Ware het niet dat ik met een oog door een brede koker 16 % zie, Iris met een oog 4 % ziet met een beperkt gezichtsveld en Amory, alias Grote G. helemaal stekeblind is.

Enige ervaring hadden wij wel. Enkele jaren geleden liepen wij de Camino Frances. Echter, dit deden wij – als visueel wat minder bedeeld volk – wel met de hulp van een goedziende buddy via de Stichting Camino Anders Bekeken (www.stichtingandersbekeken.nl).

Ook onderschatten wij de moeilijkheidsgraad. De Camino del Norte was totaal andere koek dan de Frances! Het bleek dat elke dag van de Camino del Norte veel zwaarder was dan de zwaarste etappe uit de Frances!

DE VOORBEREIDING

Wij trainden inmiddels al tijden voor de Nijmeegse Vierdaagse en wandelden moeiteloos 40 kilometer. Ook vertoonden we ons minstens drie keer per week op de sportschool en kenden we het klappen van de caminozweep, dachten we.

Bovendien hadden wij ons voorbereid tot we scheel zagen. OK, dat doen we sowieso al, maar je snapt mijn punt.

Vooraf hadden wij ons namelijk alle informatie laten voorlezen. Hoe liep de route, hoe zat het met albergues en waar wilden we naar toe. Van de navigatie-app Komoot werd direct een premium wereldpakket aangekocht, zodat we zelfs door de kleinste zijweggetjes in de achterlanden van Nigeria konden worden geloodst. Navigeren door Noord-Spanje zou dus een eitje moeten zijn (en ja, ik had er ook al mee geoefend en non visueel – dus via spraak – is het echt een fantastische app).

Echter, geen van ons allen had rekening gehouden met een ander bijkomend puntje: we leden alle drie aan de bijzondere irritante aandoening: handicap-onderschatting.

LET’S GO!

Daar stonden we dan, alle drie met onze taststokken, want mijn grote steun en toeverlaat, geleidehond Yoko (https://www.facebook.com/GeleidehondYoko), ging niet mee. Die hitte, Spaanse zwerf-/waakhonden, onbekend terrein, lange wandelafstanden; ik wilde het haar niet aandoen. Fijn voor haar – zij mag immers bij haar oppassers in bed slapen – maar ‘slik’ voor mij.

Anyway, drie stokken met ieder een pukkel op de rug waarvan het formaat uitzonderlijk varieerde (daarover later meer), waren er klaar voor.

*Startpunt: Amsterdam Centraal

Piece of cake, daar komen we allemaal tenslotte regelmatig, en aangezien we twee uur voor vertrek al stonden te popelen op het perron, moest dat goed komen. En inderdaad, we sprongen zo op de trein. Oh ja, maar we hadden plaatsen op nummer. Bij navraag zaten we in de goede wagon, maar toen moesten we op zoek naar de juiste zitplaats. Beetje rondvragen deed ons al snel op de juiste stoel belanden.

De enige andere Nederlander in de trein wenste ons een ‘Buen Camino’ toe. Trots vertelde ik dat wij de camino best wel basic – in hostels en zo – zouden doen. Hij grinnikte niet eens, maar vertelde dat hij met een tentje op z’n rug ging hiken in de bergen. In z’n up met de hele mikmak op z’n rug, zonder fysiek contact met de bewoonde wereld. Ik hield pardoes mijn mond en mompelde nog iets van: ‘ook veel plezier, hé’.

*Overstap in Parijs

Volgende obstakel: een overstap van Gare du Nord in Parijs naar Gare Montparnasse, andere kant van Parijs. Dat was een overstap waar je te voet minstens anderhalf uur over deed, dus wij besloten een taxi te nemen i.p.v. ons te verdrinken in het Parijse metrostelsel. Bleek er die dag een manifestatie te zijn in Parijs waardoor de taxi muurvast zat in het verkeer. Billen knijpend zeiden we nog tegen elkaar dat dit wel een leuke anekdote voor thuis zou zijn als we de trein zouden missen. We lachten als een boer met kiespijn.

