Het fotogenieke Noorden

Een roadtrip waarbij ik agenda en tijd thuislaat, en de vrijheid omarm. Een reis die garant staat voor natuurschoon waarbij superlatieven al snel te kort schieten. Een foto zegt meer dan duizend woorden, dus deze blog extra veel foto’s.

Flying high

De eerste dag in het Scandinavische eindigt al gelijk met een letterlijk hoogtepunt. Ik zit net te genieten van een lekkere plek aan het meer als er pal naast me, op het campingvoetbalveldje, een helikopter landt. Voor € 30 mag je een half uurtje mee, dat is een no-brainer. Niet veel later stijg ik boven ons campertje uit. Wat een start van de reis!

De Arctic Circle voorbij

De route noordwaarts gaat langs een zonnige Zweedse kust. Het diepblauwe water is heerlijk verkoelend, net als de schaduwrijke bossen. De charmant rode houten huizen steken kleurrijk af tegen de geweldige natuur, maar de oehs, aahs en wauws verdubbelen als ik Noorwegen binnenga.

Mooi, Mooier, Mooist

Altijd heb ik geroepen, Nieuw-Zeeland is qua natuur het allermooist. Het was in 1991 mijn eerste grote reis, dan is je verwondering enorm. Alles is nieuw. Veel landen en jaren verder mis ik weleens dat overweldigende gevoel. Hier in Noorwegen valt geregeld mijn mond open terwijl mijn hart een sprongetje maakt, dat diepe gevoel van verwondering is veelvuldig aanwezig.

Wildlife

Mijn man parkeert ons campertje herhaaldelijk op een bijzondere plek. Wanneer je de andere ochtend ontwaakt dan lijkt de plek ’s nachts nog mooier geworden. Helemaal als een rendier je goedemorgen komt groeten.

Het eind (of begin) van Europa

De Noordkaap is groots, maar vooral leuk. Gewoon het idee dat je op het noordelijkste punt van Europa staat, turend over de Barentszzee waar afhankelijk van het seizoen de zon amper ondergaat of juist niet opkomt. Ik kom de grappige papegaaiduikers tegen als ik met een ribboot de Barentszzee doorkruis. Ook zie ik hoe ze king crabs vangen, met recht KING crab, wat zijn die groot.

En weer zuidwaarts

Terug gaat het langs de Noorse kust. In Alta bekijk ik 6300 jaar oude rotstekeningen, en de dagen daarna komt er achter iedere bocht een instagrammable beeld tevoorschijn. Als een guirlande liggen de (schier) eilanden van Troms, Senja, Vesterålen en de Lofoten in de Atlantische Oceaan te pronken.

Er is meer dan de Lofoten

Vele tunnels en ferry’s brengen me over de eilanden zuidwaarts. Besneeuwde bergtoppen, klaterende watervallen, diepe fjorden, ijsblauwe gletsjers, ruige rotskust. Zomaar wat woorden voor de onbeschrijfelijke natuur waarin ik mij bevind.

De kust schittert me aan alle kanten tegemoet. De Lofoten is het populairst, de andere regio’s minstens zo adembenemend. Ook de charmante stadjes en de Vikingcultuur zijn de moeite waard.

Wildkamperen een allemansrecht

Dat je officieel vrij mag kamperen is een aantrekkelijk gegeven om met je camper, caravan of tent af te reizen naar Scandinavië.

Regelmatig sta ik op een camping met een douche. Echter met zoveel fantastische plekken en apps zoals park4night om ze te vinden, ruil ik de douche graag in voor het ultieme vrijheidsgevoel. Let wel: Hoe drukker het gebied, hoe groter de kans dat je de fantastische plekken moet delen.

Kajakken tussen het ijs

Door het landschap rijden is geweldig, iets doen in die woeste natuur is nog beter. Naast wandelen en fietsen, ga ik ook kajakken. Eén keer door het azuurblauwe water rond Henningsvær, de andere keer door het ijskoude water van Storglomvatnet waar ik, tussen wat ijsschotsen door, naar een gletsjertong peddel.

Een lust voor ogen en oren. Ik glij rustig door een kleurenpalet van alle tinten wit, blauw, groen en grijs waarbij de stilte soms wordt onderbroken door schurend, grommend ijs. Gevolgd door een daverend kabaal van afkalvend ijs dat zich in het meer stort. Een trip met koude rillingen veroorzaakt door de ervaring, niet door de kou.

Trollstigen een must-see

Geirangerfjord, een populaire spot voor cruiseschepen, doe ik ook aan. De weg ernaartoe, Trollstigen genaamd, is een kronkelende bergweg met haarspeldbochten. Een must-see.

Het dorpje stelt niets voor, al is zo’n kolossaal cruiseschip in het relatief smalle fjord een machtig gezicht. Een nadeel is dat, op sommige momenten, het een invasie aan mensen oplevert.

47 Nationale Parken

Landinwaarts blijft de natuur spectaculair. Zowel bij Rondane NP als Jotunheimen NP, waar ik fiets en wandel, zijn er wederom imposante pieken en dalen. Noorwegen is overal om bij weg te dromen.

Wat doet het weer vandaag?

Het weer kan wispelturig zijn. Mystieke mist lost snel op bij een waterig zonnetje of transformeert in uren durende miezerregen. Waar het aan de ene kant van de berg plenst, is aan de andere kant de ziedende zon, om nog maar te zwijgen over de temperatuurverschillen op de top of aan de voet van de berg. Mijn tip: laat je niet leiden door de weerberichten.

Ga het ervaren

Een kleine zesduizend Scandinavische kilometers staan er op de teller, toch voelt het niet als één lange autorit. Het rijden is over het algemeen relaxed met wat sensatie in kilometerslange onverlichte one lane tunnels. Daartegenover staan ontspannen koffiemomenten, mijmerend op het dek van weer een ferry.

Ik kan niet beschrijven hoe verbluffend & overdonderend ik de ruige natuur vind. Ik zeg: ga het ervaren.

Nancy

Een Rotterdamse die op Scheveningen woont. Het vakantiegevoel is hier nooit ver weg, maar ik ga er ook graag op uit. Na bijna zo’n honderd landen te hebben bezocht, is er nog steeds geen onbetwistbare favoriet. Een goed excuus om te blijven ontdekken. De overweldigende natuur of overvolle steden, reizen is altijd heerlijk. Je hoeft niet ver, mensen ontmoeten in een interessante omgeving, dat is waar het voor mij om draait.

Het bericht Scandinavië | Ongerepte natuurpracht verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

De eerste indruk

Het ophalen van het visum in Beijing ging gepaard met een twee uur durende sessie over de do’s en don’ts in Noord-Korea. Aangekomen in Pyongyang, de hoofdstad, lever ik mijn paspoort en mobiele telefoon in. Fotocamera mag mee want er zit geen gps op.

