreken. De naam zegt het al: het stikt hier van de apen.

Gelukkig hebben we de foto’s nog

Als afsluiter van onze reis boeken we bij Buddha Air de beruchte ‘mountain flight’: een pleziervlucht over de Himalaya. Op de geboekte dag staan we voor dag en dauw op het vliegveld klaar. Het is vandaag bewolkt en mistig, wat hier geen uitzondering is. Onze gids had al gewaarschuwd dat er bij slecht zicht niet gevlogen wordt. Maar onze piloot lijkt het wel aan te durven.

Tot onze teleurstelling zien we alleen het topje van de Mount Everest, gehuld in een dikke wolkendeken.

De groep maakt zich er na afloop hard voor om ons geld terug te krijgen en boven verwachting krijgen we onze 190 dollar p.p. terug! Maar, dan moeten we wel ons mountain flight-certificaat inleveren, want niet betalen is niet geweest. Gelukkig hebben we de foto’s nog …

Deze bijzondere reisblogs over Azië vind je misschien ook leuk: Ulu Muda, de ongerepte jungle van Maleisië of Op avontuur door Indonesië. Heb je zelf een mooi reisverhaal dat je wil delen met onze lezers? Neem dan contact op met Ik Wil Reizen voor een gastblog.

Rosalie

Hoi! Ik ben Rosalie, 29 jaar en woon in Brabant. Ik heb Sociale Geografie & Planologie gestudeerd, omdat ik geïnteresseerd ben in landen (of regio’s) en culturen, het ‘waar?’ en ‘waarom daar?’. Tijdens mijn studie heb ik meerdere mooie (studie-)reizen gemaakt in Europa. Daarnaast kom ik uit een reislustig gezin, waardoor ik ook al verdere reizen heb mogen maken, van Amerika tot Azië. Die mooie oude en nieuwe belevenissen wil ik graag delen en hopelijk kan ik je ermee inspireren! Leuk weetje: ik spaar sleutelhangers van alle landen waar ik kom – ondertussen zo’n 35!

Het bericht Nepal | Het dak van de wereld verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Kastenstelsel

Indiërs zijn in eerste instantie vriendelijk, maar zakelijk. Overal waar we komen worden we begroet met een glimlach en ‘Namasté’. Toch jammer dat de daarop volgende zin vaak ‘Money, please?’ of ‘You need taxi?’ is. Die zinnen blijven ons tot het einde van de reis om de oren vliegen. Ik had wel verwacht dat India arm was, maar toch blijf ik me verbazen over de mensen die op de stoep slapen, eten en hun behoefte doen. Met onze lokale gids komen we in één van de armste wijken van Khajuraho. Hier wonen de paria’s, die buiten het kastenstelsel vallen.

De regering kan beweren dat het kastenstelsel afgeschaft is, maar in de dagelijkse praktijk is het er nog wel degelijk.

Zo stoppen alle kindjes, die vrolijk met ons meelopen, plots als we een nieuwe straat inlopen. Onze gids legt uit dat de kinderen niet in deze straat mogen komen, omdat hier een hogere kaste begint. Een eyeopener voor mij, een wake-up call. En daarmee bedoel ik nu even niet de veel te vroege telefoontjes om te zorgen dat je de bus haalt !

Komt een vrouw bij de Ganges

Vandaag staat ons de langste busrit van de reis te wachten en gaat onze wekker al om 5 uur ’s nachts. We rijden vandaag 400 km oostelijk naar Varanasi, de stad van de Ganges. De rit gaat nog veel langer duren, wat we gelukkig die ochtend nog niet weten. Varanasi is één en al file, omdat de zogenoemde Shiva-feestmaand begonnen is. Onze buschauffeur wordt er zo wanhopig van dat hij besluit te gaan spookrijden. We houden ons hart weer vast en komen gelukkig zonder kleerscheuren bij het hotel aan.

En dan heb ik nog niet eens genoemd dat we vandaag een geit aangereden hebben. Gelukkig is alles in India op te lossen met rupees en heeft de chauffeur de eigenaar van de geit wat zakgeld toegestoken. 