Tien minuten voor het vertrek van onze trein naar het zuiden kwamen wij aan. Iris zocht naarstig met haar verrekijkertje naar het juiste perron en ik probeerde in halfslachtig Frans te vragen waar we moesten zijn. Met handen en voeten werden wij de trein in gedirigeerd en dat gebeurde niet alleen in overdrachtelijke zin. Meerdere handen (gelukkig geen voeten) stuwden ons de juiste wagon in. Yes, nu waren we er bijna. Tijd voor wijn!

Wel een beetje jammer dat de treinbar enkel bier serveerde …

*Op de eindbestemming

Vooraf had ik een appartement geboekt op de eindbestemming van de trein in Hendaye, Résidence Mer & Golf Sokoburu, gewoon comfortabel, zodat we onze wandeltocht goed uitgerust zouden beginnen.

En we wilden zo laat in de avond in het donker niet al te ver lopen, met ons zicht is dat best een dingetje namelijk. Het appartement lag op 2 km afstand van het station, hemelsbreed, zo bleek. Komoot wees ons de weg naar de straat, maar toen bleek de straat nog eens 2 km lang te zijn …

De afstand van Hendaye naar ons startpunt van de Camino del Norte in Irun was 5 km en hadden we achteraf beter kunnen lopen. In plaats daarvan waren we 4 km de andere richting opgelopen, maar ach, we waren er.

Je snapt, onze uitputtingsslag tijdens dit avontuur begon al terwijl we nog geen stap op het camino-pad gezet hadden!

Wordt vervolgd!

Benieuwd naar meer caminoverhalen van Annemiek? Blijf dan zeker ik Wil Reizen.nl volgen! 

Zelf ervaringen over je camino naar Santiago de Compostela delen, kan je in een gastblog.

Annemiek

Als schrijver, blogger, vlogger en radiomaker raak ik geregeld verzeild in spannende avonturen. Sommige avonturen zoek ik zelf op – neus aan neus zwemmen met een schildpad in de turkooise wateren van Bonaire, bestolen worden tijdens een camino-wandeltocht in Noord-Spanje of een helikopterritje na een iets te enthousiaste snowboard-afdaling in Oostenrijk – maar de meeste overkomen mij gewoon in het dagelijks leven. Waarom? Ach, naast mijn chaotische, luidruchtige en impulsieve inslag drukt mijn visuele mankementje een dikke stempel op hoe ik het leven ervaar.

Als ernstig slechtziende vrouw vergezeld door geleidehond Yoko ervaar ik het doen van boodschappen bijvoorbeeld al als een ware survivaltocht, laat staan als ik ook maar een voet over de grens zet! Of als ik daadwerkelijk in een jungle beland!

Als je met recht een andere kijk op reizen wil – oké, een beetje cliché – dan ben je bij mij aan het juiste adres. Ik reis naar waar mijn nieuwsgierigheid mij brengt. Echte voorkeuren heb ik niet, al gaat mijn hart wel sneller kloppen van iets met lange latten en een dik pak sneeuw, een vakantie die in een rugzak past en een partijtje heerlijk relaxen.

Reizen die ik gemaakt – met of zonder geleidehond, met en zonder speciale blinden- en slechtziendenorganisaties, met of zonder verwondingen, maar altijd MET heel veel plezier – gingen onder andere naar: Bonaire (zee)dieren kijken), Griekenland (relaxen), Oostenrijk, Frankrijk en Italië (wintersport), Suriname (met vrienden op familiebezoek), Mexico (toen foto’s nog afgedrukt werden), Venetië (cultuur snuiven), Spanje (wandelen) en Turkije. Maar ik kan ook net zo hard genieten van een weekendje Brugge, een dagje kanoën in Haarlem of rondje kuieren op de Veluwe.