De eerste indruk is dat het stil is op straat. Brede wegen, weinig auto’s. Ook in het hotel is het stil. In de enorme eetzaal zijn geen andere gasten, waarschijnlijk in het hele hotel niet. Het is ten strengste verboden om je buiten het hotel te begeven zonder de gidsen, dus ik lig vroeg op bed.

Toerisme in Noord-Korea

Veel toeristen zijn hier niet, maar wel meer dan je zou verwachten en dan vooral Chinezen. Zij reizen meestal in grote groepen. Mijn man en ik reizen met twee Noord-Koreaanse Engelssprekende gidsen en een chauffeur.

De verschillende hotels waar ik overnacht zijn koud maar verder prima. Het eten, dat voornamelijk in de hotels gebeurt, is lekker. De avonden worden meestal afgesloten met een biertje in de hotelbar. Laat wordt het nooit, want de gidsen moeten iedere avond een verslag schrijven. Gekscherend vraag ik dan ook wel eens wat voor rapportcijfer we die dag gehaald hebben.

Wat is er te zien en te doen

Verplaatsen gaat met een minibus, en op mijn verzoek nemen we ook een stuk de metro die prachtig is. Ik heb zelf uit een lange lijst bezienswaardigheden keuzes gemaakt om de dagen te vullen waarbij ik geprobeerd heb enige variatie aan te brengen en ook een beetje het gewone leven mee te krijgen.

De chauffeur rijdt van indrukwekkend verfijnde mozaïeken naar immens grote monumenten, gebouwen en musea. Ook rijdt hij naar een school, een boeddhistische tempel, het circus, de bowlingbaan en naar het noorden voor de prachtige bergen.

Eeuwig president van Noord-Korea

Een bezoek aan het mausoleum, waar het gebalsemde lichaam van Kim Il-Sung ligt opgebaard, is surrealistisch. Tijdens de briefing in Beijing waren we voorbereid. Mijn man moest met stropdas verschijnen die in China nog snel even was aangeschaft want die zat niet in zijn rugzak.

Om de in 1994 overleden grondlegger en eeuwig president van Noord-Korea wordt nog steeds zichtbaar gerouwd. Tranen vloeien bij de vele Noord-Koreaanse bezoekers. Ik volg de gidsen en eenmaal daar heb ik exact gekopieerd wat de gidsen deden: buigen aan alle kanten van de glazen kist.

Noord & Zuid nog in oorlog

In het zuiden van Noord-Korea ligt de DMZ (demilitarized zone) waar ik niet alleen de Zuid-Koreaanse militairen aan de overkant zie staan, maar waar ik ook het vredesmuseum bezoek. Een extra militaire gids legt onder andere uit dat in 1953 de wapenstilstand is gesloten. Er is nooit vrede gesloten en ze zijn dus eigenlijk nog steeds in staat van oorlog.

Circus en bowlingbaan

De uitjes naar het circus en de bowlingbaan geven het gevoel dat er hier ook gewoon geleefd wordt. Naast werken is het plezier maken met familie en vrienden. De bowlingbaan, zo’n 20 banen naast elkaar, ziet er hetzelfde uit als in Nederland. Tja, daar reis je dan helemaal voor naar Noord-Korea en verlies je nog ook.

Het verbaast mij nergens iets van winkels te zien, ik weet dat er een basisrantsoen en distributiesysteem is maar waar haal je het op? Nieuwsgierig vraag ik het de gidsen. Niet veel later sta ik in een tl-verlichte toeristenwinkel waar je tegen US-dollars wat prullaria kan kopen en, zeggen ze met trots, de enige plek waar je een blikje Coca-Cola kan kopen. Alsof ik daarop zit te wachten. Ik heb dus nog steeds geen idee waar de gewone man (of vrouw) zijn eten haalt.

Van Noord- naar Zuid-Korea

Bij het afscheid op het treinstation krijg ik mijn paspoort en mobiele telefoon terug. Die laatste is helemaal ingetapet en mag ik pas in China openmaken.

De trein zit vol met Chinese mannen die in Noord-Korea hebben gewerkt. Wanneer de trein, na de nodige checks, Noord-Korea uitrijdt, klinkt overal het Nokia-deuntje (toen de meest populaire telefoon). Daarna zijn er enthousiaste kreten van Chinese mannen die na maanden weer de stem van vrouw en kinderen horen. De eerste stad over de grens stap ik uit en regel ik de ferry naar Zuid-Korea. Dezelfde taal, dezelfde gerechten, dezelfde cultuur maar een totaal andere wereld.

De ervaring

Wat vond ik ervan? Niet echt te bevatten. Veel toerisme is gericht op de recente geschiedenis, maar er is ook moois te bewonderen uit de veel vroegere Goryeo dynastie. Het echte leven krijg je minimaal mee. Er is aan veel een tekort, deels door westerse sancties. Niet alleen aan eten en spullen maar ook aan elektriciteit. In musea en hotels is al heel lang geen verwarming aan geweest. Mijn winterjas was mijn grootste vriend, ook binnen.

Armoede is er overal op de wereld. Het grootste verschil hier is dat er geen vrijheid van denken is, en je ook informatie wordt onthouden. Onze gidsen waren vol ongeloof toen mijn man bij het zien van een foto van Kaddafi terloops zei ‘die leeft ook niet meer’. Het was wereldnieuws, de media werd dagenlang gedomineerd door zijn dood, maar zelfs deze goed geïnformeerde gidsen wisten ruim een maand later nog steeds van niets. Een leven zonder internet, zonder informatie anders dan gecensureerde staatstelevisie of staatskrant, is voor ons niet te bevatten.

Een bijzondere ervaring die maar weer eens laat zien hoeveel het uitmaakt waar je wiegje staat.

Nancy

Een Rotterdamse die op Scheveningen woont. Het vakantiegevoel is hier nooit ver weg, maar ik ga er ook graag op uit. Na bijna zo’n honderd landen te hebben bezocht, is er nog steeds geen onbetwistbare favoriet. Een goed excuus om te blijven ontdekken. De overweldigende natuur of overvolle steden, reizen is altijd heerlijk. Je hoeft niet ver, mensen ontmoeten in een interessante omgeving, dat is waar het voor mij om draait.

Het bericht Noord-Korea | Afgesloten van de wereld verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Schip Ahoy

In Waspik ligt de rustieke blokhut klaar voor vertrek, een hybride vaartuig dat voornamelijk in de stille elektrische stand gebruikt wordt. Samen met een volle boodschappentas, mijn rugzak en mijn man ga ik aan boord.

Na thuis de instructievideo te hebben bekeken, volgt er wat laatste uitleg over de getijden, kaartlezen, spudpalen en de powerknop die de dieselmotor aanzwengelt. Deze motor weet de maximaal vijf kilometer per uur te verdubbelen zolang je niet tegen de stroom in vaart.