De Ganges, of Ganga, zoals de Indiërs haar noemen, blijkt te zijn overstroomd. Normaal gesproken zijn er overal ghats (trappen) en een boulevard waarover je langs de Ganges kan lopen. Nu staat het water echter zo hoog dat hier niets meer van te zien is. We moeten van een afstandje blijven kijken over de hoofden van honderden Indiërs. Door de overstroming mag ook niemand het water op (dat mag sowieso niet met motorboten, alleen met paddels, want heilig) of in. Kom je eens in je leven bij de Ganges …

overstroomde Ganges

koeien zoeken verkoeling in de Ganges

winkelstraat Varanasi

You like beer?

Ook is het de moeite waard om iets te vertellen over hoe het er aan toegaat als je in India uit eten gaat. Als je je tafeltje gevonden hebt, komt er zo snel mogelijk een ober op je af om je te voorzien van een menukaart. Vervolgens blijven de obers/gastheren achter je staan tot je je keus gemaakt hebt. Elke kaart is zo ongeveer hetzelfde. Je hebt naan (brood) en de keus tussen kip of groente. Naast dat rund geenszins gegeten mag worden (want heilig), zijn de meeste Indiërs helemaal vegetariër en wordt er ook weinig varkensvlees geserveerd (want onrein). Per gezin houden de Indiërs hier ook nog eigen dieetregels op na. Zelfs bij de McDonald’s zijn er geen hamburgers te krijgen en thee wordt standaard met melk geserveerd, zoals het de Britse traditie betaamt. Maar daar kom je pas achter als je je chai besteld hebt !

***

Uit eten in India – deel 1

Ober komt aan met flesjes bier voor de groepsgenoten die dit besteld hebben. Ober vraagt aan mijn vader: ‘You like beer?’

Vader: ‘I like it, but I didn’t order it.’

Ober kijkt vertwijfeld, schenkt dan bier in.

Vader boos. ‘No! I didn’t order it.’

Ober in de war.

Vader laat het erbij.

***

Uit eten in India – deel 2

Drankjes zijn op en we willen eten. We wenken de ober. Hij snelt toe.

‘Order?’

Ik: ‘Yes.’

Ober loopt weg. Komt terug met de rekening van de drankjes.

***

Uit eten in India – deel 3

zandheksen voor lunch

Ober snelt toe.

‘Bill?’

‘Yes’

Ober snelt weg. Komt terug met kladblok.

‘What you had?’

‘One coke and one tikka naan.’

Ober doet een rekensom uit het hoofd.

‘460 rupees.’

Er bekruipt me het gevoel dat ik hem alles wijs had kunnen maken wat ik gegeten heb.

Het eind in zicht

We vertrekken zonder de gids opnieuw naar de Ganges, maar nu om de bekende crematies ter plaatste mee te maken. We worden eerst door een priester rondgeleid in een Brahmahuis. Dit is vergelijkbaar met een hospice. Een crematie in India kost behoorlijk wat geld. Alleen het hout al kost omgerekend zo’n 40 euro, wat voor Indiërs een kapitaal is. We worden daarom vriendelijk doch vrijpostig verzocht een gift te doen aan het huis.

Die avond horen we van de gids dat dit pure afzetterij is en we beter niet hadden kunnen betalen: ‘Het liegen is in India uitgevonden,’ aldus Wieb.

Daarna mogen we dan toch echt de crematies zien. Eigenlijk mag ik ze helemaal niet zien, omdat de vrouwen niet bij de crematie mogen zijn, maar voor goed betalende toeristen maken ze graag een uitzondering. Langs de Ganges zijn verschillende pleintjes waar een stuk of zes mensen tegelijk verbrand worden. Ik dacht dat ik geschokt zou zijn, maar dat was ik eigenlijk helemaal niet, want de nabestaanden zijn helemaal niet verdrietig. Ze zijn juist blij omdat de overledene rust heeft gevonden en een stap dichterbij de moksha is, het moment dat je niet meer opnieuw herboren hoeft te worden.

pallets voor crematies

Afsluiten in stijl

Onze reis door India sluit af door bij het plaatsje Sunauli de grens met Nepal over te gaan. Over Nepal vertel ik graag meer in een andere blog.