Mijn socials:

www.annemiekvanmunster.nl

Youtube Hier isss… Annemiek https://www.youtube.com/channel/UCzAv6ofBP6xxOjJcMmZSD0Q

Facebook

https://www.facebook.com/VloggerAnnemiekvanMunster/

Volg ook geleidehond Yoko!

Ook mijn geleidehond Yoko blaft regelmatig haar onhebbelijkheden van zich af op haar Facebookpagina https://www.facebook.com/GeleidehondYoko en op Instagram @Geleidehond_Yoko

Het bericht Noord-Spanje | Cami-oh-no (deel 1) verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Vorig jaar was het na twee jaar eindelijk weer zover: op wintersport met de NVSV, de Nederlands Visueel-gehandicapte Ski Vereniging (www.nvsv.nl) naar Bramberg!

Iedere dag wordt een visueel beperkte deelnemer gekoppeld aan een andere ervaren skiër/snowboarder die ervoor zorgt dat zijn of haar deelnemer zonder kleerscheuren en met behoud van voortanden de berg afglijdt. Via een portofoonsysteem geeft de begeleider aanwijzingen en ik klets honderduit terug, niet omdat het nodig is, maar wel zo gezellig! En daarnaast hebben we ook felgekleurde hesjes aan met ‘Blind’ en ‘Guide’ zodat mensen op de piste ons herkennen en de ruimte geven!

Het Smaragdhotel Tauernblick

Zoals ieder jaar werden we weer hartelijk welkom geheten door het fantastische personeel van het Smaragdhotel Tauernblick (https://www.tauernblick.at). Gelukkig bleek er weinig veranderd: Tauernblick is nog even subliem als altijd; heerlijk eten, behulpzaam personeel, luxe kamers en een sauna en zwembad dat doorloopt naar buiten. Ook de bloedverziekende hitte in het hele hotel was weer als vanouds. Ons welkom was dus letterlijk heel warm.

Wildkogel-Arena – Bramberg/Neukirchen

Iedereen had de grootste lol. Bij de ene groep vlogen de grappen over geslachtsdelen over tafel, in andere groepjes was de humor van een wat subtieler niveau. Maar gelachen werd er volop!

Op de dag van aankomst sneeuwde het flink waardoor de meesten het gevecht met de piste en sneeuwvlokken lekker rustig op de Wennsergletsjer, een beginnerspiste naast het hotel, aangingen om het gevoel op de latten weer even goed te pakken te krijgen. Op de tweede dag verspreidde bijna iedereen zich in het skigebied bij Bramberg/Neukirchen.

In de Wildkogel-Arena is voor ieder wat wils, van een makkelijke brede blauwe piste tot een harde zwarte helling.

De weg naar ons favoriete eettentje Rettenstein was zo weer gevonden. Voor een kopje koffie, een lekkere lunch of gewoon om lekker even uit te puffen. Rond een uur of drie waren er ook aardig wat NVSV’ers te vinden bij Vierlauchen, het restaurantje bij het middenstation, voor een welverdiend biertje of wit wijntje na een dagje bikkelen op de piste.

Zoals altijd ging de hele groep ook een dagje naar de Gerlos Platte. En daar lijkt gewoon altijd de zon te schijnen. Overigens hadden we over het weer geen klagen, vijf aaneengesloten dagen genoten we met onze toet in de zon van het heerlijke kaiserwetter.

Gezelligheid

Naast het vaste clubje Bramberggangers, waren er ook veel nieuwe gezichten! Een leuke jonge groep nam soepeltjes de titel ‘herrieschoppers’ van ons over en maakte lol tot in de late uurtjes. Enkele nieuwe begeleiders en leraren waren met vlag en wimpel geslaagd, zowel voor hun vaardigheden als voor hun persoonlijkheid ;).