De Amer over in een blokhutboot

In slow motion vaart de blokhut richting de Bergsche Maas/Amer om aan de overkant de Biesbosch in te gaan. Ik maak me zorgen over de snelheid of eigenlijk de traagheid. Niet dat ik als een snelheidsduivel door de Biesbosch wil scheuren, maar om de drukbevaren Amer over te steken lijkt het mij toch wel veilig om enigszins vaart te maken.

De Kerkvaart en het Oude Maasje geven je tijd om te wennen voordat de grote oversteek gemaakt wordt. Wanneer er geen vaartuigen meer naderen, stuurt mijn man relaxed ons huis in de powerstand naar de overkant en vaart hij aan de stuurboordzijde een stukje met de grote jongens op. De blokhut heeft bekijks. De binnenvaartschippers lijken het grappig te vinden, ze zwaaien enthousiast. De oversteekstress laat ik snel achter me en zwaai vrolijk terug.

Alles aan boord, compact en compleet

Tussen de binnenvaartschepen voelde ik me klein, toch is het geheel zo’n 8,5 meter lang. De blokhut is compact met alles erop en eraan: bedden, tafel, banken, keukentje, toilet en verwarming. Op het voordek zit het stuur en op het achterdek ligt een kajak en vind je de warme douche. Dit is trouwens de enige plek met warm water.

Wanneer je de boot met spudpalen verankert, moet je goed op de getijden letten. Een stel stoere visvrienden hebben dit advies in de wind geslagen en liggen zo vast als een huis. Een poging om ze los te trekken geeft veel lol, maar faalt. Ik check de getijden, meld dat het water opkomend is en ze over zo’n twee uurtjes vanzelf weer loskomen. Ik ben in een dag al een ervaren bootsvrouw geworden.

Vogels en beesten

Het is oktober met een oktoberweertje, bewolkt en soms regen. Dat heeft ook voordelen, het is extra rustig. Het trage varen vertraagt ook mijn tempo, het werkt echt heel onthaastend.

In dit walhalla voor vogels signaleer ik, als niet-vogelaar, veelvuldig meerkoetjes, futen, zwanen en reigers. Tevens zie ik buizerds (mijn conclusie na googelen) en de zelden-stil-zittende-en-daardoor-niet-te-fotograferen ijsvogels. Koeien en reetjes grazen en begroeten ongestoord vanaf de wal.

Kajakken in de Biesbosch

Het tumult komt dezer dagen van het kajaktochtje. Bij het instappen is er een gevalletje evenwichtsverlies dat eindigt met een duikeling te water. Omkleden en nog een keer proberen is de remedie.

Al kajakkend in de smalle kreken speur ik naar bevers. Ik zie afgeknabbelde takken, glijbaanpaadjes en een burcht. Of was dat gewoon een door de stroming gevormd hoopje takken? Helaas, het blijft bij beversporen. De voornamelijk in de avond actieve bever laat zich niet zien.

Vrijheid en variatie

Gedurende de week passeren vele facetten van het leven op een boot de revue. Een kampvuurtje maken op het strand of de benen strekken op plekken die voor bootlozen niet te bereiken zijn. Ook naar een dorpje varen voor een restaurantje of voor een vergeten boodschap, behoort tot de mogelijkheden.

Ik vond het varen zalig, om vervolgens wanneer de schemer valt jezelf middels de spudpalen ergens te verankeren, en de andere ochtend wakker te worden bij het opkomen van de zon met de rustgevende geluiden van de natuur in de Biesbosch.

Wat kan het leven simpel en heerlijk zijn.

Meer inspiratie voor uitstapjes ‘dicht bij huis’ vind je op de deze pagina.

Nancy

Een Rotterdamse die op Scheveningen woont. Het vakantiegevoel is hier nooit ver weg, maar ik ga er ook graag op uit. Na bijna zo’n honderd landen te hebben bezocht, is er nog steeds geen onbetwistbare favoriet. Een goed excuus om te blijven ontdekken. De overweldigende natuur of overvolle steden, reizen is altijd heerlijk. Je hoeft niet ver, mensen ontmoeten in een interessante omgeving, dat is waar het voor mij om draait.

Het bericht Nationaal Park De Biesbosch | Onthaasten op een blokhutboot verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Birmingham

Birmingham is de tweede stad van de UK, maar door de meeste toeristen wordt deze stad overgeslagen. Mede dankzij de hitserie Peaky Blinders is dit (terecht) aan het veranderen. De meest trendy wijk van Birmingham is Digbeth. Het is maar 10 minuten lopen van de Bull Ring & Grand Central (groot winkelgebied in Birmingham) en volgens de Sunday Times de ‘Coolest Neighbourhood in Britain’. Met street art, onafhankelijke winkels, restaurants, galeries en entertainment is dit een goed bewaard geheim in de UK. Veel van de shops, galeries, barretjes en restaurants vind je rond de Custard Factory (de oude Bird’s Custard fabriek).

Net om de hoek van de Custard Factory vind je The Old Crown, een pub gevestigd in één van de oudste gebouwen in Birmingham (655 jaar oud, zeggen ze). Ideaal om even uit te rusten met een pint, mensen te kijken en een hapje te eten.

Tip: Pak een voetbalwedstrijd mee van Aston Villa (Premier League) of Birmingham City (Championship), of ga naar het nabijgelegen Stratford Upon Avon voor een fantastische Shakespearevoorstelling.

Manchester

Bij Manchester denken mensen nu vooral aan voetbal en oude industrie. Maar deze industriële stad is een ware renaissance aan het ondergaan en is energiek, rauw, vriendelijk en vooral verrassend. In het Manchester van nu is het prima winkelen, goede restaurants, heel veel livemuziek en een bruisende LGBTI+ scene rond Canal Street.

The Northern Quarter is misschien wel de meest bekende met veel barretjes, street food (tip: de Mackie Mayor Food Hall), boetiekjes en heel veel street art is deze wijk een must-visit. De aangrenzende wijk Ancoats is (nog) een goed bewaard geheim. Ga zeker binnen bij Afflecks waar je een eclectische verzameling vindt van meer dan 60 onafhankelijke winkeltjes onder 1 dak.

Als je zin hebt in net even wat rustigers, dan is Didsbury in het zuiden van Manchester een prima optie (ongeveer een 20 minuten met de tram vanuit het centrum). Genoeg restaurants, winkels en pubs om een heerlijke middag en avond rond te hangen.

Glasgow

Glasgow is een ongepolijste ruwe diamant. Keer op keer moet deze stad het (onterecht) afleggen tegen het knappere zusje Edinburgh. De West End is ‘the place to be’ in Glasgow, met verborgen straatjes, geweldige restaurantjes en pubs. Vooral de straten in en rond Ashton Lane zijn de moeite waard. The Ubiquitous Chip is een aanrader, gezellig zitten en heerlijke Schotse gerechten (inclusief haggis).