Op de laatste reisdag vliegen we van Kathmandu terug naar Delhi. Hier hebben we het laatste diner met onze groep en ik ga gekleed in een traditionele sari. Het is nog een heel werk dat ding om te krijgen, maar het was het zeker waard. Ik voel me net een maharani als ik de trap in het hotel afloop en het personeel zal dat beamen.

Om de reis in stijl af te sluiten, hebben we pech met de bus op weg naar onze vlucht Delhi-Amsterdam. Dit is in India de normaalste zaak van de wereld. En hoe lost men dat hier op: wat gepruts met draadjes of een willekeurige vloeistof erin gooien en vervolgens met negen Indiërs de bus duwen. Wonder boven wonder rijdt de bus even later weer en komen we moe maar rijk aan ervaring op Schiphol aan. En heb ik ontzettend trek in een hamburger.

grens India-Nepal bij Sunauli – leuk voor foto’s

Love it or hate it

Als ik over mijn reis naar India vertel, krijg ik eigenlijk altijd twee reacties:

1.India? Dat trekt me totaal niet! Of 2: India, ontzettend gaaf ben ik ook geweest!

Zowel voor als na mijn reis hoor ik bij de optie 2-mensen. Het is een land van tegenstrijdigheden, maar ik vond het fantastisch en verrijkend.

Het staat zo ver van onze cultuur, ons doen en laten af, dat je het je bijna niet kunt voorstellen als je er niet geweest bent. Maar als het je eerste Azië-reis is, zou je misschien willen overwegen om met een iets minder schokkend land te beginnen, zoals Indonesië of Maleisië. Of je duikt gelijk in het diepe, the choice is yours

Tot slot: must-sees Noord-India

• Agra: Taj Mahal
• Varanasi: Ganges, crematieplaatsen (de lokale gidsen wijzen je met alle plezier de weg)
• Delhi: Old-Delhi verkennen per tuktuk/riksja, Lotustempel, Indian gate, Gurudwara Bangla Sahib (Sikh tempel), Gandhi Smriti (laatste verblijfplaats van/eerbetoon aan Mahatma Gandhi)
• Khajuraho: Erotische tempels
• Jaipur: Jal Mahal (Waterpaleis), City Palace, Hawa Mahal (Paleis van de winden), Amber Fort (destijds per olifant naar het fort, maar dat zal nu waarschijnlijk niet meer mogen)
• Tussen Jaipur en Agra: Chand Baori (‘trappenput’), Fatehpur Sikri (de verlaten stad)

Heb jij zelf ook leuke tips voor een reis naar India die zeker niet mogen ontbreken? Stuur ze naar Ik wil Reizen via contact of schrijf er een gastblog over!

Rosalie

Hoi! Ik ben Rosalie, 29 jaar en woon in Brabant. Ik heb Sociale Geografie & Planologie gestudeerd, omdat ik geïnteresseerd ben in landen (of regio’s) en culturen, het ‘waar?’ en ‘waarom daar?’. Tijdens mijn studie heb ik meerdere mooie (studie-)reizen gemaakt in Europa. Daarnaast kom ik uit een reislustig gezin, waardoor ik ook al verdere reizen heb mogen maken, van Amerika tot Azië. Die mooie oude en nieuwe belevenissen wil ik graag delen en hopelijk kan ik je ermee inspireren! Leuk weetje: ik spaar sleutelhangers van alle landen waar ik kom – ondertussen zo’n 35!

Het bericht India | Love it or hate it – deel 2 verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Namasté

Daar zijn we dan: na 7,5 uur in het vliegtuig zijn we zojuist geland op Delhi Airport. We maken kennis met onze groepsgenoten (de ‘Holland Group’), gids Wieb en de buschauffeur, een echte Sikh met tulband en baard. Uitgeput van onze vlucht wil ik zo snel mogelijk op mijn hotelbed ploffen. Als ik het kaartje in de deur steek, slaak ik een kreet als er gelijk een spin op me af komt rennen. Namasté, je bent in India.