Extra activiteiten

Angsten werden niet alleen overwonnen op de lange latten en die gekke planken, ook waagden enkelen hun leven op de rodelbaan (de langste van Europa) en werden er enkele levens ‘bedreigd’ tijdens het wekelijkse uurtje ‘eierstok-schieten’ (eisstockschie(ringel-s)en naast het hotel. Een schnaps en een paar vuurkorven zorgden voor wat extra sfeer. Schnaps in vuur maakte ons ‘schoolreisje’ compleet.

Dankbaar

Het is niet in woorden uit te drukken hoe fijn het is om met zo’n bijzondere reisorganisatie op wintersport te gaan. Ken je zelf iemand die blind of slechtziend is? Wijs ze gerust op www.nvsv.nl. Ben je zelf een ervaren skiër of snowboarder en lijkt het je gezellig om met ons op pad te gaan? Kijk dan op https://nvsv.nl/informatie-voor-begeleiders/ en geef je op!

Bekijk de vlog die ik over deze vakantie maakte BACK IN BRAMBERG https://youtu.be/qsQQiZmkSBI en mijn geklungel op de ski’s samen met mijn begeleider, tevens mijn vriend, Pieter JUT EN JUL OP DE PISTE https://youtu.be/8gHxXxfNeMA

Wil je weten hoe het snowboarden als slechtziende in z’n werk gaat? Check dan SNOWBOARDEN MET EEN TWIST https://youtu.be/d_cU6yvPrJY

Meer winterse vakantie-ideeën ontdekken? Ga dan eens naar onze Zwitserland-pagina!

Annemiek

Als schrijver, blogger, vlogger en radiomaker raak ik geregeld verzeild in spannende avonturen. Sommige avonturen zoek ik zelf op – neus aan neus zwemmen met een schildpad in de turkooise wateren van Bonaire, bestolen worden tijdens een camino-wandeltocht in Noord-Spanje of een helikopterritje na een iets te enthousiaste snowboard-afdaling in Oostenrijk – maar de meeste overkomen mij gewoon in het dagelijks leven. Waarom? Ach, naast mijn chaotische, luidruchtige en impulsieve inslag drukt mijn visuele mankementje een dikke stempel op hoe ik het leven ervaar.

Als ernstig slechtziende vrouw vergezeld door geleidehond Yoko ervaar ik het doen van boodschappen bijvoorbeeld al als een ware survivaltocht, laat staan als ik ook maar een voet over de grens zet! Of als ik daadwerkelijk in een jungle beland!

Als je met recht een andere kijk op reizen wil – oké, een beetje cliché – dan ben je bij mij aan het juiste adres. Ik reis naar waar mijn nieuwsgierigheid mij brengt. Echte voorkeuren heb ik niet, al gaat mijn hart wel sneller kloppen van iets met lange latten en een dik pak sneeuw, een vakantie die in een rugzak past en een partijtje heerlijk relaxen.

Reizen die ik gemaakt – met of zonder geleidehond, met en zonder speciale blinden- en slechtziendenorganisaties, met of zonder verwondingen, maar altijd MET heel veel plezier – gingen onder andere naar: Bonaire (zee)dieren kijken), Griekenland (relaxen), Oostenrijk, Frankrijk en Italië (wintersport), Suriname (met vrienden op familiebezoek), Mexico (toen foto’s nog afgedrukt werden), Venetië (cultuur snuiven), Spanje (wandelen) en Turkije. Maar ik kan ook net zo hard genieten van een weekendje Brugge, een dagje kanoën in Haarlem of rondje kuieren op de Veluwe.

Mijn socials:

www.annemiekvanmunster.nl

Youtube Hier isss… Annemiek https://www.youtube.com/channel/UCzAv6ofBP6xxOjJcMmZSD0Q

Facebook

https://www.facebook.com/VloggerAnnemiekvanMunster/

Volg ook geleidehond Yoko!

Ook mijn geleidehond Yoko blaft regelmatig haar onhebbelijkheden van zich af op haar Facebookpagina https://www.facebook.com/GeleidehondYoko en op Instagram @Geleidehond_Yoko

Het bericht Oostenrijk | Met blind vertrouwen de berg af verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.