Twee van die ‘verborgen straatjes’ zijn Creswell Lane en Ruthven Lane, ideaal om wat te shoppen en rond te neuzen in de independent shops. De beste plek voor vintage kleding is in Dowanside Lane en heet Starry Starry Night. Tussen het shoppen door kun je gratis cultuur snuiven in het nabijgelegen Kelvingrove Museum; je vindt hier exotische en prachtige kunst en objecten van Egyptische sarcofagen, tot Dali en een Spitfire.

Leuke locaties, onbekende plekjes, verborgen niet-toeristische parels … hoe vind je die en waar ontdek je al dat moois? Deel jouw tips met onze lezers in een gastblog op Ik Wil Reizen.nl! 

Piet

Mijn naam is Piet van Oosterhout. Ik heb altijd veel gereisd en zelfs een tijdje lesgegeven in Hanoi. Maar er is geen land dat ik zo goed ken en zo gepassioneerd over ben als de UK.

Daarom ben ik Cool Britannia gestart. Cool Britannia is een reisbureau voor groepsreizen en schoolreizen naar de UK. Mijn missie is om de oude mythes van slecht eten, lauw bier en eeuwigdurende regen te ontkrachten en Nederlanders te laten zien hoe prachtig, verrassend en gezellig dit Verenigd Koninkrijk wel niet is.

Het bericht Steden in de UK | Hip & Happening verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Salento Valle de Cocora

Fiesta in Salento

Salento is een kleurrijk koloniaal stadje in de koffieregio. Naast koffie kom je hier voor een hike in de Cocoravallei. Willys Jeeps staan op het plein om je erheen te brengen, vol = vertrek.

Als ik aankom, is Salento zich aan het opmaken voor het Halloweenweekend. Er is een optocht door de straten, het plein heeft extra terrassen en vele Colombianen zijn verkleed. Langzaam loopt het stadje vol, alle koffieboeren en andere buitenlui lijken hiernaartoe te zijn gekomen. De hike met de grootste palmbomen van de wereld (60 meter), watervallen en kolibries doen we een dagje later. Een volksfeestje is altijd leuk.

Tejo players

Explosief wedstrijdje

Struinend door feestend Salento, hoor ik een hoop vrolijkheid uit een deuropening komen. Cancha tejo staat erboven, ik ga op onderzoek uit. Tejo blijkt de volkssport van Colombia te zijn.

Is tejo sport of spel? De hoofdingrediënten zijn buskruit en bier, dus ik hou het op spel. Je gooit een zware ijzeren schijf over een vijftien meter lange baan waarbij je aan de andere kant een ijzeren ring met buskruit probeert te raken. Wanneer je zo’n bullseye raakt dan ontploft het, zo scoor je de maximale punten. Ervoor, tijdens en erna drink je bier.

Cancha de Tejo

Al observerend begin ik met het makkelijke deel, een biertje. Daarna waag ik me op het probeerbaantje van vijf meter. Zoals zo vaak, ontdek ik geen verborgen talent in mijzelf, uitleg en aanmoedigingen ten spijt; ik gooi te zacht, te hard, te scheef. Ook mijn man blijkt geen tejo-gave te bezitten. Om er toch met een knaller uit te gaan, gooit hij vanaf zo’n 20 centimeter op de ring en jawel BOEM! Toch zit het gevaar van deze sport niet in het buskruit, maar meer in de dronken mannen die met metalen schijven gooien.

Buenaventura – boot naar Ladrilleros

Geluk in Buenaventura

Een andere stad die ik aandoe, is de rauwe havenstad Buenaventura dat, vrij vertaald, geluk betekent maar eigenlijk altijd code rood meekrijgt van de Nederlandse overheid. Heb je geluk nodig in deze stad of heb je geluk dat je hier mag zijn? Het park aan de waterkant is een en al gezelligheid. Het leger en de politie zijn in groten getale aanwezig, wat geen afbreuk doet aan de feestvreugde.

We zijn hier om neer te strijken in strandparadijsje Ladrilleros in Valle de Cauca. Dus na een avondje gezelligheid zoek ik, de volgende ochtend, het bootje ernaartoe.

Ladrilleros kust

Ladrilleros aan zee

Eenmaal aangekomen, zie ik geen paradijsje, ik zie zelfs helemaal geen strand. Men zegt dat het strand straks komt. Ik moet lachen maar begrijp dat ik op laag water moet wachten. Natuurlijk komt het goed met een leuk huisje inclusief zeezicht en bij eb ook strandzicht.

Ik had wat anders verwacht omdat dit een populair uitje is van de Colombianen. Er was niet zoveel, een winkel plus wat simpele eethuisjes en het geprezen Playa de Barra lag een glibberige wandeling verder. November bleek niet de goede tijd. Alhoewel, ik heb heerlijk gewandeld, beetje met de locals gekletst en lekker gegeten. Het is zo’n plek die je gaat waarderen als je er een tijdje bent.

Ruta Nacional – eethuisje met worst

Oponthoud op de Ruta Nacional

Terug in Buenaventura is de bus al weg. We checken in bij het hotel en gaan weer naar de waterkant. De volgende ochtend checken we uit en een half uurtje later weer in. Door demonstraties staat de enige uitvalsweg van Buenaventura volledig stil. Kilometerslange rijen vrachtauto’s en ander verkeer kunnen geen kant op. Nu maar hopen dat het niet de hele week duurt.

De protesten zijn de dag nadien opgeheven. Ik pak alsnog een taxi richting San Cipriano. De chauffeur stopt om te tanken en roept me iets toe. Ik denk dat hij alvast geld wil om te kunnen tanken, dat gebeurt wel vaker. Het geld wordt weggewuifd en een vermakelijke sketch volgt. O, ik moet gewoon uitstappen vanwege veiligheid tijdens het tanken. Ik vraag me af of het zoveel veiliger is als ik er pal naast sta, maar regels zijn regels. Ook weken later, als een nachtbus midden in de nacht moet tanken, wordt iedereen wakker gemaakt en hup eruit.

De motormuizen van San Cipriano

De reis is mooier dan de bestemming is een gevleugelde uitspraak. Letterlijk gaat dat niet altijd op, maar nu wel. Hoe mooi de bestemming ook was, de reis was het hoogtepunt.

Uiteraard heb ik het niet over het taxiritje. Het laatste stuk vanaf Cordoba heeft geen weg, wel een ongebruikte spoorlijn. Daar zijn ze heel innovatief mee aan de slag gegaan. Karretjes met houten bankjes, aangedreven door een motorfiets, rijden je in twintig minuten naar San Cipriano. Ze noemen ze brujitas (kleine heksen).

Het is een enkelspoor, dus hoelang twintig minuten echt duren is afhankelijk van het aantal tegenliggers. Iedere keer moet een van de twee eraf. Het is een geweldige unieke manier om je te verplaatsen. San Cipriano heeft wat eethuisjes en simpele overnachtingsmogelijkheden, maar vooral prachtige natuur om te wandelen of voor tubing (met band de rivier af).