Ons tweede thuis

Na de eerste paar dagen kan ik zeggen dat de bus ons tweede thuis geworden is. En godzijdank een huis met airconditioning. Oké, de Sikh zet dan wel de airco steeds uit om brandstof te besparen, maar hé: er is airco. Wieb heeft uitgelegd dat de meeste chauffeurs in India Sikh zijn, omdat ze beschouwd worden als verantwoordelijke mensen.
Dat ‘verantwoordelijke’, daar wil ik achteraf toch nog even op terugkomen: we hebben niet zelden doodsangsten in die bus uitgestaan, omdat de chauffeur overal inhaalde waar het naar onze Nederlandse maatstaven eigenlijk niet kon.

Rijden in India bestaat uit zo veel mogelijk toeteren en zo hard mogelijk rijden op een zo slecht mogelijke weg. Het resultaat: heel veel net-niet-aanrijdingen.

De eerste keer dat ik er een druk kruispunt moest oversteken, durfde ik haast niet te gaan lopen. Maar wees gerust: na een week loop je over het drukste kruispunt van Varanasi alsof je nooit anders gedaan hebt, omdat je weet dat iedereen er alles aan doet om jou te ontwijken. Wonderbaarlijk lijkt dit ook bijna altijd goed te gaan. Behalve dan de bus die we vanuit onze rit in het ravijn zagen liggen. Maar daar zal ik niet over uitweiden, anders wil niemand meer naar India .

kruispunt Varanasi

boze stier Varanasi

Oud en Nieuw Delhi

We worden bij alle bezienswaardigheden van Delhi gedropt. Het gekke is dat ik er voor deze reis nooit bij stil heb gestaan dat New Delhi erop duidt dat er ook een Old Delhi is, de oude stad. Per riksja worden we door de buurten en markten van Old Delhi gefietst. Ook de typerende ‘slangenbezweerders’ ontbreken niet in het straatbeeld. Verder bezoeken we het huis waar Gandhi zijn laatste dagen doorbracht en een handjevol tempels, waaronder de bekende Sikh tempel Bangla Sahib, waar je in de keuken mee mag kijken hoe er eten wordt bereid voor alle buurtbewoners. Dat zijn er nogal wat, dus er zijn enorme ketels voor nodig. Tempels bezoek je in India altijd blootsvoets en bij voorkeur met hoofddoekje.

Het programma is behoorlijk vol. Soms zo vol, dat we bij sommige bezienswaardigheden alleen even de bus uit gaan voor een korte fotostop. Ach, met die bedrukkende warmte is dat ook weer zo’n probleem niet. Waar het voor de bus lastig komen is, staan de tuktuk- en riksjarijders ons al enthousiast op te wachten (‘Miss, where you go? I bring you!’).

slangenbezweerder

straatbeeld Old Delhi

Een harem van 30 man

Van Delhi zijn we naar Jaipur gereisd en onderweg trokken de vele mannen in oranje kleding en bepakking onze aandacht. Wieb legt uit dat deze mannen bezig zijn met een bedevaartstocht. Eén van onze busstops bij een tempelcomplex, blijkt ook een gewilde tussenstop voor deze bedevaartgangers. Ik ben de bus nog niet uit, of ik word omsingeld door een horde van Indiase mannen. Ze willen allemaal met me op de foto en vanaf een afstandje zie ik mijn vader op zijn beurt dit spektakel weer fotograferen. Nog bijkomend van mijn ‘fans’ hoor ik Wieb roepen dat de tijd erop zit. We moeten weer de bus in.

‘Maar ik heb de tempels nog niet gezien,’ breng ik uit. Wieb grijnst naar me. ‘Als jij hier zou wonen, zou je er zo een harem van 30 mannen op na kunnen houden.’
De naam van dit tempelcomplex moet ik je verschuldigd blijven.