Kunst – Cultuur – Natuur

Colombia is de moeite waard, van ruige jungle tot paradijselijke stranden, van kleurrijke koloniale steden tot de miljoenen stad Bogota waarbij ik het oude centrum verrassend ontspannen vond met mooie musea (check Botero). Natuurlijk is niet alles rozengeur en maneschijn, er is criminaliteit veelal door drugs en armoede.

Laat je er niet door weerhouden. Colombia is spectaculair.

Nancy

Een Rotterdamse die op Scheveningen woont. Het vakantiegevoel is hier nooit ver weg, maar ik ga er ook graag op uit. Na bijna zo’n honderd landen te hebben bezocht, is er nog steeds geen onbetwistbare favoriet. Een goed excuus om te blijven ontdekken. De overweldigende natuur of overvolle steden, reizen is altijd heerlijk. Je hoeft niet ver, mensen ontmoeten in een interessante omgeving, dat is waar het voor mij om draait.

Het bericht Colombia | Zuid-Amerika op zijn best verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Een waar voorrecht, als toeschouwer, op bezoek, bij het ontwaken van de wereld. Een dramatisch tafereel vol kleur en extravagantie. Elkaar opzij duwend om gezien te kunnen worden. Er gebeurt daar van alles; op dat toneel. Vergeet echter niet ook even de andere zijde op te kijken, waar het licht divergeert, en afwisselend spoortjes verlicht. Stukjes land worden aangestipt en warme kleuren mengen. De lichtshow duurt niet lang en is nooit hetzelfde. Het orkest van vogels, begeleidt de vroege ochtend als filmmuziek van Hans Zimmer.’

Het is eind april en een prachtige periode om de Jakobsweg of Senda Sursilvana (wandelroutes nr. 43 of 85) op te gaan in kanton Graubünden.

 Rust, Rheinschlucht en regelmatige pas.

De ochtenden fris, de middagen aangenaam, de jas uit maar nog niet hevig zwetend. Van Trun glooiend naar Andiast, de fruitbomen vol met bloesem. De weiden geel van de paardenbloemen, afgewisseld met het frisse groen van de loofbomen, het donkere van de naaldbomen aan de ene kant en het wit van de nog met sneeuw bedekte toppen aan de andere kant.

uitzicht ochtend Andiast

Andiast

bloesems onderweg

uitzicht vanaf Andiast

Van Andiast naar Ilanz

Af en toe een pittige klim, met een weidse blik over het dal, waar de Rijn als een slang doorheen kronkelt. Gevolgd door een lange afdaling naar Ilanz, al kan de officiële route ook via bovenlangs naar Laax vervolgd worden.

van Andiast naar Ilanz

Ilanz

Adembenemende Rheinschlucht

Nu begint het pas echt, vanaf Sagogn start de Rheinschlucht met haar indrukwekkende rotsformaties. Door het woud, met af en toe een uitkijkpunt in het enorme ravijn. Een heel bijzonder landschap, dat is het zeker!

Sagogn Rheinschlucht uitzicht

uitzicht Rheinschlucht

Richting het eindpunt

De Caumasee bij Flims Waldhaus ligt er als altijd even helder & blauw bij, maar nu nog even niet overstroomd met bezoekers. In alle rust een korte pauze aan de waterrand, voetjes in het koude water, hoofd in de zon.
Een gemakkelijke weg voert terug naar Flims Dorf. Waar het hier ’s winter krioelt van de wintersporters, is het ook hier, in het tussenseizoen, heerlijk rustig.

Caumasee

Caumasee

Flims Waldhaus

De laatste etappe terug naar Chur omvat eveneens weer een flink aantal kilometers, maar met meer dalen dan stijgen. Het mooiste blijft tot het laatst bewaard: een 180 graden view over Rheinschlucht vanaf het uitzichtplatform bij Conn. Door de bossen en velden slingerend terug langs idyllische stadjes Trin en Tamins naar de oude stad Chur. Tijd voor een lekker hapje en drankje, wat smaakt dat zeg, dik verdiend!

uitzicht vanaf Conn

Route: Jakobsweg Graubünden/Senda Sursilvana nr. 43/nr.85
Met de Rhäthische Bahn kom je vanaf Chur bij elk gewenst beginpunt.

Let op: het eerste deel van de wandelroute is nu nog onbegaanbaar (over de Oberalppas).

April/mei is een prachtige tijd voor deze meerdaagse wandeling in het prachtige Graubünden, met alle lentekleuren en -bloemen.
Met de app Swissmobile zijn de wandelwegen te zien en kun je ook zelf variëren of afwijken van de route. Daar staan eveneens details van de verschillende etappes.

In dit tussenseizoen zijn onderweg overal leuke accommodaties beschikbaar en is het nog lekker rustig.

Lotte

Grüezi, ik ben Lotte (33) en woon sinds een jaar in de mooiste stad van Zwitserland. Als operatieassistent deed de kans zich voor een periode in Zwitserland te werken. Altijd open voor nieuwe ervaringen en uitdagingen, ben ik hier onbevangen mee gestart. De aantrekkingskracht van de bergen op mij als buitensportliefhebber is enorm. Het is verrijkend een nieuwe omgeving, taal en dit prachtige land steeds beter te leren kennen. Overvallen door de schitterende natuur, idyllische steden, bijzondere ontmoetingen startte ik een blog om mijn enthousiasme te delen.

Graag inspireer en informeer ik jullie hier over al het moois wat Zwitserland te bieden heeft, met af en toe een uitstap naar een andere regio.

Het bericht Prachtig Graubünden | Rust, Rheinschlucht en regelmatige pas verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

De toeristen komen voornamelijk uit omliggende landen. West-Europeanen zien de Azeri’s, buiten Bakoe en omgeving, niet veel dus dat levert positieve aandacht op. Laat je inspireren door een paar hoogtepunten van de reis die ik samen met mijn man maakte in september 2022.

Roadtrip

Velen kennen Bakoe van de Formule 1, en ik scheur dan ook over de vijfbaansweg langs de pitstraat, waar Max Verstappen nog veel harder reed. Je ziet hier snelle Ferrari’s, chique Rolls Royces en onverwoestbare Lada’s. Die laatste zie je overal, van trots opgepoetst pronkstuk tot een met ducttape gerepareerde roestbak. Ik verlaat Bakoe in een simpele Renault Duster.

De snelwegen zijn perfect maar zodra je eraf gaat, is de rit leuker door het leven om je heen.

De wegen worden heel langzaam minder comfortabel. Naast gaten in de weg zijn er hindernissen zoals koeien, schapen en zelfs kamelen (jawel met 2 bulten).

Langs de weg staan veel stalletjes of verkoopt men vanuit de auto. Denk aan maiskolven, rozenwater, appels en de kleurige lavash turshu, in het Engels bekend als fruit leather, dat het volgens mij treffend verwoordt.

Het land van vuur

Azerbeidzjan betekent het land van vuur, die verwijzing klopt. Het land is rijk aan olie en gas. Je ziet vele ja-knikkers en op sommige plaatsen komt het methaangas gewoon door het gesteente heen. Over Yanar Dag gaat het verhaal dat een herder in de vijftiger jaren een sigaret weggooide, sindsdien vlamt het daar. Een soort eeuwige bermbrand, heel fascinerend.

In het zuiden vlak bij Astara, de grensplaats met Iran, gaat de fascinatie nog een stap verder. Uit de waterbron in Archivan komt ook methaangas.

Water en vuur als twee vrienden naast elkaar. Dus als je water wilt zien branden, hier kan het.

⇒Tip: Aansteker meenemen! Als ik bij de bron aankom, worden er vooral jerrycans met water gevuld, ik zie geen vuur.

Na wat gebarentaal, kan ik een lucifer-gebaar beantwoorden met een fysieke aansteker. Om te voorkomen dat ik het land van vuur verlaat met verschroeid haar (of erger), ontsteken zij het fenomeen voor mij. Als een steekvlam uit een gasfornuis spuit het boven uit de pijp terwijl eronder het water blijft stromen.

Moddervulkanen en rotstekeningen

In het lege landschap van Gobustan wandel je langs twaalfduizend jaar oude rotstekeningen. Een eind verderop vind je de Gobustan moddervulkanen waar je tussen het geplop en gepruttel wandelt. Laat je niet intimideren door taxichauffeurs die zeggen dat je alleen met een taxi de vulkaan op mag. Als de agenten, die de slagboom beheren, je totaal negeren dan kun je naar de andere kant van de vulkaan rijden. Het is een stuk offroad hobbelen, maar daar staat alleen een oude onbeheerde slagboom; geen taxi’s en geen agenten.

Kaukasus zuid en noord

Beide kanten hebben een skigebied. De liften gaan omhoog voor het uitzicht, maar voor skiën is het te vroeg. Beide kanten hebben aan de bosrijke voet theetuinen met romantische prieeltjes. Naast thee bereiden ze qutab op een soort omgekeerde wok. Deze dunne gevulde pannenkoekjes zijn geliefd en dat is niet voor niets, ze zijn heerlijk.

Na aan de zuidkant het mooie toeristische bergdorpje Lahic en de wintersportplaats Qəbələ te hebben ervaren, overbrug ik ruim vierhonderd kilometer naar het hemelsbreed vijftig kilometer verderop gelegen Xinaliq aan de noordkant. Tja, er is geen weg over de bergpas.

De snelweg van Bakoe naar Quba is adembenemend door alle uitlaatgassen. Vanaf Quba, waar trouwens een leuke lokale markt is, wordt het adembenemend door de schoonheid van de Kaukasus. Aan het einde van de weg arriveer je in het afgelegen bergdorp Xinaliq.

Heerlijk Azerbeidzjan

De Azerbeidzjaanse keuken kent veel stoofschotels. Als je echter rook de lucht in ziet kringelen dan kun je overheerlijke grillgerechten verwachten. In het islamitische Azerbeidzjan is alcohol zeker geen taboe. De populaire granaatappelwijn heeft niet mijn voorkeur, maar we stoppen wel even bij wijngaard c.q. wijnhuis Meysəri voor een fles rode wijn om thuis na te genieten van deze unieke reis.

Hopelijk heb je genoten van het verhaal over onze roadtrip door ‘het land van vuur’. Mocht je die kant op gaan, sla Bakoe niet over. Ook een dagje strand ertussendoor kan fijn zijn, ondanks dat het niet de mooiste stranden van de wereld zijn.

Nancy

Een Rotterdamse die op Scheveningen woont. Het vakantiegevoel is hier nooit ver weg, maar ik ga er ook graag op uit. Na bijna zo’n honderd landen te hebben bezocht, is er nog steeds geen onbetwistbare favoriet. Een goed excuus om te blijven ontdekken. De overweldigende natuur of overvolle steden, reizen is altijd heerlijk. Je hoeft niet ver, mensen ontmoeten in een interessante omgeving, dat is waar het voor mij om draait.

Het bericht Azerbeidzjan | Het land van vuur verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

Amsterdam – Buenos Aires

We vlogen vanuit Amsterdam in 14 uur rechtstreeks naar Buenos Aires met KLM. Dit is de langste rechtstreekse vlucht vanuit Amsterdam.

Aangekomen in Buenos Aires zagen we al snel dat dit een prima stad was om de eerste dagen van onze reis te starten. We reizen het liefst door de natuur en proberen steden vaak te ontwijken maar Buenos Aires hebben we toch op dag 1 helemaal bekeken.

Tigre Delta

Op dag 2 hebben we een boottocht gemaakt over de Tigre Delta. Deze ligt ongeveer 30 kilometer van de stad af. Je kan hier prima met de trein komen en voor een dagje de stad inruilen voor natuur is dit een goeie activiteit.

Normaal ga ik altijd supervoorbereid op reis maar wat ons bezield heeft om geen enkele dollar mee te nemen naar dit land vragen we ons nog steeds af maar afijn, pinnen kunnen we overal! Niet dus. Door de inflatie in Argentinië kun je maximaal 4000 peso’s (100 euro) pinnen en per transactie betaal je € 10,75 aan provisie kosten … Oh ja en dollars zijn nergens te krijgen in Argentinië! We moesten al onze excursies contant en in dollars betalen en ik schoot lichtelijk in de stress: hoe komen we in godsnaam aan +/- 1000 dollar?????

Uruguay

Ik kwam er gelukkig snel achter via internet dat je in Uruguay kon pinnen. Mijn eerste gedachte was hoe komen we in vredesnaam in Uruguay? Na een beetje onderzoek en een half uur verder had ik voor de volgende dag 2 tickets voor de boot vanaf Buenos Aires naar Colonia del Sacramento geboekt!

De boot ging om 8:00 ‘s ochtends waarna we om 10:00 ‘s ochtends aankwamen in Uruguay. Eerst natuurlijk op zoek naar een pinautomaat. Na 7 keer pinnen en geen dollars aanwezig begon de moed ons in de schoenen te zakken. Gelukkig konden we bij pinautomaat 8 het gehele bedrag opnemen!

We hebben de rest van de dag lekker rondgelopen in het leuke stadje Colonia del Sacramento. Het doet een beetje Spaans / Portugees aan.

Dit is buiten het dollars pinnen om een superleuke activiteit om te ondernemen vanuit Buenos Aires. Aanrader!

El Calafate

Onze tijd in Buenos Aires zit erop en we vliegen in 3 uurtjes verder naar het zuiden, 2781 kilometer omlaag om precies te zijn!

Perito Moreno Gletsjer

Op onze eerste dag in El calafate gingen we gelijk naar de bekende “highlight” hier, de Peritio Moreno Gletsjer! Het is ongeveer 2 uur rijden vanuit het stadje El Calafate. Onderweg zie je prachtige vergezichten en met een beetje geluk spot je net als ons een aantal Condors!