De Taj Mahal

Stiekem de belangrijkste reden dat ik naar India wilde: de Taj Mahal met eigen ogen zien. Na een uitgebreide securitycheck en aardig wat roepies lichter (locals hebben een gereduceerd tarief) mogen we doorlopen en daar is hij dan, de Taj Mahal. Het mausoleum is zo mooi, dat je er naar moet blijven kijken. In mijn voorstelling was de Taj wit, maar nu zie ik dat dat eigenlijk maar voor een deel waar is. Het plateau en alle bouwwerken eromheen zijn rood. Als je goed kijkt, zie je dat de vier grote pilaren om de Taj in een lichte hoek naar buiten staan. En met een reden: mocht het ooit tot een aardbeving komen, vallen de pilaren naar buiten en niet op het gebouw zelf. Je mag het mausoleum zelf niet betreden en ook vooral geen foto’s maken, al trekt geen enkele Indiër zich daar iets van aan.

Na een korte blik door de deur, strijk ik op een bankje verderop neer. Gelijk word ik door de ene na de andere Indiër benaderd met de vraag of ze een foto met me mogen maken (of ze doen dit stiekem vanaf een afstandje). Ik voel me in dit land op en top celebrity.

Ik vraag later aan Wieb waarom iedereen hier steeds met ons op de foto wil. Zijn antwoord is dat Indiërs vanuit alle hoeken van het land hierheen komen. In sommige regio’s hebben de mensen nog nooit blond haar gezien, alleen van tv. Daarnaast geeft het hen blijkbaar aanzien als ze met een ‘rijke blanke’ op de foto gaan. Hiermee kunnen ze opscheppen bij vrienden en familie dat ze Hollandse vrienden hebben.

Money, please

De korte nachten en lange dagen in de bus beginnen ons een beetje op te breken. Ook zijn de eerste zieken gevallen, wat in India niet ongebruikelijk is. Misselijk zijn, buikloop, veel mensen krijgen er in meer of mindere mate wel last van in India. Wij zijn het eten noch de matige hygiëne in dit land niet gewend. En met een strak busschema is dat toch wel lastig.
Vandaag rijden we naar Khajuraho en houden we even ons hart vast als we bijna een koe aanrijden met de bus. In de ochtend bezoeken we de zogenoemde Erotische Tempels, die bekend staan om hun ongecensureerde kamasutra op de wanden. Die vergeet je niet snel meer.

De middag is vrij om zelf in te vullen en we nemen de tuktuk naar het centrum. Een lokale jongen biedt ons, tegen een kleine vergoeding, aan om de Old Town te laten zien. Voor we hem volgen willen we de tuktukchauffeurs even betalen, maar daar willen ze niets van weten. ‘Later, when you come back!’ zeggen ze. Dat hebben ze goed bekeken, zo zijn ze verzekerd van een volgende rit. Ze lijken elkaar ook allemaal te kennen, de chauffeurs, de ‘spontane’ gidsen en de winkeleigenaren met zaakjes waar we subtiel naar binnen geloodst worden.

Zin in meer verhalen over India? Inspiratie en tips nodig voor je eigen Indiareis? Lees dan zeker het tweede deel van mijn blog ‘India | Love it or hate it’.

Benieuwd naar andere verhalen over India? Lees dan zeker deze blogs! Wil je graag zelf leuke reistips of ervaringen delen? Dat kan in een gastblog voor Ik Wil Reizen.nl of via contact.

Rosalie

Hoi! Ik ben Rosalie, 29 jaar en woon in Brabant. Ik heb Sociale Geografie & Planologie gestudeerd, omdat ik geïnteresseerd ben in landen (of regio’s) en culturen, het ‘waar?’ en ‘waarom daar?’. Tijdens mijn studie heb ik meerdere mooie (studie-)reizen gemaakt in Europa. Daarnaast kom ik uit een reislustig gezin, waardoor ik ook al verdere reizen heb mogen maken, van Amerika tot Azië. Die mooie oude en nieuwe belevenissen wil ik graag delen en hopelijk kan ik je ermee inspireren! Leuk weetje: ik spaar sleutelhangers van alle landen waar ik kom – ondertussen zo’n 35!

Het bericht India | Love it or hate it – deel 1 verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Wildlife van Ulu Muda

In dit ongerepte stuk natuur leven zo’n 100 verschillende soorten zoogdieren en ruim 300 soorten vogels. Bekende dieren die je hier vaak kunt tegenkomen, zijn de Aziatische olifant, sambarherten, gibbons, Java-apen, otters en wilde zwijnen. Dieren die je helaas zelden ziet, maar hier ook voorkomen, zijn onder andere luipaarden, tijgers, Indische bizons en nevelpanters. Ook voor vogelaars is Ulu Muda een waar paradijs. Zo vind je hier bijvoorbeeld tien verschillende soorten neushoornvogels.

Activiteiten in Ulu Muda

Tijdens een verblijf in Ulu Muda zijn er verschillende fantastische activiteiten te doen. Allemaal staan ze in het teken van de geweldige jungle en de dieren die hier leven.

De eerste activiteit is een bootsafari. Hierbij ga je rond zonsondergang van saltlick (een plas water met veel mineralen in de grond) naar saltlick, waarbij je deze plekken afspeurt naar wilde dieren. Deze activiteit is vooral gericht op het vinden van Aziatische olifanten. Dit wil niet zeggen dat je tijdens deze bootsafari alleen olifanten ziet. Nadat je langs alle saltlicks gevaren bent, vaart de gids naar een groot meer. Hier vliegen rond zonsondergang honderden neushoornvogels over!

Een andere activiteit die je hier kunt doen, is een wandeling door de jungle met een bezoek aan een lokale grot. Daarbij leer je meer over de jungle en geniet je van de prachtige omgeving. Ook tijdens deze wandeling heb je kans om wilde dieren te spotten en een ontmoeting met een lantaarnkever is 100% zeker.

De laatste activiteit is rivertubing, waarbij je in een opblaasband de rivier afvaart. Deze activiteit duurt ongeveer twee uur en zorgt ervoor dat je totaal tot rust komt.

Hoe kom je er

Het bereiken van Ulu Muda heeft behoorlijk wat voeten in de aarde, maar zou een echte reiziger niet tegenhouden. Neem vanaf  het vliegveld van Alor Setar of Penang een taxi naar de Ulu Muda Jetty. De accommodatie kan hierbij helpen, niet alle taxichauffeurs weten namelijk waar ze moeten zijn! Vervolgens word je met een bootje door je gidsen opgepikt. Na een boottocht van ongeveer anderhalf uur kom je aan in het Ulu Muda Forest Reserve.

Waar logeren tijdens een verblijf in Ulu Muda

Tijdens een verblijf in het Ulu Muda Forest Reserve is er eigenlijk maar één optie. Dit is de Earth Lodge. Bij deze kleinschalige accommodatie, met slechts 12 kamers, heb je meestal het rijk (en de gidsen) voor jezelf alleen. Het voordeel van hier verblijven is dat alle activiteiten en eten/drinken bij de prijs inbegrepen zijn. Daarnaast biedt de Earth Lodge geweldige gidsen die de lodge op een verantwoorde manier managen.

Hoewel de accommodatie behoorlijke basic is, is het echt een geweldige plek midden in de jungle!

Waarom Ulu Muda

• Je hebt hier geen last van massatoerisme.
• Earth Lodge heeft geweldige gidsen in dienst die je alles kunnen vertellen over de Maleisische natuur!
• Je hebt hier een hele goede kans om Aziatische olifanten in het wild te zien.
• Het eten is er heerlijk.
• Tijdens een verblijf overnacht je midden in de jungle!

Voor de liefhebber van ongerepte en pure natuur en voor de avonturier op zoek naar outdoor activiteiten, is Maleisië een droombestemming. Heb jij ook een passie voor wildlife en bijzondere plekken? Noteer je verhalen en stuur ze naar Ik Wil Reizen.nl via contact of een gastblog.  

Bjorn

Ik ben Björn, 27 jaar oud en net afgestudeerd als dierenarts. Reizen en wildlifefotografie zijn mijn grote passies en deze wil ik graag met jullie delen. Reizen doe ik altijd samen met mijn vrouw en onze vakanties staan bijna altijd in het teken van wilde dieren en de natuur. Wij hebben meerdere reizen gemaakt door Afrika, Azië en Europa. Daarnaast gaan we er geregeld op uit in eigen land om de natuur en de prachtige wilde dieren in Nederland vast te leggen. 

Het bericht Maleisië | Ulu Muda, de ongerepte jungle van Maleisië verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.