Aangekomen bij de gletsjer hebben we eerst 2,5 uur gewandeld aan de rand van het meer en de gletsjer. Door de zon smelt het ijs en hoorden we geregeld een gigantische knal. Dit betekent dat er of een enorme scheur in de gletsjer ontstaat of dat er een ijsschots naar beneden valt.

Na de wandeling hadden we een boottocht vlak langs de gletsjer. De boten mogen niet dichterbij dan 300 meter aangezien er rotsen naar beneden vallen. Deze steken 70 meter (lijkt veel lager) uit het water en zitten ook nog 120 meter onder water, dus je kan wel nagaan wat er gebeurd wanneer je hier vlak langs vaart …

Estancia Christina & Upsala Gletsjer

Op dag 2 zijn we met de boot naar Estancia Christina geweest, dit is een ranch helemaal omringd door water, bergen en gletsjers.

We moesten eerst 3 kwartier rijden en vervolgens nog 3 uur met de boot, een soort van “Gert en Elise naar het einde van de wereld” haha.

Maar wat was de boottocht gaaf!! Ik dacht even dat ik in Antarctica beland was. We voeren tussen ijsschotsen in alle soorten en maten door. Wat een onwijs mooie ervaring was dit!

Eenmaal aangekomen op de ranch gingen we met een jeep de berg op. Het laatste half uur moesten we lopen en dit was best pittig want het waaide echt super hard. Dat is schijnbaar normaal in Patagonië en vaak gaat dit samen met regen. Maar gelukkig konden wij lekker genieten van het zonnetje de hele dag! Het landschap was hier bijzonder, een soort van maanlandschap, allerlei rotsen in verschillende kleuren. Het is echt zo apart: het ene moment ben je in een soort van droge woestijn en het andere moment kijk je tegen een gigantische wand van ijs! Boven op de berg hadden we een fantastisch uitzicht over de Upsala gletsjer. Dit is de op twee na grootste gletsjer van Patagonië.

Toen we boven op de berg stonden kwamen er 2 supergrote condors boven ons vliegen, gaaf!!

Dag 3 hadden we een vrije dag gepland staan in El Calafate. We hebben fietsen gehuurd en het stadje rustig bekeken.

Chili

De volgende dag reden we verder richting het zuiden, een stuk door Chili. We hebben in Chili 3 bestemmingen bezocht maar ik zal hier in een later blog uitgebreid over vertellen!

Ushuaia

En toen was het eindelijk zover, op naar het einde van de wereld, Ushuaia! De meest zuidelijke stad ter wereld, maar liefst 3000 kilometer vanaf Buenos Aires en een kleine 1000 kilometer tot Antarctica!

Fin del Mundo

Op onze eerste dag in Ushuaia vertrokken we ‘s ochtends vroeg naar het nationaal park: Tierra de Fuego. Dit park staat bekend om het eindpunt van de wereld en het eindpunt van de Pan American Highway. Hier zijn wij op onze reis door het zuiden ook overheen gereden.

De Pan American Highway begint in Alaska en eindigt in Ushuaia. Deze weg is 18.000 km lang.

In het park hebben we een paar minitrails gelopen en wat uitzichtpunten bekeken, en uiteraard even tot het eindpunt van de wereld gelopen. Hoe vet is dat!

In dit park staat ook het meest zuidelijke postkantoor van de wereld. Je kan hier een stempel in je paspoort halen “Fin del mundo” en dit hebben we uiteraard even gedaan!

Isla Martillo

Op dag 2 vertrokken we richting Isla Martillo, dit is een eiland vol met pinguïns … we dachten: hopelijk zien we er 1 …

We moesten eerst 1,5 uur met de bus door de bergen en werden daarna opgewacht om met een zodiac naar het eiland te varen.

We kwamen aanvaren en zagen al dat het hele strand vol met kleine zwart/witte pinguïns zat, wauw!!

Een stukje verder op het eiland zat een groep Antarctische pinguïns, deze zijn iets groter en veel dikker. Ze kunnen veel beter tegen de kou en trekken in de zomer naar Antarctica.

We hadden wel heel veel geluk en hebben we zelfs een koningspinguïn gezien. Deze zit normaal gesproken alleen in Antarctica maar af en toe raakt er 1 verdwaald en zwemt dan per ongeluk met een andere kolonie mee.

Dit eiland is een beschermd natuurgebied en je mag er maar met maximaal 20 mensen per keer op. We mochten er een uur rond lopen en dat vloog uiteraard voorbij!

Dit was voor mij wel echt het hoogtepunt van de reis. De gletsjers waren supertof, maar toch …  dieren, dat overtreft altijd alles voor mij! Haha!

Buenos Aires – Amsterdam

Vanuit Ushuaia vlogen wij weer terug naar Buenos Aires, en van daaruit weer terug naar Amsterdam. Het was een geweldige reis met veel hoogtepunten!

Elise

Wij zijn een gezin van 4 – Gert(44), Elise (33), Lev(5) & Vik (3) – en we vinden het super leuk om mooie plekjes van de wereld samen te ontdekken! Volgend jaar april gaan we een maand op mini wereldreis met als hoofddoel Nieuw-Zeeland. Vind je het leuk om onze plannen rondom en op deze reis te volgen?? Je vindt ons op Instagram onder de naam “reis.familie”.

In het dagelijks leven ben ik (Elise) kapster en heb een eigen salon!

Het bericht Rondreis door Argentinië en Patagonië! verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

∫ ∫ Toverland

We zijn eerst met z’n drieën – Filip, Esmee en ik – naar de ontzettend rommelige nerdwinkel Zeitgeist geweest. Deze winkel staat helemaal vol met manga, comics, fantasy-boeken, bordspellen, en nog veel meer. Op de website is wel te zien dat de winkel nettere dagen gekend heeft. Op het moment is het al een queeste om door de gangpaden te lopen, vanwege alle losse stapeltjes en ongeorganiseerde papieren.

∫ ∫ Hotel auf die höhe

Daarna hebben we Filip op de trein terug naar Nederland gezet en zijn Esmee en ik naar het Hotel auf die Höhe gegaan. Dit kan met de auto en met bus 51. De bus staat niet aangegeven op google maps, maar het hotel is dus wel degelijk bereikbaar met het openbaar vervoer.

Esmee en ik noemden het een ‘Henk-en-Gerda’ hotel. Niet heel interessant voor de gemiddelde student, maar wij wilden eigenlijk alleen maar boekjes lezen en kletsen, dus het was prima. Het ontbijtbuffet was bovendien van topkwaliteit.

∫ ∫ Festung Ehrenbreitstein

De volgende dag hebben we onze ticket verzilverd voor een boottocht naar die Deutsche Ecke en de toegang tot Festung Ehrenbreitstein.

Als je naar het fort wilt, neem hier dan flink de tijd voor. Het is drie keer zo groot als je denkt. Je komt binnen in het grootste museum, waar ze naast een tentoonstelling over het fort ook wisseltentoonstellingen hebben. Ondanks dat die allemaal heel goed zijn, zou ik hier niet te lang blijven hangen. Verderop in het fort zitten een heel hostel, meerdere restaurants, een prehistorisch museum over de mensen die duizenden jaren geleden in Koblenz woonden, opstellingen van harnassen en vlaggen die in het fort stonden, en nog veel meer dat Esmee en ik waarschijnlijk gemist hebben. Vergeet vooral niet van het uitzicht te genieten.

∫ ∫ Riesehappe

Je kan van het fort wandelend of met de kabelbaan naar beneden.  Ik was in mijn eentje waarschijnlijk gaan lopen, maar Esmee zag dat niet zitten, dus gingen we met de kabelbaan.

Weer terug beneden zag ik dat er een ijskraampje stond. Toen moest ik even iets rechtzetten. De laatste keer dat ik in Koblenz was, had ik namelijk een eetstoornis. Een extra ijsje jaagde me in die tijd de stuipen op het lijf. Dat deed het nu niet meer.

Dus, een extra ijsje, niet alleen voor mij, maar ook voor het meisje van vier jaar geleden. Omdat het toch goed is gekomen.

∫ ∫ Lummelen

Na het fort uitgeplozen te hebben waren we zo moe dat we nog wat winkeltjes doorgesloft zijn en vervolgens zijn gaan eten bij een goedkope Thai. Daarna zijn we in het hotel in bed geploft. Praten, colaatje drinken aan de bar, boekje lezen; allemaal prima. Ik heb het eerder gezegd: soms zijn de hoogtepunten van je reis je bezoekjes aan de disco. Soms zijn het de tosti’s in het hostel en de colaatjes aan de bar in een hotel van vergane glorie.

Toen zette de realiteit wel in: dat ik weer terug naar huis ging, de volgende ochtend, na een maand op reis geweest te zijn.

Roos van der Velden

Roos van der Velden (2003) is student film- en literatuurwetenschappen, part time serveerster en (nu nog) hobbyschrijver. Onder andere heeft zij al korte verhalen en commerciële teksten in zowel Engels en Nederlands gepubliceerd. Op Ik Wil Reizen schrijft zij over de metaforische en de echte hoogte- en dieptepunten van op reis zijn, een van haar favoriete bezigheden. Oh, ja, en dan moet ze bovenop alles ook nog ademhalen.

Het bericht Kalmpjes aan in Koblenz verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.

VAKANTIEPARK DE HEIGRAAF

Een vakantiepark en familiecamping in één. Wij zijn groot fan van dit park en zijn hier al meerdere malen geweest. Het is een perfecte uitvalsbasis want in de buurt zijn talloze activiteiten te ondernemen. Ook op het park zelf is voldoende te zien en te doen. In de zomer is er een ontzettend leuk animatieprogramma voor de kinderen. Overal vind je tafeltennistafels. Er zijn vele speeltuinen aanwezig en een groot buitensportterrein.

Naast de camping ligt het beroemde Henschotermeer waar je als gast gratis entreekaartjes voor krijgt. Het meer is best groot en het is leuk om hier een rondje omheen te lopen. Je kunt heerlijk zwemmen in het meer en rondom ligt een strandje waar je kunt ontspannen. Er is zelfs een eiland waar je naartoe kunt zwemmen of lopen middels een brug.

PYRAMIDE VAN AUSTERLITZ

Een pyramide in Nederland? Ja dat klopt. Deze pyramide van 40 bij 40 meter is gebouwd op een zandheuvel en grotendeels met gras bekleed. Hij is 33 meter hoog (inclusief de obelisk bovenop) en je kunt de top bereiken middels een redelijk steile trap van 81 treden. Goed voor die beenspieren dus! Van bovenaf heb je een waanzinnig uitzicht over de bossen rondom de pyramide en kun je heel ver kijken.

Dit monument is gebouwd door het leger van de Franse generaal Auguste de Marmont in 1804. Het is een imitatie van de pyramiden van Gizeh uit Egypte. Toentertijd werd het bouwwerk Mont Marmont genoemd, maar dit werd in 1806 veranderd naar de hedendaagse naam: Pyramide van Austerlitz.

Beneden, naast de grote parkeerplaats, is tevens een speelparadijs gebouwd. Er staat o.a. een zweefmolen, er zijn botsauto’s en een grote speeltuin. Ook zijn er verschillende terrasjes waar je lekker kunt zitten terwijl de kids de hort op gaan.

AMERSFOORT

Heb je zin om een dagje te stad in te gaan? Dan is Amersfoort een hele fijne bestemming. De sfeer is relaxed en de stad ademt geschiedenis. Verwacht prachtige en historische parels, gezellige winkelstraatjes met unieke winkels en gezellige terrasjes.

LANDGOED DEN TREEK-HENSCHOTEN

Dit is een prachtig mooie heide waar je heerlijk kunt wandelen. In augustus en september is het extra mooi want dan staat de heide in bloei. Hier kun je dan de magische paarse heide van dichtbij bewonderen.

UTRECHTSE HEUVELRUG

Heuvelachtige bossen, indrukwekkende kastelen en verborgen parels in de natuur. Je vindt het hier allemaal. De Utrechtse Heuvelrug is een prachtig natuurgebied waar je heerlijk kunt genieten. Het gebied is zeer geschikt om te wandelen en te fietsen.Je kunt ook een kano of een e-chopper huren waarmee je lekker kunt toeren.

RESTAURANT DE HOF

In Renswoude zit een van onze favoriete restaurants. Deze sfeervolle locatie is prachtig ingericht en heeft een gezellig (verwarmd) terras. De bediening is hier nog precies zoals het hoort en het eten is heerlijk. Je kunt hier ook lekker borrelen en is er veel keuze. Denk aan cocktails, lekkere taartjes, verschillende soorten hapjes en kleine gerechtjes. Er is voor ieder wat wils.

Ook leuke ontdekkingen gedaan in eigen land of dicht bij huis? Schrijf er een gastblog over en inspireer onze lezers met jouw ervaringen!

Melanie Verhoeven

Hi! Mijn naam is Melanie en samen met mijn man en twee katten (ja, echt!) reizen wij zo’n 8 maanden per jaar door Europa met onze caravan ‘Ollie’. Vorig jaar hebben wij onze banen opgezegd, ons huis en al onze spullen verkocht en zijn wij begonnen aan ons avontuur! Ongeveer 4 maanden per jaar zijn wij in Nederland waar wij werken en onze vrienden en familie kunnen zien. Op dit moment zijn wij aan het onderzoeken hoe we het reizen financieel kunnen volhouden, want het bevalt ons enorm! Volg ons avontuur via @roadsandadventures op Instagram.

Liefs, Melanie

Het bericht Op avontuur in eigen land! verscheen eerst op Ik Wil Reizen!.